In de rubriek Luister Even vragen we Hard//hoofd-makers om een kort stukje audio te maken over de toekomst. Het is een proeftuin voor het maken van audio, maar ook voor onze werkelijkheid. De tweede aflevering is van Nora van Arkel, over dansen voor de wereld, de toekomst en elkaar.
Beeld: Piotr Doniec via Flickr
De tekst is hieronder te lezen:
Ik hoor ze al zingen. Ik voel achter me aan de onderkant van mijn rugzak. De onderkant is droog, dus de fles is nog heel. Hun stemmen zijn ver weg, maar ik kan ze duidelijk verstaan:
Vandaag bestaat alleen nog de toekomst
We hebben geleerd, laten we nu vergeten en
vieren dat we nog bestaan
Mijn schoenen veren over de stoeptegels, steeds energieker, hoe dichterbij ik kom. Ik heb me in tijden niet zo licht gevoeld, zo makkelijk, zo ‘aan’. Ik kan me niet meer voorstellen hoe ik ooit zoveel moeite had met de dagen doorkomen, al maar binnen zitten. Vanavond kan ik alles aan.
Ik sla de hoek om en daar staan ze, als vier lichtgevende wezens aan de kade. Hun witte jurken wapperen in de wind, net als de mijne, ongezien. Ze houden elkaars handen vast, ze hebben hun ogen dicht en ik weet dat het tijd is om aan te sluiten – ik ben laat – maar ik doe het nog even niet.
De zachte wind speelt met de glimlach om mijn lippen en ik kijk naar de vrouwen die ik zusters zou willen noemen, maar bij wie ik dat nooit doe, uit angst dat ze me verstoten zullen, of nog erger, erom zullen lachen en me smalend zullen verduren in hun aanwezigheid.
De donderdagavond is de avond dat we onbeschaamd samen kunnen zijn, iedere week. Het maanlicht weerkaatst op het water en in de verte ruist een roeiboot voorbij. Ik kijk nog even naar hun stralend kalme gezichten, die van Marit, Eliya, Sem, Ronja, en fluister dan: ik ben er.
Sem en Ronja laten elkaars hand los en laten me ertussen. Ik zet eerst de tas tussen ze in en haal de fles eruit, dan pak ik hun handen vast en sluit mijn ogen.
De stem van Marit klinkt helder en zangerig als ze spreekt, het is alsof zij het enige is dat ik nog kan horen.
We zijn hier nu samen, de vijfpuntige ster is compleet. We laten de hemel over ons heen komen, de maan is onze getuige.
De eerste keer dat ik bij een van hun rituelen was, had ik moeite om niet te giechelen. Hun zweterige handen kietelden in de mijne, het werd langzaam koud buiten, en ik zag niet in waarom dit nou op deze manier moest, hier.
Maar ik vind er al lang niets grappigs meer aan. Onze wensen zijn gehoord – er is niets meer gebeurd sinds we begonnen zijn met de rituelen. Sinds de eerste keer kijken we iedere dag gespannen in alle kranten of er ergens sprake is van een nieuwe ziekte, een nieuwe verwoester, maar er komt niets. Dus kunnen we niet zomaar stoppen. Die eerste keer hebben we de verantwoordelijkheid genomen en nu kunnen we die niet zomaar weer naast ons neerleggen. Een voor een sluiten we onze stemmen aan bij die van Marit en spreken de woorden die we inmiddels allemaal zo goed kennen:
Hou de mensheid gezond, behoed de wereld van een nieuwe pandemie. Hou de bacteriën en virussen in bedwang en controleerbaar, laat de avonden eindeloos duren en laat ons dansen, tot de nacht een morgen wordt. We hebben geleerd, we hebben geleden – laat ons nu dansen en vergeten.
Sem is de eerste die loslaat. Ik hoor mijn ogen niet open te doen, maar door mijn wimpers gluur ik in het duister. Ze begint schokkend te bewegen en draait zich abrupt naar me om. Ik sluit snel mijn ogen weer en wacht tot ik het welbekende klikkende geluid hoor, het geluid van de fles.
Het duurt niet lang voordat ik het glas aan mijn lippen voel. Ik laat Ronja niet los, maar open mijn mond en laat de naar kaneel smakende vloeistof naar binnen glijden, ik kan de glitter haast voelen in mijn keel. De stroom stopt en ik hoor Ronja slikken, dan Marit, Eliya en tenslotte Sem zelf. We dansen – er is geen muziek, maar we dansen alsof de wereld ervan af hangt. Omdát de wereld er vanaf hangt. Een verdwaalde fietser rijdt langs, maar we kijken niet op of om, want wij dansen voor de wereld zoals hij is. We dansen om te vergeten, om te denken aan de toekomst en al het andere uit te wissen. We dansen voor elkaar.
