Asset 14

Ik hoor ze zingen

Luister Even: Ik hoor ze zingen

In de rubriek Luister Even vragen we Hard//hoofd-makers om een kort stukje audio te maken over de toekomst. Het is een proeftuin voor het maken van audio, maar ook voor onze werkelijkheid. De tweede aflevering is van Nora van Arkel, over dansen voor de wereld, de toekomst en elkaar.

hard//hoofd · Luister Even: Nora van Arkel - Ik hoor ze zingen

Beeld: Piotr Doniec via Flickr

De tekst is hieronder te lezen:

Ik hoor ze al zingen. Ik voel achter me aan de onderkant van mijn rugzak. De onderkant is droog, dus de fles is nog heel. Hun stemmen zijn ver weg, maar ik kan ze duidelijk verstaan:

Vandaag bestaat alleen nog de toekomst
We hebben geleerd, laten we nu vergeten en
vieren dat we nog bestaan

Mijn schoenen veren over de stoeptegels, steeds energieker, hoe dichterbij ik kom. Ik heb me in tijden niet zo licht gevoeld, zo makkelijk, zo ‘aan’. Ik kan me niet meer voorstellen hoe ik ooit zoveel moeite had met de dagen doorkomen, al maar binnen zitten. Vanavond kan ik alles aan.

Ik sla de hoek om en daar staan ze, als vier lichtgevende wezens aan de kade. Hun witte jurken wapperen in de wind, net als de mijne, ongezien. Ze houden elkaars handen vast, ze hebben hun ogen dicht en ik weet dat het tijd is om aan te sluiten – ik ben laat – maar ik doe het nog even niet.

De zachte wind speelt met de glimlach om mijn lippen en ik kijk naar de vrouwen die ik zusters zou willen noemen, maar bij wie ik dat nooit doe, uit angst dat ze me verstoten zullen, of nog erger, erom zullen lachen en me smalend zullen verduren in hun aanwezigheid.

De donderdagavond is de avond dat we onbeschaamd samen kunnen zijn, iedere week. Het maanlicht weerkaatst op het water en in de verte ruist een roeiboot voorbij. Ik kijk nog even naar hun stralend kalme gezichten, die van Marit, Eliya, Sem, Ronja, en fluister dan: ik ben er.

Sem en Ronja laten elkaars hand los en laten me ertussen. Ik zet eerst de tas tussen ze in en haal de fles eruit, dan pak ik hun handen vast en sluit mijn ogen.

De stem van Marit klinkt helder en zangerig als ze spreekt, het is alsof zij het enige is dat ik nog kan horen.

We zijn hier nu samen, de vijfpuntige ster is compleet. We laten de hemel over ons heen komen, de maan is onze getuige.

De eerste keer dat ik bij een van hun rituelen was, had ik moeite om niet te giechelen. Hun zweterige handen kietelden in de mijne, het werd langzaam koud buiten, en ik zag niet in waarom dit nou op deze manier moest, hier.

Maar ik vind er al lang niets grappigs meer aan. Onze wensen zijn gehoord – er is niets meer gebeurd sinds we begonnen zijn met de rituelen. Sinds de eerste keer kijken we iedere dag gespannen in alle kranten of er ergens sprake is van een nieuwe ziekte, een nieuwe verwoester, maar er komt niets. Dus kunnen we niet zomaar stoppen. Die eerste keer hebben we de verantwoordelijkheid genomen en nu kunnen we die niet zomaar weer naast ons neerleggen. Een voor een sluiten we onze stemmen aan bij die van Marit en spreken de woorden die we inmiddels allemaal zo goed kennen:

Hou de mensheid gezond, behoed de wereld van een nieuwe pandemie. Hou de bacteriën en virussen in bedwang en controleerbaar, laat de avonden eindeloos duren en laat ons dansen, tot de nacht een morgen wordt. We hebben geleerd, we hebben geleden – laat ons nu dansen en vergeten.

Sem is de eerste die loslaat. Ik hoor mijn ogen niet open te doen, maar door mijn wimpers gluur ik in het duister. Ze begint schokkend te bewegen en draait zich abrupt naar me om. Ik sluit snel mijn ogen weer en wacht tot ik het welbekende klikkende geluid hoor, het geluid van de fles.

Het duurt niet lang voordat ik het glas aan mijn lippen voel. Ik laat Ronja niet los, maar open mijn mond en laat de naar kaneel smakende vloeistof naar binnen glijden, ik kan de glitter haast voelen in mijn keel. De stroom stopt en ik hoor Ronja slikken, dan Marit, Eliya en tenslotte Sem zelf. We dansen – er is geen muziek, maar we dansen alsof de wereld ervan af hangt. Omdát de wereld er vanaf hangt. Een verdwaalde fietser rijdt langs, maar we kijken niet op of om, want wij dansen voor de wereld zoals hij is. We dansen om te vergeten, om te denken aan de toekomst en al het andere uit te wissen. We dansen voor elkaar.

Mail

Nora van Arkel kan niet zonder kaasplankjes, genre-overschrijdende schrijfexperimenten, Ottolenghi en haar eeuwig uitdijende boekenkast. // nora@hardhoofd.com

Hard//hoofd is gratis en
heeft geen advertenties

Steun Hard//hoofd

Ontvang persoonlijke brieven
van redacteuren

Inschrijven
Lees meer
test
het laatste
:Het is een ondiepe sloot voor een fantasyschrijver: deel 1

Het is een ondiepe sloot voor een fantasy-schrijver: deel 1

Bijna een kwart van de Nederlandse volwassenen leest het liefst fantasy of sciencefiction. Toch verschijnt er bijna geen Nederlandstalige fantasy. In dit eerste deel van een tweeluik onderzoekt Ida Hondelink waarom fantasy als volwassen literair genre zo ondergeschikt is in Nederland. Lees meer

Alles wat ik wil en absoluut niet nodig heb

Alles wat ik wil en absoluut niet nodig heb

Wanneer Eva op bezoek is bij haar zus, vraagt die of Eva haar eicellen al in heeft laten vriezen. Het laat Eva nadenken over hoe ze de vraag 'Wil ik een kind?' überhaupt kan beantwoorden. 'De vraag omtrent het ouderschap is bij uitstek een gevoelskwestie, en mijn gevoel volgen is nooit mijn sterkste punt geweest.' Lees meer

De buschauffeur

De buschauffeur

'Kijk door me heen als door de voorruit'. In deze gedichtenreeks van Angelika Geronymaki probeert een buschauffeur krampachtig de kortstondigheid - in tijd, plaats, interactie - te behouden die eigen is aan zijn baan. Lees meer

Niet

Niet

'Naarmate die vakantie vorderde, begon ik die ‘niet’ te bezien in het licht van een oude angst die soms omhoogkomt. Wanneer namelijk mijn vriendin zei: ‘dat is een lantaarnpaal’ en ik zei ‘niet’, begon ik me af te vragen of we inderdaad wel dezelfde lantaarnpaal zagen.' In deze column schrijft Anne Schepers over het woord 'niet' en de gevolgen die het kan hebben voor een discussie. Lees meer

Waarom nog schrijven na ChatGPT?

Waarom nog schrijven na ChatGPT?

Waarom blijven we schrijven als kunstmatige intelligentie dat straks beter kan dan wij? In dit essay bespreekt Shimanto Reza de verbinding die teksten bieden. Ze gaan in dialoog met elkaar, met onszelf, met anderen. Lees meer

Links, wees niet zo bang om hypocriet te zijn

Mijn week met morele ambitie: wat ik leerde ondanks Rutger Bregman

Marthe van Bronkhorst probeerde morele ambitie een week uit en leerde ervan - ondanks Rutger Bregman. Lees meer

Vacature Lid Raad van Toezicht

Vacature Lid Raad van Toezicht

Hard//hoofd wil per 1 juni de driekoppige Raad van Toezicht uitbreiden met twee nieuwe leden waaronder een voorzitter. Mocht je willen reageren dan ontvangen wij graag voor 1 mei een reactie. Lees meer

:Oproep: Wie illustreert de erotische verhalen van het Rode Oor?

Oproep: Wie illustreert de erotische verhalen van het Rode Oor?

De Stoute Stift is de gloednieuwe illustratiewedstrijd van deBuren, Stripgids, Hard//hoofd en Stichting Nieuwe Helden. Meedoen? De deadline is 1 mei 2024 (10:00). Lees meer

Eva heeft u toegevoegd aan een nieuwe groepschat

Eva heeft u toegevoegd aan een nieuwe groepschat

Eva nodigt twee vrienden uit om bij haar te komen eten. Ze hoopt dat dit het begin zal zijn van een nieuwe vriendengroep. Lees meer

Witte tranen

Witte tranen

Vaak kan geconfronteerd worden met een racistische misstap veel losmaken in witte vrouwen. Waar komt dat door? Fleur den Boer onderzocht het perfectionisme van witte vrouwen en hoe zogeheten 'witte tranen' racisme in de hand werken. Lees meer

Stieren en vrouwen hebben iets gemeen

Stieren en vrouwen hebben iets gemeen

Wat hebben stieren en vrouwen gemeen? In dit essay ziet Barbara Haenen tijdens het bezoeken van een stierengevecht gelijkenissen met haar eigen ervaringen. Lees meer

Links, wees niet zo bang om hypocriet te zijn 1

Links, wees niet zo bang om hypocriet te zijn

Marthe van Bronkhorst bekijkt hypocrisie als spectrum: hoe hypocriet ben jij op een schaal van Frans Bauer tot Johan Derksen? Lees meer

Bijsturen 1

Bijsturen

In dit essay legt Belle de Rode de vinger op de zere plek. Ze beschrijft hoe zij de rol van bijsturende kapitein op zich moet nemen omwille van haar zieke vader, terwijl ze juist afscheid had willen nemen van de kritische kapitein die in haar huisde. Lees meer

In je eentje achterblijven

In je eentje achterblijven

Als vriendin K. op een date gaat, denkt Eva van den Boogaard na over hun onuitgesproken pact. Zo lang ze beiden ongelukkig in de liefde zijn, hebben ze elkaar. Maar wat als er iemand dat pact uitstapt? Lees meer

Gelukkig zien jonge mensen het verband tussen toen en nu

Durf te leren van het verleden

Op Dag 150 van de wrede vergeldingsactie van Israël is een eind van de ‘slachting’ van Palestijnen nog niet in zicht. Schrijver Marte Hoogenboom vestigt haar hoop op activisten en journalisten die het verband tussen ‘toen’ en ‘nu’ durven zien. Lees meer

Fatma Shanan: de lichtelijke melancholie van het zomerse alleen zijn 1

Fatma Shanan | De lichtelijke melancholie van het zomerse alleen zijn

Een oase van rust midden in Berlijn. De kleine geschilderde landschappen en zelfportretten in de natuur van Fatma Shanan (1986, Israël) komen goed tot hun recht in de expositieruimte van Dittriech en Schlechtriem. De tentoonstelling ‘The Inn River’ bestaat uit een bescheiden aantal van negen schilderijen. Aucke Paulusma laat zien dat een aandachtige observatie loont, maar dat de schilderijen laten niet per se een vrolijke indruk achterlaten. Lees meer

Reden tot paniek

Reden tot paniek

In dit droomachtige en persoonlijke essay blikt Wouter Degreve terug op zijn jeugd, en hij onderzoekt de effecten daarvan op het heden. Want 'de kracht van de plek waar je bent opgegroeid mag je nooit onderschatten.' Lees meer

Geld lenen

Geld lenen

‘Het spijt me,’ zeg ik. ‘Voor dit alles.’ Ik gebaar om me heen. ‘Voor Nederland.’ In deze column van Anne Schepers ontmoeten twee vrouwen, die uitkijken naar hun avond in een wijnbar, een man die een treinkaartje naar Ter Apel bij elkaar probeert te sprokkelen. Lees meer

Vijftig jaar vrijheid van beweging

Vijftig jaar vrijheid van beweging

Tom Kniesmeijer leerde dansen op de remixes van discopionier Tom Moulton. Nu zijn eerste kennismaking met de muziek van deze sterproducent bijna vijftig jaar geleden is, blikt hij terug en komt hij tot een inzicht over onze tijd. Lees meer

Kür op muziek

Kür op muziek

”Onlangs las ik over wezentjes die alleen bestaan in de droom van een slapende vrouw.” Nelson Morus schreef een kort verhaal over geforceerde gezelligheid, chatbotgesprekken over lievelingsgerechten, hectiek en de alledaagse sleur. Lees meer

Word trouwe lezer van Hard//hoofd op papier!

Hard//hoofd verschijnt vanaf nu twee keer per jaar op papier! Dankzij de hulp van onze lezers kunnen we nog vaker een podium bieden aan aanstormend talent. Meld je aan als abonnee voor slechts €2,50 per maand en ontvang ons papieren magazine twee keer per jaar in de bus. Veel leesplezier!

Word trouwe lezer