tickets
Asset 14

Beetje uit je raam gluren naar een vrouw met twee pekineesjes

Speciaal voor deze zonnige dag: een Tip uit de oude doos voor iedereen die onder het werken een beetje smachtend naar buiten gluurt.

“Schrijf over wat je kent.” Er is waarschijnlijk geen schrijfadvies tegelijk zo waardevol, als zo overduidelijk verantwoordelijk voor waardeloze boeken. Op het internet, waar de wereld Engelstaliger is dan in het echt, zie je het om de haverklap voorbijkomen: “Write about what you know; about what you see out of your window.”

Nu is het inmiddels een jaar geleden dat ik verhuisde naar een huis met een werkkamer (!) met maar liefst twee ramen (!!).
In hoeverre dat winst betekende, was nog maar de vraag: waar ik in mijn vorige huis vanachter mijn computer uitkeek op een klein, maar druk kruispunt, waarop zo af en toe ook nog een drugsdealer op een kinderfiets achtjes reed, zag ik nu niet veel meer dan een kleine uitsnede van een nogal gewoon staaltje licht-apathische jaren 70-architectuur: crèmegrijze bakstenen afgewisseld met af en toe een raam waarachter niets te zien was.
Gelukkig werd al snel duidelijk dat het eigenlijk niet echt uitmaakt waar je uit het raam staart: zolang je even volhoudt, word je beloond. Ik hoef nooit lang te wachten totdat er op z'n minst iets geruststellend alledaags voorvalt.

Mijn bureautje staat voor een stukje muur tussen de twee ramen. Het zorgt ervoor dat er zowel links als rechts een apart ingekaderd beeld ontstaat. Links bestaat het decor uit een blinde muur en de kont van een VW Polo (turkoois). Rechts zie ik een trappetje naar twee voordeuren en een aanhanger waar vanochtend een blonde jongen met overgewicht een piepklein graafmachientje op rupsbanden vanaf had gereden.

Om 12:31 komt er links een pekinees het eerste beeld ingelopen. Aan het dier zit een lijn die schijnbaar steeds langer wordt, totdat hij een seconde later aan de rechterzijde het beeld verlaat. Wat rest is een klein waslijntje dat plots omhoog zwiept. Een vrouw komt het beeld ingelopen. In haar linkerhand houdt ze het uiteinde van de riem, onder haar rechterarm draagt ze een tweede pekinees, identiek aan de eerste.
Waar je haar mond zou vermoeden, zit een pruim.
Wanneer de vrouw het midden van het beeld bereikt, stopt ze. Voorzichtig buigt ze zich voorover; ze laat de tweede pekinees onder haar arm vandaan op de grond glijden. Ze kijkt even naar het dier, richt zich op en vervolgt haar weg. Als ze het beeld uitloopt, zie ik hoe de eerste pekinees achter het rechterraam verschijnt. Hij loopt vlijtig door, zijn tong uit zijn bek, totdat hij halverwege het decor tot zijn eigen verbazing niet verder geraakt.
Links is te zien hoe de tweede pekinees nog altijd in het midden van het beeld zit, hij heeft zich niet verroerd. Achter ieder raam zit nu midden in beeld een identieke pekinees, twee lijnen lopen naar de vrouw in het midden, die schuilgaat achter de muur waartegen mijn bureau staat.
De onzichtbare vrouw geeft korte rukjes aan de lijn van de pekinees in het linkerraam: zijn hoofd, of eigenlijk zijn nek, geeft steeds een beetje mee, als zo'n hoedenplankhondje, maar lopen doet hij niet.
Dan komt de vrouw het linkerbeeld weer ingelopen. Ondertussen wordt de eerste pekinees achteruit het rechterbeeld uitgesleept. De vrouw kijkt even licht teleurgesteld naar de dienstweigerende pekinees, pakt hem op en loopt met het dier onder haar rechterarm op precies dezelfde wijze mijn leven uit zoals ze het nog geen minuut eerder binnenwandelde.

TIP: Beetje uit je raam gluren naar een vrouw met twee pekineesjes

Foto: Hindrik Sijens

Waarom was dit moment zo bekoorlijk? Het was natuurlijk een soort toneelstukje geweest, een piepkleine tragikomedie waarbij de regisseur heel slim gebruik had gemaakt van de mogelijkheden die het decor bood. Maar daaronder zat nog iets simpelers: er had een strijd plaatsgevonden, en een pekinees had aan het langste eind getrokken. Dat is bijzonder.

Ik heb het hele voorval nog maar amper verwerkt wanneer een glazenwasser met een gouden tand het rechterbeeld inloopt. Hij heeft zijn glazenwassersding als een opzichtig fallussymbool tussen zijn benen geklemd en begint de ramen van de bovenbuurman te wassen. Het overtollige water druipt naar beneden. Iedere keer dat hij zijn hoofd beweegt, flonkert zijn tand in het zonlicht, ook als hij een stapje naar voren doet wanneer een vuilniswagen achter hem langs rijdt. Op de zijkant staat een dichtregel van Moustafa Stitou. De wagen rijdt te snel, want ik haal het einde van de zin niet. Of misschien zijn mijn ramen te klein.

Deze TIP werd oorspronkelijk gepubliceerd op 5 september 2014.

Mail

Jan Postma Jan Postma (Delft, 1985) is politicoloog, fotograaf, journalist, parttime einzelgänger en meer. Maar, voordat u zich een beeld denkt te kunnen vormen, toch vooral dat laatste.

Sluit je aan en verzamel kunst

Hard//hoofd is een vrije ruimte voor verbeelding en verhalen. Een niet-commercieel platform waar talent de ruimte krijgt om te experimenteren en zich te ontwikkelen. Zonder advertenties en helemaal gratis.

En dat heeft resultaat. Hard//hoofd’ers Iduna Paalman en Joost Oomen werden dit jaar door de Volkskrant verkozen tot literair talent van het jaar.

Een plek als Hard//hoofd kan alleen bestaan met jouw steun. Sluit je daarom bij ons aan en ontvang kunstwerken van veelbelovende makers, een Hard//hoofd-tasje en voorrang voor ons jubileum.

Sluit je aan
het laatste
 Wat betekent het om erbij te horen?

Wat betekent het om erbij te horen?

In deze extra Beeldspraak, speciaal voor de Trotse week, zoomt Alex Avgud in op de lichamen van zij die zich niet aan de norm wensen te houden: migranten, lhbt'ers of beide. Lees meer

Column: Jouw haar is ook mooi, hoor

Jouw haar is ook mooi, hoor

Iduna Paalman kan nog steeds met schaamte terugdenken aan die keer dat een jongen op het festival vond dat ze tof haar had, en hoe ze dat voor even geloofde. Lees meer

Train je trots

Train je trots

Roos Wolthers besefte dat ze eigenlijk nooit trots is op zichzelf. Sterker nog: ze ziet vooral wat ze verkeerd doet. Maar trots kun je trainen. Een tip om je eigen prestaties te benoemen. Lees meer

Ga zweven

Ga zweven

Ooit had ze er weinig mee, maar tegenwoordig staat Jihane Chaara open voor het zweverige. Ze maakt plezier met tarotkaarten en voelt de vibes van mensen op een feestje. Een tip om ‘de’ waarheid wat minder te serieus te nemen. Lees meer

Column: En zo is het goed?

En zo is het goed?

‘De toekomst ligt niet vast, ze ligt open,’ concludeert Iduna Paalman tijdens een intergalactische reis op 1 januari. 'Meer verantwoordelijkheid in 2020, en meer sterren zien.' Lees meer

 2020, tijd om te spelen met eten!

2020, tijd om te spelen met eten!

In Beeldspraak richt Hard//hoofd de lens op de wereld en biedt een andere kijk op het dagelijks leven. Deze keer met Marc Elisabeth, die tegen de 30 loopt, maar het spelen met eten nooit verleerd is! Lees meer

Luister naar je coupé

Luister naar je coupé

Nora van Arkel las het liefst een boek in de trein, maar stoorde zich aan pratende mensen in de stiltecoupé. Tot ze besloot de gesprekken in haar voordeel te gebruiken. Een tip om je niet te ergeren in het OV. Lees meer

Tip: Zeg je reisverzekering op

Zeg je reisverzekering op

Redacteur Wieneke van Koppen is er klaar mee, ze sluit geen speciale reisverzekering meer af als ze op avontuur gaat. 'Brave burgers betalen in vrijwel alle gevallen meer aan reisverzekeringen dan ze in hun leven uitgekeerd krijgen.' Lees meer

Column: So nice

So nice

Iduna Paalman heeft een VIP-kaart voor het concert van Guy Sebastian in de Melkweg in Amsterdam. 'Naast een korte meet-en-greet mag ik op de foto en eventueel een handtekening.' Lees meer

Tip: Geef jezelf een winterbeurt

Geef jezelf een winterbeurt

Ruby Sanders voelt zich ouder dan ooit en vraagt zich af: waarom geven we onze auto en fiets een winterbeurt, maar niet ons lichaam? Om daad bij woord te voegen maakt ze een afspraak bij Dr. Wang. Een tip om je eens te laten doorlichten bij een acupuncturist. Lees meer

Column: Een traan op de kerstbal

Een traan op de kerstbal

Voor Trudy zijn kerst en afscheid onlosmakelijk met elkaar verbonden, vertelt ze in haar laatste column op Hard//hoofd. Zoals tijdens de kerstvakantie 22 jaar geleden, toen er een postbode aanbelde met een onheilspellende expresbrief. Lees meer

 De dingen in de kamer zouden levenloze dingen zijn, zonder jou

De dingen in de kamer zouden levenloze dingen zijn, zonder jou

In Beeldspraak richt Hard//hoofd de lens op de wereld en biedt een andere kijk op het dagelijks leven. In deze Beeldspraak van Lotte van Uittert is niemand zo aanwezig als de afwezige mens in zijn eigen kamer. Lees meer

Tip: Luister eens echt naar tips

Luister eens echt naar tips

De Tip is 10! Anouk Evertse kijkt terug op haar favoriete tips en vraagt zich af waarom we zo verlangen naar tips van vreemden, terwijl adviezen van mensen die dichtbij ons staan vaak afschrikken. Een tip voor liefhebbers van tips. Lees meer

Tip: Neem je beste vriend(in) mee naar een kerstdiner

Neem je beste vriend(in) mee naar een kerstdiner

In deze tip uit 2018 geeft Emma Stomp een onmisbaar advies voor de feestdagen. Lees meer

Tip: 1

Maak een toetje

De kleine keuken van Lotte Akkerman weerhoudt haar er niet van om toetjes te maken. Een tip voor winteravonden (inclusief recept). Lees meer

Column: Ongehoorzaam watje 1

Ongehoorzaam watje

Iduna Paalman ziet de IDFA-documentaire Objector en denkt na over de mens in opstand. Lees meer

Tip: Leren om het leren

Leren om het leren

Else Boer is het leren nog niet verleerd. Op YouTube is namelijk een schat aan smakelijke en nutteloze informatie te vinden, waar je toch een stuk wijzer van wordt. Een tip om eens wat te leren van de onvolprezen video-essays. Lees meer

Column: Een nieuwe man

Een nieuwe man

Trudy poetste haar tanden en dacht: 'als ik het nú niet probeer, hoeft het niet meer. Hoeveel jaar heb ik nog? Moet ik wachten tot ik achter een rollator loop? Tot ik mijn huis heb opgegeten? Nou dan!' Lees meer

Tip: Vraag het je filmpersonage 1

Vraag het je filmpersonage

'Hebben jullie wel eens goed geluisterd naar wat acteurs in films eigenlijk zeggen? En vooral ook hoe mooi ze dat in woorden weten te vangen?' Emma Stomp tipt de magie van dialogen. Lees meer

Meer bloed 2

Meer bloed

'Zoveel bloed, en toch zo onzichtbaar. Waarom telkens de hoop dat het niemand op zal vallen? ‘Ik ben ongesteld’ – wanneer leerden we dat dat beschamende woorden zijn?' Lees meer

Sluit je aan en verzamel kunst

Hard//hoofd is een vrije ruimte voor verbeelding en verhalen. Een niet-commercieel platform waar talent de ruimte krijgt om te experimenteren en zich te ontwikkelen. Het bestaan van zo’n platform is niet vanzelfsprekend. Sluit je daarom bij ons aan en ontvang kunst, een Hard//hoofd-tasje en voorrang voor ons jubileum.

Sluit je aan