Asset 14

Slaapkamerraam, wereld

Slaapkamerraam, wereld

Buiten is het nacht. Maar wat gebeurt er als je je ogen sluit? Dan kan het buiten net zo goed een zomerse dag in New York zijn. Of een sneeuwlandschap uit je jeugd. De mogelijkheden zijn eindeloos. Laat je meevoeren door dit korte verhaal, waarin alles door elkaar loopt – tijd en ruimte, heden en verleden.

Buiten is het nacht. Geen wolken, alleen de maan die door het raam mijn slaapkamer binnen schijnt en een kille gloed geeft aan het bed, de bolling van mijn voeten onder de deken. Ik heb gisteren de gordijnen niet dichtgedaan – ik vergeet het elke dag de laatste tijd, dat was jouw taak. Het heeft geen zin meer om het alsnog te doen. Ik ben wakker.

Hoe lang is het geleden dat ik mijn ogen sloot, twee, drie uur? Ik sla de dekens van me af en doe de sloffen aan die naast mijn bed liggen. De stilte in de kamer wordt richting het raam gezogen, alsof de nacht de ruimte vacuüm wil trekken, alle slaap in één keer naar buiten, de kamer uit. Vanzelf word ik naar het raam getrokken, waar de reflectie van de zon op de maan een rechthoek op het tapijt maakt. Maar het is geen rechthoek – heet dat nou een trapezium? Ik zet mijn voeten precies binnen de grenzen van de oplichtende stof.

Het glas van het raam voelt koud. De aanraking van een enkele vingertop laat een vlek achter in de vorm van een ovaal, een tijdelijk wolkje dat wegtrekt voor ik tot tien kan tellen.

Hier, in dit trapezium aan licht, is het alsof ik niet besta. De warmte binnen, de kou daarbuiten – gescheiden door een vierkant stuk glas, stevig ingebed in een houten frame. Twee werelden.

Ik sluit nog even mijn ogen, om nog niet te zien wat er buiten is, als ik naar beneden zou kijken in plaats van naar de donkere lucht.

 

Misschien kleuren de bladeren rood, heeft het rieten dak van ons huis een gloed van herfst door de grote boom die zijn armen strekt voor het raam. Onder zijn takken, rondom zijn reusachtige stam, spelen kinderen uit de buurt, die eeuwig jong blijven. Dat hadden onze kinderen kunnen zijn. De zon kleurt hun gezichten goud. Ze glimmen van het leven dat nog geleefd gaat worden, de keuzes die nog niet gemaakt zijn. Zelfs als ze huilen en krijsen lijkt het idyllisch, het stoort niemand, en mij nog het minst. Ik kijk de hele dag naar dit moment, het hele jaar lang kijk ik naar dit moment, in twijfel gevangen. Niemand weet hoe lang het nog duurt, maar iedereen gelooft in de oneindigheid.

Misschien ligt er buiten sneeuw. Strekt het land zich achter de dikke stenen muren uit tot de kronkelende rivier in de verte. Een eenzame koets worstelt zich door de witte stilte. De wielen van de koets en het vermoeide paard trekken de eerste sporen door het verse landschap, sporen die langzaam weer uitgewist zullen worden als de temperatuur boven nul stijgt, of wanneer een nieuwe bui alles afspoelt zodat de stilte terugkeert, alles weggegumd tot alleen die witte pagina overblijft. Een onbeschreven blad. Net als wij.

Misschien draagt de lente de geur van verse bloemknoppen mijn raam binnen, en snuif ik diep, zo diep als ik kan. Ik wil de geur van jou ruiken, de geur van jou in de lente, tussen de roze en witte bloesem waar geen einde aan lijkt te komen. Overal liggen bloemblaadjes, verspreid en vertrappeld op de grond, oude confetti. Je wijst en zegt: de lente huilt.

Misschien staat de zon fel aan de hemel, onverbiddelijk, alsof hij het gebouw om me heen weg wil smelten. Buiten is het New York en iedereen heeft zo min mogelijk kleren aan. Het ruikt naar zonnebrand, zweet en uitlaatgassen, met een zweem van riolering. Het is de dag dat ik jou ontmoette, of de dag dat je wegging – ze lijken op elkaar. Nu is nu niet meer, het zal altijd gisteren zijn met de onverbiddelijkheid van vandaag, en het onvermijdelijke van morgen. Je rozerode jurk fladderde om je benen, de bloemetjes kietelden je op plekken waar ik je ook zou willen aanraken, maar daar was het de tijd nog niet voor, niet meer. Hoe verder we liepen, des te klammer de stof op je rug werd, wat ik voelde omdat ik mijn hand daarop had gelegd, waar we ons allebei niet helemaal gemakkelijk bij voelden. Ik ging expres niet aan de kant, liet een haastige voorbijganger tegen me aanlopen waardoor mijn hand weggeslagen werd, en daarmee was het klaar. Later lachten we erom, de opzettelijkheid, de ongemakkelijkheid, de stilte die in de dikke hitte leek te blijven hangen.

Nee. Het is buiten nacht.

Als ik mijn ogen open is de kamer minder donker, maar buiten is het licht hetzelfde gebleven. De wereld is ver weg, te ver weg. Net als jij. Het handvat van het raam voelt koel in mijn vingers als ik het een kwartslag draai. Een stroom frisse lucht glijdt langs me heen als ik het raam open, eerst voorzichtig, op een kier, maar het is niet genoeg, niet dichtbij genoeg – het raam moet wagenwijd open, ik moet open. Ik zet mijn handen in het kozijn en ruik de nacht, de nacht die opeens om me heen is. Een rilling trekt door me heen. Ik laat me opslokken. Neem alles van me mee, wil ik zeggen, laat me opnieuw beginnen. Ik sluit mijn ogen en wacht op wat er komt.

 

Misschien tilt mijn moeder me uit de wieg, herken ik haar gezicht pas als ze me vlak voor haar hoofd houdt, om goed naar me te kijken. Ik ben klein en zacht en alles is onbekend, onbelangrijk. Het enige wat telt is dat gezicht voor me, de warme huid tegen de mijne, de kriebelende stof van haar trui. Ik beweeg door de wereld zonder te hoeven weten waarom, waarheen. Ik kan je opnieuw ontmoeten, pas over een heleboel jaar, en dan zal ik het goed doen, anders. Ik zal je niet laten gaan. Nu, nu is alles oké, ze lacht naar me.

Maar misschien, misschien sta je voor mijn raam beneden, of kom je net de straat in lopen, met een bosje bloemen of zonder, want jij bent niet degene die sorry hoeft te zeggen. Ik zal dat doen, als je daar straks staat. Ik zal het over mijn lippen krijgen, de woorden, de woorden die je wilde horen maar ik toen niet kon zeggen. Ik keek naar je mooie lippen en vroeg me af hoe ze me ooit hadden kunnen kussen, die lippen die toen zo’n boze streep vormden dat het onmogelijk was om te bedenken hoe een lach eruit zou zien, met die prachtige, kwade lippen. Ik zei niets, jij ook niet, maar je rug zei alles, terwijl hij steeds kleiner werd, steeds verder weg. Nog steeds zie ik die rug, zelfverzekerd in de wind. Het beeld speelt zich steeds weer voor mijn ogen af, maar alles wat ik wil zien is dat je de hoek om komt.

Misschien, als ik me omdraai, lig je in bed naar me te kijken, met die glinsterende ogen die vragen zonder iets te zeggen. Zonder dat ik antwoord hoef te geven. Dan kom ik naast je liggen, glijd ik onder de dekens naast je en voel ik door de stof van mijn eigen pyjama heen dat je je kleren uit hebt gedaan. Je maakt alles weer heel met de warmte van je lichaam.

Het bed achter me is leeg. Het is koud en klote en ijzig als de ergste winter. Mijn blote enkels verkleumen in de nachtlucht, mijn longen knijpen zich samen en de wind tocht langs me, door me heen, alsof ik de deur beneden open heb laten staan. De wereld kruipt naar binnen, door het raam, door de muren, door het plafond – de zwarte nacht slokt al het licht op dat ooit kon bestaan, de herinnering aan onze zonnige dag glipt tussen mijn vingers door en verdwijnt in de allesverslindende poel van inkt, de inkt waarmee nachtmerries geschreven worden. Ik zak langzaam weg in het koude, natte vocht en mijn handen zijn klauwen die zich vastgrijpen aan de bedrand, aan het raamkozijn. Ik probeer mijn ademhalingen te tellen, zoals jij me leerde te doen in situaties zoals deze, maar het gaat te snel, het zijn er te veel en ik raak de tel kwijt. Ik wist niet dat het tegelijk licht en donker kon zijn.

Misschien kom je nooit meer terug.

De ruimte in de kamer, de ruimte buiten, de ruimte in de wereld – al die ruimte trekt me leeg. Totdat er niks meer van me over is, er niks meer in me zit. De nacht heeft zijn zin gekregen. Ik ben vacuüm gezogen. De vloer draagt me zonder protest, ik weeg niks meer. Urenlang weeg ik niks meer.

Misschien draagt de wind me mee, als ik mijn voeten in het kozijn zet, afzet. Misschien lost alles op in zichzelf, in de wervelwind van zon, regen, modder en bladeren. Misschien word ik één met de natuur, totdat er niets anders over is dan gruis, stof, huidschilfers – stukjes zelf die je kwijtraakt zonder het zelf op te merken. Een stofzuiger zuigt de afgedankte stukjes van ons op, om ze vervolgens weer achteruit te blazen. Terug de wereld in.

Mail

Nora van Arkel kan niet zonder kaasplankjes, genre-overschrijdende schrijfexperimenten, Ottolenghi en haar eeuwig uitdijende boekenkast. // nora@hardhoofd.com

Beeldredactie

Hard//hoofd is gratis en
heeft geen advertenties

Steun Hard//hoofd

Ontvang persoonlijke brieven
van redacteuren

Inschrijven

Steun de makers van de toekomst

Hard//hoofd is een vrije ruimte voor nieuwe makers. Een niet-commercieel platform waar talent online en offline de ruimte krijgt om te experimenteren en zich te ontwikkelen. We zijn bewust gratis toegankelijk en advertentievrij. Wij geloven dat nieuwe makers vooral een scherpe en eigenzinnige stem kunnen ontwikkelen als zij niet worden verleid tot clickbait en sensatie: die vrijheid vormt de basis voor originele verbeelding en nieuwe verhalen.

Steun ons

  • Foto van Marte Hoogenboom
    Marte HoogenboomHoofdredacteur
  • Foto van Mark de Boorder
    Mark de BoorderUitgever
  • Foto van Kiki Bolwijn
    Kiki BolwijnAdjunct-hoofdredacteur, chef Literair
  • Foto van Sander Veldhuizen
    Sander VeldhuizenUitgeefassistent
Lees meer
het laatste
Vertrouwen op iets wat niet bestaat

Vertrouwen op iets wat niet bestaat

Else Boer is dol op praktisch advies over schrijven. Een scène schrijven, een verhaallijn uitwerken, overal is wel een stappenplan voor te vinden. Het belangrijkste is: volhouden en nooit maar dan ook nooit stoppen. Simpel toch? Makkelijker gezegd dan gedaan, zegt Else, die vertelt over hoe je soms wel en niet kan vertrouwen op je verhaal. Lees meer

Ruimtes

Een vertrouwd lichaam om in samen te zijn

Een jaar geleden moest Charlotte de Beus opnieuw leren praten, lezen en schrijven. In deze drie gedichten onderzoekt ze met poëtische scherpte haar herstel en het lichaam als “een onbetrouwbare woning voor dakloze gedachtes.” Lees meer

Geef geen namen aan koeien die je van plan bent te slachten

Geef geen namen aan koeien die je van plan bent te slachten

Een voorpublicatie uit de afstudeerbundel van Elianne van Elderen 'Geef geen namen aan koeien die je van plan bent te slachten'. Over opgroeien als buitenstaander in een dorp, een vluchtmisdrijf op een veulen, over drie vrienden en iemand die probeert om onvoorzichtig te worden. Lees meer

Hadden we dat altijd maar geweten

Hadden we dat altijd maar geweten

Emma Laura Schouten zit niet op de stoel van de schrijver, maar aan de andere kant van de tafel. Als manuscript-begeleider krijgt ze vaak de vraag of een tekst potentie heeft om Het Boek te worden. Maar heb je eigenlijk wel iets aan die vraag, en wat is het antwoord? Lees meer

Winterslaap

Winterslaap

Madeleine grapte al jaren over het houden van een winterslaap. Tot een onderzoeker dit ook echt mogelijk maakt. Wat als mensen een winterslaap zouden houden zoals dassen of beren dat doen? Een kort verhaal door Else Boer. Lees meer

Praat met mij, niet met de tekst

Praat met mij, niet met de tekst

Wout Waanders is niet alleen dichter en deel van een sexy boyband, maar ook schrijfcoach. Advies geven is natuurlijk leuk en aardig, maar wat gebeurt er als je zelf vastloopt tijdens het schrijven? Kan je jezelf terug de inspiratie in coachen? Alvast een tip: pak geen rode pen.  Lees meer

Een dag uit het leven

Een dag in het hoofd van een lichaam dat niet uit bed raakt

Er zijn zoveel dingen die je zou kunnen zijn. Bioboer, au-pair à Paris, muze, schrijver, schilder, heks... En tegelijk heb je maar één leven om al je ambities in waar te maken. Lies Jo Vandenhende deconstrueert deze tragiek liefdevol door ons een dag mee te nemen in het hoofd van een lichaam dat niet uit bed raakt. Met een illustratie van Tonke Koppelaar. Lees meer

Een ritje maken

Een ritje maken

In dit verhaal van Sonja Buljevac maken Renée en haar oma een wandeling bij de boulevard van Vlissingen. Terwijl haar oma volop geniet, wordt Renée geconfronteerd met de gebeurtenissen van de vorige nacht. Lees meer

De dochter van Baba Yaga met illustratie van Micky Dirkzwager

De dochter van Baba Yaga

Saar, een slapeloze studente, leeft op dubbeldrop en kan haar ex niet vergeten. Op een nacht belt ze haar moeder. ‘Vanaf mijn drieëntwintigste werd het allemaal beter, Saar.’ Is er hoop? Een rauw sprookje van Lena Plantinga over het herstellen van je vrouwelijke intuïtie, of pogingen doen tot. Lees meer

Alsof het stil was 1

Alsof het stil was

In dit korte verhaal van Janna Claudius slapen een van elkaar vervreemde moeder en dochter een nachtje op dezelfde kamer. Lees meer

De tanden van opa

De tanden van opa

Bart en zijn vader brengen het kunstgebit van Barts opa terug naar een Duitse soldaat. Een verhaal van Pieter Drift over het onkenbare verleden en de anoniem gestorven vijand die we nooit helemaal zullen kennen. Lees meer

Ik Zeg Emily

Het verlangen naar Emily is simpel

De debuutbundel van Yentl van Stokkum bevindt zich tussen poëzie en spookverhaal in, waarin een jonge dichter het graf bezoekt van een door haar geliefde schrijver en bezeten terugkeert. Lees meer

Automatische concepten 51

[Hier komt nog iets]

Roos Vlogman is sinds het schrijven van haar eigen roman geobsedeerd door het verschil tussen verzinnen en vertellen. Gaat het vertellen haar zelf altijd makkelijk af? Lees haar tips om inspiratie te krijgen van naaktkatten, op tijd te stoppen met schrijven en om soms net te doen alsof je geen ambities hebt. Lees meer

Kleine witte slang (reptiel

Kleine witte slang (reptiel)

Drie mensen zorgen samen voor een kleine witte slang. De slang lijkt alleen niets van hen aan te willen nemen. Is dat iets ergs, of wordt er een probleem gemaakt waar geen oplossing voor is? Een kort verhaal van Eva Salman over een advertentie op marktplaats, een stoel waarin nooit iemand zit en over hoe soms je best doen niet alles oplost. Lees meer

Kinken in een ruggengraat

Kinken in een ruggengraat

''We liggen samen in bed en ik vraag je om een herhaling van de tijd.
‘Herhaling bestaat niet,’ zeg je, ‘alleen verandering.’''
Een kort verhaal van Welmoed Jonas over hoe nachtvlinders elkaar kunnen vinden in het donker en het wachten op een nieuwe huid. Lees meer

Het Hoofd//stuk: Een ongepland moederboek

Een ongepland moederboek

Helena Hoogenkamp vertelt over hoe haar debuutroman helemaal geen verhaal over moeders moest worden, maar over liefde. Uiteindelijk schreef ze óók over moeders, maar vooral over een verlangen dat zo groot is dat niet uitgesproken kan worden. Maar wat laat je weg en wat vertel je juist wel als je wil vertellen over het onzegbare? Lees meer

Vitamine D

Vitamine D

De hoofdpersoon van dit korte verhaal spreekt met haar therapeut af in de trein. Lekker efficiënt en zo krijgt ze korting op de sessie. Nadeel is wel dat de andere forenzen zich met de therapie gaan bemoeien. Of is dat juist een voordeel? Lees meer

Asrest 1

Nieuwe materialen voor de huid

Voor de Klimaatweek schreef Pieter Van de Walle een gedicht bij het element water, waarin een onheilspellende stilte voor de storm weerklinkt. Lees meer

Asrest

Asrest

Voor de Klimaatweek schreef Meliza De Vries een gedicht bij het element vuur, vol vlammen die telkens weer vergeten worden. Lees meer

onder ons vergeten

onder ons vergeten

Voor de Klimaatweek schreef Johannes Lievens een gedicht bij het element aarde, over vallen en loslaten. Lees meer