In deze twee gedichten neemt Sophia Blyden je mee terug naar de jaren negentig en naar de warmte van de schoot van je geliefde. Ze liet zich voor deze gedichten inspireren door twee werken in Museum Arnhem.
1. de bank
bij LA Raeven, 2013
we leven in de nalatenschap van de jaren negentig
dat staat voor: tijdperk en de broekriem versmallen
in het verlengde van verhongeren trekken we foto’s van elkaar
er rust een hand op onze ribbenkast, ik leg kauwgom
op mijn tong in plaats van
boterhammen, mint smaakt naar iets van controle
over dit tot dusver teleurstellende bestaan
maar wat weet ik? ik ben slechts een meisje
er hangt een meisje op de bank (ik ben het)
daarnaast: mijn zus, we zijn negentien en twintig en lijken op elkaar
twee meisjes hangen op de bank (wij zijn het), we kijken televisie, we zien
twee vrouwen op tv, zussen, identieke wezens
ze lijken afgedrukt, zij zien
ons niet, wij zien
hen wel
ze leggen ons uit hoe het werkt
(vierentwintig uur lang)
deze vrouwenlichamen, waartoe zijn ze in staat?
we kunnen ze smal houden, als we willen, of opblazen en uitrekken
ik wil ervan houden, wat is daarvoor nodig?
het vullen met, vervullen van die grootse wens
de blueprint van heroin chic is mijn DNA ingeslopen
mijn zus liet me zien hoe het moest
of mijn moeder
mijn oma
voor welk kind
geef ik dat op?
The Kiss, Tracey Rose, 2001
2. de schoot
bij The Kiss van Tracey Rose, 2001
een vinger loopt over in een hand loopt over
in een arm loopt over in een schouder loopt over in een
torso loopt over in een omhelzing loopt over in
een kus
dit is een daad van verzet
iemand wilde iemand in een doosje stoppen
en het was een kleine revolutie
’I would hear your voice and my fears would fade’ zei Uhura
en er werd geschiedenis geschreven
iemand bewaarde de laatste dans
en er ging een wereld voor mijn generatie open
mijn moeder (toen nog niet mijn moeder) stond in een bruine kroeg
ze hoorde mijn vader (toen nog niet mijn vader) Cucui bestellen
waarom? vroeg ze aan hem
het smaakt naar thuis! zei hij
mijn moeder werd verliefd op mijn vader en
mijn vader op mijn moeder en
ik werd geboren
soms is er niet meer nodig dan
dat je voor het eerst bij hem slaapt
de hele nacht zijn hand vasthoudt
en dan plots geen rust meer kan vinden
zonder eerst in zijn oksel te hebben gelegen
soms is het dit:
iemand die een schoot aanbiedt
om in thuis te komen
Dit artikel publiceerden we eerder in Harnas, waarvoor we onze krachten bundelden met Museum Arnhem. Hun tentoonstelling Naakt dat raakt vindt literaire en poëtische verdieping in een speciaal katern in ons papieren magazine dat in maart dit jaar verscheen en dat we presenteerden met voordrachten (van onder andere Imme van Zuilekom) bij de tentoonstelling. Naakt dat raakt is nog tot en met 20 september 2026 te zien in Museum Arnhem.
Headerbeeld: LA Raeven, 2013
