Asset 14

Hersenorgasme

Klaarkomen, voor de een is het de normaalste zaak van de wereld, voor de ander is het een tantaluskwelling. In de hoop haar eerste hoogtepunt te bereiken bezocht Elisabeth Troch een yonitherapeute.

Wanneer ik iets voor mezelf koop, laat ik het altijd als cadeautje inpakken. Koop ik een een stel nieuwe onderbroeken, een boek of een sjaal: cadeautje. Inpakkende handen doen iets met me: ik raak er in soort trance van, een opperste staat van ontspanning. Mijn kaak gaat loshangen, mijn blik staat lodderig op oneindig en op mijn schedel voel ik tintelingen. Sinds kort weet ik dat dit gevoel een naam heeft: ASMR, autonomous sensory meridian response. Ofwel: een hersenorgasme.

Ik ben bijna altijd gespannen. Zelfs als ik gezellig op café zit met vrienden of op een feestje sta. Mijn gedachten gaan met me aan de haal: toon ik genoeg interesse? Waarom maakte ik die flauwe grap? Ben ik te luid? ’s Avonds ben ik kapot van de (zelf)observatie, toch duurt het nog uren voor ik in slaap val: eerst moet er nog gepiekerd worden. Ik doe aan yoga, probeer te mediteren en ga regelmatig rennen, maar die dingen brengen mijn verstand niet tot rust. Af en toe betaal ik grof geld voor een massage. Helpt niet. Ik denk aan de masseur die droomt over het einde van de werkdag. De panfluitmuziek op de achtergrond is als een wekker die ongenadig naar het einde van de ontspanning tikt.

Mijn vriendinnen bestoken me met tips: masturberen! Porno kijken! Een joint roken!

Zelfs in bed lukt het me niet mijn zelfbewustzijn uit te schakelen. Ik hou van seks, ik haal enorme vreugde uit intimiteit, maar ik heb nog nooit een orgasme gehad. Nooit? Nooit. Jaren heb ik gedacht dat dit lag aan het onhandige gestuntel van mijn bedpartners, maar intussen weet ik het zeker: het is mijn kop die me dwarszit. Mijn vriendinnen bekijken mij met medelijden en bestoken me met tips: masturberen! Porno kijken! Een joint roken! Goed bedoeld, maar ze snappen het niet. Klaarkomen is vooral een kwestie van je zelfbewustzijn te kunnen uitschakelen, en daar ligt mijn probleem. Het klinkt raar, ik weet dat mijn vriend van me houdt, echt, toch lukt het niet me écht te laten gaan. Alsof ikzelf naast het bed zit toe te kijken en commentaar geef.

Wat je niet kent, kun je niet echt missen. Maar toch.

Een vleugje liefde over uw Ckakra’s voegen we subtiel toe......
Het geheel vermengen we zodat alles samenvloeit door 1000den van uw erogene zones ......daarbij wekken we in uw hele lichaam de kundalini energie op......... en krachtige levensenergie......
dit alles doe ik met behulp van mijn magische handen die u "aan"raken tot ......u niet meer weet waar ....of hoe ... wat u wel voelt is dat er iets gebeurd in het diepst van uw lichaam.....en uw geest !!!
Laat even alles los ....

De website waarop ik na alweer een vriendinnentip terechtkom, belooft dat tantramassage of yonitherapie mij naar het opperste genot zou kunnen leiden. ‘Alles even loslaten’, beloven ze.

Yoni betekent vagina in het Sanskriet, en yonitherapie kun je kort door de bocht ook rustig kutmassage noemen. Ik besluit dat van die chakra’s te negeren. En sinds wanneer moet je goed kunnen spellen om iemand een orgasme te geven? Dus ik maak een afspraak. Een jonge vrouw ontvangt mij in haar therapieruimte. Esther heet ze, en verdomme, ze lijkt op mij. We hebben hetzelfde postuur en haar donkere haren draagt ze net als ik in een los knotje. Ze draagt een T-shirt en een jeansbroek. Eerst zal ze mij een volledig uur masseren, zegt ze. Mijn nek, mijn rug, mijn billen en benen. Dan moet ik me omdraaien en komen mijn gezicht, hals en borsten aan de beurt. En dan, want daar kom ik toch voor, mijn yoni. Of ik dat oké vind? Ik knik.

Ik luister gespannen naar de panfluitmuziek en gluur door mijn wimpers naar Esther

Wanneer haar handen even later tussen mijn benen glijden davert er iets vanbinnen. Een soort jeuk, is het dat? Dit is het, denk ik, het gaat gebeuren. Dan daalt ze even af naar mijn bovenbenen, mijn dijen, waarna haar vingers opnieuw tussen mijn benen glijden. En dan nog eens. Een yoni is geen onbestemde chakra, het is wel degelijk mijn vagina. En deze Esther zit er met haar handen aan. Ik luister gespannen naar de panfluitmuziek en gluur door mijn wimpers naar Esther. Waarom zadel ik deze vrouw op met mijn lichaam? Moet ze doorgaan tot ik dan eindelijk eens klaarkom? Ik open mijn ogen en zeg dat ik het niet meer zie zitten. Esther knikt, alsof ze dit wel verwacht had. Ik betaal, krijg tot mijn schaamte dertig euro korting en druip af. Opgedragen worden te ontspannen, ook al betaal je ervoor, is niet bepaald ontspannend. Het is een voorbeeld van ‘ironic processing’: ontspan! 'Ontspan!' denken is hetzelfde als proberen niet aan een wit paard te denken. 'Kom klaar! Kom klaar’, is helemaal een hopeloze opdracht. Daar komt bij dat het woord ‘yoni’ dodelijk is voor iemand die inherent ironisch en zelfbewust is.

Nee, echt genot haal ik uit een cadeautje laten inpakken. Vooral als de verkoper heel precies werkt en uitlegt wat hij doet: “Zo, dan doen we hier een stukje plakband op. Deze kleur lint past mooi bij het inpakpapier. Even een strik maken.” Tintelende hersenen krijg ik ervan, vergelijkbaar met de initiële tinteling die Esther me gaf, maar dan in mijn hoofd en rug. Als kind al had ik gelijkaardige ervaringen: in de kerk kon de zachte stem van onze dorpspastoor mij compleet lamleggen. De trage handelingen met boek, kelk en hosties maakten mij zoned out. Of mijn oma, die geconcentreerd uitleg gaf bij haar activiteiten: “Dan doen we hier wat zilverpoets op, en kijk nou hoe mooi dit lepeltje weer gaat glanzen.” Nu zoek ik in de trein altijd een plekje tegenover iemand die de krant leest. Tot die persoon in de gaten krijgt dat ik hem zit aan te gapen. Soms merk ik dat er wat kwijl uit mijn mond druipt, dan is het tijd om naar een andere coupé te verhuizen.

Het filmpje van Mister Wisper heeft meer dan 280.000 views

Vorige week biechtte een vriendin van me op dat ze hetzelfde doet, en in haar zucht naar steeds nieuwe bevrediging vond ze op YouTube-filmpjes van mensen die totaal nutteloze handelingen uitvoeren. Een man legt in 48 minuten uit hoe je schoenen moet poetsen, een vrouw pakt uiterst zorgzaam een aquarium uit de verpakking en de favoriet van mijn vriendin: Mister Wisper, een Brit die fluisterend doet alsof hij je haar knipt en je baard scheert (de video is bedoeld voor mannen, maar een kniesoor die daarom maalt). Het filmpje van Mister Wisper heeft meer dan 280.000 views en de commentaren bij het filmpje zijn laaiend: “Dude, this is awesome. Thanks so much!”

Met stijgende verbazing bekijk ik de filmpjes, er blijkt zelfs, naar analogie met YouTube en YouPorn een SootheTube te bestaan: amateurfilmpjes voor en door ASMR’ers. De filmpjes zijn ronduit bizar en ook wel lachwekkend: een volwassen man die in zijn slaapkamer een fluisterend rollenspel speelt als kapper, met als tegenspeler zijn webcam. Op SoothTube vind je voor elk wat wils: gefluister, getik van nagels op het blad, allerlei meticuleus uitgevoerde handelingen.

In het radioprogramma This American Life vertelt schrijfster Andrea Seigel dat ze als kind al verslaafd was aan shopping-tv, gewoon, omdat die mensen alles zo mooi laten zien. Toen ze de term ASMR ontdekte, ging er een wereld voor haar open. Schrijver Nicholas Tufnell getuigt in The Huffington Post over hetzelfde gevoel van openbaring. Zelf moest ik ook even gaan liggen om mijn kloppende hart te kalmeren. Ik ben niet alleen! Dit is iets!

Veel wetenschappelijk onderzoek is er nog niet gedaan naar ASMR. Ook als ik verschillende neurologische onderzoekscentra bel, valt men compleet uit de lucht. Dat het echt is, bewijst de online gemeenschap. Die groeit dagelijks en getuigt van min of meer dezelfde ‘symptomen’: van tintelende ledematen tot een regelrecht ‘braingasm’. Ik mag dan wel niet kunnen klaarkomen, ik heb tenminste toch dit.

Toch heb ik geloof ik een nieuw probleem. Nu ik weet dat ASMR bestaat, lukt het me niet meer zo goed om het te krijgen. De truc met het cadeautje is uitgewerkt, het staren in de trein opgebruikt. Het gros van de filmpjes die bedoeld zijn om ASMR op te wekken, vind ik vervelend. Het gefluister is zo fake, het gefruts aan verpakkingen ergerlijk. Uren verspil ik aan het zoeken naar de meest geschikte filmpje, maar ik knap snel af. “Krijg ASMR! Krijg ASMR!”, bevelen ze me. Dodelijk. Net als iemand die verslaafd is aan porno, moet ik steeds weer op zoek naar de perfecte stem of de perfecte handeling die de juiste snaar beroert.

Gelukkig heb ik er vandaag nog een geweldige gevonden: deze opgewekte vrouw die vlijtig handdoeken opplooit. Als ik me nu dan even mag terugtrekken?

-

Dit is een gastbijdrage van Elisabeth Troch. Ze woont in Antwerpen.

Mail

Verzamel kunst en steun ons
of word magazine abonnee

Sluit je aan

Wil je meer Hard//hoofd?
Meld je aan voor een nieuwsbrief!

Schrijf je in
test
het laatste
Mosterdsoep 8

Moedertaal en Opvoedlessen van een martelaar

Afgelopen jaar namen meer dan tien schrijftalenten deel aan het talentontwikkelingstraject van El Hizjra. Deze week lees je op Hard//hoofd hun verhalen en gedichten die de complexiteit en verbinding van vervreemding opzoeken. Vandaag lees je twee gedichten van Lina Al-Hassany. ‘Draag de lasten van de wereld niet op je schouders. Graaf de kuilen voor de doden niet in je tuin. Breng het verleden nooit meer aan het licht.’ Lees meer

Mosterdsoep 5

Steltenloper

Afgelopen jaar namen meer dan tien schrijftalenten deel aan het talentontwikkelingstraject van El Hizjra. Deze week lees je op Hard//hoofd hun verhalen en gedichten die de complexiteit en verbinding van vervreemding opzoeken. In het verhaal van Jan Truijens Martinez ziet de hoofdpersoon zijn ex-vriendin met haar nieuwe vriend op theaterfestival De Parade. Tussen de lampjes van de zweefmolen en de flitsende polaroidcamera schiet ook de gedachte aan haar door zijn hoofd. Lees meer

Mosterdsoep 7

Beetje bij beetje

Afgelopen jaar namen meer dan tien schrijftalenten deel aan het talentontwikkelingstraject van El Hizjra. Deze week lees je op Hard//hoofd hun verhalen en gedichten die de complexiteit en verbinding van vervreemding opzoeken. Mina Yasien schreef een verhaal over een dochter die met haar moeder mee naar een afspraak gaat om te vertalen, over wat er tussen de regels door verloren kan gaan en of je een vervelende boodschap verzachtend moet vertalen. 'Niemand verstond alles en toch kwam iedereen overal achter.' Lees meer

Mosterdsoep 3

[Gedicht zonder titel]

Afgelopen jaar namen meer dan tien schrijftalenten deel aan het talentontwikkelingstraject van El Hizjra. Deze week lees je op Hard//hoofd hun verhalen en gedichten die de complexiteit en verbinding van vervreemding opzoeken. Fleur Hagi kent de wereld niet meer zoals ze die zich herinnerde, maar wat als ze deze nieuwe wereld niet meer wil kennen? 'Meer dan een appel / is nodig / om te onderscheiden / tussen goed en slecht' Lees meer

IDFA-bespreking <em>‘Between Revolutions’</em> en drie andere tips van de redactie van Hard//hoofd 1

IDFA-bespreking ‘Between Revolutions’

De film Between Revolutions volgt een groep pro-Palestijnse, queer activisten in Berlijn. Regisseur Ruben Desiere zoekt samen met de activisten naar agency voor zijn personages. In die zoektocht wordt een interessant spel met fictie en realiteit gespeeld. Lees meer

IDFA-bespreking <em>Between Revolutions</em> en drie andere tips van de redactie van Hard//hoofd

IDFA-tips van Hard//hoofd – ‘You Can See Everything’, ‘Nuisance Bear’ en ‘Romare Bearden’

De IDFA-tips van Jochum Veenstra, Nora de Bruine en Sander Bortier: You Can See Everything, Nuisance Bear en Alter Ego of Romare Bearden. Lees meer

Mosterdsoep 2

Het woord 'vervreemding'

Afgelopen jaar namen meer dan tien schrijftalenten deel aan het talentontwikkelingstraject van El Hizjra. Vandaag lees je op Hard//hoofd het verhaal van Lidice Michelle Melara Minero. 'Ik hoorde ze typen en daarna waren ze hun werk aan het uitdelen. En ik? Ik was bezig met het begrijpen van het woord.' Lees meer

Mosterdsoep 9

Potentie

Afgelopen jaar namen meer dan tien schrijftalenten deel aan het talentontwikkelingstraject van El Hizjra. Deze week lees je op Hard//hoofd hun verhalen en gedichten die de complexiteit en verbinding van vervreemding opzoeken. Het gedicht van Nourelhouda Kassi zit vol potentie. Potentie om 'het' te maken, potentie om 'er' te komen, vriendschapspotentie, partnerpotentie, potentie om zo veel goeds de wereld in te brengen. '‘en nu?’ / tussen alles / wat ik was, en alles wat ik kon worden.' Lees meer

Mosterdsoep 1

Mosterdsoep

Afgelopen jaar namen meer dan tien schrijftalenten deel aan het talentontwikkelingstraject van El Hizjra. Deze week lees je op Hard//hoofd hun verhalen en gedichten die de complexiteit en verbinding van vervreemding opzoeken. Met vandaag: het verhaal van Leila Mrabet, waarin de hoofdpersoon jarenlang op zoek gaat naar de smaak van mosterdsoep die overeenkomt met een herinnering. Lees meer

Berbers gebogen

Berbers gebogen

'Een vaderskant bijt nooit niet. Ze wensen in hun smeekbedes smakkend dat we slappe groentestukken blijven.’ Imane Karroumi El Bouchtati schrijft over ziek zijn, paternale familietafels en hoe verstrikte tongen geen geruchten kunnen tegenspreken. Lees meer

Dromen over kinken in internetkabels en gaatjes in naveltruitjes: is er in het AI-tijdperk nog ruimte voor verrassing?

Dromen over kinken in internetkabels en gaatjes in naveltruitjes: is er in het AI-tijdperk nog ruimte voor verrassing?

Vintagejagers, opgelet! In haar nieuwste column werpt Loïs Blank een kritische blik op een ontwikkeling die misschien niet helemaal onverwacht komt: de tweedehandsmarkt wordt in een fastfashionjasje gestoken. Daarmee dreigt ook een markt die ooit draaide om avontuur en goede bedoelingen steeds verder te plastificeren. Lees meer

Meneer de dominee

Meneer de dominee

De vader van Martijn van Arkel werkt voor God. Als dominee zijn zijn dagen gevuld met de kerk, de gemeente, de Heilige Zoon, maar heeft daardoor minder tijd voor zijn andere twee zoons. In deze gedichten beschrijft Martijn het gemis, de verwijten, en vooral het verlangen naar een vader: geen dominee, geen herder, maar iemand die het licht uit doet en wiens fiets in de schuur staat. Lees meer

Batik Karas

Batik Karas

In dit verhaal van Ariane Waitz gaat de hoofdpersoon op een vervreemdende reis door Indonesië. Via de eeuwenoude Javaanse kunstvorm batik probeert zij zich te verbinden met het land van haar grootouders. Lees meer

Wat je niet zult zien op tv

Wat je niet zult zien op tv

Hoe links is linkse televisie? Marthe van Bronkhorst kwam achter de schermen en kon haar ogen eigenlijk niet geloven. Lees meer

Hoeveel romcoms tot ik het voel? 1

Hoeveel romcoms tot ik het voel?

De liefde is een onuitputtelijke bron van inspiratie. In films, boeken en muziek blijven mensen proberen haar te vangen, en al die creatieve expressie wordt gretig geconsumeerd – ook door Nouhaila el Khannoussi, die ondanks haar fascinatie voor fictieve liefdes zelf nog nooit verliefd is geweest. In dit persoonlijke essay vraagt ze zich af wat verliefdheid eigenlijk is. Lees meer

Verwijzing naar de tijd dat heksen smolten in water uit meisjeshanden

Verwijzing naar de tijd dat heksen smolten in water uit meisjeshanden

Geïnspireerd door de blikken man uit The Wizard of Oz leidt Elise Vos je over het pad van gele klinkers. Ondanks de bescherming die ons harnas biedt, bevat het kieren die toelaten wat we niet zouden willen voelen. Bovendien: wie wil nu afgestompt raken? Lees meer

Rouw en haar contouren

Rouw en haar contouren

Wat gebeurt er als je grootste angst werkelijkheid wordt? Vorig jaar verloor Ivana Kalaš haar vader. In dit essay onderzoekt ze rouw en angst. Wat als juist het verlies je dichter bij het leven brengt? ‘Zoals je vroeger naar een eclips zou kijken via een cd, kom ik in contact met rouw: via haar contouren.’ Lees meer

Lucifers

Lucifers

‘Het begon met een gat, een gat in de zon.’ Terwijl de opa van Jung-hoo blind wordt, verdwijnt de zon langzaamaan uit de lucht. Met deze alternatieve geschiedenis duikt Siep Hendriks in de commercialisatie van het leven, de mens en diens karakter. Lees meer

Auto Draft 24

Een caleidoscoop van verlangen

‘De zoektocht naar een gemeenschap gaat door. Een gemeenschap die mijn caleidoscopische zijn kan accepteren, waarin ik niet hoef te kiezen tussen delen van mezelf, waarin ik niet exotisch, verdund of onverenigbaar ben.’ In dit essay beschrijft Rocher Koendjbiharie welke moeilijkheden hij ondervindt in zijn levenslange zoektocht naar een gemeenschap waarvan hij zich volwaardig onderdeel kan voelen. Lees meer

Eat the rich! Or get eaten?

Eat the rich! Or get eaten?

‘Munch Musk’, ‘bite Bezos’ of ‘suck Zuck’? Stijn Voogt onderzoekt hoe ook aan kapitaalkritiek flink geld verdiend kan worden. ‘Eat-the-rich-films wakkeren geen honger naar verandering aan, maar lijken deze vooral te stillen.’ Lees meer