Asset 14

Leen dat boekje uit

Tip: Leen dat boekje uit

Er waren maar een paar zinnen voor nodig. Ik was negentien en ik had nog nooit eerder een poëziebundel in mijn bezit gehad. Heus, ik had wat gedichten her en der gelezen en geanalyseerd als dat van me gevraagd werd, maar mijn verhouding tot poëzie was niet bestaand. Tot ik op een klamme zomeravond op mijn beeldscherm een paar zinnen las. Het waren zinnen uit een gedicht (‘Dirty Valentine’) van Richard Siken. Geduldig heb ik gewacht tot de volgende dag aanbrak om naar de boekenhandel te fietsen en een exemplaar van Silkens dichtbundel Crush te kopen.

Een jaar lang heb ik dat boekje overal waar ik maar naartoe ging met me meegenomen. Het was een vast onderdeel van mijn tasinhoud: sleutels, portemonnee, Crush, enzoverder. Na verloop van tijd kende ik alle gedichten uit mijn hoofd, had ik ritmes bedacht waarop ze het beste konden worden voorgedragen, had ik patronen gevonden in de onderwerpen van de gedichten en wat ze met elkaar te maken hadden. Ondertussen zei ik tegen niemand dat ik verslingerd was geraakt aan deze dichtbundel, terwijl ik normaal dolgraag mijn hersenspinsels deel met de mensen in mijn sferen. Ik snapte dit boekje, maar ik was bang dat mijn lievelingsmensen het niet zouden snappen, en dat dit misschien iets zou blootleggen over het materiaal waar onze essenties van gemaakt zijn. Ik wilde geloven dat mijn omgeving en ik gemaakt waren van dezelfde elementen.

We zijn nu acht jaar verder en tot op de dag van vandaag is Crush mijn favoriete dichtbundel. Onderhand wil ik helemaal niet meer dat de mensen om mij heen dezelfde kern hebben als ik, en begrijp ik dat die wens infantiel is. Wat wel is gebleven is de overtuiging dat het delen van poëzie extreem persoonlijk is.

Het lezen van een gedicht brengt een geheel unieke ervaring voor eenieder tot stand. Persoonlijk hoef ik niet altijd te vatten wat de bedoeling was van de auteur, als ik er maar een sentiment uit kan halen. De chaotische wereld om ons heen wordt al zoveel ingekaderd met regels en conventies, laat mijn poëzie lekker onbegrensd vrij zijn. En zo speelt poëzie in op de uniekheid van ons allen. Dat is waar het ware wonder berust: het is een wisselwerking tussen mens en woord waarbij verschillende mensen naar dezelfde woorden kunnen kijken en diverse ervaringen kunnen hebben.

Dat is ook wat het intiem maakt: als ik beken dat ik verslingerd ben aan een gedicht of bundel, dan geef ik iets prijs over mezelf. Met de bekentenis ontbloot ik mijn unieke hechting met deze woorden. In dat boekje heb ik jaar na jaar zitten onderstrepen en markeren en annoteren. De gedichten zijn al persoonlijk genoeg, laat stáán mijn tedere liefdesverklaringen aan specifieke strofes en zinnen.

Het is acht jaar geleden dat ik Crush altijd met me meenam, en intussen kijk ik met andere ogen naar de wereld om mij heen. Het gaat er niet om dat we identieke kernen hebben als de mensen in onze sferen, als we maar aan elkaar durven laten zien van welk materiaal we gemaakt zijn.

Daarom leen ik nu soms Crush gewoon uit.

Het bovenstaande gelezen en getroffen door inspiratie? Altijd al op Hard//hoofd willen publiceren? Stuur je tip op naar lotte@hardhoofd.com!

Mail

Jihane Chaara (1991) is een idealist met een voorliefde voor doortastende en zachtaardige mensen/woorden.

Aida de Jong Aida de Jong (1995) is een illustrator en poppenmaker wonend in Utrecht. In haar werk zoekt ze vaak thema's die haar beangstigen, om er vervolgens met een nieuwe blik naar te kijken.

Hard//hoofd is gratis en
heeft geen advertenties

Steun Hard//hoofd

Ontvang persoonlijke brieven
van redacteuren

Inschrijven

Steun de makers van de toekomst

Hard//hoofd is een vrije ruimte voor nieuwe makers. Een niet-commercieel platform waar talent online en offline de ruimte krijgt om te experimenteren en zich te ontwikkelen. We zijn bewust gratis toegankelijk en advertentievrij. Wij geloven dat nieuwe makers vooral een scherpe en eigenzinnige stem kunnen ontwikkelen als zij niet worden verleid tot clickbait en sensatie: die vrijheid vormt de basis voor originele verbeelding en nieuwe verhalen.

Steun ons

  • Foto van Marte Hoogenboom
    Marte HoogenboomHoofdredacteur
  • Foto van Mark de Boorder
    Mark de BoorderUitgever
  • Foto van Kiki Bolwijn
    Kiki BolwijnAdjunct-hoofdredacteur, chef Literair
  • Foto van Sander Veldhuizen
    Sander VeldhuizenUitgeefassistent
Lees meer
het laatste
De nobele kunst van het missen

De nobele kunst van het missen

Marthe van Bronkhorst mist een hoop dingen in haar leven. Haarelastiekjes, de deuk in de bank die ze maakte in het vakantiehuisje, en ze kan maar niet vergeten dat Philip Freriks gestopt is met het journaal. (kom terug, Philip!). Maar waar komt dit missen vandaan?
Met (voor de laatste keer!) een illustratie van Jessica Bacuna. Lees meer

Column: Wasverzachter

Wasverzachter

Een fietstochtje met twee vrienden voert Eva naar een nieuwbouwwijk, waar het leven bij nader inzien toch zo slecht nog niet zou zijn. Lees meer

Een ezel stoot zich geen twee keer aan dezelfde steen, maar een kiezer wel

Een ezel stoot zich geen twee keer aan dezelfde steen, maar een kiezer wel

Marthe van Bronkhorst verdiept zich ter voorbereiding van de verkiezingen in de Archieven der Vergeten Partijen. Ook dit jaar zijn er maar liefst 37 verkiesbare partijen. Wie zijn hen voorgegaan, en zat er dan echt niet een bij die de tand des tijds had moeten overleven? Lees meer

Column: Dingen die we niet gehoord hebben

Dingen die we niet gehoord hebben

Een gehoorbeschadiging is wat Eva van den Boogaard met haar opa gemeen heeft. Verder weet ze niet veel over hem en zijn oorlogsverleden, behalve dat het opgelopen trauma ook zijn nageslacht raakte. Lees meer

Sommige dagen kun je niet oplossen

Sommige dagen kun je niet oplossen

Twee geliefden die niet in elkaar opgaan blijven individuen en in Duo Penotti is eigenlijk best veel van jezelf terug te vinden. Marthe van Bronkhorst neemt een kijkje in haar ijskast, denkt na over wat je bewaart in je vriezer en komt tot de conclusie dat er voor sommige dingen geen oplossing bestaat. Lees meer

Hoe je de maanden op je knokkels telt en andere vragen

Hoe je maanden op knokkels telt en andere vragen

Voor welke simpele zaken heb jij nooit meer opnieuw naar uitleg durven vragen? Voor Vivian MacGillavry was het maanden tellen op haar knokkels. Maar toen ze dat aan een vriendin durfde op te biechten, ontdekte ze iets moois. Lees meer

Interfriention

Interfriention

Eva van den Boogaard viert een vriendschapsjubileum met vriendin I. en blikt terug op een andere vriendschap, die kort daarvoor ten einde moest komen. Lees meer

Tip van Else Boer Wees een meeloper

Wees een meeloper

Soms is een meeloper zijn gewoon een heel goed plan. Schrijver Else Boer legt uit waarom aan de hand van haar nieuwste niet-originele hobby: schaken. Lees meer

Zonder mijn moeder

Zonder mijn moeder

Het wel of niet aanschaffen van een kunstwerk voert Eva van den Boogaard terug naar tijden waarin ze nog niet alle beslissingen zelf nam. Lees meer

Column: In de kruipruimte

In de kruipruimte

In het huis dat Eva van den Boogaard bewoont, bevindt zich een kruipruimte dat de nodige vragen oproept. Lees meer

Column: Veelzeggende kiepau

Veelzeggende kiepauto

In haar laatste column op Hard//hoofd deelt Iduna Paalman een mistroostig inzicht: hoe beter we kunnen praten, hoe minder we kunnen zeggen. Toch brengt het haar tot een hartverwarmende conclusie. Lees meer

Schuldig

Schuldig

Marthe van Bronkhorst maakt een innerlijke reis om haar overleden grootvader te gedenken, die met andere bedoelingen naar Indonesië reisde dan zij lange tijd dacht. Lees meer

 Vergeet de zomer maar (niet)

Vergeet de zomer maar (niet)

Nu fysiek reizen wereldwijd onmogelijk is, rest de verbeelding: fotograaf Cleo Goossens neemt ons mee naar de zonnige uithoeken van onze fantasie. Lees meer

Column: Rommelklanken

Rommelklanken

Het vele videobellen van de afgelopen tijd doet Eva van den Boogaard de waarde inzien van zogenaamde 'rommelklanken'. Lees meer

Tip: Laat alles vallen 1

Laat alles vallen

Annelies van Wijk onderzoekt haar fascinatie voor alledaagse objecten die onverwacht te pletter vallen. Een tip om zelf ook eens als een brokstuk te gronde te gaan, wie weet welke schoonheid er nog oprijst uit de scherven. Lees meer

Column: Zolang je maar geen zware machines bedient

Zolang je maar geen zware machines bedient

Als kind vond Iduna Paalman opvatting dat slapen voor grote mensen was en zij het dus niet nodig had. Nog steeds probeert ze af te komen van haar vooroordeel dat alleen mensen die niet genoeg van het leven houden, van slapen houden. Lees meer

Column: The mask is the face

The mask is the face

Een versleten meubelstuk zet Eva van den Boogaard tijdens haar verhuizing aan het denken over de betekenis van uiterlijk vertoon. Lees meer

Beeldspraak: The City is a Choreography

Vraag de stad eens ten dans

Fotograaf Melissa Schriek heeft oog voor het subtiele en eigenaardige ritme van de stad. 'Zodra we de straat op gaan, worden we daar deel van.' Lees meer

Column: Onherroepelijk nee

Onherroepelijk nee

Iduna Paalman leest brieven uit 1764 en herkent daar iets in: de angst voor het verlies van vrijheid. Lees meer

Tip: Tinder toch maar

Tinder toch maar

Nog geen jaar geleden schreef Emma Stomp de dating app af als een grabbelton zonder prijs. Maar na een succesvolle Tinder-date, slikt ze haar woorden weer in. Waar anders maak je in crisistijd kans op romantiek? Lees meer