Asset 14

De kunstkloof

In een opiniestuk in de Volkskrant zegt componist Cornelis de Bondt genoeg te hebben van het huidige culturele klimaat. Hij stopt met componeren. Permanent. Kunstcriticus Wijbrand Schaap beaamt dat er veel mis, en trekt net als De Bondt een streep. Geert van Boxtel legt hieronder uit waarom juist dat funest is.

Onlangs verschenen er twee opmerkelijke artikelen in de Volkskrant over kunst en kunstenaars in het perspectief van dit tijdsgewricht. Beide zijn, elk op eigen wijze, een verweer tegen de kille wind die de afgelopen twee jaar de onze kunstsector zo’n herfstige aanblik heeft gegeven. Opmerkelijk, omdat ze afkomstig zijn uit de sector zelf en verslag doen van de persoonlijke gevolgen van de veranderingen van het beleid én de retoriek van -met name- de Rijksoverheid en een deel (de rechterkant) van de Nederlandse politiek. Componist Cornelis de Bondt schreef op 24 oktober in de Volkskrant het artikel ‘De kunst is geen afwerkhoertje’ over het verwijt van elitarisme aan kunstenaars en de vermeende zegen van de marktwerking.

Eerder al, op Facebook, was een tekst te vinden van zijn hand, waarin deze zelfde thema’s in verband worden gebracht met zijn persoonlijke besluit te stoppen met componeren en zijn werk terug te trekken uit het publieke kunstleven. Wijbrand Schaap van het Cultureel Persburo, schreef in diezelfde Volkskrant enkele dagen eerder (20 oktober) over het slechte imago van professionele kunstenaars in relatie tot de circa 8 miljoen amateur kunstbeoefenaars die in ons land rondlopen. Deze opmerkelijke paradox duidt op een grote kloof tussen amateur- en het professionele kunstcircuit. Het gaat er mij in dit artikel niet om de alleszins redelijke stellingnames en persoonlijke standpunten van beide auteurs te bekritiseren. Beiden maken interessante en terechte punten, maar naar mijn mening verzuimen ze ook beiden écht in te gaan op de uitdagingen van de enorme kloof binnen onze cultuur(sector) die zij -elk vanuit een andere optiek- waarnemen.

Ressentiment

Wijbrand Schaap betoogt dat kunst in bepaalde opzichten populairder is dan ooit. Streetdance, schilderen, zingen of cabaret kunnen rekenen op de warme belangstelling van substantiële hoeveelheden publiek en grote scharen potentiële beoefenaars. Via programma’s als The Voice of Holland wordt zingen tot volkssport verheven en allerlei andere talentachtige shows verdringen elkaar op de televisienetten om de gunst van de kijker. Schaap constateert dat het de professionele kunstsector blijkbaar niet gelukt is om deze amateurs - die toch haar natuurlijke visvijver vormen waar het gaat om maatschappelijk draagvlak en publiekswerving - mee te nemen met behulp van de merites en mores die door de professionele sector worden ondersteund. Schaap: "[het volk wil] het recht om zelf te bepalen wat het mooi, goed, lekker of slecht vindt. Een recht dat hun ontnomen leek doordat er geld en media-aandacht ging naar mensen en instellingen die een deel van hun tijd en ruimte gebruikten om de ‘gewone man’ te vertellen dat wat hij mooi vond, feitelijk minderwaardig was."

De strafexpeditie aan maatregelen maar bovenal de gesprekstoon waarmee de afgelopen twee jaar de kunstsector is bestookt, duidt hier inderdaad op. De dictatuur van de gewone man uit zich bijvoorbeeld in de volkse, rancuneuze toon die de PVV aanslaat tegen alles wat haar niet bevalt in onze maatschappij en zeker de kunstsector, versterkt door de opzichtig gemakzuchtige VVD die dit nieuwe geluid geamuseerd waarnam en deels omarmde. Deze nieuwe ‘visie’ op de kunst -in hoge mate ingegeven door het neoliberale gedachtengoed dat deze tijd kenmerkt- past de VVD kennelijk als een nieuw, comfortabel maatpak. Enkele slecht geïnformeerde bewindslieden hebben daarop een ‘krachtig’ geluid laten horen om de kunsten ‘op te schudden’, onderwijl de snorrende camera’s tegemoet grijnzend met nog meer heerlijk, heldere, holle kretologie.

Conformisme is bon ton in ons land. Het volk heeft in onze tijd áltijd gelijk en zeker wanneer het volk makjes en volgzaam achter haar leiders loopt, krijgt datzelfde volk de ene veer na de andere in het achterwerk gestoken van haar ‘leiders’. Dus deed het - inmiddels vorige - kabinet wat het volk wil. Kunst moet voldoen aan de universele principes van de marktwerking, kunst moet niet te moeilijk zijn want dat staat de publieke waardering (uitsluitend uitgedrukt in harde bezoekerscijfers) in de weg en kunst moet vooral inhoudelijk niet al te veel haar eigen eigenwijze koers volgen want dan ontbreekt het ‘maatschappelijk draagvlak'. De te verdelen kunstsubsidies - sterk verminderd in volume in de laatste twee jaar - zijn nog net niet afhankelijk gemaakt aan de resultaten van een publieksenquete.

Tattoo door Wim Delvoye

Uitleg

Het is niet meer dan terecht dat Cornelis de Bondt ageert tegen de toon, inhoud en vorm waarmee de huidige politiek, met de VVD en haar neoliberale mantra’s voorop, het kunstbedrijf kappitelt. En De Bondts’ zet is wellicht zijn enige wapen om zich daar tegen te verweren: door zijn medewerking aan dit systeem op te schorten, zijn werk als componist te staken en zijn geschreven oeuvre aan het publieke domein te onttrekken: "Wat mijn persoonlijke afscheid betreft, ik heb hier lang over nagedacht, niet alleen over puur persoonlijke aspecten, maar ook over de positie van het componeren, de hedendaagse muziekpraktijk en meer in het algemeen: kunst, onderwijs en wetenschap. Uiteindelijk kan ik er niet omheen om terug te keren tot een blanke, lege ruimte. Niet omdat ik zelf leeg zou zijn, maar omdat de ruimte waar ik mij in moet gaan bewegen dat moet zijn. Daarom heb ik besloten al mijn werk terug te trekken, uit de catalogus van Donemus te halen en zoveel als mogelijk uit de publieke ruimte te verwijderen."

Schaap sluit zijn artikel af met de volgende zinnen: "Ik ben kunstcriticus, en zal hartstochtelijk blijven roepen dat massakunst en fabrieksmusicals verderfelijk zijn. Maar ik vrees dat ook is aangetoond dat je geen betere, kunstzinniger bevolking krijgt door iedereen kunstzinnig te willen maken." Zowel Schaap als De Bondt trekt een streep. Achter die streep vervalt hun idee over wat kunst vermag te zijn in onze maatschappij. De kloof - die tussen de professionele sector en de amateurbeoefenaars bij Schaap of die tussen de kunst en de maatschappij in veel bredere zin bij De Bondt - is gesignaleerd maar wordt niet overgestoken. Toch zijn het juist de reacties van Schaap en De Bondt die duidelijk maken wat er schort aan het kunstleven of onze opvatting wat een kunstenaar dóet met zijn ambacht. Uiteraard: het is géén pretje om steeds maar weer te moeten uitleggen wat de relevantie is van jouw werk als kunstenaar, in dit geval componist. Of steeds maar weer hetzelfde onbegrip te moeten trotseren (ik geef het de kapper te doen; elke dag twintig keer vertellen waarom je doet wat je doet omdat je werk zo slecht zichtbaar is in het maatschappelijk leven).

Maar het is precies dát wat nodig is: uitleggen wat je doet. Steeds weer en steeds opnieuw. Voor nieuwe generaties, voor nieuwe Nederlanders en voor wie het verder maar wil weten. In alle vormen, talen en op alle platforms die je je kunt voorstellen. Zoals Schaap constateert, zijn we dáár ergens mee opgehouden, óf we hebben het niet goed gedaan óf dan toch in elk geval niet goed genóeg. De lacune die Schaap constateert is een enorme ruimte: een kloof van onbegrip, sociaal onvermogen en taalverwarring tussen verschillende kunstopvattingen die lastig te dichten is. Het ‘volk’ (ik zucht eventjes) wil graag haar creatieve vermogens aanspreken en inzetten, maar heeft daarvoor haar eigen culturele artefacten gerealiseerd omdat de voorbeelden uit de kunstwereld niet voldeden. Tv-soaps, musicals, De Toppers maar ook Bløf of Tussen kunst en kitsch: dit zijn de vormen en de structuren die als blauwdruk dienen voor de creatieve geesten in onze maatschappij en niet de kunst die aan de academies, conservatoria of toneelscholen wordt gedoceerd. Veel - maar zeker niet alle - moderne kunst is een verdieping of cultivering van ideeën, principes en werkmethoden die behoren tot het domein van de kunstenaar zelf. Gebaseerd op een Romantisch idee van de geniale kunstenaar, losgezongen van praktisch nut, wereldlijke beslommeringen of een al te eenduidige esthetiek. Het gewicht van de cultuurgeschiedenis weegt zwaar in elke nieuwe bijdrage die kunstenaars eraan toevoegen.

Wie dom wil zijn, kan dat

Maar is die kloof wel zo nieuw? Is dit niet altijd al zo geweest? Is ‘het volk’ in welke periode in onze moderne geschiedenis dan ook niet altijd onwetend geweest van wat de ‘grote kunstenaars’ maakten? Werd Beethovens Eroïca op de straat geneuried in het begin van de 19e eeuw? Liepen er fabrieksarbeiders warm voor Becketts stukken toen ze werden gepubliceerd? Werd Willem De Koonings stijl onmiddelijk door krassende kleuters overgenomen? Ik dacht het niet. Wat veel schrijnender is in deze tijd, is het feit dat we zulke akelig goed functionerende media hebben, dat we - nieuwsgierige, gecultiveerde, opgeleide mensen - niet kunnen geloven dat mensen genoegen nemen met iets wat in onze ogen ‘minderwaardig’ is. We denken eenvoudigweg dat we nu, met deze snelle, efficiënte middelen, álles aan de man kunnen brengen. Aan wie dan ook. Op welk moment dan ook. Het idee dat álles verkoopbaar is, is uiteraard ook afkomstig uit de neoliberale ideologie.

En juist dát valt dan enorm tegen. Met onze fenomenale media lukt het niet om álles te verkopen. Zoals het ook niet lukt om iedereen op de wereld duidelijk te maken dat de wereld echt ouder is dan 6000 jaar, dat het zinvol is om een opleiding te volgen, dat blanke mensen niet per definitie slimmer zijn dan anderen, dat het eten van McDonalds wellicht toch wat minder gezond is dan zij zelf zeggen of dat er behoorlijke risico’s kleven aan kernenergie. Zoals onder meer Umberto Eco onlangs al ergens betoogde is het internet geen garantie voor een goed geïnformeerd publiek: wie dom wil zijn, kan dat ook in onze tijd nog steeds moeiteloos. Of misschien nog wel makkelijker dan ooit tevoren. Informatie en noninformatie zijn steeds lastiger te onderscheiden van elkaar.

Daal af

Ik begrijp wat Wijbrand Schaap en Cornelis de Bondt zeggen. Ook ik voel dat de gelaagdheid van veel kunst, de complexiteit van meerdere gelijktijdig optredende betekenissen en associaties, de verwarring, de irrationele geluksmomenten die zich soms voordoen bij het lezen, luisteren of kijken, onmiskenbaar onderdeel zijn van ‘grote’ kunst. En dat die rijkheid zo vaak ontbreekt in veel populaire, culturele gedragingen waarin persoonlijkheid, directheid en stijl zo belangrijk zijn geworden. Maar ik lees in de woorden van Schaap en De Bondt ook vermoeidheid, een al dan niet bewuste onwil en een zeker gebrek aan flexibiliteit in het positioneren van hun kunstbegrip. 'Dat grote gapende gat van onkunde, kennisachterstand en gebrek aan inzicht? Laat maar. Ik doe niet mee. Dat is niet mijn publiek. De mensen zijn te dom. Niet mijn verantwoordelijkheid.' Geen citaten, maar dit zijn wel het soort geluiden die uit de mond van kunstenaars op te tekenen zijn.

Ik zou binnen dit debat een opvatting van kunst willen voorstellen die afwijkt van het idee van een overzichtelijke set Geniale Kunstwerken of een praktijk die voorbehouden is aan experts die ervoor ‘doorgeleerd’ hebben. Ik zou kunst willen zien als een bijzondere, toegespitste vorm van creativiteit. Creativiteit heeft iedereen. Maar om van die creativiteit kunst te maken, moet er gewerkt worden. Ik meen dat in een tijd waarin een kloof zoals die wordt beschreven door Schaap en De Bondt is ontstaan, het tijd is om kunstenaars deze expliciet in kaart te laten brengen. In plaats van langs de afgrond staan om de diepte van de kloof te monsteren, zouden ze er in moeten afdalen. In plaats van te trachten de kloof te vermijden en te bekritiseren, moeten we er dwars doorheen. In plaats van de kloof te ontkennen, moeten we volmondig aanvaarden dat er veel werk aan de winkel is dat wellicht iets anders van ons vergt dan we ooit hoopten. En of dat nou kunst heet, educatie, communicatie, creativiteit of participatie, is eigenlijk helemaal niet zo belangrijk.

We leven in een tijd die een permanent flexibele instelling van ons en onze kwaliteiten vraagt en waarin voor eeuwen vaststaande begrippen hun oorspronkelijke betekenis dreigen te verliezen. Dat geldt voor een groot deel van de maatschappij en zeker voor de cultuursector. De ‘gemeenschappelijke ruimte’ die De Bondt wil verlaten, bestaat nauwelijks meer: de concert- of theaterzaal als natuurlijke plek om muziek te beluisteren is vervangen door internet. De scheiding tussen kunstenaar en publiek is vervaagd: men zet liever zijn of haar creativiteit om in concrete daden of objecten. Het verschil tussen amateur en professional verandert daarmee uiteraard ook. Het rijke palet aan kwaliteitscriteria waar de kunstbeschouwing zich altijd aan vasthield, wankelt. En daarmee ook de door Wijbrand Schaap beschreven noodzaak tot ‘verheffen’ van het volk. Ons hele kunstbegrip - nog altijd stevig gegrondvest in wat een klassieke cultuuropvatting mag heten - staat te schudden. Ik denk dat je het als kunstenaar, kunstbeschouwer of kunstliefhebber eenvoudigweg niet kunt permitteren geen bijdrage te willen leveren aan de dynamiek die dat oplevert. Natuurlijk moeten we met z’n allen ons best doen alles wat we van waarde vinden in de kunsten, méé die kloof in te nemen. En zo, om met De Bondt te spreken, weer opnieuw op zoek gaan naar de "ervaring van schoonheid en troost door de projectie van onze persoonlijke beleving". Maar het start met het accepteren van het niemandsland dat voor ons ligt.

Dit stuk verscheen eerder op de blog van Geert van Boxtel. Hij is dramaturg en was eerder productie- en zakelijk leider in de podiumkunsten.

Mail

Hard//hoofd is gratis en
heeft geen advertenties

Steun Hard//hoofd

Ontvang persoonlijke brieven
van redacteuren

Inschrijven

Steun de makers van de toekomst

Hard//hoofd is een vrije ruimte voor nieuwe makers. Een niet-commercieel platform waar talent online en offline de ruimte krijgt om te experimenteren en zich te ontwikkelen. We zijn bewust gratis toegankelijk en advertentievrij. Wij geloven dat nieuwe makers vooral een scherpe en eigenzinnige stem kunnen ontwikkelen als zij niet worden verleid tot clickbait en sensatie: die vrijheid vormt de basis voor originele verbeelding en nieuwe verhalen.

Steun ons

  • Foto van Marte Hoogenboom
    Marte HoogenboomHoofdredacteur
  • Foto van Mark de Boorder
    Mark de BoorderUitgever
  • Foto van Kris van der Voorn
    Kris van der VoornAdjunct-hoofdredacteur
  • Foto van Sander Veldhuizen
    Sander VeldhuizenUitgeefassistent
het laatste
Dé vluchteling bestaat niet

Dé vluchteling bestaat niet

Marthe van Bronkhorst hoort bij de huisartsenpraktijk verhalen van vluchtelingen. Ze raakt gefrustreerd, omdat de politiek niet ziet 'dat een individu meer is dan twee vierkante meter ruimte en een lichaam dat gevoed moet worden'. Lees meer

De bomen in Roemenië zijn ook vaderloos 2

De bomen in Roemenië zijn ook vaderloos

'ik miste collectieve haast / treinen waar de airco nooit gewerkt heeft / de eenheid die in eenzaamheid zit'. In gedichten die geuren naar 'oostblokstank' onderzoekt Francesca Birlogeanu vervreemding en verdwenen vaders. Lees meer

Column: Objectief gelukkiger met onszelf

Objectief gelukkiger met onszelf

Ook op vakantie blijkt de tijd niet stil te staan, merken Eva en haar vrienden in Zuid-Frankrijk. Gelukkig gaan ze er qua uiterlijk alleen maar op vooruit, vindt één van hen. Lees meer

Hard//talk: Evita 3.0 1

Evita 3.0

De voormalige Argentijnse president Cristina Fernández de Kirchner overleeft een aanslag op haar leven, maar een twaalfjarige gevangenisstraf vanwege corruptie hangt boven haar hoofd. Lees meer

In ieder geval bleven we stuurloos 3/3: Métro

In ieder geval bleven we stuurloos - Métro

Zelfs de sterkste vriendschappen leden aan betonrot. Vrienden verjaren hier als sprinkhanen, hele groepen ontstonden en verdwenen in enkele seizoenen. Lees meer

In ieder geval bleven we stuurloos 2/3: Á pied

In ieder geval bleven we stuurloos - À pied

 Voor eenzaamheid heb je geen kostschool nodig. Niemand keek op wanneer ik ‘DRRRAAAAK’ schreeuwde zonder mijn pas te vertragen. Lees meer

In ieder geval bleven we stuurloos 1/3: Vélo

In ieder geval bleven we stuurloos - Vélo

Tijdens een afdaling vol kinderkoppen ging mijn hangslot uit zichzelf op slot, waarna mijn sleutelbos in een nabijgelegen afvoerputje verdween. Lees meer

Automatische concepten 77

Lang niet alles klopte bij Zomergast Bessel van der Kolk

Van een echt gesprek kwam het niet, zag Marthe van Bronkhorst. Lees meer

Nieuws in beeld: Het kind in het badwater terugvinden

Het kind in het badwater terugvinden

Amerikaanse onderzoekers wisten het geheugen van 150 ouderen te verbeteren middels een schokkend badmutsje. Lees meer

Dit is ook mijn vakantie

Dit is ook mijn vakantie

"Dit ben ik, met mijn nieuwe wandelschoenen, helemaal uitgerust en braaf nog." Hij hoogtevrees. Zij onverschrokken. In dit korte verhaal van Werner de Valk pakt een hike door de bergen wel heel anders uit dan verwacht. Na afloop zijn daar gelukkig altijd nog de foto's. Lees meer

Wat Chinees porselein ons kan leren over de geschiedenis van de Chinese vrouw

Wat Chinees porselein ons kan leren over de geschiedenis van de Chinese vrouw

Martine Bontjes legt een link tussen de porseleincollecties van het Rijksmuseum en de rol van vrouwen in de Chinese cultuurgeschiedenis. Lees meer

Automatische concepten 78

De natuur huilt droge tranen

Europa maakt waarschijnlijk het ergste droogteseizoen mee in ruim 500 jaar. Lees meer

Wanneer je jezelf vergeet

Een klein beetje Selbstvergessenheit

Jezelf vergeten in een relatie, wat betekent dat eigenlijk? Marthe van Bronkhorst worstelt met hoe ze is veranderd door een geliefde. Lees meer

Automatische concepten 76

Een ontwapenende Raven van Dorst kaatste de bal regelmatig terug

Zomergast Raven van Dorst was openhartig en verlangde hetzelfde van Janine Abbring. Lees meer

Bloed en havermout

Bloed en havermout

Een verhaal van Jan Wester over twee zussen, onvoorwaardelijke liefde, klauwende vingers, mantelzorg en Teletubbies. Lees meer

 1

Tijd voor een dekoloniale Indië-herdenking!

Benjamin Caton organiseert jaarlijks op 16 augustus een dekoloniale Indië/Indonesië-Nederland Herdenking, omdat een grote en groeiende groep mensen zich niet gezien voelt door de Nationale Indië-herdenking, een dag ervoor. Lees meer

Zomergast Lieke Marsman was eenzaam tussen de camera's

Zomergast Lieke Marsman was eenzaam tussen de camera's

Lieke Marsman bleek een eerlijke en grootmoedige Zomergast, met liefde voor het onverklaarbare en het ongemakkelijke. Lees meer

Nieuws in beeld: Van Trump mag de FBI de pot op

Van Trump mag de FBI de pot op

Elf 'topgeheime' documenten nam de FBI mee van Donald Trumps landgoed. Hij wil ze terug. Lees meer

Nieuws in beeld: Bomen zijn klaar met de hitte en zetten de herfst in

Bomen zijn klaar met de hitte en zetten de herfst in

Sommige loofbomen begonnen vorige maand al hun bladeren af te stoten - veel vroeger dan normaal. Lees meer

Nieuws in beeld: Iedereen voor? Hallo?

Iedereen voor? Hallo?

De weinige Tunesiërs die kwamen opdagen voor het referendum, stemden massaal voor meer macht voor de zittende president. Lees meer

Het is eindelijk zover: 12,5 jaar Hard//hoofd in Het HEM!

Op zaterdag 1 oktober viert Hard//hoofd haar 12,5-jarige jubileum in kunsthal Het HEM, een oude munitiefabriek die is omgetoverd tot culturele vrijplaats. In 2020 moesten we ons 10-jarige jubileum om bekende redenen helaas annuleren, nu vieren we alsnog het verleden, het heden en de toekomst van Hard//hoofd!

Bestel je ticket!