Duizendpoot
‘De duizendpoot die ik nu eenmaal ben noopt mij ertoe keuzes te maken’. Hij keek Ingrid lang aan. Ingrid keek Gerben lang aan. Samen keken ze elkaar lang aan. De telefoon ging niet – het was stil in de kamer. Plotseling begon de zon te schijnen in het gezicht van Gerben. Ingrid zag het gebeuren maar zei niets. Ze bleef Gerben strak aankijken. Vlak boven het hoofd van Ingrid begon het langzaam te regenen. Gerben, die tegen de zon in moest kijken, zag dat het op Ingrid steeds harder ging regenen, met af en toe flinke windstoten.
‘Ben je echt een duizendpoot?’ vroeg Ingrid plotseling, inmiddels tot op het bot doorweekt, maar nog wel geïnteresseerd in het verhaal van Gerben. Hij voelde zijn gezicht in de hete zon steeds feller verbranden. Lange tijd keek hij naar Ingrid. Zweetdruppels parelden langs zijn verhitte slapen. ‘Ja, ik ben een duizendpoot’, antwoordde hij toch nog onverwacht. Bij Ingrid was het intussen zo hard gaan waaien en regenen dat ze zich vast moest houden aan het meubilair, wilde ze niet de kamer uit worden gezogen. Gerben, die zijn lichaam insmeerde met factor 30 en een zonnebril had opgezet waardoor hij heel weinig kon zien, vroeg Ingrid of ze het gesprek ook op een andere dag konden voortzetten en dan liever ergens buiten met beter weer. Ingrid vond het goed en ging, na enige aanvankelijke aarzelingen, in een plas op het laminaat liggen, om uiteindelijk in een diepe slaap te geraken op weg naar de droom.
In de aanloop naar de première van zijn voorleesperformance 'Verkeerde Benen' op 25 september in Theater Bellevue levert Ronald Snijders (www.normalemensen.nl) eigenzinnige en soms ook geheimzinnige stukken bij ons in.
