Asset 14

Zelfmoordzaad?

Wat is er eigenlijk mis met een Europees rassenregister, bestaat er zoiets als zelfmoordzaad en waarom liep Maartje weg bij de demonstratie tegen Monsanto?

Op de middelbare school was biologie mijn favoriete vak, en niet vanwege de seksuele voorlichting. Als dochter van een imker was ik vooral geïntrigeerd door de bloemetjes en de bijtjes. Ik was zo'n meisje dat ter voorbereiding van een proefwerk bloemen ging ontleden op zoek naar stampers en meeldraden. Appels vallen doorgaans niet ver van de boom, planten vermenigvuldigen zich via hun bloemen en vruchten. Mijn moeder droogde ieder jaar zaden in de plantenkas om die in het voorjaar opnieuw te zaaien. Boeren deden hetzelfde, maar dan op grotere schaal. Dacht ik... Ik was een beetje naïef.

Zaden zijn namelijk big business. Tien grote agrochemische bedrijven zijn samen verantwoordelijk voor driekwart van de mondiale zadenmarkt. Afgelopen zaterdag werd er wereldwijd gedemonstreerd tegen de grootste van deze reuzen, Monsanto. Dit Amerikaanse biotechnische bedrijf produceert zaden, grondstoffen en bestrijdingsmiddelen, maar was vroeger gespecialiseerd in chemie. Er bestaat enige controverse over de rol die het bedrijf in de Vietnamoorlog heeft gespeeld. Het Amerikaanse leger spoot namelijk tussen 1962 en 1971 zeker 76.000.000 liter ontbladeringsmiddel over Vietnam, Oost-Laos en delen van Cambodja. Dit Agent Orange, ontwikkeld door Monsanto, beroofde guerrillastrijders van hun schuilplaatsen. Maar ook gewone burgers kwamen met het ontbladeringsmiddel in contact. Volgens een schatting van het Rode Kruis raakten zeker een miljoen mensen gehandicapt. De demonstratie van afgelopen zaterdag ging echter niet over chemische wapens, maar over zelfmoordzaden.

Ik ging naar de demonstratie omdat ik de manier waarop Monsanto met de natuur omgaat, gevaarlijk vond. Horrorverhalen over sojavelden waar geen insect meer te bekennen is, en genetisch gemanipuleerde fluorescerende druiven spookten door mijn hoofd. Op geen enkele manier kon ik dit rijmen met mijn beeld van bloemen en bijtjes. Planten hebben een natuurlijke manier om zich voort te planten, hoe kon een groot bedrijf dit zomaar claimen en manipuleren? Maar toen ik met boze vega-anarchisten en lieve hippies op de Dam stond, realiseerde ik me dat ik tussen de verkeerde spandoeken stond te dralen.

We kunnen niet allemaal duur en biologisch eten

Hugh Grant (niet de acteur, maar de CEO van Monsanto) reageerde in een interview met Bloomberg News op de betogingen. Hij vond de demonstranten elitair. Met een wereldbevolking die zo hard groeit moeten we landbouwgrond intensiever gebruiken om iedereen van voedsel te voorzien. We kunnen niet allemaal duur en biologisch eten, aldus Grant. Monsanto helpt boeren om de opbrengst van hun land te vergroten. Het bedrijf heeft een onderzoeksbudget van $1.5 miljoen om haar zaden te verbeteren. De Roundup Ready gewassen bijvoorbeeld. Deze zaden zijn genetisch gemanipuleerd en daardoor resistent tegen de Roundup pesticiden die verder al het onkruid doden. Soja of bijvoorbeeld katoen kan hierdoor dichter op elkaar geplant worden en dat levert meer op. Zo had ik het nog niet bekeken.

Groot, groter, grootst

Stel: ik ben een productdesigner, in een land waar het veel regent. Mensen schuilen onder grote bladeren of stukken karton. Ik zie een duidelijke behoefte, dus ontwerp ik een mooi regenscherm en ik noem het 'paraplu' (de meisjesnaam van mijn dierbare grootmoeder). Paraplu’s worden populair in mijn stad, maar ik moet er veel meer verkopen om mijn bedrijf rendabel te houden. Dus ga ik op zoek naar plekken waar dezelfde behoefte bestaat. Mijn atelier wordt een kleine fabriek, en al snel staan mijn vestigingen niet alleen in Nederland maar ook in Engeland, Bangladesh, Scandinavië en andere regenachtige landen. De concurrentie met andere regenschermbouwers zorgt ervoor dat mijn prijs laag blijft en de kwaliteit hoog.

In ons economisch systeem kan een groter bedrijf, goedkoper produceren en dus meer winst maken. Monsanto besteedt een deel van die winst aan biotechnisch onderzoek. Het bedrijf opereert op wereldschaal, maar door de enorme omvang is het ook minder wendbaar. Het is een logge machine, een tank die niet zomaar te stoppen is, of zelfs maar kan worden bijgestuurd. Consumenten en boeren staan ver van CEO's als Hugh Grant. Als duizenden Indiase boeren zelfmoord plegen omdat de oogst van hun dure GM-zaden mislukt, is dat voor Monsanto niet meer dan een klein ongeluk onderweg. Wat er precies onder de rupsbanden terecht komt, is onzichtbaar voor degene die het vaartuig bestuurt. Een deel van de redenen waarom er afgelopen zaterdag tegen Monsanto gedemonstreerd werd, is een logisch gevolg van de schaalvergroting van het bedrijf.

Monopolie en zelfmoordzaden

Het is opvallend hoe weinig we weten van een multinational die verantwoordelijk is voor zo’n groot deel van ons dagelijks (vee)voedsel. Dit komt voornamelijk door de monopoliepositie die Monsanto verworven heeft. Het bedrijf is zo groot dat het zich niet meer hoeft te verantwoorden en dat ook niet meer wil. Hugh Grant heeft ergens wel gelijk: ik kan helemaal niet nadenken over voedsel en zaden op wereldschaal. Dat is veel te complex. Daarom moet ik vertrouwen op de wijsheid van het concern. Dat heeft er zelf immers ook baat bij als gewassen veilig en gezond geproduceerd kunnen worden, toch?

Monsanto en iTunes zijn niet van mij afhankelijk, maar ik van hen

Dit doet me denken aan de licentieovereenkomsten van iTunes. De tekst is zo ingewikkeld dat ik niet weet waar ik mee in moet stemmen. Maar er is geen aantrekkelijk alternatief, en ik kan niet zonder muziek. Dus vertrouw ik erop dat dit bedrijf het beste met mij voor heeft, ik ben tenslotte de klant. Bij elke update klik ik schaapachtig op ‘agree’. De verhouding met de klant verandert wanneer een bedrijf een monopoliepositie krijgt. Monsanto en iTunes zijn niet van mij afhankelijk, maar ik van hen. Omdat dit geen prettige gedachte is hullen advocaten en lobbyisten de bedrijven in nevelen. Zaden en mijn persoonlijke muziekbibliotheek zijn vanzelfsprekend, ik denk er niet eens meer over na. Monsanto is onzichtbaar, en daarom kon ik zo lang geloven dat boeren hun zaden elk jaar bewaren.

Illustratie: Gemma Pauwels

Peter Brabeck, bestuursvoorzitter van Nestlé, verklaarde in 2005 dat water geprivatiseerd moest worden. In 2013 kwam dit opnieuw in het nieuws en werd hij overspoeld met verontwaardigde reacties. Zijn uitspraak werd later door de communicatieafdeling van Nestlé genuanceerd; Brabeck bedoelde alleen het water waarmee je je auto wast of je zwembad vult. Wanneer een eerste levensbehoefte zomaar door een bedrijf geclaimd dreigt te worden, voelen we ons aangetast in onze autonomie. Toch gebeurt op dit moment precies hetzelfde met zaden. Bedrijven als Monsanto verkopen zogenaamde zelfmoordzaden. Deze zaden zijn genetisch zo ontworpen dat ze niet langer dan een jaar mee gaan. De natuurlijke eigenschap van planten wordt volledig tenietgedaan en boeren moeten elk jaar nieuw zaadgoed te kopen. Opeens klinken de woorden van topman Hugh Grant cynisch. Demonstranten zijn elitair omdat ze anderen geen goedkoop voedsel gunnen? De voedselprijs is in de EU de afgelopen jaren flink gestegen, dit komt onder andere door de zelfmoordzaden en de patenten die agrochemische bedrijven aanvragen op hun zaadgoed. Zaden zijn big business.

Een Europees rassenregister

Valt het Monsanto te verwijten dat het meegaat in een systeem waarin bedrijven moeten groeien om te overleven? Toen de financiële bubbel barstte, kregen de banken hiervan de schuld, maar waren zij eigenlijk ook geen pionnen in een systeem dat zichzelf in stand hield? Natuurlijk wil Monsanto haar monopoliepositie behouden en versterken, de vraag is hoe waarom we dit laten gebeuren.

Een paar weken geleden stonden de kranten vol met alarmerende berichten. De Europese Commissie zou op het punt staan alle natuurlijke zaden te verbieden. Het zou niet lang meer duren of de zadenpolitie zou inval doen bij volkstuintjes. De reden voor deze ophef was het nieuwe voorstel voor Europese Zadenverordening dat inmiddels voor goedkeuring bij het Parlement en de Raad van Ministers ligt. Het voorstel moet de twaalf bestaande richtlijnen vervangen en is vooral “eenvoudiger, transparanter en veiliger”, aldus de verantwoordelijke eurocommissaris Tonio Borg. Kort samengevat komt het erop neer dat het Europees Bureau voor plantenrassen al het teeltmateriaal (zaden dus) dat door professionele telers verhandeld wordt, zal registreren. Hiervoor moeten zadentelers registratierechten betalen die kunnen oplopen tot 10.000 euro. Particulieren en bedrijven met minder dan tien werknemers worden echter vrijgesteld van deze wet, dus wat dat betreft was de ophef niet terecht.

Men spreekt, even poëtisch als apocalyptisch, van genetische erosie.

Mijn zaaipraktijk beperkt zich tot de zonnebloemen van de HEMA die in mijn vensterbank tegen het glas leunen. Toch heeft de nieuwe zadenwet waarschijnlijk grote gevolgen voor mij, en ook voor jou. Een rassenregister klinkt eng, maar is eigenlijk best praktisch. Het probleem ligt eerder bij de registratierechten. Voor een groot bedrijf is dit een slok op een borrel, maar voor kleine telers worden hierdoor klein gehouden. Europarlementariërs Bart Staes (Groen) en Bas Eickhout (GroenLinks) vrezen dat grote multinationals door de nieuwe wetgeving nog meer macht zullen krijgen. Dit betekent waarschijnlijk hogere prijzen, maar vooral ook meer zelfmoordzaden en minder diversiteit. Men spreekt, even poëtisch als apocalyptisch, van genetische erosie. De meningen zijn sterk verdeeld over de schadelijkheid van genetisch gemanipuleerd voedsel, maar wanneer de producenten hiervan het aanbod in de mondiale markt bepalen is dat sowieso een kwalijke zaak.

Kommetjes olijfolie, kromme komkommers en de doomsday vault

Het is geen geheim dat de grote agrochemische bedrijven een sterke lobby hebben binnen de EU. Onlangs wisten deze bedrijven een verbod op giftige pesticiden nog tot een minimum te beperken. Dit is precies waarom een demonstratie tegen Monsanto volgens mij heel weinig zin heeft. Het bedrijf is zo groot en onaantastbaar dat kritiek van haar afglijdt, als waterdruppels van een poncho. In veel opzichten is de Europese Commissie een even ondoordringbaar en ambigu orgaan. De 152 pagina’s tellende Zaden Verordening is een mooi voorbeeld. De tekst is openbaar, maar het is erg lastig om te begrijpen wat er daadwerkelijk staat. Protesten richten zich daarom op tastbare (maar onware) voorbeelden als zadenpolitie en volkstuintjes. Gelukkig heeft die ophef bij de EC ook daadwerkelijk effect.

Wanneer de EC olijfolie in kannetjes zonder etiketten wil verbieden in de horeca, of voorschrijft hoe krom Europese komkommers mogen zijn, springen we op. Net als bij Nestlé voelen we ons aangetast in onze keuzevrijheid. De protesten doen denken aan de kritiek op Monsanto, ook hier houden we krampachtig vast aan de menselijke schaal. Maar net als de commotie rond de nieuwe zadenwet zijn de protesten tegen Monsanto vaak op halve waarheden gebaseerd. Want, door onder andere de slechte weersomstandigheden waren Indiase boeren al langer suïcidaal, daar hadden de GM-gewassen niet zoveel mee te maken. En zelfmoordzaden? Wel door Monsanto ontwikkeld, maar nooit op de markt gebracht. Hybride zaden, dat wel, maar zeker niet alleen door Monsanto. Mythes als deze kunnen keer op keer de kop op steken omdat het bedrijf zo ver van ons afstaat. De zadenmarkt is, net als de Europese politiek, een doolhof. Het is onduidelijk waar we ons bevinden en wat ons te wachten staat. De hysterie rond Monsanto, olijfolie, water en kromme komkommers illustreert dat we eigenlijk geen idee hebben van wat er daadwerkelijk speelt.

Een paar duizend man op de Dam zijn echt geen partij voor Monsanto. Protesten tegen de nieuwe Zaden Verordening hadden echter wel (een klein beetje) effect. De vraag is of onze stemmen kunnen opwegen tegen de lobby van multinationals. In plaats van zich te laten bespelen zou de Europese Commissie zich moeten opstellen als een tegenspeler voor Monsanto. Ik hoop dat dit voldoende gebeurt. In ieder geval lijkt het mij niet handig om voor een eerste levensbehoeftes op één (genetisch gemodificeerd) paard te wedden, maar misschien zie ik inderdaad niet het juiste grote geheel? Mocht het ooit fout gaan, is er op het Noorse eiland Spitsbergen in ieder geval nog de doomsday vault: een enorme vrieskluis met daarin de laatste originele zaden. Deze apocalypse-kluis wordt mede gefinancierd door Monsanto. Een hele geruststelling.

In een eerdere versie van dit artikel stonden enkele feitelijke onjuistheden (Indiase boeren pleegden geen zelfmoord door GM-gewassen van Monsanto, en zelfmoordzaden zijn nooit op de markt gebracht). Nadat hierop gewezen werd, is het artikel aangepast.

Mail

Maartje Smits Maartje Smits is schrijvend detective en imker. In 2015 verscheen haar dichtbundel Als je een meisje bent bij uitgeverij De Harmonie.

Gemma Pauwels is freelance illustrator en woont in Amsterdam.

Hard//hoofd is gratis en
heeft geen advertenties

Steun Hard//hoofd

Ontvang persoonlijke brieven
van redacteuren

Inschrijven
test
het laatste
Tot morgen

Tot morgen

Na bijna vier jaar als columnist voor Hard//hoofd is het voor Eva tijd voor iets nieuws, maar afscheid nemen is niet haar ding. 'Dus lieve lezers: voor jullie nu een kus op de wang, en tot morgen!' Lees meer

Wat je niet zult zien op het nieuws

Wat je niet zult zien op het nieuws

Marthe van Bronkhorst beschrijft dat wat ongezien blijft op het nieuws over de demonstaties bij de UvA. 'Maar het is wel gezien. Het is niet onopgemerkt gebleven.' Lees meer

:‘Booking profiteert, Israël bombardeert’: waarom gerichte demonstraties mij energie geven 2

‘Booking profiteert, Israël bombardeert’: waarom gerichte demonstraties mij energie geven

Booking.com pretendeert op te komen voor mensenrechten en verdient tegelijkertijd geld aan verhuur in illegale nederzettingen op de Westelijke Jordaanoever. Juul Kruse beschrijft hoe het is om tegen dit bedrijf te demonstreren. Lees meer

:Perfect Days: over ritme en ontwakende schoonheid

Perfect Days: over ritme en ontwakende schoonheid

Daria Rizvic zag de film Perfect Days op precies het juiste moment in haar leven. Een persoonlijk verhaal over de kracht van regelmaat. Lees meer

Enge man

De echte ‘sfeerboosdoener’ was de ME

Hoe kan een universiteit die in bijna elk curriculum aandacht besteedt aan dekolonisatie en de kritische blik van haar studenten, zich hier in de praktijk, wanneer het over hun eigen rol gaat, aan onttrekken? Lees meer

Relatietherapie voor een  meningsverschil over AI en kunst 1

Relatietherapie voor een meningsverschil over AI en kunst

Drie kunstenaars komen samen om te praten over de relatie tussen AI en kunst. Twee verschillen flink van mening, de derde bemiddelt. Lees meer

 1

Museumwanden heringericht: Hoe moeten vrouwelijke kunstenaars nu gecureerd worden?

Waarom hangt er nog steeds zo weinig werk van vrouwelijke makers in Nederlandse musea? Isabella Legebeke onderzoekt dit aanhoudende gebrek in een hoopvol essay. Lees meer

Mooi weer spelen

Mooi weer spelen

Als Aisha’s eerste therapiesessie niet voelt als de warme deken waar ze op hoopte, mist ze groepsgenoot S., die haar een spiegel voorhield. Lees meer

:Het is een ondiepe sloot voor een fantasyschrijver: deel 2

Het is een ondiepe sloot voor een fantasyschrijver: deel 2

In het tweede deel van dit essay onderzoekt Ida de complexe verhouding tussen de ‘nuchtere’ Nederlandse cultuur en fantasy. Druist fantasie eigenlijk wel zo tegen onze natuur in als we denken? Hoe is dat eigenlijk mogelijk, als we tegelijkertijd zo van fantasy houden? Lees meer

Het actieve verdraaien van de feiten over Israëlisch geweld

Het actieve verdraaien van de feiten over Israëlisch geweld

Gaza kan halverwege mei de meest extreme vorm van hongersnood verwachten. Volgens de VN bestaat deze door de mens gecreëerde catastrofe nu al in delen van Gaza. David Meijers ontleedt hoe Nederlandse politici en media actief het Israëlisch beleid vertekenen en wegkijken van de genocide. Lees meer

Verdomme, ik heb wel geleefd

Maar verdomme, we hebben wel gelééfd

Marthe van Bronkhorst schreef in 2019 een toneelstuk dat bijna volledig werkelijkheid is geworden. Kan ze de slotscène nog weren uit de realiteit? Lees meer

AI: Nooit meer eenzaamheid?

AI: Nooit meer eenzaamheid?

Ferenz Jacobs bespreekt het futuristische kunstproject van Alicia Framis. Deze zomer trouwt Francis met een hologram gebaseerd op haar eerdere relaties. AI en liefde: een gelukkig huwelijk? Lees meer

Bericht vanaf de Biënnale van Venetië

Bericht vanaf de Biënnale van Venetië

Afgelopen woensdag opende het Nederlandse paviljoen op de Biënnale van Venetië. Onze chef kunst Jorne Vriens zag hoe kunstenaar Renzo Martens in huilen uitbarstte toen hij sprak over zijn samenwerking met zijn Congolese medekunstenaars. Lees meer

:Het is een ondiepe sloot voor een fantasyschrijver: deel 1

Het is een ondiepe sloot voor een fantasy-schrijver: deel 1

Bijna een kwart van de Nederlandse volwassenen leest het liefst fantasy of sciencefiction. Toch verschijnt er bijna geen Nederlandstalige fantasy. In dit eerste deel van een tweeluik onderzoekt Ida Hondelink waarom fantasy als volwassen literair genre zo ondergeschikt is in Nederland. Lees meer

Alles wat ik wil en absoluut niet nodig heb

Alles wat ik wil en absoluut niet nodig heb

Wanneer Eva op bezoek is bij haar zus, vraagt die of Eva haar eicellen al in heeft laten vriezen. Het laat Eva nadenken over hoe ze de vraag 'Wil ik een kind?' überhaupt kan beantwoorden. 'De vraag omtrent het ouderschap is bij uitstek een gevoelskwestie, en mijn gevoel volgen is nooit mijn sterkste punt geweest.' Lees meer

De buschauffeur

De buschauffeur

'Kijk door me heen als door de voorruit'. In deze gedichtenreeks van Angelika Geronymaki probeert een buschauffeur krampachtig de kortstondigheid - in tijd, plaats, interactie - te behouden die eigen is aan zijn baan. Lees meer

Niet

Niet

'Naarmate die vakantie vorderde, begon ik die ‘niet’ te bezien in het licht van een oude angst die soms omhoogkomt. Wanneer namelijk mijn vriendin zei: ‘dat is een lantaarnpaal’ en ik zei ‘niet’, begon ik me af te vragen of we inderdaad wel dezelfde lantaarnpaal zagen.' In deze column schrijft Anne Schepers over het woord 'niet' en de gevolgen die het kan hebben voor een discussie. Lees meer

Waarom nog schrijven na ChatGPT?

Waarom nog schrijven na ChatGPT?

Waarom blijven we schrijven als kunstmatige intelligentie dat straks beter kan dan wij? In dit essay bespreekt Shimanto Reza de verbinding die teksten bieden. Ze gaan in dialoog met elkaar, met onszelf, met anderen. Lees meer

Links, wees niet zo bang om hypocriet te zijn

Mijn week met morele ambitie: wat ik leerde ondanks Rutger Bregman

Marthe van Bronkhorst probeerde morele ambitie een week uit en leerde ervan - ondanks Rutger Bregman. Lees meer

Vacature Lid Raad van Toezicht

Vacature Lid Raad van Toezicht

Hard//hoofd wil per 1 juni de driekoppige Raad van Toezicht uitbreiden met twee nieuwe leden waaronder een voorzitter. Mocht je willen reageren dan ontvangen wij graag voor 1 mei een reactie. Lees meer

Word trouwe lezer van Hard//hoofd op papier!

Hard//hoofd verschijnt vanaf nu twee keer per jaar op papier! Dankzij de hulp van onze lezers kunnen we nog vaker een podium bieden aan aanstormend talent. Meld je aan als abonnee voor slechts €2,50 per maand en ontvang ons papieren magazine twee keer per jaar in de bus. Veel leesplezier!

Word trouwe lezer