Asset 14

Ik hoor ze zingen

Luister Even: Ik hoor ze zingen

In de rubriek Luister Even vragen we Hard//hoofd-makers om een kort stukje audio te maken over de toekomst. Het is een proeftuin voor het maken van audio, maar ook voor onze werkelijkheid. De tweede aflevering is van Nora van Arkel, over dansen voor de wereld, de toekomst en elkaar.

hard//hoofd · Luister Even: Nora van Arkel - Ik hoor ze zingen

Beeld: Piotr Doniec via Flickr

De tekst is hieronder te lezen:

Ik hoor ze al zingen. Ik voel achter me aan de onderkant van mijn rugzak. De onderkant is droog, dus de fles is nog heel. Hun stemmen zijn ver weg, maar ik kan ze duidelijk verstaan:

Vandaag bestaat alleen nog de toekomst
We hebben geleerd, laten we nu vergeten en
vieren dat we nog bestaan

Mijn schoenen veren over de stoeptegels, steeds energieker, hoe dichterbij ik kom. Ik heb me in tijden niet zo licht gevoeld, zo makkelijk, zo ‘aan’. Ik kan me niet meer voorstellen hoe ik ooit zoveel moeite had met de dagen doorkomen, al maar binnen zitten. Vanavond kan ik alles aan.

Ik sla de hoek om en daar staan ze, als vier lichtgevende wezens aan de kade. Hun witte jurken wapperen in de wind, net als de mijne, ongezien. Ze houden elkaars handen vast, ze hebben hun ogen dicht en ik weet dat het tijd is om aan te sluiten – ik ben laat – maar ik doe het nog even niet.

De zachte wind speelt met de glimlach om mijn lippen en ik kijk naar de vrouwen die ik zusters zou willen noemen, maar bij wie ik dat nooit doe, uit angst dat ze me verstoten zullen, of nog erger, erom zullen lachen en me smalend zullen verduren in hun aanwezigheid.

De donderdagavond is de avond dat we onbeschaamd samen kunnen zijn, iedere week. Het maanlicht weerkaatst op het water en in de verte ruist een roeiboot voorbij. Ik kijk nog even naar hun stralend kalme gezichten, die van Marit, Eliya, Sem, Ronja, en fluister dan: ik ben er.

Sem en Ronja laten elkaars hand los en laten me ertussen. Ik zet eerst de tas tussen ze in en haal de fles eruit, dan pak ik hun handen vast en sluit mijn ogen.

De stem van Marit klinkt helder en zangerig als ze spreekt, het is alsof zij het enige is dat ik nog kan horen.

We zijn hier nu samen, de vijfpuntige ster is compleet. We laten de hemel over ons heen komen, de maan is onze getuige.

De eerste keer dat ik bij een van hun rituelen was, had ik moeite om niet te giechelen. Hun zweterige handen kietelden in de mijne, het werd langzaam koud buiten, en ik zag niet in waarom dit nou op deze manier moest, hier.

Maar ik vind er al lang niets grappigs meer aan. Onze wensen zijn gehoord – er is niets meer gebeurd sinds we begonnen zijn met de rituelen. Sinds de eerste keer kijken we iedere dag gespannen in alle kranten of er ergens sprake is van een nieuwe ziekte, een nieuwe verwoester, maar er komt niets. Dus kunnen we niet zomaar stoppen. Die eerste keer hebben we de verantwoordelijkheid genomen en nu kunnen we die niet zomaar weer naast ons neerleggen. Een voor een sluiten we onze stemmen aan bij die van Marit en spreken de woorden die we inmiddels allemaal zo goed kennen:

Hou de mensheid gezond, behoed de wereld van een nieuwe pandemie. Hou de bacteriën en virussen in bedwang en controleerbaar, laat de avonden eindeloos duren en laat ons dansen, tot de nacht een morgen wordt. We hebben geleerd, we hebben geleden – laat ons nu dansen en vergeten.

Sem is de eerste die loslaat. Ik hoor mijn ogen niet open te doen, maar door mijn wimpers gluur ik in het duister. Ze begint schokkend te bewegen en draait zich abrupt naar me om. Ik sluit snel mijn ogen weer en wacht tot ik het welbekende klikkende geluid hoor, het geluid van de fles.

Het duurt niet lang voordat ik het glas aan mijn lippen voel. Ik laat Ronja niet los, maar open mijn mond en laat de naar kaneel smakende vloeistof naar binnen glijden, ik kan de glitter haast voelen in mijn keel. De stroom stopt en ik hoor Ronja slikken, dan Marit, Eliya en tenslotte Sem zelf. We dansen – er is geen muziek, maar we dansen alsof de wereld ervan af hangt. Omdát de wereld er vanaf hangt. Een verdwaalde fietser rijdt langs, maar we kijken niet op of om, want wij dansen voor de wereld zoals hij is. We dansen om te vergeten, om te denken aan de toekomst en al het andere uit te wissen. We dansen voor elkaar.

Mail

Nora van Arkel kan niet zonder kaasplankjes, genre-overschrijdende schrijfexperimenten, Ottolenghi en haar eeuwig uitdijende boekenkast. // nora@hardhoofd.com

Hard//hoofd is gratis en
heeft geen advertenties

Steun Hard//hoofd

Ontvang persoonlijke brieven
van redacteuren

Inschrijven

Steun de makers van de toekomst

Hard//hoofd is een vrije ruimte voor nieuwe makers. Een niet-commercieel platform waar talent online en offline de ruimte krijgt om te experimenteren en zich te ontwikkelen. We zijn bewust gratis toegankelijk en advertentievrij. Wij geloven dat nieuwe makers vooral een scherpe en eigenzinnige stem kunnen ontwikkelen als zij niet worden verleid tot clickbait en sensatie: die vrijheid vormt de basis voor originele verbeelding en nieuwe verhalen.

Steun ons

  • Foto van Marte Hoogenboom
    Marte HoogenboomHoofdredacteur
  • Foto van Mark de Boorder
    Mark de BoorderUitgever
  • Foto van Kris van der Voorn
    Kris van der VoornAdjunct-hoofdredacteur
  • Foto van Sander Veldhuizen
    Sander VeldhuizenUitgeefassistent
Lees meer
het laatste
Speaker

Speaker

Tijdens het installeren van een dichtende speaker aan de rand van een weiland, wil Werner zich niet vergelijken met kunstenaar Guido van der Werve, maar veel resoneert. In EYE is nog tot 29 mei een tentoonstelling te zien van Van der Werve. Hij leerde Werner over de kansen in melancholie. Lees meer

Dit is geen NFT, maar een simpele jpeg - weliswaar zonder uitstoot

Ook feministische NFT’s zijn een aanslag op het milieu

Feministisch platform The TittyMag wil het NFT-aanbod diverser maken. Kan het platform die markt niet beter links laten liggen? Lees meer

 1

Vat het nou alsjeblieft niet persoonlijk op

Corona lijkt alweer bijna iets uit het verleden maar de financiële effecten ervan zijn nog steeds voelbaar in de culturele sector. Vivian Mac Gillavry blikt terug op een periode waarin bestuurders kunstenaars zonder schuld of schaamte voor de bijl gooiden. Lees meer

Slachtoffers van zinloos gekwel

Slachtoffers van zinloos gekwel

Marthe van Bronkhorst buigt zich met verbazing over wat mensen bereiken in een sportschool: "Duizend uur spieren trainen en ze nooit inzetten in het gevecht. Honderd keer gooien en nooit iets raken: lang leve de nutteloosheid." Lees meer

Interview met kunstenares Nina Goedegebure

'In ziekenhuizen moet je ook naar kunst kunnen kijken en koffiedrinken'

Interview met kunstenares Nina Goedegebure over hoe ze houvast vond in de ziekenhuisgalerie en daar een boek over maakte. Lees meer

 1

Pim Fortuyn, aartsvader van conservatieve camp

Twintig jaar na de moord op Pim Fortuyn is camp een belangrijk onderdeel van extreem-rechtse politiek geworden. Hoe komt de bal weer bij 'ons' te liggen? Lees meer

Dit is geen ode 2

Dit is geen ode

'In dit land word je aan stukken gescheurd. / Ik verzamel jouw gescheurde stukken vlees. / Ik bak je op 200 graden. / Ik deel je uit.' In harde dichtregels verkent Shabnam Baqhiri hoe het is om je echt aan te passen en waarom dit soms noodzakelijk en juist goed is. Lees meer

Column: Een nog onbekend familielid

Een nog onbekend familielid

De ouders van Eva lijken de geboorte van een nieuw familielid te beschouwen als een vrijbrief om wel erg persoonlijke vragen op hun dochter af te vuren. Lees meer

Nieuws in beeld: Voor de klas? Mij niet gezien!

Voor de klas? Mij niet gezien!

Tien jaar geleden waren er zo'n 3000 à 4000 docenten nodig. Vorig jaar 18.000. Lees meer

Nieuws in beeld: Steek je hand op als ook jij...

Steek je hand op als ook jij...

De politie registreerde bijna 40 procent meer gevallen van seksueel grensoverschrijdend gedrag. Lees meer

Train je ego (maar zorg dat het tegen een stootje kan) 1

Train je ego (maar zorg dat het tegen een stootje kan)

Luuk Schokker leerde dat een groot ego bij het schrijven geen overbodige luxe is. Je onzekerheid omarmen maar tegelijkertijd een ego kweken. Hoe doe je dat? Luuk legt het uit. Lees meer

A Sacred Slut_Daan Timmer_Lena Plantinga

A Sacred Slut

Je bent vrouw, het is zomer en je wil wat. Klaarkomen, bijvoorbeeld. In dit broeierige nieuwe kortverhaal van Lena Plantinga speelt een jonge vrouw met zichzelf en het lot. Een verhaal over zoeken naar je seksuele zelf, en haar aantreffen onder het juk van je seksuele verleden. Lees meer

Koningen van de dansvloer 2

We zijn allemaal koningen en lakeien

Marthe van Bronkhorst vraagt zich af waarom zoveel mensen dol zijn op het koningshuis: "Ik heb de Oranjes nog nooit op één originele gedachte of uitzonderlijk talent kunnen betrappen. Waarom willen we dan toch zo graag klappen, juichen, buigen?" Lees meer

drie figuren zitten voor een groot raam aan een tafeltje iets te drinken, twee van de figuren zitten op een stoel, een van de figuren zit in een rolstoel

Het café

Rolstoelen en sigaretten, is er meer te beleven in een revalidatiecentrum? In de columnreeks “De Revalidanten” neemt Tiare van Paridon ons mee in haar angsten en ontdekkingen als revalidant. Ze beschrijft vijf weken lang haar groeiende gewaarwording van een weigerachtig lichaam en wat het betekent om buiten de veilige muren van het centrum een fysieke beperking te hebben. Deze week het laatste deel: over het belang van fysieke toegankelijkheid. Lees meer

Vrouwen van kleur! Stop met uitblinken en sluit je aan bij de dutjesrevolutie! 1

Vrouwen van kleur! Stop met uitblinken en sluit je aan bij de dutjesrevolutie!

Bij uitstek vrouwen van kleur gaan onderdoor aan de hoge eisen die hun werkomgevingen aan hen stellen, omdat ze constant moeten bewijzen even harde werkers te zijn als hun witte mannelijke collega's door veel meer dan hen te doen. Tijd dus om eens languit dwars te zitten: tijd voor de dutjesrevolutie! Lees meer

Nieuws in beeld: Als de prijzen de frituurpan uit rijzen

Als de prijzen de frituurpan uit rijzen

Consumenten zitten in de patatten. Lees meer

Een lichaam dat liefde opwekt

Een lichaam dat liefde opwekt

Een fragment uit Emy Koopmans 'Tekenen van het universum' over een lichaam dat gelooft dat het moet krimpen om het waard te zijn te worden liefgehad. Lees meer

een persoon duwt een rotsblok een berg op terwijl die ingehaald wordt door iemand op een fiets

Hoop

Rolstoelen en sigaretten, is er meer te beleven in een revalidatiecentrum? In de columnreeks “De Revalidanten” neemt Tiare van Paridon ons mee in haar angsten en ontdekkingen als revalidant. Ze beschrijft vijf weken lang haar groeiende gewaarwording van een weigerachtig lichaam en wat het betekent om buiten de veilige muren van het centrum een fysieke beperking te hebben. Deze week deel IV: over Sisyphus als raadgever. Lees meer

De twee realiteiten van Rusland

De twee realiteiten van Rusland

Russische feministen blijven onder grote druk van het regime nieuwe vormen van activisme bedenken. Een interview met drie anti-oorlogsactivisten. Lees meer

Column: Feestjes waar je niemand kent

Feestjes waar je niemand kent

Feestjes waar ze niemand kent vergen enige moed van Eva om naartoe te gaan, maar hebben tegelijkertijd hun voordelen. Lees meer

Steun de makers van de toekomst. Sluit je aan bij Hard//hoofd! 

Als je je nu aansluit, dan ontvang je jaarlijks gesigneerde kunstwerken van veelbelovende kunstenaars. Meld je vóór 1 juni aan en ontvang deze zomer al je eerste kunstwerk én je eigen Hard//hoofd-tasje. Veel verzamelplezier!

Steun en verzamel