Asset 14

8 + 5 + 36 + 9

8 + 5 + 36 + 9

'Terwijl de kamer om me heen tolde en jouw krullen en Jasons lach bij elk rondje langs flitsten in een waas van wijn, muziek en liefde, leek het leek alsof er nooit iets zou veranderen.' Een kort verhaal van Nora van Arkel.

Onze vriendschap duurde 8 jaar. We woonden samen in een klein appartement aan de Lijnbaansgracht, een plek die jij vond na maar één dag zoeken, waardoor ik vermoedde dat je het aanbod al geaccepteerd had voordat je mij erover vertelde. Ik maakte er geen probleem van, want vanaf het begin regelde je van alles voor me en mijn leven werd er alleen maar beter op. Toen jij voor het eerst je zorgverzekering zelf moest regelen van je ouders, zocht je alles uit – ook voor mij. Het enige wat ik nog hoefde te doen was tekenen, en betalen. Je kocht een nieuwe dekbedhoes voor me om onze verhuizing te vieren, en een nieuw bureau. We fietsten samen naar mijn eerste college, zodat ik de weg niet kwijt zou raken. Toen mijn opa binnen een week ziek werd, in het ziekenhuis belandde en overleed, bakte je pannenkoeken voor me. Dat was het enige eten dat ik binnen kon houden als ik me slecht voelde, en dat wist je. Ik zat op een van de vier krukken aan onze hoge IKEA-bartafel en keek toe hoe je eieren, melk en bloem op gevoel door elkaar mixte. Ik heb je nooit een weegschaal of maatbeker zien gebruiken. Toch smaakte alles wat je maakte altijd precies zoals het bedoeld was. Wanneer ik kookte overheerste de smaak van houtskool, zout, of een willekeurig kruid waarmee ik uitgeschoten was. Je glimlachte altijd als je mijn eten at, alsof iemand iets grappigs in je oor fluisterde. Je klaagde nooit.

Toen ik een week wegging op veldwerk, ontdekte ik, terwijl ik mijn rugzak op het krakerige stapelbed aan het uitpakken was, dat je een foto tussen mijn kleren had gestopt. Het was een polaroid waar we samen opstonden, jij met je handen in de lucht en je krullen in mijn gezicht, ik met een grote grijns en mijn ogen dicht. Het was de eerste avond die we samen doorbrachten, het soort avond waar er nog vele van volgden. Ik dacht dat de foto kwijt was, verloren, maar in die week zonder jou vond ik hem elke avond opnieuw in mijn handen.

Ik had het naar mijn zin in de kleine, veilige wereld die we met zijn drieën gebouwd hadden, inclusief de eindeloze voorraad aan bubbeltjeswijn – totdat onze stufi op was.

Vanaf het moment dat jij Jason leerde kennen was ik bang dat het minder zou worden. Dat onze avonden samen op de bank of aan de bar verruild zouden worden voor iets romantischer, iets beters. Maar in plaats daarvan maakte je ruimte voor mij in jullie prille relatie. We gingen met zijn drieën uit eten, naar de film. In het donker hield je mijn hand vast. Nooit had ik het gevoel dat ik te veel was, ongewenst. Als jullie tijd alleen nodig hadden, dan zei je: ‘Het is tijd voor seks, Sanne,’ en stuurde luchtkusjes mijn kant op en aaide over mijn hoofd, net zo lang tot ik in mijn kamer verdween. Daar luisterde ik glimlachend naar het kraken van jouw bed, blij dat je iemand gevonden had met wie je dat kon delen.

Soms kwam je ’s avonds mijn slaapkamer in en kroop je, zonder iets te zeggen, naast me onder de dekens. Dan legde je zo zacht mogelijk een arm om me heen en viel vrijwel meteen in slaap. Ik bleef dan nog een hele tijd wakker en genoot van jouw lichaam, zo dicht bij het mijne. Je rook naar kamille, door de olie die je voor het slapengaan zorgvuldig in je haar masseerde. Ik keek naar de orchidee naast mijn bed en probeerde zo stil mogelijk te liggen, om je niet wakker te maken. Als ik dan vervolgens toch wakker werd in een lichte, lege kamer, was jij al bezig met ontbijt maken, voor ons.
8 + 5 + 36 + 9
Toen het einde van je bachelor eindelijk in zicht kwam, plande je de anderhalf jaar erna vol met stages, maar allemaal in Nederland, zodat je niet hoefde te verhuizen. Je zei dat je nooit zonder mij zou willen wonen, en zonder Jason, natuurlijk, want hij zat naast je op de bank. Na al die jaren waren jullie nog steeds samen en was ik nog altijd niet klaar met sommige vakken uit het eerste jaar. Het stoorde me niet, ik had het naar mijn zin in de kleine, veilige wereld die we met zijn drieën gebouwd hadden, inclusief de eindeloze voorraad aan bubbeltjeswijn – totdat onze stufi op was.

We vierden dat we vier jaar in ons appartement woonden door een groot feest te geven voor al onze vrienden. Je zag het als een excuus om een deel van de meubels die ik mee had gebracht te vervangen door nieuwe en alles zag er spic en span uit. Jason stond al vanaf het begin van de avond achter een klein tafeltje naast de deur, waar hij cocktails schudde voor iedere nieuwe binnenkomer. Uiteindelijk kende ik maar de helft van de gezichten en had het geregend buiten, waardoor niet alleen het trappenhuis maar ook de vloer van ons appartement met modder bekleed raakte. De kamers stonden vol met mensen en jij leek het enorm naar je zin te hebben. Je had een kort, strak jurkje aan en je krullen golfden over je schouders bij elke stap, van het ene sociale praatje naar het andere. Ik zat op de bank en keek toe hoe mensen die ik nog nooit eerder had gezien het laatste van de sterke drank inschonken, die ik had uitgezocht en jij had ingeslagen. Ik vroeg me af waarom ik hier nog was, maar bedacht dat jij de reden was, en bleef zitten. Een paar jaar later gingen we voor de zoveelste keer met zijn drieën op vakantie. Je kocht interrailkaartjes – het laatste jaar dat we daar gebruik van mochten maken voor we te oud waren, dat mocht maar tot je 26e – en stippelde een route uit. Jason zat naast mij op de bank, terwijl jij aan de keukentafel zat met je laptop.

‘Milaan?’ vroeg je, ogenschijnlijk aan niemand in het bijzonder, maar ik ging er vanuit dat je het alleen hardop zei om Jason erbij te betrekken. Het antwoord dat telde was het mijne.
‘Ik heb gehoord dat Milaan saai is, als je niet van fashion houdt,’ zei hij.
‘Dan doen we Florence,’ zei je beslist. Zonder mij ergens om te vragen.
Jason boekte het hostel met één hand aan de computer, en zijn andere arm om jouw schouders.

Een minuut duurt nog steeds even lang, of de klok nu goed staat of niet.

In de trein sliep jij met je hoofd op mijn schoot en je benen uitgestrekt over Jason. Af en toe keken Jason en ik elkaar kort aan, maar dan richtten we ons snel weer op het deel van je lichaam dat je ons toebedeeld had. Zachtjes aaiden we je en jij sliep alsof je in jaren niet geslapen had. Florence bleek prachtig, maar ons hostel krakkemikkig. Je zei tegen mij dat we het verdomme hadden kunnen weten en ik knikte, ook al wist ik niet precies wat je bedoelde. Jason keek je die eerste avond amper aan en voor het eerst had ik het gevoel dat ik iets miste, dat jullie iets zonder mij hadden, maar de gedachtes werden verdreven door jouw armen om mijn schouders, jij die op mijn rug sprong en me gierend van het lachen aanspoorde om over de pleinen te rennen, door de Italiaanse nacht. Toen jij al was gaan slapen stond ik op het balkonnetje van onze hostelkamer, enigszins bang dat het me niet zou houden, maar gerust met het idee in deze tijdloze stad te pletter te vallen. Jason kwam naast me staan en keek naar boven, naar de sterren. Even voelde ik zijn zachte hand om de mijne, maar voor ik het wist was hij weer binnen, zijn tanden aan het poetsen. Ik ging in het kriebelige bed liggen en keek naar de onderkant van het matras boven me, waar jij op lag, onzichtbaar maar toch dichtbij, tot lang nadat het om ons heen stil was geworden.

Jouw werk bracht je door heel Nederland, maar altijd sliep je thuis. Soms was Jason er, soms niet, maar alle dagen dronken we thee voor het slapengaan, ook al was je er pas om drie uur ’s nachts. Als ik op de bank in slaap was gevallen, de bank die je lang geleden in plaats van de mijne had gezet, die veel lekkerder sliep, maakte je me wakker met een zachte aai over mijn wang, een lok haar achter mijn oor. Ik werkte vlakbij huis, nog altijd hetzelfde huis, en stapte elke dag op de fiets, hoewel ik net zo goed had kunnen lopen. De dagen waarop we alle drie samen waren, brachten we door met eten, films, cava en dansen in de woonkamer. Terwijl de kamer om me heen tolde en jouw krullen en Jasons lach bij elk rondje langs flitsten in een waas van wijn, muziek en liefde, leek het leek alsof er nooit iets zou veranderen.

*

Vijf korte, ongemakkelijke minuten duurde de seks met Jason. We waren op weg om een cadeau voor je te halen, voor je 27e verjaardag, dat peperdure servies dat ze alleen in Utrecht verkochten en dat je al zo lang wilde, omdat je het mijne niet mooi genoeg meer vond. Toen we op de trein stonden te wachten, zag ik in Jasons ogen die blik die hij normaal alleen voor jou bewaarde. Ik keek naar beneden en ja, daar was de karakteristieke bolling in zijn broek. Ik kon het niet helpen en maakte – midden op het perron – de beweging die ik jou al zo vaak had zien maken, mijn vingers omsloten de stof van zijn broek. Bij de aanraking sloot Jason zijn ogen, drukte mijn hand steviger tegen zich aan en liet al zijn adem in één zucht lopen.
8 + 5 + 36 + 9
Eenmaal in de wc, bleef zijn been vastzitten in zijn broekspijp, wat zeker een minuut gekost moet hebben. Uiteindelijk besloten we het gewoon te doen met zijn broek op de vloer van het toilet. Achter de muur waar mijn wang tegenaan gedrukt zat – precies naast de witte spoelknop – reden de treinen voorbij. Ik voelde de trillingen door de muur, tussen de stoten van Jason door, waarbij zijn bovenbenen tegen mijn billen kletsten. Hij kreunde veel te luid voor een openbare plek, en ik sloeg naar achteren, raakte op goed geluk zijn been, wat hem alleen maar aanmoedigde. Hij kwam niet veel later en ik voelde hoe wat in jou hoorde te zitten in mij leegliep, pulserend als een langzaam stervend hart.

De ruzie tussen jou en Jason duurde 36 minuten. De ovenklok liep verkeerd, maar toch keek ik er nog op. Het was fijn om een soort houvast te hebben, ook al wist ik dat het niet gebaseerd was op de waarheid. Een minuut duurt nog steeds even lang, of de klok nu goed staat of niet.

Toen we binnenkwamen zonder cadeau, wist je dat er iets mis was, want je wist wat we gingen doen – we hadden immers geen geheimen voor elkaar. Ik kon je  niet aankijken en kroop weg in het hoekje van de bank, de bank die jij had gekocht omdat je na twee jaar uitgekeken was op de mijne. Intussen begonnen er gaten in de mooie stof te vallen, waardoor het lelijke, gele schuim eronder zichtbaar werd. Ik plukte aan de randen, waardoor er steeds meer uitpuilde. Ik herkende je stem haast niet, zo lelijk, zo jaloers. Je was er zo zeker van dat ik iets fout had gedaan.

Het koste me maar negen minuten om twee tassen in te pakken. De meeste van mijn spullen waren ingeruild voor beter, nieuwer. Geüpgraded, noemde je dat, alsof je een beter abonnement had afgesloten, nu met nog meer zenders waar je toch nooit naar ging kijken. Het enige dat ik je nooit had laten weggooien was mijn paars met witte orchidee, die ik tegen ieders verwachting in – ook die van mij – als sinds de dag dat ik uit huis ging zelf in leven hield. Elk jaar bloeide hij weer, niet uitbundig, maar gematigd, gedoseerd. Hij nam niet de ruimte over waar hij in stond, hij zette niet alles naar zijn hand. Hij was een subtiele aanwezigheid, met een schoonheid die pas opviel als je er lang genoeg de tijd voor nam om na te denken hoe zo’n bloem uit zo’n verkreukeld stokje kon groeien. Je had er niet één keer naar gekeken.

Mail

Nora van Arkel kan niet zonder kaasplankjes, genre-overschrijdende schrijfexperimenten, Ottolenghi en haar eeuwig uitdijende boekenkast. // nora@hardhoofd.com

Femme ter Haar is illustrator en animator. Ze fietst rond door haar woonplaats Utrecht met een schetsboek vol krabbels en een hoofd vol ideeën. In haar werk zoekt ze naar manieren om juist datgene dat moeilijk onder woorden is te brengen te verbeelden, om zo de onbegrijpelijke wereld om haar heen iets beter te begrijpen.

Hard//hoofd is gratis en
heeft geen advertenties

Steun Hard//hoofd

Ontvang persoonlijke brieven
van redacteuren

Inschrijven

Steun de makers van de toekomst

Hard//hoofd is een vrije ruimte voor nieuwe makers. Een niet-commercieel platform waar talent online en offline de ruimte krijgt om te experimenteren en zich te ontwikkelen. We zijn bewust gratis toegankelijk en advertentievrij. Wij geloven dat nieuwe makers vooral een scherpe en eigenzinnige stem kunnen ontwikkelen als zij niet worden verleid tot clickbait en sensatie: die vrijheid vormt de basis voor originele verbeelding en nieuwe verhalen.

Steun ons

  • Foto van Marte Hoogenboom
    Marte HoogenboomHoofdredacteur
  • Foto van Mark de Boorder
    Mark de BoorderUitgever
  • Foto van Kris van der Voorn
    Kris van der VoornAdjunct-hoofdredacteur
  • Foto van Sander Veldhuizen
    Sander VeldhuizenUitgeefassistent
Lees meer

Warning: Undefined variable $articleCount in /home/hardhoof/hardhoofd.com/releases/20220413071826/public/content/themes/hardhoofd6/components/ctas/latest-posts.php on line 24
het laatste
De draad

De draad

Sumai Yahya schreef een kort, poëtisch verhaal over menselijke vleermuizen slingerend aan een draad. Een korte versie verscheen in het papieren magazine, maar lees hier de volledige versie, vol symboliek, donkere massa's, naalden, konijnen met rode ogen en aangeslepen ruggengraten. Lees meer

Iets wat van zijn vader is geweest

Iets wat van zijn vader is geweest

Het is zwarte zaterdag en de tankstations zijn druk. Sigarettenrook en uitlaatgassen blijven "in de windstilte boven het asfalt verstikkend en bewegingsloos hangen." Tristan is, in dit korte verhaal, op weg naar het huis van wijlen zijn vader, een man op wie hij nooit heeft kunnen rekenen. Kan hij het opbrengen om door te rijden? Lees meer

Gedichten Alara Adilow (titel volgt) 2

Straatliedjes

Wat is een huis? 'Iets dat de wraak van de nacht buiten houdt. / Iets waar je naar terugkeert na een lange reis.' In deze nieuwe gedichten van Alara Adilow worden vaders ontvlucht, tijdelijke verblijfplaatsen gevonden en nieuwe relaties op zee aangegaan. Lees meer

Koeman

Koeman

Een kort verhaal van Jan Wester over een veeboer die op papier alles bezit, maar zich niet thuisvoelt in zijn eigen kudde en op zoek is naar een eenheid. Koeman was niet van land, niet van gras. Door de zolen van zijn laarzen was hij afgescheiden van zijn aarde. Hij had ze weleens uitgeschopt, op... Lees meer

 1

"En opeens denk je aan hun lichamen" vertaalde gedichten in samenwerking met Poetry International

Hoe kun je poëzie ook anders ervaren dan via een bundel of op een podium? Achttien studenten
illustratie van de Rotterdamse Willem de Kooning Academie lieten zich inspireren door het werk van
de achttien dichters van het 52 ste  Poetry International Festival dat vandaag van start gaat. De studenten komen
net als de dichters uit de hele wereld. Uit Vietnam, Oekraïne, Moldavië of Mexico, Polen, de
Verenigde Staten of hier uit Nederland. Lees meer

Meer dan een werkwoord

Meer dan een werkwoord

De stem in Nora’s hoofd laat zich niet zomaar het zwijgen opleggen. “Ik vraag me af of het haar bedoeling was dat ik nu zo weinig lichaamsvet over heb dat zelfs een kussen de pijn van het zitten niet verzacht.” Als verdoving en controle ten koste gaan van haar relaties en gezondheid, stelt Nora zich die ene belangrijke vraag: is dit het waard? Lees meer

Dit is geen ode 2

Dit is geen ode

'In dit land word je aan stukken gescheurd. / Ik verzamel jouw gescheurde stukken vlees. / Ik bak je op 200 graden. / Ik deel je uit.' In harde dichtregels verkent Shabnam Baqhiri hoe het is om je echt aan te passen en waarom dit soms noodzakelijk en juist goed is. Lees meer

Train je ego (maar zorg dat het tegen een stootje kan) 1

Train je ego (maar zorg dat het tegen een stootje kan)

Luuk Schokker leerde dat een groot ego bij het schrijven geen overbodige luxe is. Je onzekerheid omarmen maar tegelijkertijd een ego kweken. Hoe doe je dat? Luuk legt het uit. Lees meer

A Sacred Slut_Daan Timmer_Lena Plantinga

A Sacred Slut

Je bent vrouw, het is zomer en je wil wat. Klaarkomen, bijvoorbeeld. In dit broeierige nieuwe kortverhaal van Lena Plantinga speelt een jonge vrouw met zichzelf en het lot. Een verhaal over zoeken naar je seksuele zelf, en haar aantreffen onder het juk van je seksuele verleden. Lees meer

Een lichaam dat liefde opwekt

Een lichaam dat liefde opwekt

Een fragment uit Emy Koopmans 'Tekenen van het universum' over een lichaam dat gelooft dat het moet krimpen om het waard te zijn te worden liefgehad. Lees meer

Mijn Arabisch is verstomd

Mijn Arabisch is verstomd

"Mijn Arabisch is schichtig / ze vermomt zich stilletjes als Hebreeuws." Pelumi Adejumo en Esha Guy Hadjadj vertaalden een gedicht van de Israëlische dichter Almog Behar. Over twee moedertalen, waarvan de één de ander overstemt. Lees meer

Ratrace

Ratrace

Een kort anti-kapitalitsch verhaal van Emma Stomp over De Prestatiemaatschappij, havermelk latte's en mannen met bivakmutsen. Lees meer

Zwarte luiken

Zwarte luiken

Hoe schrijf je over iets ontastbaars zoals rouw? Geïnspireerd door de schilderijen van Francis Bacon verkent Thijs Joores in deze gedichtenreeks de impact van verlies. Lees meer

Gezocht z.s.m. 1

Gezocht z.s.m.

Liefde is te vervangen, althans dat houden datingapps ons voor. Maar wat als je iemand bent verloren van wie je er maar één had, zoals je moeder? Babet te Winkel bijt het spits af van een nieuwe reeks waarvoor Stichting Literaire Activiteiten Amsterdam de samenwerking aangaat met verschillende literaire platforms. Lees meer

Kopje suiker

Kopje suiker

Souvenirsmokken, feestmokken, mokken met rare handvaten, mokken met popcultuurfiguren en mokken van de IKEA. In dit korte verhaal over verbinding en contact geven mokken een intiem kijkje in het leven van de buurt. Lees meer

Nieuwe coronificatie

Nieuwe coronificatie

Marthe van Bronkhorst opent het nieuwe jaar op poëtische wijze. Lees meer

Stop met schrijven!

Stop met schrijven!

Jens Meijen vergelijkt het schrijfproces met auto-onderhoud en weet hoe je als schrijver goed zorgt voor je mentale gezondheid. Wat heeft schrijven te maken met het worden van een popster en waarom moet je volgens Jens eerst stoppen met schrijven? Lees meer

Ballen en Engelen

Ballen en Engelen

Na een klassiek ongemakkelijke kerstborrel op kantoor gaat Sascha mee naar huis met Ariane van hr. Maar dan neemt de avond een griezelige onverwachte wending... Een kerstverhaal van Loren Snel. Lees meer

Masterclass

Een vrouw die met zichzelf in de knoop zit besluit om een masterclass acteren te volgen. Een kort verhaal door Renske van den Broek over opnieuw leren lopen, majorettemeisjes en vrede sluiten met wie je bent. Lees meer

Pen + papier + buitenlucht 3

Pen + papier + buitenlucht

Hoe zorg je er als schrijver voor dat je niet alleen gemotiveerd, maar ook gedisciplineerd blijft? Imme Visser kraakte de code. Lees meer

Steun de makers van de toekomst. Sluit je aan bij Hard//hoofd! 

Hard//hoofd is een vrije ruimte voor nieuwe kunstenaars en schrijvers. Een niet-commercieel platform waar talent online en offline de ruimte krijgt om te experimenteren en zich te ontwikkelen. Wij zijn al meer dan twaalf jaar bewust gratis toegankelijk en advertentievrij. Onze kunstverzamelaars maken dit mogelijk. Als je je nu aansluit, dan ontvang je jaarlijks gesigneerde kunstwerken van veelbelovende kunstenaars én je eigen Hard//hoofd-tasje. Veel verzamelplezier!

Steun en verzamel