Tofik Dibi kreeg bij GroenLinks jarenlang alle ruimte om met frivole acties publiek te trekken, maar met zijn greep naar de aanvoerdersband werd hij ineens de paria van de partij. Waarom vindt het partijbestuur van GroenLinks Dibi alleen als “creatieve buitenspeler” van waarde voor de partij?
Dibi beschikt over kwaliteiten die de meeste parlementariërs jammerlijk ontberen. Allereerst, en bovenal, street credibility. Om leider van de PvdA te kunnen worden moest Diederik Samsom eerst bewijzen dat hij niet tot de zogenaamde linkse elite behoort. Dat deed hij door een jaar lang als straatcoach rond te struinen in Slotervaart, de wijk die in de vaderlandse media systematisch als little Afghanistan wordt neergezet. Dibi heeft dat niet nodig: hij groeide niet alleen op in deze probleemwijk, hij woont er zelfs nog steeds. Dibi is ook “een politicus van de 21ste eeuw” en “de stem van een nieuwe generatie”. Of althans: hij twittert, is actief op Facebook en gooit zijn stropdas af. En Dibi is moslim. Een gematigde moslim. Of althans: in de hoofdstedelijke salons gaat hij graag in debat met fundamentalistische imams en islamofoben. En tien jaar na 9/11 publiceerde Dibi de final fatwa, waarmee hij de strijd aanbond met de geestelijken die fatwa’s uitschrijven en zijn medemoslims opriep tot “zelfstandig nadenken, tot leren en discussiëren”.
Foto: Roel Wijnants
Rechtse knollen
Met zijn street credibility, jeugdig elan en gematigde geloofsovertuiging past Dibi perfect bij een partij die haar rechtse knollen voor linkse citroenen verkoopt. GroenLinks is ooit begonnen als partij waarin communisten, millieuactivisten, pacifisten en linkse christenen onderdak moesten vinden. Maar al onder Paul Rosenmöller werd de “ideologische ballast in de Nieuwe Waterweg gegooid”, zoals hij het zelf formuleerde. Zijn opvolger Femke Halsema schreef vervolgens doodleuk dat er met consumeren op zichzelf niks mis is. Ze sneed de partij toe op blanke, hoogopgeleide, in de stad wonende dubbelverdieners, die een stukje duurzaamheid en idealisme prima bij hun lifestyle vinden passen. De kroon op het werk was de politieke steun die Jolande Sap aan de NATO-missie in Kunduz verleende: oorlog verpakt als ontwikkelingshulp.
Dibi is een ideale publiekstrekker voor deze rechtse feel good politiek. Niet voor niets behelst zijn portefeuille als parlementariër jeugd en familie, immigratie en asiel, integratie, veiligheid, justitie en politie – thema’s die de afgelopen twintig jaar allemaal door rechts zijn geclaimd. Dibi kreeg een horde BN’ers achter zich aan toen hij de boer op ging met een petitie voor de zogenaamde ‘wortelingswet’. Die wet, overigens bedacht door PvdA en Christenunie, moet het mogelijk maken dat circa 1500 minderjarige immigranten die al acht jaar in Nederland zijn, een Nederlands paspoort krijgen. Ogenschijnlijk een nobel streven, maar waarom moeten we tekenen? In de woorden van Dibi: “Limburgser dan vlaai. Noord-Hollandser dan kaas. Frieser dan de Elfstedentocht. En Zeeuwser dan het meisje. Dat zijn de kinderen die ons land moeten verlaten.” Jawel, de kinderen mogen van Dibi niet blijven omdat het onmenselijk is minderjarigen te deporteren, maar omdat ze Nederlands zijn – een argumentatie uit de koker van Wilders, opgediend als humanisme. Dibi’s optreden in het debat over Mauro Manuel was van hetzelfde laken een pak. Geëmotioneerd smeekte hij Minister Gerd Leers om gebruik te maken van zijn discretionaire bevoegdheid en Manuel te laten blijven. De vraag waarom Nederland er eigenlijk zo’n mensenverachtend asielbeleid op nahoudt, liet hij echter nadrukkelijk ongesteld. Op de tribune klapte vak GL voor weer een frivole solo.
Beslissend moment
Nu klinkt vanuit datzelfde vak een fluitconcert. Goed, Jolande Sap is nog geen Halsema, wier imago de ideologische leegte vrijwel perfect camoufleerde, maar daarom moet de buitenspeler nog niet gaan denken dat hij spil van het elftal kan worden. Waarom? Eenvoudig: GroenLinks heeft elke overtuiging losgelaten met maar één doel voor ogen – macht. Na Rutte & Co. op de valreep aan een meerderheid te hebben geholpen voor de missie naar Afghanistan, werden de belangen van het Nederlandse bedrijfsleven met het vijfpartijenakkoord veiliggesteld. Nu zit de partij bijna in de Champions League. En sinds vorige maand weten we dat daarin op de beslissende momenten geen creatieve buitenspeler achter de bal moet gaan staan.
--
Dit is een gastbijdrage van Johnny Walker en Theo Koomen, redacteuren van Eurokanjers.
Lijsttrekker of niet, Tofik Dobi is al geselecteerd voor Eurokanjers, de site die de Nederlandse machthebbers in één elftal samenbrengt. Onder meer Henk Bleker, Els Swaab en Frits Bolkestein maken ook deel uit de van de selectie.
