Sinds 2012 hou ik een online privé-dagboek bij (op deze website), waar ik ongeveer drie keer per maand in schrijf. Ik ben immers een kind van mijn generatie (#millennials) en dus vertrouw ik het genadeloze licht van mijn MacBook meer dan een fysiek boekje dat eenieder met nieuwsgierige handjes door zou kunnen bladeren. Moeiteloos vliegen mijn vingers over het toetsenbord terwijl ik al mijn gedachtes wegschrijf. Ik vertel over mijn dagen, over de mensen die ik liefheb, over hoe ik me tot hen verhoud, over de pijnlijke momenten die ik heb meegemaakt en hoe die voelden (hoe die écht voelden). De eerlijkheid waarmee ik schrijf is ongeëvenaard, want er zal nooit iemand anders zijn die het zal lezen. Het is een plek voor mij, alléén voor mij, waarin ik zelfs mijn kwetsbaarste, teerste, liefste en venijnigste gevoelens kwijt kan.
Ik schrijf ook gedetailleerd over de dingen die ik gedaan en meegemaakt heb. Ik kan teruglezen wat ik aan het uitspoken was in de winter van 2017. Als ik wil, kan ik teruggaan en herbeleven hoe mijn augustus was in 2016. Heel soms doe ik dat ook. Heel soms open ik de webpagina, log ik in en blader ik door het verleden, als een tijdcapsule van mijn eigen woorden. Hoe verder ik terugga, hoe meer afstand ik voel tussen mijzelf nu en de woorden op het scherm. Ik weet dat ik het was, daar in 2013, maar ik herken haar stem niet meer zo goed.
Ik lees terug over oude liefdes; over mensen waarover ik met nadruk zwoer dat ik ze nooit kwijt zou raken omdat er een kosmische reden moest zijn voor gevoelens zo groot. Sommige mensen die ik toen liefhad, mag ik nog steeds beschouwen als de belangrijkste personen in mijn leven. Maar er zijn ook mensen waar ik ontzettend grandioos en hartstochtelijk over schreef, die nu gereduceerd zijn tot personages uit het verleden waar ik met een neutraal gevoel naar terugkijk.
Ik heb niet veel nodig om terug te blikken op het verleden. Een internetverbinding en de bereidheid om vierkante schermoogjes te krijgen is voldoende. De zoekfunctie van de website is een waardevol gereedschap. Ik kan woorden intoetsen en dan alle berichten te zien krijgen die ik getypt heb waarin dat woord voorkomt. Het heeft iets ontroerends om op een rij te zien wie ik allemaal ‘mooi’ heb genoemd, of hoe vaak ik gezegd heb ‘waanzinnig dankbaar’ te zijn. Het enige antwoord dat ik heb gevonden in het geschreven verleden is dat een heleboel dingen tijdelijk zijn, zelfs als we dat niet verwachten. De grootste momenten van kwelling gingen weer voorbij; sommige grote gevoelens van verbinding smolten vanzelf weg.
Het ‘zelf’ is almaar veranderend. Het geheugen is zo feilbaar dat ik het een blunder van mezelf zou vinden als ik versies van mezelf zou verliezen aan vergetelheid. Dus daarom: schrijf in een dagboek om de vorige versies van jezelf niet kwijt te raken.
