Asset 14

8 + 5 + 36 + 9

8 + 5 + 36 + 9

'Terwijl de kamer om me heen tolde en jouw krullen en Jasons lach bij elk rondje langs flitsten in een waas van wijn, muziek en liefde, leek het leek alsof er nooit iets zou veranderen.' Een kort verhaal van Nora van Arkel.

Onze vriendschap duurde 8 jaar. We woonden samen in een klein appartement aan de Lijnbaansgracht, een plek die jij vond na maar één dag zoeken, waardoor ik vermoedde dat je het aanbod al geaccepteerd had voordat je mij erover vertelde. Ik maakte er geen probleem van, want vanaf het begin regelde je van alles voor me en mijn leven werd er alleen maar beter op. Toen jij voor het eerst je zorgverzekering zelf moest regelen van je ouders, zocht je alles uit – ook voor mij. Het enige wat ik nog hoefde te doen was tekenen, en betalen. Je kocht een nieuwe dekbedhoes voor me om onze verhuizing te vieren, en een nieuw bureau. We fietsten samen naar mijn eerste college, zodat ik de weg niet kwijt zou raken. Toen mijn opa binnen een week ziek werd, in het ziekenhuis belandde en overleed, bakte je pannenkoeken voor me. Dat was het enige eten dat ik binnen kon houden als ik me slecht voelde, en dat wist je. Ik zat op een van de vier krukken aan onze hoge IKEA-bartafel en keek toe hoe je eieren, melk en bloem op gevoel door elkaar mixte. Ik heb je nooit een weegschaal of maatbeker zien gebruiken. Toch smaakte alles wat je maakte altijd precies zoals het bedoeld was. Wanneer ik kookte overheerste de smaak van houtskool, zout, of een willekeurig kruid waarmee ik uitgeschoten was. Je glimlachte altijd als je mijn eten at, alsof iemand iets grappigs in je oor fluisterde. Je klaagde nooit.

Toen ik een week wegging op veldwerk, ontdekte ik, terwijl ik mijn rugzak op het krakerige stapelbed aan het uitpakken was, dat je een foto tussen mijn kleren had gestopt. Het was een polaroid waar we samen opstonden, jij met je handen in de lucht en je krullen in mijn gezicht, ik met een grote grijns en mijn ogen dicht. Het was de eerste avond die we samen doorbrachten, het soort avond waar er nog vele van volgden. Ik dacht dat de foto kwijt was, verloren, maar in die week zonder jou vond ik hem elke avond opnieuw in mijn handen.

Ik had het naar mijn zin in de kleine, veilige wereld die we met zijn drieën gebouwd hadden, inclusief de eindeloze voorraad aan bubbeltjeswijn – totdat onze stufi op was.

Vanaf het moment dat jij Jason leerde kennen was ik bang dat het minder zou worden. Dat onze avonden samen op de bank of aan de bar verruild zouden worden voor iets romantischer, iets beters. Maar in plaats daarvan maakte je ruimte voor mij in jullie prille relatie. We gingen met zijn drieën uit eten, naar de film. In het donker hield je mijn hand vast. Nooit had ik het gevoel dat ik te veel was, ongewenst. Als jullie tijd alleen nodig hadden, dan zei je: ‘Het is tijd voor seks, Sanne,’ en stuurde luchtkusjes mijn kant op en aaide over mijn hoofd, net zo lang tot ik in mijn kamer verdween. Daar luisterde ik glimlachend naar het kraken van jouw bed, blij dat je iemand gevonden had met wie je dat kon delen.

Soms kwam je ’s avonds mijn slaapkamer in en kroop je, zonder iets te zeggen, naast me onder de dekens. Dan legde je zo zacht mogelijk een arm om me heen en viel vrijwel meteen in slaap. Ik bleef dan nog een hele tijd wakker en genoot van jouw lichaam, zo dicht bij het mijne. Je rook naar kamille, door de olie die je voor het slapengaan zorgvuldig in je haar masseerde. Ik keek naar de orchidee naast mijn bed en probeerde zo stil mogelijk te liggen, om je niet wakker te maken. Als ik dan vervolgens toch wakker werd in een lichte, lege kamer, was jij al bezig met ontbijt maken, voor ons.
8 + 5 + 36 + 9
Toen het einde van je bachelor eindelijk in zicht kwam, plande je de anderhalf jaar erna vol met stages, maar allemaal in Nederland, zodat je niet hoefde te verhuizen. Je zei dat je nooit zonder mij zou willen wonen, en zonder Jason, natuurlijk, want hij zat naast je op de bank. Na al die jaren waren jullie nog steeds samen en was ik nog altijd niet klaar met sommige vakken uit het eerste jaar. Het stoorde me niet, ik had het naar mijn zin in de kleine, veilige wereld die we met zijn drieën gebouwd hadden, inclusief de eindeloze voorraad aan bubbeltjeswijn – totdat onze stufi op was.

We vierden dat we vier jaar in ons appartement woonden door een groot feest te geven voor al onze vrienden. Je zag het als een excuus om een deel van de meubels die ik mee had gebracht te vervangen door nieuwe en alles zag er spic en span uit. Jason stond al vanaf het begin van de avond achter een klein tafeltje naast de deur, waar hij cocktails schudde voor iedere nieuwe binnenkomer. Uiteindelijk kende ik maar de helft van de gezichten en had het geregend buiten, waardoor niet alleen het trappenhuis maar ook de vloer van ons appartement met modder bekleed raakte. De kamers stonden vol met mensen en jij leek het enorm naar je zin te hebben. Je had een kort, strak jurkje aan en je krullen golfden over je schouders bij elke stap, van het ene sociale praatje naar het andere. Ik zat op de bank en keek toe hoe mensen die ik nog nooit eerder had gezien het laatste van de sterke drank inschonken, die ik had uitgezocht en jij had ingeslagen. Ik vroeg me af waarom ik hier nog was, maar bedacht dat jij de reden was, en bleef zitten. Een paar jaar later gingen we voor de zoveelste keer met zijn drieën op vakantie. Je kocht interrailkaartjes – het laatste jaar dat we daar gebruik van mochten maken voor we te oud waren, dat mocht maar tot je 26e – en stippelde een route uit. Jason zat naast mij op de bank, terwijl jij aan de keukentafel zat met je laptop.

‘Milaan?’ vroeg je, ogenschijnlijk aan niemand in het bijzonder, maar ik ging er vanuit dat je het alleen hardop zei om Jason erbij te betrekken. Het antwoord dat telde was het mijne.
‘Ik heb gehoord dat Milaan saai is, als je niet van fashion houdt,’ zei hij.
‘Dan doen we Florence,’ zei je beslist. Zonder mij ergens om te vragen.
Jason boekte het hostel met één hand aan de computer, en zijn andere arm om jouw schouders.

Een minuut duurt nog steeds even lang, of de klok nu goed staat of niet.

In de trein sliep jij met je hoofd op mijn schoot en je benen uitgestrekt over Jason. Af en toe keken Jason en ik elkaar kort aan, maar dan richtten we ons snel weer op het deel van je lichaam dat je ons toebedeeld had. Zachtjes aaiden we je en jij sliep alsof je in jaren niet geslapen had. Florence bleek prachtig, maar ons hostel krakkemikkig. Je zei tegen mij dat we het verdomme hadden kunnen weten en ik knikte, ook al wist ik niet precies wat je bedoelde. Jason keek je die eerste avond amper aan en voor het eerst had ik het gevoel dat ik iets miste, dat jullie iets zonder mij hadden, maar de gedachtes werden verdreven door jouw armen om mijn schouders, jij die op mijn rug sprong en me gierend van het lachen aanspoorde om over de pleinen te rennen, door de Italiaanse nacht. Toen jij al was gaan slapen stond ik op het balkonnetje van onze hostelkamer, enigszins bang dat het me niet zou houden, maar gerust met het idee in deze tijdloze stad te pletter te vallen. Jason kwam naast me staan en keek naar boven, naar de sterren. Even voelde ik zijn zachte hand om de mijne, maar voor ik het wist was hij weer binnen, zijn tanden aan het poetsen. Ik ging in het kriebelige bed liggen en keek naar de onderkant van het matras boven me, waar jij op lag, onzichtbaar maar toch dichtbij, tot lang nadat het om ons heen stil was geworden.

Jouw werk bracht je door heel Nederland, maar altijd sliep je thuis. Soms was Jason er, soms niet, maar alle dagen dronken we thee voor het slapengaan, ook al was je er pas om drie uur ’s nachts. Als ik op de bank in slaap was gevallen, de bank die je lang geleden in plaats van de mijne had gezet, die veel lekkerder sliep, maakte je me wakker met een zachte aai over mijn wang, een lok haar achter mijn oor. Ik werkte vlakbij huis, nog altijd hetzelfde huis, en stapte elke dag op de fiets, hoewel ik net zo goed had kunnen lopen. De dagen waarop we alle drie samen waren, brachten we door met eten, films, cava en dansen in de woonkamer. Terwijl de kamer om me heen tolde en jouw krullen en Jasons lach bij elk rondje langs flitsten in een waas van wijn, muziek en liefde, leek het leek alsof er nooit iets zou veranderen.

*

Vijf korte, ongemakkelijke minuten duurde de seks met Jason. We waren op weg om een cadeau voor je te halen, voor je 27e verjaardag, dat peperdure servies dat ze alleen in Utrecht verkochten en dat je al zo lang wilde, omdat je het mijne niet mooi genoeg meer vond. Toen we op de trein stonden te wachten, zag ik in Jasons ogen die blik die hij normaal alleen voor jou bewaarde. Ik keek naar beneden en ja, daar was de karakteristieke bolling in zijn broek. Ik kon het niet helpen en maakte – midden op het perron – de beweging die ik jou al zo vaak had zien maken, mijn vingers omsloten de stof van zijn broek. Bij de aanraking sloot Jason zijn ogen, drukte mijn hand steviger tegen zich aan en liet al zijn adem in één zucht lopen.
8 + 5 + 36 + 9
Eenmaal in de wc, bleef zijn been vastzitten in zijn broekspijp, wat zeker een minuut gekost moet hebben. Uiteindelijk besloten we het gewoon te doen met zijn broek op de vloer van het toilet. Achter de muur waar mijn wang tegenaan gedrukt zat – precies naast de witte spoelknop – reden de treinen voorbij. Ik voelde de trillingen door de muur, tussen de stoten van Jason door, waarbij zijn bovenbenen tegen mijn billen kletsten. Hij kreunde veel te luid voor een openbare plek, en ik sloeg naar achteren, raakte op goed geluk zijn been, wat hem alleen maar aanmoedigde. Hij kwam niet veel later en ik voelde hoe wat in jou hoorde te zitten in mij leegliep, pulserend als een langzaam stervend hart.

De ruzie tussen jou en Jason duurde 36 minuten. De ovenklok liep verkeerd, maar toch keek ik er nog op. Het was fijn om een soort houvast te hebben, ook al wist ik dat het niet gebaseerd was op de waarheid. Een minuut duurt nog steeds even lang, of de klok nu goed staat of niet.

Toen we binnenkwamen zonder cadeau, wist je dat er iets mis was, want je wist wat we gingen doen – we hadden immers geen geheimen voor elkaar. Ik kon je  niet aankijken en kroop weg in het hoekje van de bank, de bank die jij had gekocht omdat je na twee jaar uitgekeken was op de mijne. Intussen begonnen er gaten in de mooie stof te vallen, waardoor het lelijke, gele schuim eronder zichtbaar werd. Ik plukte aan de randen, waardoor er steeds meer uitpuilde. Ik herkende je stem haast niet, zo lelijk, zo jaloers. Je was er zo zeker van dat ik iets fout had gedaan.

Het koste me maar negen minuten om twee tassen in te pakken. De meeste van mijn spullen waren ingeruild voor beter, nieuwer. Geüpgraded, noemde je dat, alsof je een beter abonnement had afgesloten, nu met nog meer zenders waar je toch nooit naar ging kijken. Het enige dat ik je nooit had laten weggooien was mijn paars met witte orchidee, die ik tegen ieders verwachting in – ook die van mij – als sinds de dag dat ik uit huis ging zelf in leven hield. Elk jaar bloeide hij weer, niet uitbundig, maar gematigd, gedoseerd. Hij nam niet de ruimte over waar hij in stond, hij zette niet alles naar zijn hand. Hij was een subtiele aanwezigheid, met een schoonheid die pas opviel als je er lang genoeg de tijd voor nam om na te denken hoe zo’n bloem uit zo’n verkreukeld stokje kon groeien. Je had er niet één keer naar gekeken.

Mail

Nora van Arkel kan niet zonder kaasplankjes, genre-overschrijdende schrijfexperimenten, Ottolenghi en haar eeuwig uitdijende boekenkast. // nora@hardhoofd.com

Femme ter Haar is illustrator en animator. Ze fietst rond door haar woonplaats Utrecht met een schetsboek vol krabbels en een hoofd vol ideeën. In haar werk zoekt ze naar manieren om juist datgene dat moeilijk onder woorden is te brengen te verbeelden, om zo de onbegrijpelijke wereld om haar heen iets beter te begrijpen.

Hard//hoofd is gratis en
heeft geen advertenties

Steun Hard//hoofd

Ontvang persoonlijke brieven
van redacteuren

Inschrijven

Steun de makers van de toekomst

Hard//hoofd is een vrije ruimte voor nieuwe makers. Een niet-commercieel platform waar talent online en offline de ruimte krijgt om te experimenteren en zich te ontwikkelen. We zijn bewust gratis toegankelijk en advertentievrij. Wij geloven dat nieuwe makers vooral een scherpe en eigenzinnige stem kunnen ontwikkelen als zij niet worden verleid tot clickbait en sensatie: die vrijheid vormt de basis voor originele verbeelding en nieuwe verhalen.

Steun ons

  • Foto van Marte Hoogenboom
    Marte HoogenboomHoofdredacteur
  • Foto van Mark de Boorder
    Mark de BoorderUitgever
  • Foto van Kiki Bolwijn
    Kiki BolwijnAdjunct-hoofdredacteur, chef Literair
  • Foto van Sander Veldhuizen
    Sander VeldhuizenUitgeefassistent
Lees meer
het laatste
Een ritje maken

Een ritje maken

In dit verhaal van Sonja Buljevac maken Renée en haar oma een wandeling bij de boulevard van Vlissingen. Terwijl haar oma volop geniet, wordt Renée geconfronteerd met de gebeurtenissen van de vorige nacht. Lees meer

De dochter van Baba Yaga met illustratie van Micky Dirkzwager

De dochter van Baba Yaga

Saar, een slapeloze studente, leeft op dubbeldrop en kan haar ex niet vergeten. Op een nacht belt ze haar moeder. ‘Vanaf mijn drieëntwintigste werd het allemaal beter, Saar.’ Is er hoop? Een rauw sprookje van Lena Plantinga over het herstellen van je vrouwelijke intuïtie, of pogingen doen tot. Lees meer

Alsof het stil was 1

Alsof het stil was

In dit korte verhaal van Janna Claudius slapen een van elkaar vervreemde moeder en dochter een nachtje op dezelfde kamer. Lees meer

De tanden van opa

De tanden van opa

Bart en zijn vader brengen het kunstgebit van Barts opa terug naar een Duitse soldaat. Een verhaal van Pieter Drift over het onkenbare verleden en de anoniem gestorven vijand die we nooit helemaal zullen kennen. Lees meer

Ik Zeg Emily

Het verlangen naar Emily is simpel

De debuutbundel van Yentl van Stokkum bevindt zich tussen poëzie en spookverhaal in, waarin een jonge dichter het graf bezoekt van een door haar geliefde schrijver en bezeten terugkeert. Lees meer

Automatische concepten 51

[Hier komt nog iets]

Roos Vlogman is sinds het schrijven van haar eigen roman geobsedeerd door het verschil tussen verzinnen en vertellen. Gaat het vertellen haar zelf altijd makkelijk af? Lees haar tips om inspiratie te krijgen van naaktkatten, op tijd te stoppen met schrijven en om soms net te doen alsof je geen ambities hebt. Lees meer

Kleine witte slang (reptiel

Kleine witte slang (reptiel)

Drie mensen zorgen samen voor een kleine witte slang. De slang lijkt alleen niets van hen aan te willen nemen. Is dat iets ergs, of wordt er een probleem gemaakt waar geen oplossing voor is? Een kort verhaal van Eva Salman over een advertentie op marktplaats, een stoel waarin nooit iemand zit en over hoe soms je best doen niet alles oplost. Lees meer

Kinken in een ruggengraat

Kinken in een ruggengraat

''We liggen samen in bed en ik vraag je om een herhaling van de tijd.
‘Herhaling bestaat niet,’ zeg je, ‘alleen verandering.’''
Een kort verhaal van Welmoed Jonas over hoe nachtvlinders elkaar kunnen vinden in het donker en het wachten op een nieuwe huid. Lees meer

Het Hoofd//stuk: Een ongepland moederboek

Een ongepland moederboek

Helena Hoogenkamp vertelt over hoe haar debuutroman helemaal geen verhaal over moeders moest worden, maar over liefde. Uiteindelijk schreef ze óók over moeders, maar vooral over een verlangen dat zo groot is dat niet uitgesproken kan worden. Maar wat laat je weg en wat vertel je juist wel als je wil vertellen over het onzegbare? Lees meer

Vitamine D

Vitamine D

De hoofdpersoon van dit korte verhaal spreekt met haar therapeut af in de trein. Lekker efficiënt en zo krijgt ze korting op de sessie. Nadeel is wel dat de andere forenzen zich met de therapie gaan bemoeien. Of is dat juist een voordeel? Lees meer

Asrest 1

Nieuwe materialen voor de huid

Voor de Klimaatweek schreef Pieter Van de Walle een gedicht bij het element water, waarin een onheilspellende stilte voor de storm weerklinkt. Lees meer

Asrest

Asrest

Voor de Klimaatweek schreef Meliza De Vries een gedicht bij het element vuur, vol vlammen die telkens weer vergeten worden. Lees meer

onder ons vergeten

onder ons vergeten

Voor de Klimaatweek schreef Johannes Lievens een gedicht bij het element aarde, over vallen en loslaten. Lees meer

De hitte is zwaar als ze op je valt

Voor de Klimaatweek schreef Anke Verschueren een gedicht bij het element lucht, waarin iemand bijzondere souvenirs van omzwervingen verzamelt. Lees meer

Een dag op een gesloten psychiatrische afdeling ten tijde van de pandemie (IV)

Een dag op een gesloten psychiatrische afdeling ten tijde van de pandemie (IV)

Doris ter Horst werkt als psychiater in opleiding. Door de coronacrisis wordt ze als behandelaar voor nog meer ethische dilemma's gesteld dan normaal. In haar vierluik geeft ze het woord aan haar (fictieve) patiënten. Een inkijkje in een dag op een gesloten afdeling tijdens een pandemie. Lees meer

 1

Waarom ik geen danser kon worden

In het Hoofd//stuk doen schrijvers een poging om de weg naar het verhaal vast te leggen. Welke tips hadden zij willen krijgen toen ze begonnen? Welk advies zullen ze nooit en dan ook nooit meer opvolgen? Wat is hun advies? Lees het in het Hoofd//stuk. Annelies van Wijk trapt af met de vraag hoe je (g)een alwetende verteller wordt. Lees meer

Een dag op een gesloten psychiatrische afdeling ten tijde van de pandemie (III)

Een dag op een gesloten psychiatrische afdeling ten tijde van de pandemie (III)

Doris ter Horst werkt als psychiater in opleiding. Door de coronacrisis wordt ze als behandelaar voor nog meer ethische dilemma's gesteld dan normaal. In haar vierluik geeft ze het woord aan haar (fictieve) patiënten. Een inkijkje in een dag op een gesloten afdeling tijdens een pandemie. Lees meer

Een dag op een gesloten psychiatrische afdeling ten tijde van de pandemie (II)

Een dag op een gesloten psychiatrische afdeling ten tijde van de pandemie (II)

Doris ter Horst werkt als psychiater in opleiding. Door de coronacrisis wordt ze als behandelaar voor nog meer ethische dilemma's gesteld dan normaal. In haar vierluik geeft ze het woord aan haar (fictieve) patiënten. Een inkijkje in een dag op een gesloten afdeling tijdens een pandemie. Lees meer

Dit. Is. Goddelijk. Alternatief kerstverhaal Annemieke Dannenberg Dymphie Huijsen

Dit. Is. Goddelijk.

Joost is op vakantie in Spanje met zijn zwangere vriendin. Maar is de baby van hem, of van Marina’s open relatiescharrel HG? Begint Joost ongelovig te worden, of moet hij zijn liefdesbaby maar gewoon omarmen?
Een tragikomisch kerstverhaal door Annemieke Dannenberg. Lees meer

Een dag op een gesloten psychiatrische afdeling ten tijde van de pandemie (I)

Een dag op een gesloten psychiatrische afdeling ten tijde van de pandemie (I)

Doris ter Horst werkt als psychiater in opleiding. Door de coronacrisis wordt ze als behandelaar voor nog meer ethische dilemma's gesteld dan normaal. In haar vierluik geeft ze het woord aan haar (fictieve) patiënten. Een inkijkje in een dag op een gesloten afdeling tijdens een pandemie. Lees meer