Asset 14

De hondenfluisteraar

In de zomer van 2012 was ik op Sardinië. Mijn relatie dreigde op de klippen te lopen, ik hoopte in de verzengende hitte van het Italiaanse eiland antwoorden te vinden. Die menselijke eigenschap blijft me verbazen. Zodra men het niet meer weet, neemt men de benen, tot het met die benen in een ander rent. Of , nog erger: de gevluchte mens gaat opeens groot denken. ‘Ik laat me nooit meer zo kleineren door iemand’, zei ik bijvoorbeeld hardop tegen een rots, voordat ik er af sprong, in de Sardijnse golven.

Toen ik eindelijk weer boven water kwam, miste ik mijn lief zo erg dat ik er hartsteken van kreeg.

Op weg van het strand naar het appartement dat op een volstrekt verlaten vakantiecomplex stond, bleef ik een beetje hardop tegen mezelf praten.
Ik had daarom niet meteen in de gaten dat een passerende auto toeterde. Er volgden meer toeterende auto’s. Er ontstond langzaam een file en pas toen er een aantal auto’s op elkaar was geknald, schrok ik op uit mijn gedachten.

Op de weg, waar 50 kilometer de maximaal toegestane snelheid was (maar waar het dubbele daarvan als standaard werd gehanteerd) rende een hondje. Zijn tong hing uit zijn bek en hij had een hysterische oogopslag.

Omdat ik in de zomer van 2012 nog jong en onverschrokken was, pakte ik het hondje op, en liep ik ermee naar het appartementencomplex. (Tegenwoordig zou ik bang zijn voor hondsdolheid, BSE en andere ziektes waarvan je gillend de dood in gaat). Bijna nog miste ik de juiste afslag, omdat de angst dat het hondje in mijn armen aan uitdroging zou sterven, mij desoriënteerde. In het appartement gaf ik hem water, en probeerde ik met mijn telefoon op internet een dierenarts in de buurt te vinden.

De dierenarts bleek 28 kilometer verderop te zijn, en was alleen in de ochtend open, van 9 tot 11. Ik keek naar het hondje, en hij keek terug. Hij had het lijf van een teckel, en de oren van een herdershond. ‘Ik noem je Rocco’, zei ik.


Beeld: via metmuseum.org

We hebben de dierenarts bezocht, Rocco en ik. Daar liet ik hem inenten, chippen, een zandvlooienband aanmeten en zijn ogen druppelen. Vanwege zijn gebit dacht de dierenarts dat Rocco jong zou zijn, hooguit een jaar. Ze had niets gehoord over een vermiste hond. De dierenwinkels die we vonden hadden ook niets gehoord over een vermiste hond. ‘Wij worden daar niet zo emotioneel van hier’, zei de jongen achter de kassa toen ik hem zei dat ik ontroostbaar zou zijn als mijn hond weg zou lopen. Mijn toenmalig lief en ik hadden namelijk een hond, waar we gevoelens voor koesterden alsof het onze baby was. Het was een poedel die slecht luisterde naar de naam Courtois. We hadden er een aantal hondencursussen tegenaan gesmeten, maar hij bleef slecht luisteren. Reden voor mijn lief om zo nu en dan naar ‘gehoorapparaat honden’ te zoeken op internet; hij geloofde in de goedheid van onze poedel.

Op een terrein, dat eruit zag als een hondenkennel, wisten ze ook niets van een vermiste hond. Ik nam Rocco terug mee naar de dierenarts.
‘Wat moet ik doen?’ vroeg ik.

‘Je kan hem naar het asiel brengen’, zei ze,  ‘dan vindt hij misschien een leuk nieuw baasje.’ Ik keek naar Rocco, en Rocco keek terug. Ik ben zijn leuke nieuwe baasje, besloot ik.
Gelukkig vond dit alles plaatst op Sardinië en vervalste de dierenarts op eigen initiatief de datum van inentingen in het hondenpaspoort dat ik nodig zou hebben om met hem terug naar Amsterdam te kunnen vliegen.
Thuis bleek mijn lief er met onze poedel vandoor te zijn gegaan.

En ik kreeg wroeging. Rocco gedroeg zich als een keurig opgevoede hond, op het ’s nachts slapen op tafel na. Had ik hem gestolen van een Italiaanse maffioso die op wraak zint? Was er misschien toch een leuk gezin in tranen?  En dan het klimaat waar ik hem uitgerukt had, hoe vond hij zijn nieuwe plek eigenlijk zelf? Mij zou je direct depressief maken als je me van Italië naar Nederland zou verhuizen, objectief gezien toch niet meer dan een platte grijze bebouwde kom.

Ik besloot met Rocco naar een hondenfluisteraar te gaan. Dat was een meisje dat vooral paardenreadings deed, maar een hond was bij haar ook in goede handen, werd me verteld. Ik mocht niet bij de reading aanwezig zijn, omdat ze dan geen optimaal contact met hem zou kunnen maken.
Het uur dat ik hem bij het meisje achterliet, in een Frans dorp (ik had Rocco mee op vakantie op het Franse platteland genomen, om nader tot elkaar te kunnen komen), voelde ik me niet goed. Ik was bang voor een slechte uitkomst.

Ze had al haar bevindingen uitgetypt en uitgeprint. Ze had er ook een foto van Rocco bij gedaan. Normaal deed ze alleen readings aan de hand van foto’s. Voor mij had ze een uitzondering gemaakt.

Ik las dat hij eerst altijd een beetje de kat uit de boom wilde kijken, voor hij mensen opzocht, of zich er veilig bij voelde. Rocco zou van een veilige omgeving houden, en van rust. Dat vond ik grappig, want de naam die ik hem gegeven had, betekent ‘rust’. Maar misschien had zij dat ook om die reden zo opgeschreven. Verder had hij haar twee jonge jongens laten zien en was hij volgens haar niet ouder dan twee jaar. De rest van het blaadje bestond uit een voedingsadvies en citaten van mensen die een positief bericht voor haar hadden achtergelaten op haar website.

Ik bedankte haar met geld en belde mijn ouders of ze mij en Rocco op wilden komen halen, mijn ouders waren ook in Frankrijk, 600 kilometer zuidelijker.

‘Wie? Rocco?’, vroeg mijn vader, ‘wat heb je met je lief gedaan?’

‘Mijn lief heb ik ingewisseld voor een Sardijnse dwergteckel’, zei ik.

Mijn vader hield niet van honden, maar nog minder van mijn toenmalige lief, dus hij was onderweg, zei hij.

De hondenfluisteraar heeft op alle fronten gelijk gekregen. Rocco houdt van rust, en kijkt graag naar katten in de boom. De jonge jongens zijn hoogstwaarschijnlijk mijn broertjes met wie hij inmiddels bij mijn ouders woont omdat mijn nieuwe lief nog minder van honden houdt dan mijn vader. Zelf geloof ik nog altijd erg graag dat ik Rocco van een oude maffioso gestolen heb, die nadat Rocco weg liep, ontroostbaar was en daarna van verdriet is overleden.  Een natuurlijke dood! Welke maffioso kan dat zeggen?
Ik hoop dat Rocco en ik weer samen kunnen komen. Maar dan moeten we opnieuw een hondenfluisteraar bezoeken om te weten of dat gaat gebeuren. Of een medium voor mensen. Of wachten tot het zover is. Dat is misschien toch het beste in het leven.
Wachten tot het zover is.

Mail

Olga Kortz

Hard//hoofd is gratis en
heeft geen advertenties

Steun Hard//hoofd

Ontvang persoonlijke brieven
van redacteuren

Inschrijven

Steun de makers van de toekomst

Hard//hoofd is een vrije ruimte voor nieuwe makers. Een niet-commercieel platform waar talent online en offline de ruimte krijgt om te experimenteren en zich te ontwikkelen. We zijn bewust gratis toegankelijk en advertentievrij. Wij geloven dat nieuwe makers vooral een scherpe en eigenzinnige stem kunnen ontwikkelen als zij niet worden verleid tot clickbait en sensatie: die vrijheid vormt de basis voor originele verbeelding en nieuwe verhalen.

Steun ons

  • Foto van Marte Hoogenboom
    Marte HoogenboomChef Magazine
  • Foto van Mark de Boorder
    Mark de BoorderUitgever
  • Kris van der VoornAdjunct-hoofdredacteur
  • Foto van Sander Veldhuizen
    Sander VeldhuizenUitgeefassistent
het laatste
Rode sloffen

Rode sloffen

Soms begint het afscheid nemen al voordat het verlies er is. Een kort verhaal van Werner de Valk over het afscheid nemen, het gesprek daarover aangaan, en wat te doen met alles dat achterblijft. Lees meer

Meander (maar ook weer wel)

Meander (maar ook weer wel)

In het park achter het huis van haar ouders staat een plakkaatje met een gedicht van Marte Hoogenboom, dat ze schreef toen ze nog anders heette. Zo nu en dan gaat ze erlangs om het te herlezen, maar of ze er ooit écht naar terug kan? Lees meer

Stemvorken

Stemvorken

Hoe onderzoek je lesbische aantrekking als je eerste kennismaking daarmee porno is, gericht op een mannelijke fantasie? Met ‘Stemvorken’ won Leonore Spee Het Rode Oor 2022, de erotische schrijfwedstrijd van Vlaams-Nederlands huis deBuren. Lees meer

Ongewerveld

Ongewerveld

Kan erotiek ook schuilen in pijn, verdriet en kwetsbaarheid? Met ‘Ongewerveld’ won Jori(k) Amit Galama de juryprijs van Het Rode Oor 2022, de erotische schrijfwedstrijd van Vlaams-Nederlands huis deBuren. Lees meer

De bomen in Roemenië zijn ook vaderloos 2

De bomen in Roemenië zijn ook vaderloos

'ik miste collectieve haast / treinen waar de airco nooit gewerkt heeft / de eenheid die in eenzaamheid zit'. In gedichten die geuren naar 'oostblokstank' onderzoekt Francesca Birlogeanu vervreemding en verdwenen vaders. Lees meer

Dit is ook mijn vakantie

Dit is ook mijn vakantie

"Dit ben ik, met mijn nieuwe wandelschoenen, helemaal uitgerust en braaf nog." Hij hoogtevrees. Zij onverschrokken. In dit korte verhaal van Werner de Valk pakt een hike door de bergen wel heel anders uit dan verwacht. Na afloop zijn daar gelukkig altijd nog de foto's. Lees meer

Bloed en havermout

Bloed en havermout

Een verhaal van Jan Wester over twee zussen, onvoorwaardelijke liefde, klauwende vingers, mantelzorg en Teletubbies. Lees meer

De draad

De draad

Sumai Yahya schreef een kort, poëtisch verhaal over menselijke vleermuizen slingerend aan een draad. Een korte versie verscheen in het papieren magazine, maar lees hier de volledige versie, vol symboliek, donkere massa's, naalden, konijnen met rode ogen en aangeslepen ruggengraten. Lees meer

Iets wat van zijn vader is geweest

Iets wat van zijn vader is geweest

Het is zwarte zaterdag en de tankstations zijn druk. Sigarettenrook en uitlaatgassen blijven "in de windstilte boven het asfalt verstikkend en bewegingsloos hangen." Tristan is, in dit korte verhaal, op weg naar het huis van wijlen zijn vader, een man op wie hij nooit heeft kunnen rekenen. Kan hij het opbrengen om door te rijden? Lees meer

Gedichten Alara Adilow (titel volgt) 2

Straatliedjes

Wat is een huis? 'Iets dat de wraak van de nacht buiten houdt. / Iets waar je naar terugkeert na een lange reis.' In deze nieuwe gedichten van Alara Adilow worden vaders ontvlucht, tijdelijke verblijfplaatsen gevonden en nieuwe relaties op zee aangegaan. Lees meer

Koeman

Koeman

Een kort verhaal van Jan Wester over een veeboer die op papier alles bezit, maar zich niet thuisvoelt in zijn eigen kudde en op zoek is naar een eenheid. Koeman was niet van land, niet van gras. Door de zolen van zijn laarzen was hij afgescheiden van zijn aarde. Hij had ze weleens uitgeschopt, op... Lees meer

 1

"En opeens denk je aan hun lichamen" vertaalde gedichten in samenwerking met Poetry International

Hoe kun je poëzie ook anders ervaren dan via een bundel of op een podium? Achttien studenten
illustratie van de Rotterdamse Willem de Kooning Academie lieten zich inspireren door het werk van
de achttien dichters van het 52 ste  Poetry International Festival dat vandaag van start gaat. De studenten komen
net als de dichters uit de hele wereld. Uit Vietnam, Oekraïne, Moldavië of Mexico, Polen, de
Verenigde Staten of hier uit Nederland. Lees meer

Meer dan een werkwoord

Meer dan een werkwoord

De stem in Nora’s hoofd laat zich niet zomaar het zwijgen opleggen. “Ik vraag me af of het haar bedoeling was dat ik nu zo weinig lichaamsvet over heb dat zelfs een kussen de pijn van het zitten niet verzacht.” Als verdoving en controle ten koste gaan van haar relaties en gezondheid, stelt Nora zich die ene belangrijke vraag: is dit het waard? Lees meer

Dit is geen ode 2

Dit is geen ode

'In dit land word je aan stukken gescheurd. / Ik verzamel jouw gescheurde stukken vlees. / Ik bak je op 200 graden. / Ik deel je uit.' In harde dichtregels verkent Shabnam Baqhiri hoe het is om je echt aan te passen en waarom dit soms noodzakelijk en juist goed is. Lees meer

Train je ego (maar zorg dat het tegen een stootje kan) 1

Train je ego (maar zorg dat het tegen een stootje kan)

Luuk Schokker leerde dat een groot ego bij het schrijven geen overbodige luxe is. Je onzekerheid omarmen maar tegelijkertijd een ego kweken. Hoe doe je dat? Luuk legt het uit. Lees meer

A Sacred Slut_Daan Timmer_Lena Plantinga

A Sacred Slut

Je bent vrouw, het is zomer en je wil wat. Klaarkomen, bijvoorbeeld. In dit broeierige nieuwe kortverhaal van Lena Plantinga speelt een jonge vrouw met zichzelf en het lot. Een verhaal over zoeken naar je seksuele zelf, en haar aantreffen onder het juk van je seksuele verleden. Lees meer

Een lichaam dat liefde opwekt

Een lichaam dat liefde opwekt

Een fragment uit Emy Koopmans 'Tekenen van het universum' over een lichaam dat gelooft dat het moet krimpen om het waard te zijn te worden liefgehad. Lees meer

Mijn Arabisch is verstomd

Mijn Arabisch is verstomd

"Mijn Arabisch is schichtig / ze vermomt zich stilletjes als Hebreeuws." Pelumi Adejumo en Esha Guy Hadjadj vertaalden een gedicht van de Israëlische dichter Almog Behar. Over twee moedertalen, waarvan de één de ander overstemt. Lees meer

Ratrace

Ratrace

Een kort anti-kapitalitsch verhaal van Emma Stomp over De Prestatiemaatschappij, havermelk latte's en mannen met bivakmutsen. Lees meer

Zwarte luiken

Zwarte luiken

Hoe schrijf je over iets ontastbaars zoals rouw? Geïnspireerd door de schilderijen van Francis Bacon verkent Thijs Joores in deze gedichtenreeks de impact van verlies. Lees meer

Steun de makers van de toekomst. Sluit je aan bij Hard//hoofd!

Hard//hoofd is een vrije ruimte voor nieuwe kunstenaars en schrijvers. Een niet-commercieel platform waar talent online en offline de ruimte krijgt om te experimenteren en zich te ontwikkelen. Wij zijn al meer dan twaalf jaar bewust gratis toegankelijk en advertentievrij. Onze kunstverzamelaars maken dit mogelijk. Sluit je nu aan en ontvang jaarlijks gesigneerde kunstwerken van veelbelovende kunstenaars én je eigen Hard//hoofd-tasje. Veel verzamelplezier!

Steun en verzamel