Klaarkomen, voor de een is het de normaalste zaak van de wereld, voor de ander is het een tantaluskwelling. In de hoop haar eerste hoogtepunt te bereiken bezocht Elisabeth Troch een yonitherapeute.
Wanneer ik iets voor mezelf koop, laat ik het altijd als cadeautje inpakken. Koop ik een een stel nieuwe onderbroeken, een boek of een sjaal: cadeautje. Inpakkende handen doen iets met me: ik raak er in soort trance van, een opperste staat van ontspanning. Mijn kaak gaat loshangen, mijn blik staat lodderig op oneindig en op mijn schedel voel ik tintelingen. Sinds kort weet ik dat dit gevoel een naam heeft: ASMR, autonomous sensory meridian response. Ofwel: een hersenorgasme.
Ik ben bijna altijd gespannen. Zelfs als ik gezellig op café zit met vrienden of op een feestje sta. Mijn gedachten gaan met me aan de haal: toon ik genoeg interesse? Waarom maakte ik die flauwe grap? Ben ik te luid? ’s Avonds ben ik kapot van de (zelf)observatie, toch duurt het nog uren voor ik in slaap val: eerst moet er nog gepiekerd worden. Ik doe aan yoga, probeer te mediteren en ga regelmatig rennen, maar die dingen brengen mijn verstand niet tot rust. Af en toe betaal ik grof geld voor een massage. Helpt niet. Ik denk aan de masseur die droomt over het einde van de werkdag. De panfluitmuziek op de achtergrond is als een wekker die ongenadig naar het einde van de ontspanning tikt.
Mijn vriendinnen bestoken me met tips: masturberen! Porno kijken! Een joint roken!
Zelfs in bed lukt het me niet mijn zelfbewustzijn uit te schakelen. Ik hou van seks, ik haal enorme vreugde uit intimiteit, maar ik heb nog nooit een orgasme gehad. Nooit? Nooit. Jaren heb ik gedacht dat dit lag aan het onhandige gestuntel van mijn bedpartners, maar intussen weet ik het zeker: het is mijn kop die me dwarszit. Mijn vriendinnen bekijken mij met medelijden en bestoken me met tips: masturberen! Porno kijken! Een joint roken! Goed bedoeld, maar ze snappen het niet. Klaarkomen is vooral een kwestie van je zelfbewustzijn te kunnen uitschakelen, en daar ligt mijn probleem. Het klinkt raar, ik weet dat mijn vriend van me houdt, echt, toch lukt het niet me écht te laten gaan. Alsof ikzelf naast het bed zit toe te kijken en commentaar geef.
Wat je niet kent, kun je niet echt missen. Maar toch.
Een vleugje liefde over uw Ckakra’s voegen we subtiel toe......
Het geheel vermengen we zodat alles samenvloeit door 1000den van uw erogene zones ......daarbij wekken we in uw hele lichaam de kundalini energie op......... en krachtige levensenergie......
dit alles doe ik met behulp van mijn magische handen die u "aan"raken tot ......u niet meer weet waar ....of hoe ... wat u wel voelt is dat er iets gebeurd in het diepst van uw lichaam.....en uw geest !!!
Laat even alles los ....
De website waarop ik na alweer een vriendinnentip terechtkom, belooft dat tantramassage of yonitherapie mij naar het opperste genot zou kunnen leiden. ‘Alles even loslaten’, beloven ze.
Yoni betekent vagina in het Sanskriet, en yonitherapie kun je kort door de bocht ook rustig kutmassage noemen. Ik besluit dat van die chakra’s te negeren. En sinds wanneer moet je goed kunnen spellen om iemand een orgasme te geven? Dus ik maak een afspraak. Een jonge vrouw ontvangt mij in haar therapieruimte. Esther heet ze, en verdomme, ze lijkt op mij. We hebben hetzelfde postuur en haar donkere haren draagt ze net als ik in een los knotje. Ze draagt een T-shirt en een jeansbroek. Eerst zal ze mij een volledig uur masseren, zegt ze. Mijn nek, mijn rug, mijn billen en benen. Dan moet ik me omdraaien en komen mijn gezicht, hals en borsten aan de beurt. En dan, want daar kom ik toch voor, mijn yoni. Of ik dat oké vind? Ik knik.
Ik luister gespannen naar de panfluitmuziek en gluur door mijn wimpers naar Esther
Wanneer haar handen even later tussen mijn benen glijden davert er iets vanbinnen. Een soort jeuk, is het dat? Dit is het, denk ik, het gaat gebeuren. Dan daalt ze even af naar mijn bovenbenen, mijn dijen, waarna haar vingers opnieuw tussen mijn benen glijden. En dan nog eens. Een yoni is geen onbestemde chakra, het is wel degelijk mijn vagina. En deze Esther zit er met haar handen aan. Ik luister gespannen naar de panfluitmuziek en gluur door mijn wimpers naar Esther. Waarom zadel ik deze vrouw op met mijn lichaam? Moet ze doorgaan tot ik dan eindelijk eens klaarkom? Ik open mijn ogen en zeg dat ik het niet meer zie zitten. Esther knikt, alsof ze dit wel verwacht had. Ik betaal, krijg tot mijn schaamte dertig euro korting en druip af. Opgedragen worden te ontspannen, ook al betaal je ervoor, is niet bepaald ontspannend. Het is een voorbeeld van ‘ironic processing’: ontspan! 'Ontspan!' denken is hetzelfde als proberen niet aan een wit paard te denken. 'Kom klaar! Kom klaar’, is helemaal een hopeloze opdracht. Daar komt bij dat het woord ‘yoni’ dodelijk is voor iemand die inherent ironisch en zelfbewust is.
Nee, echt genot haal ik uit een cadeautje laten inpakken. Vooral als de verkoper heel precies werkt en uitlegt wat hij doet: “Zo, dan doen we hier een stukje plakband op. Deze kleur lint past mooi bij het inpakpapier. Even een strik maken.” Tintelende hersenen krijg ik ervan, vergelijkbaar met de initiële tinteling die Esther me gaf, maar dan in mijn hoofd en rug. Als kind al had ik gelijkaardige ervaringen: in de kerk kon de zachte stem van onze dorpspastoor mij compleet lamleggen. De trage handelingen met boek, kelk en hosties maakten mij zoned out. Of mijn oma, die geconcentreerd uitleg gaf bij haar activiteiten: “Dan doen we hier wat zilverpoets op, en kijk nou hoe mooi dit lepeltje weer gaat glanzen.” Nu zoek ik in de trein altijd een plekje tegenover iemand die de krant leest. Tot die persoon in de gaten krijgt dat ik hem zit aan te gapen. Soms merk ik dat er wat kwijl uit mijn mond druipt, dan is het tijd om naar een andere coupé te verhuizen.
Het filmpje van Mister Wisper heeft meer dan 280.000 views
Vorige week biechtte een vriendin van me op dat ze hetzelfde doet, en in haar zucht naar steeds nieuwe bevrediging vond ze op YouTube-filmpjes van mensen die totaal nutteloze handelingen uitvoeren. Een man legt in 48 minuten uit hoe je schoenen moet poetsen, een vrouw pakt uiterst zorgzaam een aquarium uit de verpakking en de favoriet van mijn vriendin: Mister Wisper, een Brit die fluisterend doet alsof hij je haar knipt en je baard scheert (de video is bedoeld voor mannen, maar een kniesoor die daarom maalt). Het filmpje van Mister Wisper heeft meer dan 280.000 views en de commentaren bij het filmpje zijn laaiend: “Dude, this is awesome. Thanks so much!”
Met stijgende verbazing bekijk ik de filmpjes, er blijkt zelfs, naar analogie met YouTube en YouPorn een SootheTube te bestaan: amateurfilmpjes voor en door ASMR’ers. De filmpjes zijn ronduit bizar en ook wel lachwekkend: een volwassen man die in zijn slaapkamer een fluisterend rollenspel speelt als kapper, met als tegenspeler zijn webcam. Op SoothTube vind je voor elk wat wils: gefluister, getik van nagels op het blad, allerlei meticuleus uitgevoerde handelingen.
In het radioprogramma This American Life vertelt schrijfster Andrea Seigel dat ze als kind al verslaafd was aan shopping-tv, gewoon, omdat die mensen alles zo mooi laten zien. Toen ze de term ASMR ontdekte, ging er een wereld voor haar open. Schrijver Nicholas Tufnell getuigt in The Huffington Post over hetzelfde gevoel van openbaring. Zelf moest ik ook even gaan liggen om mijn kloppende hart te kalmeren. Ik ben niet alleen! Dit is iets!
Veel wetenschappelijk onderzoek is er nog niet gedaan naar ASMR. Ook als ik verschillende neurologische onderzoekscentra bel, valt men compleet uit de lucht. Dat het echt is, bewijst de online gemeenschap. Die groeit dagelijks en getuigt van min of meer dezelfde ‘symptomen’: van tintelende ledematen tot een regelrecht ‘braingasm’. Ik mag dan wel niet kunnen klaarkomen, ik heb tenminste toch dit.
Toch heb ik geloof ik een nieuw probleem. Nu ik weet dat ASMR bestaat, lukt het me niet meer zo goed om het te krijgen. De truc met het cadeautje is uitgewerkt, het staren in de trein opgebruikt. Het gros van de filmpjes die bedoeld zijn om ASMR op te wekken, vind ik vervelend. Het gefluister is zo fake, het gefruts aan verpakkingen ergerlijk. Uren verspil ik aan het zoeken naar de meest geschikte filmpje, maar ik knap snel af. “Krijg ASMR! Krijg ASMR!”, bevelen ze me. Dodelijk. Net als iemand die verslaafd is aan porno, moet ik steeds weer op zoek naar de perfecte stem of de perfecte handeling die de juiste snaar beroert.
Gelukkig heb ik er vandaag nog een geweldige gevonden: deze opgewekte vrouw die vlijtig handdoeken opplooit. Als ik me nu dan even mag terugtrekken?
-
Dit is een gastbijdrage van Elisabeth Troch. Ze woont in Antwerpen.
