Met een subtiel triomfantelijke blik in zijn ogen en wachtend op lovende woorden van de aanwezigen zet je vader zijn trofee neer, zijn trots, zijn jaarlijkse bijdrage aan het kerstdiner. Een grote bak bavarois staat als een monument op tafel. Ongetwijfeld lekker, maar het urenlange diner was een ware uitputtingsslag waarbij het leek alsof de verschillende gangen en verplichte beleefdheidspraatjes nooit zouden ophouden. Je kijkt van het architectonische bouwwerk van suiker en eieren naar je trotse vader en weer terug naar het bouwwerk. Moet dit? Je wilt hem niet teleurstellen, maar je had er misschien meer van kunnen genieten zonder deze kersttoestanden.
Of het wordt weer zo een kerstdiner waarbij iedereen iets moest maken (bij zoiets is miscommunicatie eerder regel dan uitzondering), zodat er een zeer eclectisch geheel van bizarre kleuren en smaken op tafel staat. De principiële macrobiotische pompoenpuree en Japanse zeewiersoep naast de volumineuze kalkoen. Het is meestal te veel en altijd blijkt er nog een vergeten gerecht in de koelkast te staan. Maar de likeur staat al op tafel en de gesprekken gaan door. Wie eet dat nog op, en wat doen we met dat stuk kalkoen? We zien het wel. Na een dag of twee is alleen de kat nog geïnteresseerd; luid spinnend kauwt hij de laatste resten kalkoen van de botjes.
Ach ja, het zijn de bekende scenario's van kerstmis met je familie. Niet altijd iets om naar uit te kijken en bij velen ontstaat dan ook de neiging om met een heel dik boek onder de dekens te liggen en zich volledig af te sluiten van alle mogelijke communicatie. Wat is de beste remedie tegen deze voorbarige kerstmoeheid? Een kliekjesfeest, met de beste kliekjes van de kerst.
Neem naar het kerstdiner een flink aantal lege bakjes mee en schep ze, wanneer de rest al achter de beeldbuis is gekropen of wanneer de tweede fles likeur uit de kast wordt getrokken, vol met je broers pompoenpuree en de bavarois van papa. Ook zo'n mals stuk van moeders kalkoen is geen slecht idee. Hoewel het misschien wat armzalig en hebberig klinkt, zullen zij allemaal ontroerd zijn bij het idee dat hun gerecht twee dagen later door jou en je even armzalige, hebberige vrienden wordt opgepeuzeld. Vier dus nog een kerstdiner, maar dan zonder de kerst.
