Asset 14

Au-pair

Cadavre (XXIV): Au-pair 1

In het Cadavre staren schrijvers nooit naar een leeg vel papier. Ze gebruiken de laatste zin van hun voorganger als begin voor iets nieuws. Zo spelen ze een woordspelletje dat al jaren geliefd is bij verveelde kinderen en Parijse surrealisten.
Vandaag schrijft Yentl van Stokkum verder met de famous last words van Jozien Wijkhuijs.

1.

Het laatste dat ik hoor, is hoe Jacques het papier van het voedsel begint te rukken. Zijn kleine peutervingertjes, met scherpe peuternagels, die hij zo vaak over mijn wangen heeft laten glijden:

Krassen.
Kraken.
Rijten.
Scheuren.
Open.
Proppen.

Jacques die gilt van plezier. Tenminste, ik denk dat hij gilt. Zijn gulzige peutermond heeft hij opengesperd, slijmdraden lopen van tand tot tand, zijn bolle blauwe ogen houdt hij strak op mij gericht. Peuters kunnen als geen ander met hun blik ‘Wat wil je doen dan?’ communiceren.

Jacques gooit het papier aan de kant. Er druipt een sliertje kwijl over zijn kin. Ik zou het weg moeten vegen. Hij balt zijn knuistje en steekt deze [slow motion] midden in zijn verjaardagstaart. In mijn oren klinkt een piep.

Lang.
Hoog.
Alles uitvagend.

Ik zie mezelf in de keuken staan. Van bovenaf: het bandje van de glitterjurk dat net van mijn schouder zakt. Eén been naar voren alsof ik op het punt sta mijn hand naar Jacques uit te steken, in te grijpen, maar ik sta stil. Ik zie hoe Jacques nog een keer zijn hand tot aan zijn ellenboog in de taart steekt. Er vallen brokken op het schone aanrecht. Een marsepeinen roosje spat uit elkaar op de net geschrobde vloer. Jacques staat op zijn tenen op de barkruk, hij spant zijn hele lijfje aan, strekt zich uit, dichter naar taart, over het kookeiland heen. De kruk wiebelt. Ik hap naar adem.

2.

In de tuin lurk ik zo hard aan mijn sigaret dat ik moet hoesten. De piep galmt na in mijn oren. Ik sluit mijn ogen. Inhaleer nog een keer. Even ben ik weer een meisje van vijftien dat voor het eerst achter school rookt. Een meisje van vijftien dat nog niet weet wat ze wil worden als ze groot is en het is niet erg. Ik heb nog niets verpest. De kleine haartjes in mijn longen zijn nog intact, omdat het mijn eerste sigaret is.

Ik denk aan het scenario dat ik voor vandaag had bedacht:
De bel die gaat, het huis dat volstroomt met mensen die te hard lachen en doen alsof ze alles, dat hen in het leven is gegeven, zelf hebben verdiend. Jacques die in zijn wangen geknepen wordt. ‘Wat wordt hij knap hè?’ Niemand die naar mij kijkt omdat een au-pair weinig verschilt van een kamerplant. Of ze nou een glitterjurk draagt of niet. Een au-pair wordt pas zichtbaar wanneer ze heeft gefaald.

Ik doof mijn sigaret en gooi hem in de bosjes. Op de drempel blijf ik staan en steek er nog een op.

3.

‘Ik ben bang dat het feestje niet door kan gaan.’
[…]
‘Ik denk dat de uitleg nog wel volgt.’
[…]
‘Ik vind het ook best spijtig.’
[…]
‘Mag ik u misschien wat vragen?’
[…]
‘Als het erop aankomt, bent u dan het type dat vecht, vlucht of bevriest?’
[…]
‘Ik denk niet dat dat een ongepaste vraag is.’

Over drie weken borduurt schrijver Anne van Winkelhof verder op Yentl's laatste zin.

Mail

Yentl van Stokkum is redactielid bij Hard//hoofd. Ze was ooit, op een blauwe maandag, kunstdocent in het middelbaar onderwijs. Nu schrijft ze theaterteksten, hoorspelen, poëzie en essay’s.

Reinout Dijkstra is illustrator uit Zwolle. Hij maakt tekeningen, schilderingen, foto's en soms ook nog een klein tekstje. Zijn werk is geaard in zijn eigen ervaringen, hij geniet van dingen als lichtval, kleur en is niet vies van een grapje.

Hard//hoofd is gratis en
heeft geen advertenties

Steun Hard//hoofd

Ontvang persoonlijke brieven
van redacteuren

Inschrijven

Steun de makers van de toekomst

Hard//hoofd is een vrije ruimte voor nieuwe makers. Een niet-commercieel platform waar talent online en offline de ruimte krijgt om te experimenteren en zich te ontwikkelen. We zijn bewust gratis toegankelijk en advertentievrij. Wij geloven dat nieuwe makers vooral een scherpe en eigenzinnige stem kunnen ontwikkelen als zij niet worden verleid tot clickbait en sensatie: die vrijheid vormt de basis voor originele verbeelding en nieuwe verhalen.

Steun ons

  • Foto van Marte Hoogenboom
    Marte HoogenboomHoofdredacteur
  • Foto van Mark de Boorder
    Mark de BoorderUitgever
  • Foto van Kiki Bolwijn
    Kiki BolwijnAdjunct-hoofdredacteur, chef literair
  • Foto van Gatool Katawazi
    Gatool KatawaziAdjunct-uitgever
Lees meer
het laatste

Ons hulsel ligt verscholen

Emma Zuiderveen onderzoekt de digitale werkelijkheid in deze twee gedichten over performance, schijn en vega-worst. Lees meer

Automatische concepten 36

So simple that we couldn't

Twee mannen zoeken antwoorden op vragen die ze niet begrijpen, om tot een allesomvattend inzicht te komen. Lees meer

Hemellichaamgedichten

Alle sterrenstelsels drijven langzaam uit elkaar

Yentl van Stokkum is behoorlijk fan van sterrenkunde. Voor de Kosmische Week schreef ze een reeks gedichten over astronauten, zwarte gaten en afgebeeld worden met een stralenkrans (ook al ben je daar eigenlijk te bescheiden voor). Lees meer

De aarde als jukebox

De aarde als jukebox

Imre van Son nodigt je met dit verhaal uit om deel te nemen aan een kosmische Zoom-vergadering. Wees gewaarschuwd: ‘Subtiele signalen die je in een offline-gesprek opvangt – lichaamstaal gezichtsuitdrukkingen, robot-expressie – ontbreken of worden vertekend in een online conversatie.’ Lees meer

Wat zich ontvouwt in de ruimte

Wat zich ontvouwt in de ruimte

Al jaren kijkt Marte Hoogenboom uit naar de lancering van James Webb, de opvolger van de beroemde Hubble-telescoop. We doen alles om onze plek in het heelal te begrijpen, terwijl we soms alleen maar willen horen dat het wel goedkomt met ons. Lees meer

Het Archief der Verloren Gedachten

Het Archief der Verloren Gedachten

Voor de Kosmische Week schreef Annemieke Dannenberg een kort verhaal over Gijsje Nachtegaal: een eenzame oudere die op zoek is naar een verloren gedachte... en daarbij wordt geholpen door een mysterieus call-center. Lees meer

Azul

Azul

'Azul', een kort verhaal van Nora van Arkel, verkent de uitwassen van een driehoeksverhouding. Hoe verwerk je verlies wanneer je aan de kant bent gezet? Lees meer

 1

Op de plaats rust

‘Het is best ingewikkeld om te beseffen dat iemand dood is als je diegene niet dood hebt gezien. Zonder die bevestiging blijft de dood altijd een suggestie.’ Annelies van Wijk schreef een kort verhaal over hoe het besef van de dood maar moeizaam inzinkt. Lees meer

Iets dat me niet langer platlegt

Iets dat me niet langer platlegt

Emma Stomp dicht over de mooiste uren in haar lichaam, dans en een kalm soort verliefdheid. Lees meer

 1

Noren

'Ze dacht aan het pluisje in haar nachtkastje. Een opwelling was het geweest, een plotseling verlangen naar een tastbaar stukje hém; naar een aandenken dat ook later, na afloop, zou beklijven. Het was hoe dan ook eenmalig, sprak ze zichzelf toe.' Lees meer

Roulette 5

Roulette

Vier studievriendinnen met een voorliefde voor gokken tarten het lot door een oude dramaturgische wet op de proef te stellen. Lees meer

Kadaver

Kadaver

De koffer staat klaar in de gang. Kennissen hebben ondertussen hun eigen vrienden en de verteller van dit verhaal vraagt zich af of het konijn vandaag al gegeten heeft. Een verhaal van Claartje Chajes over vriendschap en verder gaan. Lees meer

Glory hole

Glory hole

In een openbaar toilet op de luchthaven van San Francisco zit een gat in de muur. Zachtjes zoemt een camera, een lens is zichtbaar, iemand haalt zachtjes zijn neus op. De geluiden onthullen iemand die geconcentreerd iets in beeld wil brengen. Lees meer

Automatische concepten 32

Het glas had jouw vorm

Thijs Joores bespreekt in zijn gedichten een donkere kant van trots: over het Imposter Syndrome en thuiskomen bij je ouders waar je kindertekeningen nog op het toilet hangen. Lees meer

De humblebrag

De humblebrag

Anne Staal gaat in gesprek met haar miereneter, want er moet haar iets van het hart. Lees meer

Stemmen die wegsterven in de wind

Stemmen die wegsterven in de wind

Een auteur heeft zich teruggetrokken in een grauwe hotelkamer en werkt aan een boek, om niet te hoeven praten en niks uit te hoeven leggen. Voor zolang het duurt. Want van wie is het boek uiteindelijk: van de schrijver of van de lezers? Lees meer

Trots zoals _ zich verhoudt tot _

Trots zoals _ zich verhoudt tot _

Yentl van Stokkum onderzoekt de trots die ze in haar dagelijks leven om zich heen ziet: in kleedkamers, in opgeruimde kamers en in primetime televisieprogramma's. Lees meer

Seoul 2

Seoul

Thijs Joores schreef deze ritmische gedichtencyclus tijdens de jaarwisseling in Seoul. Het begint kalm, maar eindigt in een wervelwind aan gedachten en reflecties. Lees meer

Petrov zit

Petrov zit

Een oude man probeert op te staan uit zijn stoel en zijn vrouw kijkt toe. Samen dwarrelen ze terug in de tijd, in een verhaal dat ook achterstevoren te lezen is. Maria draaide zich om en liep de kamer uit. Petrov staarde naar het bruine plastic, de hoorn, de zwart met witte cijfers. Zijn starre... Lees meer

Edward Hopper - Chop Suey

Verdrietvoyeur

Van een veilige afstand laat Babet ons meekijken naar een vrouw in een jas en laat ze ons gissen naar wie deze vrouw is of zou kunnen zijn. Lees meer

Steun de makers van de toekomst. Sluit je aan bij Hard//hoofd.

Jouw steun maakt mogelijk dat wij onze makers een vrije ruimte kunnen blijven bieden en hen optimaal kunnen ondersteunen. Sluit je nu aan en ontvang kunst van talentvolle kunstenaars.

Sluit je aan