Ik heb een betaalbare huur, fijne vrienden en een vriendin die vindt dat ik altijd iets verrassends van de Knor Wereldmix weet te maken. Een gezegend leven. Maar Tycho, vraagt u zich nu af, als alles zo goed gaat, hoe blijf je dan zo gebalanceerd en #humble? Wel, het geheim staat op mijn bureau: een foto van een onmiskenbaar dieptepunt uit mijn leven. De totem die altijd mijn beide benen op de grond zal houden.
Tijd voor een verhaal. Het was augustus 2015 en ik stond op een plein in Kiev. Plots werden er twee sierduiven op mijn schouders neergezet. De bijbehorende Oekraïner gebaarde wild dat mijn reisgezelschap, met hun eigen camera nota bene, een foto van dit unieke moment moest maken. Om nog enige controle te hebben over het moment stak ik ongemakkelijk twee duimen op en… klik. Toen de duivenmelker zijn handje ophield en gebaarde dat ik moest betalen, besefte ik zwetend dat ik geen idee had wat de koers van de Oekraïense Grivna was. Ik stopte hem wat geld toe, maar dat vond de Oekraïner niet genoeg. Nog maar een briefje erbij dan. Dit was prima, maar volgens de Oekraïner dan wel per duif. Dat ging mij te ver. Foto’s betaal je per foto, niet per duif, dus ik stond mijn mannetje. Na wat gekibbel taaide de duivenmelker uiteindelijk af en bekeken wij het resultaat.
De foto is een wrak, de grootste Oekraïense ramp sinds Tsjernobyl. Een van de twee duiven staat met zijn duivenkont naar de camera gedraaid en er zit een rokend stel op de achtergrond. Mijn ongemakkelijke lach en opgestoken duimpjes doen lijken alsof ik een belspelletje presenteer nadat John de Mol bekend heeft gemaakt dat ik mijn baan heb verloren aan een televisie-astroloog. Op mijn overhemd zit een vlek. Toen we later op een terrasje aan het rekenen sloegen, bleek ik 19 euro voor de foto te hebben betaald. Ik was erin gelopen als een sukkel, als een toerist op een druk plein in een Oost-Europese hoofdstad. Met de foto was de toon voor de rest van de vakantie gezet. De nieuwe valuta van Oekraïne werd voor ons de Duivenfoto (Ð), een ruilmiddel met de waarde van al snel achtendertig halve liters bier of twee nachtjes in het hostel.
Terug thuis kreeg ik van mijn reisgezelschap ingelijst en wel de duivenfoto als aandenken aan de vakantie. Ik zette de foto verdekt neer op mijn bureau, de opgestoken duimpjes verscholen achter lege koffiekopjes en oud papier, en daar staat hij nog steeds. Na een periode van schaamte is mijn relatie tot de foto echter veranderd. Nu herinnert de foto mij vooral tegen te sputteren wanneer mensen mij met hun gevogelte proberen op te zadelen. Steek bijvoorbeeld nooit twee duimen op nadat een FOMO-mees, een agressieve zwaan of een daadwerkelijke duif op je schouder wordt gedeponeerd, maar houd deze juist vrij voor iets gezelligs, zoals de familie-eend, de vriendschapszwaluw of de Netflix-albatros. Boven alles herinnert de foto mij eraan niet te tof zijn, hoe goed het ook gaat. Want voor hetzelfde geld (19 euro om precies te zijn) sta je voor gek op een plein ergens ver weg met duiven op je schouders en de duimpjes omhoog.
Beeld: Tycho Hofstra
Het bovenstaande gelezen en getroffen door inspiratie? Altijd al op Hard//hoofd willen publiceren? Stuur je tip op naar lotte@hardhoofd.com!
