Asset 14

Beetje uit je raam gluren naar een vrouw met twee pekineesjes

Speciaal voor deze zonnige dag: een Tip uit de oude doos voor iedereen die onder het werken een beetje smachtend naar buiten gluurt.

“Schrijf over wat je kent.” Er is waarschijnlijk geen schrijfadvies tegelijk zo waardevol, als zo overduidelijk verantwoordelijk voor waardeloze boeken. Op het internet, waar de wereld Engelstaliger is dan in het echt, zie je het om de haverklap voorbijkomen: “Write about what you know; about what you see out of your window.”

Nu is het inmiddels een jaar geleden dat ik verhuisde naar een huis met een werkkamer (!) met maar liefst twee ramen (!!).
In hoeverre dat winst betekende, was nog maar de vraag: waar ik in mijn vorige huis vanachter mijn computer uitkeek op een klein, maar druk kruispunt, waarop zo af en toe ook nog een drugsdealer op een kinderfiets achtjes reed, zag ik nu niet veel meer dan een kleine uitsnede van een nogal gewoon staaltje licht-apathische jaren 70-architectuur: crèmegrijze bakstenen afgewisseld met af en toe een raam waarachter niets te zien was.
Gelukkig werd al snel duidelijk dat het eigenlijk niet echt uitmaakt waar je uit het raam staart: zolang je even volhoudt, word je beloond. Ik hoef nooit lang te wachten totdat er op z'n minst iets geruststellend alledaags voorvalt.

Mijn bureautje staat voor een stukje muur tussen de twee ramen. Het zorgt ervoor dat er zowel links als rechts een apart ingekaderd beeld ontstaat. Links bestaat het decor uit een blinde muur en de kont van een VW Polo (turkoois). Rechts zie ik een trappetje naar twee voordeuren en een aanhanger waar vanochtend een blonde jongen met overgewicht een piepklein graafmachientje op rupsbanden vanaf had gereden.

Om 12:31 komt er links een pekinees het eerste beeld ingelopen. Aan het dier zit een lijn die schijnbaar steeds langer wordt, totdat hij een seconde later aan de rechterzijde het beeld verlaat. Wat rest is een klein waslijntje dat plots omhoog zwiept. Een vrouw komt het beeld ingelopen. In haar linkerhand houdt ze het uiteinde van de riem, onder haar rechterarm draagt ze een tweede pekinees, identiek aan de eerste.
Waar je haar mond zou vermoeden, zit een pruim.
Wanneer de vrouw het midden van het beeld bereikt, stopt ze. Voorzichtig buigt ze zich voorover; ze laat de tweede pekinees onder haar arm vandaan op de grond glijden. Ze kijkt even naar het dier, richt zich op en vervolgt haar weg. Als ze het beeld uitloopt, zie ik hoe de eerste pekinees achter het rechterraam verschijnt. Hij loopt vlijtig door, zijn tong uit zijn bek, totdat hij halverwege het decor tot zijn eigen verbazing niet verder geraakt.
Links is te zien hoe de tweede pekinees nog altijd in het midden van het beeld zit, hij heeft zich niet verroerd. Achter ieder raam zit nu midden in beeld een identieke pekinees, twee lijnen lopen naar de vrouw in het midden, die schuilgaat achter de muur waartegen mijn bureau staat.
De onzichtbare vrouw geeft korte rukjes aan de lijn van de pekinees in het linkerraam: zijn hoofd, of eigenlijk zijn nek, geeft steeds een beetje mee, als zo'n hoedenplankhondje, maar lopen doet hij niet.
Dan komt de vrouw het linkerbeeld weer ingelopen. Ondertussen wordt de eerste pekinees achteruit het rechterbeeld uitgesleept. De vrouw kijkt even licht teleurgesteld naar de dienstweigerende pekinees, pakt hem op en loopt met het dier onder haar rechterarm op precies dezelfde wijze mijn leven uit zoals ze het nog geen minuut eerder binnenwandelde.

TIP: Beetje uit je raam gluren naar een vrouw met twee pekineesjes

Foto: Hindrik Sijens

Waarom was dit moment zo bekoorlijk? Het was natuurlijk een soort toneelstukje geweest, een piepkleine tragikomedie waarbij de regisseur heel slim gebruik had gemaakt van de mogelijkheden die het decor bood. Maar daaronder zat nog iets simpelers: er had een strijd plaatsgevonden, en een pekinees had aan het langste eind getrokken. Dat is bijzonder.

Ik heb het hele voorval nog maar amper verwerkt wanneer een glazenwasser met een gouden tand het rechterbeeld inloopt. Hij heeft zijn glazenwassersding als een opzichtig fallussymbool tussen zijn benen geklemd en begint de ramen van de bovenbuurman te wassen. Het overtollige water druipt naar beneden. Iedere keer dat hij zijn hoofd beweegt, flonkert zijn tand in het zonlicht, ook als hij een stapje naar voren doet wanneer een vuilniswagen achter hem langs rijdt. Op de zijkant staat een dichtregel van Moustafa Stitou. De wagen rijdt te snel, want ik haal het einde van de zin niet. Of misschien zijn mijn ramen te klein.

Deze TIP werd oorspronkelijk gepubliceerd op 5 september 2014.

Mail

Jan Postma Jan Postma (Delft, 1985) is politicoloog, fotograaf, journalist, parttime einzelgänger en meer. Maar, voordat u zich een beeld denkt te kunnen vormen, toch vooral dat laatste.

Hard//hoofd is gratis en
heeft geen advertenties

Steun Hard//hoofd

Ontvang persoonlijke brieven
van redacteuren

Inschrijven

Steun de makers van de toekomst

Hard//hoofd is een vrije ruimte voor nieuwe makers. Een niet-commercieel platform waar talent online en offline de ruimte krijgt om te experimenteren en zich te ontwikkelen. We zijn bewust gratis toegankelijk en advertentievrij. Wij geloven dat nieuwe makers vooral een scherpe en eigenzinnige stem kunnen ontwikkelen als zij niet worden verleid tot clickbait en sensatie: die vrijheid vormt de basis voor originele verbeelding en nieuwe verhalen.

Steun ons

  • Foto van Marte Hoogenboom
    Marte HoogenboomHoofdredacteur
  • Foto van Mark de Boorder
    Mark de BoorderUitgever
  • Foto van Kiki Bolwijn
    Kiki BolwijnChef Literair
  • Foto van Sander Veldhuizen
    Sander VeldhuizenUitgeefassistent
het laatste
 Weet je nog, de nacht?

Weet je nog, de nacht?

Het ‘vergeten’ nachtleven krabbelt terug, en onze eigen lichamen blijken zich als gisteren te herinneren hoe ze van hun eigen bewegingen kunnen genieten. Lees meer

Het Juttersmuseum, de plek van alles wat je vergeten bent

Het Juttersmuseum, de plek van alles wat je vergeten bent

Marthe van Bronkhorst leidt haar lezer rond tussen de verloren schoenen en vergeten herinneringen in het Juttersmuseum. We stuiten op drie vergeten gedichten. Lees meer

Column: More is more

More is more

Eva reflecteert op haar ambivalente relatie met matigheid. Lees meer

Neem je ouders mee naar het museum

Neem je ouders mee naar het museum

De idealen van ouders en hun kinderen komen niet altijd overeen. Schrijver Michael ter Maat legt zich daar niet bij neer en neemt zijn vader mee naar het Krölller Müller. Een tip om het niet bij 'ok, boomer' te laten.  Lees meer

Column: Over geld

Over geld

Eva vergelijkt de manier waarop ze toen en nu tegen geld aankijkt en hoe het verschil in inkomen binnen haar vriendengroep de verhoudingen heeft veranderd. Lees meer

Stukje

Stukje

Marthe van Bronkhorst gelooft het niet: Al die schrijfadviezen van grote namen die beweren hun muze gevonden te hebben. Een oude Griekse visie op inspiratie was dat je zelf niet de inspiratie op moest zoeken, maar dat de muze jóú moest vinden. Ach, wat je maar vooruit brengt. En anders ga je gewoon net zolang boodschappen doen totdat je een ''stukje'' gevonden hebt? Lees meer

Tompouce 1

Tompouce

Eva vraagt zich af waarom de documentatie van haar jeugd ineens leuk moet zijn nu haar moeder alle oude videobanden heeft laten digitaliseren. Lees meer

Alleen samen krijgen we u eronder

Alleen samen krijgen we u eronder

Mark Rutte is het niet vergeten, vanaf vandaag wordt alles soepel! Geef vooral weer die drie zoenen en alsjeblieft: dicht op de mond graag. Waarom zou je denken aan de uitgeputte zorg en de oplopende IC-cijfers als je ook aan jezelf kan denken? Nou dan. Lees meer

Met (voor het eerst!) een illustratie van Melcher Oosterman. Lees meer

Column: Inferno onder de roltrap

Inferno onder de roltrap

Een defecte roltrap op het station herinnert Eva eraan hoe ze als kind soms verborgen werelden en niet per se bestaande systemen waarnam. Lees meer

De nobele kunst van het missen

De nobele kunst van het missen

Marthe van Bronkhorst mist een hoop dingen in haar leven. Haarelastiekjes, de deuk in de bank die ze maakte in het vakantiehuisje, en ze kan maar niet vergeten dat Philip Freriks gestopt is met het journaal. (kom terug, Philip!). Maar waar komt dit missen vandaan?
Met (voor de laatste keer!) een illustratie van Jessica Bacuna. Lees meer

Column: Wasverzachter

Wasverzachter

Een fietstochtje met twee vrienden voert Eva naar een nieuwbouwwijk, waar het leven bij nader inzien toch zo slecht nog niet zou zijn. Lees meer

Een ezel stoot zich geen twee keer aan dezelfde steen, maar een kiezer wel

Een ezel stoot zich geen twee keer aan dezelfde steen, maar een kiezer wel

Marthe van Bronkhorst verdiept zich ter voorbereiding van de verkiezingen in de Archieven der Vergeten Partijen. Ook dit jaar zijn er maar liefst 37 verkiesbare partijen. Wie zijn hen voorgegaan, en zat er dan echt niet een bij die de tand des tijds had moeten overleven? Lees meer

Column: Dingen die we niet gehoord hebben

Dingen die we niet gehoord hebben

Een gehoorbeschadiging is wat Eva van den Boogaard met haar opa gemeen heeft. Verder weet ze niet veel over hem en zijn oorlogsverleden, behalve dat het opgelopen trauma ook zijn nageslacht raakte. Lees meer

Sommige dagen kun je niet oplossen

Sommige dagen kun je niet oplossen

Twee geliefden die niet in elkaar opgaan blijven individuen en in Duo Penotti is eigenlijk best veel van jezelf terug te vinden. Marthe van Bronkhorst neemt een kijkje in haar ijskast, denkt na over wat je bewaart in je vriezer en komt tot de conclusie dat er voor sommige dingen geen oplossing bestaat. Lees meer

Hoe je de maanden op je knokkels telt en andere vragen

Hoe je maanden op knokkels telt en andere vragen

Voor welke simpele zaken heb jij nooit meer opnieuw naar uitleg durven vragen? Voor Vivian MacGillavry was het maanden tellen op haar knokkels. Maar toen ze dat aan een vriendin durfde op te biechten, ontdekte ze iets moois. Lees meer

Interfriention

Interfriention

Eva van den Boogaard viert een vriendschapsjubileum met vriendin I. en blikt terug op een andere vriendschap, die kort daarvoor ten einde moest komen. Lees meer

Tip van Else Boer Wees een meeloper

Wees een meeloper

Soms is een meeloper zijn gewoon een heel goed plan. Schrijver Else Boer legt uit waarom aan de hand van haar nieuwste niet-originele hobby: schaken. Lees meer

Zonder mijn moeder

Zonder mijn moeder

Het wel of niet aanschaffen van een kunstwerk voert Eva van den Boogaard terug naar tijden waarin ze nog niet alle beslissingen zelf nam. Lees meer

Column: In de kruipruimte

In de kruipruimte

In het huis dat Eva van den Boogaard bewoont, bevindt zich een kruipruimte dat de nodige vragen oproept. Lees meer

Column: Veelzeggende kiepau

Veelzeggende kiepauto

In haar laatste column op Hard//hoofd deelt Iduna Paalman een mistroostig inzicht: hoe beter we kunnen praten, hoe minder we kunnen zeggen. Toch brengt het haar tot een hartverwarmende conclusie. Lees meer