Asset 14

Maartje - Aloha - Juliana

Maartje - Aloha - Juliana

'Zeg nooit dat je een dichter als held hebt: de kans is groot dat ze je dan vragen haar te interviewen en dat je dan niet ‘nee’ durft te zeggen.'

Natuurlijk wist ik dat Juliana Spahr in Nederland zou zijn: de avond die door Perdu georganiseerd werd, stond al maanden in mijn agenda. Maar ik zou me gedeisd houden. Onder geen beding mocht de Amerikaanse dichteres weten dat tussen de gewone bezoekers haar grootste fan zat. Lang had ik getwijfeld of ik überhaupt moest gaan; mensen die je van een afstandje bewondert vallen in het echt vaak tegen, maar een kans om deze dichter haar eigen werk te horen voordragen kon ik mezelf toch niet ontzeggen, zeker niet omdat ik zo onder de indruk was van haar pas verschenen bundel That Winter the Wolf Came.

Zeg nooit dat je een experimentele dichter als held hebt, want de kans is groot dat ze je dan vragen haar te interviewen als ze in de buurt is, en dat je dan niet ‘nee’ durft te zeggen. Natuurlijk moesten er ook foto’s bij, een dubbelportret: debutante (ik) met voorbeeld (zij). Gelukkig hadden we besloten dat voorafgaand aan het gesprek te doen. Gelukkig, omdat al snel bleek dat hoeveel nonchalante poses de fotografe ook aandroeg, Juliana de koningin van ongemakkelijkheid was en ik haar troonopvolgster. De fotografe deed voor hoe we met twee voeten tegelijk in de lucht moesten springen om onze lijven los te maken en struikelde daarbij bijna over een onhandig geparkeerde speelgoedauto. Juliana sprong gelaten maar weigerde haar handen uit de zakken van haar spijkerbroek te halen. Ze vroeg of ik katten had. ‘Nee, wel een konijn.’ Het idee dat mijn held me als een kattenmens zag kreeg ik die dag niet meer uit mijn hoofd. Steeds strammer sprongen we op en neer onder het afdakje naast de nooduitgang. Opeens kon ik niet wachten tot het gesprek waar ik zo zenuwachtig voor was, mocht beginnen.

De weken ervoor had ik het werk van Juliana Spahr op een andere manier gelezen; een interviewer mag niet alleen bewonderen maar moet ook vragen stellen. Ik vraag wat betekenisvoller voelde: meedoen aan de protesten van Occupy Oakland of daarover schrijven. That Winter the Wolf Came is een poëtisch verslag van haar ervaringen als activist en moeder – ze dompelde zich onder in de protestbeweging en nam haar zoontje overal mee naar toe. In al haar werk observeert Juliana met een haast wetenschappelijke precisie, tegelijkertijd is ze heel intiem en persoonlijk. Ik heb kritische vragen bedacht en probeer statements te ontlokken, maar de dichteres blijft te allen tijde genuanceerd. Het is een leuk gesprek, ergens moet die fotosessie toch iets hebben losgemaakt, we praten openlijk over wat we interessant vinden en waar we als dichters tegenaan lopen. Maar wanneer ik het interview thuis beluister heb ik het gevoel dat het bestand elke keer dat ik het terugspoel dunner wordt. Iedere uitspraak wordt omgedraaid en tegen het licht gehouden. Juliana antwoordt zo precies dat er bijna niets meer overblijft en bij het uitschrijven van het interview loop ik er telkens tegenaan dat het magische moment op papier maar niet overkomt.

Wat ik vreesde bleef uit: mijn held viel niet van haar voetstuk, hooguit ging ze nog een treetje hoger staan. De helderheid die haar poëzie zo kenmerkend en aantrekkelijk maakt, konden we in ons gesprek niet altijd vinden, maar ze gaf me adviezen die ik de rest van mijn schrijvende leven ter harte zal nemen. Met grote vreze kijk ik uit naar de resultaten van onze ongemakkelijke fotosessie, die bij het artikel in het juni-nummer van Awater gepubliceerd zullen worden. Mocht je daar nog niet klaar voor zijn, hou het dan gewoon bij poëzie en luister naar deze opname van de avond, waar trouwens ook Joshua Clover sprak, nog zo’n goede dichter die ik niet zou durven interviewen.

Bekijk hier een voordracht van Juliana Spahr. Ze leest Went Looking and Found Coyotes, een van de mooist gedichten uit That Winter the Wolf Came.


Bovenstaande illustratie is een onderdeel van de omslag van Spahrs That Winter the Woolf Came.

Mail

Maartje Smits Maartje Smits is schrijvend detective en imker. In 2015 verscheen haar dichtbundel Als je een meisje bent bij uitgeverij De Harmonie.

Hard//hoofd is gratis en
heeft geen advertenties

Steun Hard//hoofd

Ontvang persoonlijke brieven
van redacteuren

Inschrijven

Steun de makers van de toekomst

Hard//hoofd is een vrije ruimte voor nieuwe makers. Een niet-commercieel platform waar talent online en offline de ruimte krijgt om te experimenteren en zich te ontwikkelen. We zijn bewust gratis toegankelijk en advertentievrij. Wij geloven dat nieuwe makers vooral een scherpe en eigenzinnige stem kunnen ontwikkelen als zij niet worden verleid tot clickbait en sensatie: die vrijheid vormt de basis voor originele verbeelding en nieuwe verhalen.

Steun ons

  • Foto van Marte Hoogenboom
    Marte HoogenboomHoofdredacteur
  • Foto van Mark de Boorder
    Mark de BoorderUitgever
  • Foto van Kiki Bolwijn
    Kiki BolwijnAdjunct-hoofdredacteur, chef Literair
  • Foto van Sander Veldhuizen
    Sander VeldhuizenUitgeefassistent
Lees meer
het laatste
Winterslaap

Winterslaap

Madeleine grapte al jaren over het houden van een winterslaap. Tot een onderzoeker dit ook echt mogelijk maakt. Wat als mensen een winterslaap zouden houden zoals dassen of beren dat doen? Een kort verhaal door Else Boer. Lees meer

Praat met mij, niet met de tekst

Praat met mij, niet met de tekst

Wout Waanders is niet alleen dichter en deel van een sexy boyband, maar ook schrijfcoach. Advies geven is natuurlijk leuk en aardig, maar wat gebeurt er als je zelf vastloopt tijdens het schrijven? Kan je jezelf terug de inspiratie in coachen? Alvast een tip: pak geen rode pen.  Lees meer

Een dag uit het leven

Een dag in het hoofd van een lichaam dat niet uit bed raakt

Er zijn zoveel dingen die je zou kunnen zijn. Bioboer, au-pair à Paris, muze, schrijver, schilder, heks... En tegelijk heb je maar één leven om al je ambities in waar te maken. Lies Jo Vandenhende deconstrueert deze tragiek liefdevol door ons een dag mee te nemen in het hoofd van een lichaam dat niet uit bed raakt. Met een illustratie van Tonke Koppelaar. Lees meer

Een ritje maken

Een ritje maken

In dit verhaal van Sonja Buljevac maken Renée en haar oma een wandeling bij de boulevard van Vlissingen. Terwijl haar oma volop geniet, wordt Renée geconfronteerd met de gebeurtenissen van de vorige nacht. Lees meer

De dochter van Baba Yaga met illustratie van Micky Dirkzwager

De dochter van Baba Yaga

Saar, een slapeloze studente, leeft op dubbeldrop en kan haar ex niet vergeten. Op een nacht belt ze haar moeder. ‘Vanaf mijn drieëntwintigste werd het allemaal beter, Saar.’ Is er hoop? Een rauw sprookje van Lena Plantinga over het herstellen van je vrouwelijke intuïtie, of pogingen doen tot. Lees meer

Alsof het stil was 1

Alsof het stil was

In dit korte verhaal van Janna Claudius slapen een van elkaar vervreemde moeder en dochter een nachtje op dezelfde kamer. Lees meer

De tanden van opa

De tanden van opa

Bart en zijn vader brengen het kunstgebit van Barts opa terug naar een Duitse soldaat. Een verhaal van Pieter Drift over het onkenbare verleden en de anoniem gestorven vijand die we nooit helemaal zullen kennen. Lees meer

Ik Zeg Emily

Het verlangen naar Emily is simpel

De debuutbundel van Yentl van Stokkum bevindt zich tussen poëzie en spookverhaal in, waarin een jonge dichter het graf bezoekt van een door haar geliefde schrijver en bezeten terugkeert. Lees meer

Automatische concepten 51

[Hier komt nog iets]

Roos Vlogman is sinds het schrijven van haar eigen roman geobsedeerd door het verschil tussen verzinnen en vertellen. Gaat het vertellen haar zelf altijd makkelijk af? Lees haar tips om inspiratie te krijgen van naaktkatten, op tijd te stoppen met schrijven en om soms net te doen alsof je geen ambities hebt. Lees meer

Kleine witte slang (reptiel

Kleine witte slang (reptiel)

Drie mensen zorgen samen voor een kleine witte slang. De slang lijkt alleen niets van hen aan te willen nemen. Is dat iets ergs, of wordt er een probleem gemaakt waar geen oplossing voor is? Een kort verhaal van Eva Salman over een advertentie op marktplaats, een stoel waarin nooit iemand zit en over hoe soms je best doen niet alles oplost. Lees meer

Kinken in een ruggengraat

Kinken in een ruggengraat

''We liggen samen in bed en ik vraag je om een herhaling van de tijd.
‘Herhaling bestaat niet,’ zeg je, ‘alleen verandering.’''
Een kort verhaal van Welmoed Jonas over hoe nachtvlinders elkaar kunnen vinden in het donker en het wachten op een nieuwe huid. Lees meer

Het Hoofd//stuk: Een ongepland moederboek

Een ongepland moederboek

Helena Hoogenkamp vertelt over hoe haar debuutroman helemaal geen verhaal over moeders moest worden, maar over liefde. Uiteindelijk schreef ze óók over moeders, maar vooral over een verlangen dat zo groot is dat niet uitgesproken kan worden. Maar wat laat je weg en wat vertel je juist wel als je wil vertellen over het onzegbare? Lees meer

Vitamine D

Vitamine D

De hoofdpersoon van dit korte verhaal spreekt met haar therapeut af in de trein. Lekker efficiënt en zo krijgt ze korting op de sessie. Nadeel is wel dat de andere forenzen zich met de therapie gaan bemoeien. Of is dat juist een voordeel? Lees meer

Asrest 1

Nieuwe materialen voor de huid

Voor de Klimaatweek schreef Pieter Van de Walle een gedicht bij het element water, waarin een onheilspellende stilte voor de storm weerklinkt. Lees meer

Asrest

Asrest

Voor de Klimaatweek schreef Meliza De Vries een gedicht bij het element vuur, vol vlammen die telkens weer vergeten worden. Lees meer

onder ons vergeten

onder ons vergeten

Voor de Klimaatweek schreef Johannes Lievens een gedicht bij het element aarde, over vallen en loslaten. Lees meer

De hitte is zwaar als ze op je valt

Voor de Klimaatweek schreef Anke Verschueren een gedicht bij het element lucht, waarin iemand bijzondere souvenirs van omzwervingen verzamelt. Lees meer

Een dag op een gesloten psychiatrische afdeling ten tijde van de pandemie (IV)

Een dag op een gesloten psychiatrische afdeling ten tijde van de pandemie (IV)

Doris ter Horst werkt als psychiater in opleiding. Door de coronacrisis wordt ze als behandelaar voor nog meer ethische dilemma's gesteld dan normaal. In haar vierluik geeft ze het woord aan haar (fictieve) patiënten. Een inkijkje in een dag op een gesloten afdeling tijdens een pandemie. Lees meer

 1

Waarom ik geen danser kon worden

In het Hoofd//stuk doen schrijvers een poging om de weg naar het verhaal vast te leggen. Welke tips hadden zij willen krijgen toen ze begonnen? Welk advies zullen ze nooit en dan ook nooit meer opvolgen? Wat is hun advies? Lees het in het Hoofd//stuk. Annelies van Wijk trapt af met de vraag hoe je (g)een alwetende verteller wordt. Lees meer

Een dag op een gesloten psychiatrische afdeling ten tijde van de pandemie (III)

Een dag op een gesloten psychiatrische afdeling ten tijde van de pandemie (III)

Doris ter Horst werkt als psychiater in opleiding. Door de coronacrisis wordt ze als behandelaar voor nog meer ethische dilemma's gesteld dan normaal. In haar vierluik geeft ze het woord aan haar (fictieve) patiënten. Een inkijkje in een dag op een gesloten afdeling tijdens een pandemie. Lees meer