Asset 14

Ballenbak

‘Wij grote mensen spelen te weinig,’ verkondigde Joachim op de toon van een wijsgeer. ‘Jij zit teveel in je hoofd, man. Kom op, dit zal je goed doen,’ zei hij terwijl hij uitnodigend aan mijn hand trok.
‘Nee, laat me nou eerst even mijn koffie opdrinken,’ protesteerde ik.
Ik probeerde los te komen, maar Joachim pakte me in een kameraadschappelijke houdgreep. Met al mijn gewicht bood ik verzet.
‘Die koffie is hier toch niet te zuipen,’ kreunde mijn vriend met een steeds roder wordend hoofd.
Gedurende een paar seconden helden we afwisselend twee kanten op, tot een gezamenlijke landing onvermijdelijk werd. Als dat mijn kant op zou worden, zouden koffiekopjes, ontdooiende appelpunten en stukgeknepen pakjes knijpfruit onze val breken en wij vermoedelijk dringend verzocht worden het speelparadijs te verlaten. Ik slikte weerloos en gaf me over aan Joachims kracht.

De kinderen doken opzij toen de twee papa’s tussen de gekleurde plastic ballen neerstortten, maar deden dit zonder om te kijken, alsof ze niet anders gewend waren. Annika was de enige met verbazing in haar blik. Zij had het al lang geleden opgegeven om het kind in mij wakker te schudden. Waar de moderne vader brullend van trots om zijn onbeschroomde aapachtigheid van glijbanen roetsjt, in klimrekken hangt en door zandbakken rolt, daar trekt haar verwekker zich steevast met een opinieblad terug op een bankje.

‘Kom,’ sprak Joachim verlekkerd, ‘we gaan daarin.’ Hij wees naar een tunnel aan de zijkant van de ballenbak. Het overdekte speelparadijs bevatte verscheidende parcoursen om kleuters urenlang doorheen te laten dwalen.
‘In je dromen,’ lachte ik krampachtig, ‘of ben je soms voor het gemak mijn claustrofobie even vergeten?’
‘Kom op Kas,’ zuchtte Joachim, ‘alsof ik ooit ga proberen al jouw gelegenheidsfobieën bij te houden. Vandaag is het speeltijd. Je moet je eraan overgeven.’
‘Papa, het is echt niet eng hoor,’ sprak Annika aanmoedigend.
‘Het is een toverkasteel,’ beargumenteerde Jurriaan, Joachims zoon.
‘Natuurlijk is het niet eng,’ knarsetandde ik, ‘daar gaat het ook helemaal niet om, het is een principekwestie. De westerse beschaving...’
Ik keek om me heen en zag de witte sportsokken van Joachim in de plastic schacht verdwijnen. Het geluid van onze joelende kinderen verplaatste zich achter een zuurstokroze wand. Weemoedig wierp ik een blik op mijn koffiekopje aan de andere kant van de ballenbak, alsof ik afscheid diende te nemen van de waterige consumptie. Daarna boog ik mezelf voorover en kroop het onbekende in.

Een paar keer dacht ik klem te zitten. Het leek dan alsof ik niet vooruit kon komen, het dikke opgeblazen rubber hield de beweging van mijn knieën tegen. Door de felheid van de kleuren kon ik nauwelijks iets zien. Overal om mij heen hoorde ik kinderen gillen van plezier, maar het zouden ook grote mensen kunnen zijn. Hijgend en puffend verplaatste ik mezelf. Met een plof stootte ik mijn hoofd tegen een rubberen muur. Een hevige kramp schoot door mijn rug. De tunnel splitste zichzelf hier naar links en naar rechts. Welke kant moest ik op? Ik wilde de namen van Annika, Jurriaan en Joachim roepen, maar zodra ik mijn mond opentrok wist ik dat er teveel paniek doorheen zou klinken.
‘Vooral rustig blijven ademen,’ zei ik zacht tegen mezelf, ‘je gaat hier levend uitkomen, je gaat hier levend uitkomen.’


Illustratie: Erik Wallert

Goddank scheen er tl-licht aan het eind van de luchttunnel. Op mijn buik probeerde ik naar buiten te komen, maar ik zag dat ik bovenaan een glijbaan bungelde. Hij was niet alleen duizelingwekkend hoog, maar ook metersbreed. Van alle kanten kropen kinderen uit vergelijkbare gaten als de mijne en gleden naar beneden. Met pijnscheuten door mijn hele lichaam probeerde ik in een zittende houding te komen. Ik zette me af en voelde toen dat een handje mijn wijsvinger vastgreep. Rechts van me zat een meisje, jonger dan mijn dochter, met turquoise ogen en pikzwart haar. Samen gleden we naar beneden. Beneden stond haar vader, een Turk in glimmend trainingspak, met zijn armen wijd om zijn oogappel op te vangen. Ik probeerde mijn vinger los te maken, ik wilde niet dat die man verkeerde ideeën zou krijgen. Het kinderhandje liet me echter niet zo makkelijk gaan. Ze verstevigde haar grip, ik trok nog harder en ze viel toen op haar buik bij mij op schoot.
‘Zij begon!’ riep ik naar haar vader, toen we in zijn armen tot stilstand kwamen.
Nadat ik onder zijn linkeroksel was gedoken zette ik het zonder om te kijken op een rennen. Dat ging echter niet zo makkelijk op het springkussen waar ik me nu op bevond.

Alle kanten stuiterde ik op, maar nergens leek een uitgang te zijn. Toen ik voor de zesde keer mijn evenwicht verloor hoorde ik iets onder mij kraken. Na uit een ooghoek te hebben geconstateerd dat het niet een kind was dat ik kende, klom ik via een klimwand weg van het gehuil. De touwen sneden door mijn voeten en handen. Achterom kijken durfde ik niet, maar een horde bloeddorstige ouders moest vast en zeker de achtervolging hebben ingezet.

De glijbaan waar ik vervolgens doorheen moest was een afgesloten buis die meerdere lange bochten maakte. Het lukte me maar niet om te glijden, met mijn handen en billen duwde ik mezelf in kleine stukjes vooruit. De eerste paar kindjes die tegen me botsten konden de pret van deze verstopping nog wel inzien, maar toen er zich een kluwen van zes paar armpjes en beentjes achter me bevond, zwelde het geween in de duisternis aan.

Badend in het zweet kwam ik weer terecht in de ballenbak waar het avontuur begonnen was. Ik keek de kant op van het applaus en zag Annika, Jurriaan en Joachim kauwen op de laatste kruimels van hun appeltaarten. De ballen uit mijn broekspijpen schuddend stapte ik weer de normale wereld in. In een teug sloeg ik mijn koude koffie achterover.
‘Lieve papa, wat heb jij dat knap gedaan,’ zei Annika vol trots.
‘Wat was je lekker lang bezig zeg!’ glunderde mijn vriend. ‘Je hebt het kind in jezelf eindelijk echt ontdekt hè. Zie je nou wel hoe bevrijd je je voelt?’
‘Zullen we nog een keer?’ vroeg zijn zoon hoopvol.
Mijn mond opende zich, maar het woord dat eruit kwam behoorde tot geen enkele bij mij bekende taal. Ik was uitgespeeld.

Mail

Kasper van Royen is Hard//hoofd-redactielid, is naast vader ook filosoof, ex-docent, ex-dichter, ex-echtgenoot, popfetisjist en postbode.

Erik Wallert gaf zijn baan als journalist eraan om aan de Koninklijke Academie te Antwerpen schilderkunst te studeren. Op die academie worden nog technische vaardigheden geleerd, vaardigheden die Erik nu inzet in autonome tekeningen en illustraties. Hij put inspiratie uit oude grafiek, zoals krantenillustraties en strips uit het fin-de-siècle waarvan hij de sfeer en gratie toepast in tekeningen die evenwel over hedendaagse onderwerpen handelen.

Hard//hoofd is gratis en
heeft geen advertenties

Steun Hard//hoofd

Ontvang persoonlijke brieven
van redacteuren

Inschrijven

Steun de makers van de toekomst

Hard//hoofd is een vrije ruimte voor nieuwe makers. Een niet-commercieel platform waar talent online en offline de ruimte krijgt om te experimenteren en zich te ontwikkelen. We zijn bewust gratis toegankelijk en advertentievrij. Wij geloven dat nieuwe makers vooral een scherpe en eigenzinnige stem kunnen ontwikkelen als zij niet worden verleid tot clickbait en sensatie: die vrijheid vormt de basis voor originele verbeelding en nieuwe verhalen.

Steun ons

  • Foto van Marte Hoogenboom
    Marte HoogenboomHoofdredacteur
  • Foto van Mark de Boorder
    Mark de BoorderUitgever
  • Foto van Kiki Bolwijn
    Kiki BolwijnAdjunct-hoofdredacteur, chef Literair
  • Foto van Sander Veldhuizen
    Sander VeldhuizenUitgeefassistent
het laatste
'Mijn familiegeschiedenis is een puzzel waarvan ik steeds meer stukjes vind’ 1

‘Mijn familiegeschiedenis is een puzzel waarvan ik steeds meer stukjes vind’

Na het overlijden van zijn grootouders vinden Stephan Splinter en zijn vader op zolder een schat aan informatie. Aan de hand van de documenten en de spaarzame verhalen van opa, beginnen ze hun veelbewogen familiegeschiedenis in Nederlands-Indië te reconstrueren. Lees meer

Nieuws in beeld: Donorhart uit een doos

Donorhart uit een doos

De heart-in-a-box kan (vlak) na het overlijden van een donor diens hart weer op gang laten komen. Illustrator Simcha van der Veen is diep onder de indruk. Lees meer

Alles Vijf Sterren: 47

Ontspan, Vladimir is hier

Deze week worden onze redacteurs blij van de zooi van iemand anders, de PlayStation en een Putin-stickerpakket. Lees meer

Verkrachting vindt niet plaats in een vacuüm

Verkrachting vindt niet plaats in een vacuüm

Linkse mensen hebben vaak het idee dat zij buiten en boven de 'verkrachtingscultuur' staan, meent Harriet Bergman. Maar iemands politieke overtuiging zegt weinig over hoe diegene daadwerkelijk met machtsverschillen omgaat. Lees meer

Tompouce 1

Tompouce

Eva vraagt zich af waarom de documentatie van haar jeugd ineens leuk moet zijn nu haar moeder alle oude videobanden heeft laten digitaliseren. Lees meer

Constant in verbinding en toch eenzaam

Constant in verbinding en toch eenzaam

Een plek waar je echt alleen bent en niet steeds naar je telefoon kunt grijpen. Waar vinden we die nog? Stefanie Gordin denkt met heimwee terug aan haar tijd in de Russische datsja's. Lees meer

 Giftige goudkoorts

Giftige goudkoorts

Jaarlijks belandt meer dan 130.000 kilo kwik - gebruikt voor het vinden van goud - in de Surinaamse natuur. Lees meer

Het vervolg van een rouwwoordenboek

Het vervolg van een rouwwoordenboek

De persoonlijke worsteling van Babet te Winkel om woorden te vinden voor haar rouw, was helemaal niet zo persoonlijk. Ze ontving vele berichten van mensen die zich in haar rouwwoordenboek herkenden. Dit is het vervolg van haar rouwwoordenboek. Lees meer

Hard//talk: Wie Thierry volgt

Wie Thierry volgt

Thierry Baudet heeft er heel wat kiezers bij die simpelweg hun vrijheid terug willen. Julius Koetsier vreest dat zij verzeild zullen raken in een moeras van verzinselen over UFO's en dinosaurussen. Lees meer

Nooit meer hier

Nooit meer genocide (hier)

Nooit meer genocide, dat beloven we elkaar op 4 mei. Maar wat zijn de lessen van 4 mei waard als we ze niet kunnen toepassen om nú een groep in nood te redden? Lees meer

Nieuws in beeld: Volle terrassen, volle ic's

Volle terrassen, volle ic's

Het demissionaire kabinet gaf groen licht voor het openen van de terrassen - en dus ook voor volle ic's. Lees meer

(Bos)rebellen

(Bos)rebellen

Deze week worden onze redacteurs blij van die film over het naderende Eurovisie Songfestival, eetbare bloemen en een onterecht vergeten dichter. Lees meer

Winterslaap

Winterslaap

Madeleine grapte al jaren over het houden van een winterslaap. Tot een onderzoeker dit ook echt mogelijk maakt. Wat als mensen een winterslaap zouden houden zoals dassen of beren dat doen? Een kort verhaal door Else Boer. Lees meer

Ali B gaat je niet redden

Ali B gaat je niet redden

‘Self made men’ prediken in online succescursussen dat succes voor iedereen binnen handbereik ligt. Lees meer

Alleen samen krijgen we u eronder

Alleen samen krijgen we u eronder

Mark Rutte is het niet vergeten, vanaf vandaag wordt alles soepel! Geef vooral weer die drie zoenen en alsjeblieft: dicht op de mond graag. Waarom zou je denken aan de uitgeputte zorg en de oplopende IC-cijfers als je ook aan jezelf kan denken? Nou dan. Lees meer

Met (voor het eerst!) een illustratie van Melcher Oosterman. Lees meer

Nieuws in beeld: Vogelgriep grijpt om zich heen

Vogelgriep grijpt om zich heen

Langs de Groningse Waddenkust zijn honderden vogels aangespoeld, die waarschijnlijk zijn geveld door de vogelgriep. Illustrator Aida de Jong brengt het lugubere nieuws in beeld. Lees meer

Alles Vijf Sterren: 45

Goed advies

Deze week worden onze redacteurs blij van praktische zaken: goed advies, een nieuw rijbewijs en fijne muziek. Lees meer

Praat met mij, niet met de tekst

Praat met mij, niet met de tekst

Wout Waanders is niet alleen dichter en deel van een sexy boyband, maar ook schrijfcoach. Advies geven is natuurlijk leuk en aardig, maar wat gebeurt er als je zelf vastloopt tijdens het schrijven? Kan je jezelf terug de inspiratie in coachen? Alvast een tip: pak geen rode pen.  Lees meer

Column: Inferno onder de roltrap

Inferno onder de roltrap

Een defecte roltrap op het station herinnert Eva eraan hoe ze als kind soms verborgen werelden en niet per se bestaande systemen waarnam. Lees meer

Leven in een grijs gebied

Leven in een grijs gebied

Wat gebeurt er met je zelfbeeld als je chronisch ziek wordt? Accepteer je de ziekte als een deel van jezelf, of blijf je uitkijken naar de dag waarop je genezen bent? Lees meer