Asset 14

Drilpudding​gevecht

Wanneer het eerste gevecht plaatsvond weet niemand meer, maar het kan niet anders dan dat mijn vader het eerste schot loste. Het is de reden dat neefjes en nichtjes graag bij ons kwamen logeren, en de reden dat hun ouders dat minder geslaagd vonden.

Inmiddels weet ik dat deze traditie niet in elk gezin op prijs wordt gesteld, toch denk ik dat de positieve effecten van een stevig drilpuddinggevecht niet onderschat mogen worden. In ons gezin geloven we daar heilig in, ik heb nog nooit een bakje gelatinepudding helemaal leeggegeten. Het nagerecht heeft een bijzondere status en wordt bewaard voor speciale gelegenheden. Niet in de laatste plaats omdat de muren in onze keuken wit zijn.

De uren voor het eten ervan staan in het teken van de komende strijd. Mijn moeder heeft een oude trui aangetrokken, we gaan aan tafel. Na het hoofdgerecht wordt de puddingvorm op het tafelblad omgekeerd, iemand klopt een paar keer op de bovenkant, zodat de pudding loskomt. Een moment kijken we allen vol bewondering naar de roze, beervormige hoop gelatine die lillend in ons midden ligt.

Haast te beleefd worden porties pudding rondgedeeld. We wensen elkaar smakelijk eten en nemen zo klein mogelijke hapjes, om munitie te sparen. Blikken schieten over tafel, wie zijn aandacht verliest, is de sjaak. Dat er geschoten zal worden is vanaf het begin duidelijk, maar de charme van het gevecht is dat je nooit weet wanneer. Het eerste schot gaat meestal richting mijn vader, aangezien hij het fanatiekst is. Mijn jongste zusje heeft een bijzonder talent hem op zijn bril te raken.

De spelregels:
1. Een drilpuddinggevecht mag geen consensus zijn. Hoewel een subtiele aankondiging geen kwaad kan, is het niet de bedoeling dat alle tafelgenoten op de hoogte worden gesteld van de komende strijd.
2. De consistentie van gelatine vraag erom geschoten te worden. De pudding wordt dus niet op een disgenoot gegoten of geschoven en alleen dessertlepels zijn als hulpmiddel toegestaan.
3. Een ongeoefende drilpuddingschieter zou ik dit niet aanbevelen, maar de beste gevechten vinden plaats in een semipublieke ruimte, bijvoorbeeld een restaurant of hotelbuffet.
4. De strijd is ten einde wanneer de pudding op is. (Aanbevolen wordt een lepel of twee achter de hand te houden.)

Een mooi voorbeeld van de heilzame werking van drilpuddinggevechten is het jaar dat ons gezin op vakantie was in Winterberg, Duitsland. Het was kerstavond. Achter ons lagen enkele moeizame feestdagen met veel ruzie en spanning aan tafel, maar dit jaar keken mijn zusjes en ik uit naar het diner. Een paar dagen eerder hadden we van mijn vader een email gekregen. “Help, ze doet het weer!” stond er, boven een foto van mijn moeder die een flinke lepel gele drilpudding op de camera richt. In feite was het gevecht toen al begonnen.

Het restaurant had een uitgebreid dessertbuffet met kaas, chocoladetaart en verschillende kleuren gelatinepudding. Normaal gesproken zijn we geen grote eters, maar in dit geval laadden mijn zusjes en ik onze borden goed vol. Weer terug aan tafel wierpen we slinkse blikken op elkaars buit, terwijl we gespannen het niet-schietbare deel van ons dessert oplepelden. Mijn zusje waagde het eerste schot richting mijn vader die net op tijd opzij kon duiken. Het hoopje pudding kwam met een schok op de vloerbedekking in het gangpad terecht en bleef daar natrillend liggen. Een paar seconden stond er twijfel op mijn moeders gezicht: moest ze opstaan om de pudding op te ruimen? Veel tijd om na te denken kreeg ze niet; mijn vader schoot een volle lading in haar decolleté. Toen barstte het pas echt los. En hoewel deze strijd geen grand finale kende waarin iedereen tegelijkertijd pudding over tafel schoot, is het een van de beste drilpuddinggevechten waaraan ik heb deelgenomen. De aanwezigheid van serveersters en andere gasten in kersttenue vroeg om finesse en techniek. Schieten moest uiterst vlug en secuur, en met een stalen gezicht. Het leek wel of al die jaren puddingschieten voorbereiding waren geweest op deze ene avond. Een echte feestdag; zonder ruzie en met heel veel strijd.

Mail

Maartje Smits Maartje Smits is schrijvend detective en imker. In 2015 verscheen haar dichtbundel Als je een meisje bent bij uitgeverij De Harmonie.

Hard//hoofd is gratis en
heeft geen advertenties

Steun Hard//hoofd

Ontvang persoonlijke brieven
van redacteuren

Inschrijven

Steun de makers van de toekomst

Hard//hoofd is een vrije ruimte voor nieuwe makers. Een niet-commercieel platform waar talent online en offline de ruimte krijgt om te experimenteren en zich te ontwikkelen. We zijn bewust gratis toegankelijk en advertentievrij. Wij geloven dat nieuwe makers vooral een scherpe en eigenzinnige stem kunnen ontwikkelen als zij niet worden verleid tot clickbait en sensatie: die vrijheid vormt de basis voor originele verbeelding en nieuwe verhalen.

Steun ons

  • Foto van Marte Hoogenboom
    Marte HoogenboomHoofdredacteur
  • Foto van Mark de Boorder
    Mark de BoorderUitgever
  • Foto van Kiki Bolwijn
    Kiki BolwijnAdjunct-hoofdredacteur, chef Literair
  • Foto van Sander Veldhuizen
    Sander VeldhuizenUitgeefassistent
het laatste
Column: Inferno onder de roltrap

Inferno onder de roltrap

Een defecte roltrap op het station herinnert Eva eraan hoe ze als kind soms verborgen werelden en niet per se bestaande systemen waarnam. Lees meer

De nobele kunst van het missen

De nobele kunst van het missen

Marthe van Bronkhorst mist een hoop dingen in haar leven. Haarelastiekjes, de deuk in de bank die ze maakte in het vakantiehuisje, en ze kan maar niet vergeten dat Philip Freriks gestopt is met het journaal. (kom terug, Philip!). Maar waar komt dit missen vandaan?
Met (voor de laatste keer!) een illustratie van Jessica Bacuna. Lees meer

Column: Wasverzachter

Wasverzachter

Een fietstochtje met twee vrienden voert Eva naar een nieuwbouwwijk, waar het leven bij nader inzien toch zo slecht nog niet zou zijn. Lees meer

Een ezel stoot zich geen twee keer aan dezelfde steen, maar een kiezer wel

Een ezel stoot zich geen twee keer aan dezelfde steen, maar een kiezer wel

Marthe van Bronkhorst verdiept zich ter voorbereiding van de verkiezingen in de Archieven der Vergeten Partijen. Ook dit jaar zijn er maar liefst 37 verkiesbare partijen. Wie zijn hen voorgegaan, en zat er dan echt niet een bij die de tand des tijds had moeten overleven? Lees meer

Column: Dingen die we niet gehoord hebben

Dingen die we niet gehoord hebben

Een gehoorbeschadiging is wat Eva van den Boogaard met haar opa gemeen heeft. Verder weet ze niet veel over hem en zijn oorlogsverleden, behalve dat het opgelopen trauma ook zijn nageslacht raakte. Lees meer

Sommige dagen kun je niet oplossen

Sommige dagen kun je niet oplossen

Twee geliefden die niet in elkaar opgaan blijven individuen en in Duo Penotti is eigenlijk best veel van jezelf terug te vinden. Marthe van Bronkhorst neemt een kijkje in haar ijskast, denkt na over wat je bewaart in je vriezer en komt tot de conclusie dat er voor sommige dingen geen oplossing bestaat. Lees meer

Hoe je de maanden op je knokkels telt en andere vragen

Hoe je maanden op knokkels telt en andere vragen

Voor welke simpele zaken heb jij nooit meer opnieuw naar uitleg durven vragen? Voor Vivian MacGillavry was het maanden tellen op haar knokkels. Maar toen ze dat aan een vriendin durfde op te biechten, ontdekte ze iets moois. Lees meer

Interfriention

Interfriention

Eva van den Boogaard viert een vriendschapsjubileum met vriendin I. en blikt terug op een andere vriendschap, die kort daarvoor ten einde moest komen. Lees meer

Tip van Else Boer Wees een meeloper

Wees een meeloper

Soms is een meeloper zijn gewoon een heel goed plan. Schrijver Else Boer legt uit waarom aan de hand van haar nieuwste niet-originele hobby: schaken. Lees meer

Zonder mijn moeder

Zonder mijn moeder

Het wel of niet aanschaffen van een kunstwerk voert Eva van den Boogaard terug naar tijden waarin ze nog niet alle beslissingen zelf nam. Lees meer

Column: In de kruipruimte

In de kruipruimte

In het huis dat Eva van den Boogaard bewoont, bevindt zich een kruipruimte dat de nodige vragen oproept. Lees meer

Column: Veelzeggende kiepau

Veelzeggende kiepauto

In haar laatste column op Hard//hoofd deelt Iduna Paalman een mistroostig inzicht: hoe beter we kunnen praten, hoe minder we kunnen zeggen. Toch brengt het haar tot een hartverwarmende conclusie. Lees meer

Schuldig

Schuldig

Marthe van Bronkhorst maakt een innerlijke reis om haar overleden grootvader te gedenken, die met andere bedoelingen naar Indonesië reisde dan zij lange tijd dacht. Lees meer

 Vergeet de zomer maar (niet)

Vergeet de zomer maar (niet)

Nu fysiek reizen wereldwijd onmogelijk is, rest de verbeelding: fotograaf Cleo Goossens neemt ons mee naar de zonnige uithoeken van onze fantasie. Lees meer

Column: Rommelklanken

Rommelklanken

Het vele videobellen van de afgelopen tijd doet Eva van den Boogaard de waarde inzien van zogenaamde 'rommelklanken'. Lees meer

Tip: Laat alles vallen 1

Laat alles vallen

Annelies van Wijk onderzoekt haar fascinatie voor alledaagse objecten die onverwacht te pletter vallen. Een tip om zelf ook eens als een brokstuk te gronde te gaan, wie weet welke schoonheid er nog oprijst uit de scherven. Lees meer

Column: Zolang je maar geen zware machines bedient

Zolang je maar geen zware machines bedient

Als kind vond Iduna Paalman opvatting dat slapen voor grote mensen was en zij het dus niet nodig had. Nog steeds probeert ze af te komen van haar vooroordeel dat alleen mensen die niet genoeg van het leven houden, van slapen houden. Lees meer

Column: The mask is the face

The mask is the face

Een versleten meubelstuk zet Eva van den Boogaard tijdens haar verhuizing aan het denken over de betekenis van uiterlijk vertoon. Lees meer

Beeldspraak: The City is a Choreography

Vraag de stad eens ten dans

Fotograaf Melissa Schriek heeft oog voor het subtiele en eigenaardige ritme van de stad. 'Zodra we de straat op gaan, worden we daar deel van.' Lees meer

Column: Onherroepelijk nee

Onherroepelijk nee

Iduna Paalman leest brieven uit 1764 en herkent daar iets in: de angst voor het verlies van vrijheid. Lees meer