Asset 14

Zie je helden live

Noem een bekende artiest en mijn vriendin vertelt wanneer ze hem, haar of hen live heeft gezien. Hardop rekent ze uit: was het Lowlands 2008, 2009, Sziget 2011, Pinkpop, ergens anders? Een gruwel. Het voelt alsof ze opschept, maar waarmee dan? Het is onzalige verafgoding van gewoon maar mensen.

Ik snap dat niet. Waar heb je helden voor nodig? En waarom moet je die opzoeken? Ik volg hooguit wat schrijvers en dichters op Twitter, voor de aardigheid. Hoewel. Tussen ons gezegd en gezwegen: ik zwijmel bij profielfoto’s en beschrijvingen, namen op kaften en in colofons. Vooral bij de jongelingen, de rijzende popsterren van de literatuur. Thomas Heerma van Voss, Marieke Rijneveld, Roos Vlogman, om er een paar te noemen. Overal staar ik naar deze abstracte superhelden. Maar ik zoek ze in principe niet op in het echte leven. Nooit had ik zo’n stiekeme held van me in levende lijven ontmoet.

Tot ik een tijdje terug zelf iets mocht vertellen op een Hard//hoofd-avond. Hard//hoofd-iconen, schrijvers en dichters pur sang, stonden op hetzelfde podium als ik en zaten in het publiek. Mijn helden bleken menselijk. God, zo menselijk. Ik kon ze aanraken. Eén handdruk per persoon, soms wisselden we zelfs zinnen uit. Het voelde alsof ik een tienjarige ballenjongen was, die naast Ronaldo het voetbalveld op mag lopen. En dat hij dan naar je knipoogt. Vèèèt! Nadien accepteerden ze zelfs mijn vriendschapsverzoeken op Facebook. Maar omdat ik ook wat moest vertellen die avond, trilde ik al twintig uur van stress. De gebeurtenis drong nauwelijks tot me door. Daarom besloot ik een paar maanden later mijn helden nog eens van dichtbij te gaan zien.
3519651938_42237f4a6c_bIk ben één van de eerste bezoekers op literaire avond Watershed in Eindhoven. Nietsvermoedend loop ik opeens woordenheldin Rijneveld tegen het lijf. Ze kijkt me aan en begroet me met een uitgesproken ‘Hallo.’ In de zaal zie ik een schrijver die ik op Twitter volg met zijn twee zoontjes, even later druppelt nog een bekende schrijver binnen. In het publiek zitten ongetwijfeld nog meer zwaar- en lichtgewichten.

Deze mensen voor me te zien, met gewone of hippe kleding om hun hoogstpersoonlijke lijven, hun zekere en onzekere maniertjes, hun stemmen en blikken. De verhalen en gedichten die vóór me tot leven komen. Wat. Een. Extase. Soms verdrink ik, echt, dan verdwijnt de ruimte om me heen en zie ik alleen de man of vrouw achter de microfoon.

Je helden live zien, het is een enorme aanrader. Geen idee waarom ik me dat nu pas realiseer. Het heeft namelijk drie concrete voordelen.

1) Je kan er de hoop mee opkrikken dat je zelf ooit tot die hoogte stijgt. Zij zijn mensen, jij bent een mens. Logisch gezien rechtvaardigt dat toch wel de conclusie dat ook jij goede dingen kan doen?

2) Het relativeert. Hoewel het godsonmogelijk mooi is je helden te zien shinen, stelt het de absurde projecties ook bij. Het zijn maar gewoon mensen.

3) Er is in het leven geen geschikter richtpunt dan je helden. Zij zijn wat jij worden wil. Jawel, dat zijn ze. Achter de nevelige horizon des levens schitteren zij als volgroeide, briljante sterren. Door ze op te zoeken, breek je door de mist en kun je verlicht raken. Of nog verder verblind.

  
Mail

Ron Vaessen (1987) is wetenschapsjournalist en zint op een debuutnovelle.

Hard//hoofd is gratis en
heeft geen advertenties

Steun Hard//hoofd

Ontvang persoonlijke brieven
van redacteuren

Inschrijven

Steun de makers van de toekomst

Hard//hoofd is een vrije ruimte voor nieuwe makers. Een niet-commercieel platform waar talent online en offline de ruimte krijgt om te experimenteren en zich te ontwikkelen. We zijn bewust gratis toegankelijk en advertentievrij. Wij geloven dat nieuwe makers vooral een scherpe en eigenzinnige stem kunnen ontwikkelen als zij niet worden verleid tot clickbait en sensatie: die vrijheid vormt de basis voor originele verbeelding en nieuwe verhalen.

Steun ons

  • Foto van Marte Hoogenboom
    Marte HoogenboomHoofdredacteur
  • Foto van Mark de Boorder
    Mark de BoorderUitgever
  • Foto van Kris van der Voorn
    Kris van der VoornAdjunct-hoofdredacteur
  • Foto van Sander Veldhuizen
    Sander VeldhuizenUitgeefassistent
Lees meer
het laatste
Column: Weten of je ooit moeder wil worden

Weten of je ooit moeder wil worden

Eva wordt geconfronteerd met de beruchte wel-of-geen-kinderen-vraag en zet de voor- en nadelen tegenover elkaar. Lees meer

Vrees de cocon niet: ze is nog warm

Vrees de cocon niet

Nu de feestjes voorzichtig weer op gang komen, beseft Rijk Kistemaker hoeveel hij níet heeft gemist. Gestrand tussen veganistische sneakers en gesprekken over Jeff Bezos verzint hij voor zichzelf een stiller leven. Een tip over verlangen naar lauwe thee en warme cocons. Lees meer

Alles Vijf Sterren: Steek die maar in je zak!

Steek die maar in je zak!

Deze week worden onze redacteurs blij van enthousiaste opstekers (op gepast volume), kunst in je broekzak en een wisselaccount op Twitter. Lees meer

De maakbare mens

De maakbare mens

Zijn mensen net als machines? Het bezoek van een monteur laat Marthe van Bronkhorst nadenken over haar eigen bedrading. Lees meer

Column: Tot op het bot

Tot op het bot

Een oude brief van een vriendin voert Eva terug naar een periode waarin het wat minder lekker met haar ging. Lees meer

Framer geframed

Framer geframed

Marthe van Bronkhorst ziet haar angst onder ogen en besluit haar ervaring als psycholoog te verrijken door zelf de patiënt te worden. De belangrijkste les? Ook therapeuten weten niet alles. Lees meer

Dingen die niet kloppen, maar die ik wel geloof

Dingen die niet kloppen, maar die ik wel geloof

Hoe goedgelovig mag een mens eigenlijk zijn? Waar Eva van den Boogaard soms dwangmatig eerlijk is, blijkt haar neef F. regelmatig informatie aan haar te verstrekken die niet klopt. Lees meer

 Weet je nog, de nacht?

Weet je nog, de nacht?

Het ‘vergeten’ nachtleven krabbelt terug, en onze eigen lichamen blijken zich als gisteren te herinneren hoe ze van hun eigen bewegingen kunnen genieten. Lees meer

Het Juttersmuseum, de plek van alles wat je vergeten bent

Het Juttersmuseum, de plek van alles wat je vergeten bent

Marthe van Bronkhorst leidt haar lezer rond tussen de verloren schoenen en vergeten herinneringen in het Juttersmuseum. We stuiten op drie vergeten gedichten. Lees meer

Column: More is more

More is more

Eva reflecteert op haar ambivalente relatie met matigheid. Lees meer

Neem je ouders mee naar het museum

Neem je ouders mee naar het museum

De idealen van ouders en hun kinderen komen niet altijd overeen. Schrijver Michael ter Maat legt zich daar niet bij neer en neemt zijn vader mee naar het Krölller Müller. Een tip om het niet bij 'ok, boomer' te laten.  Lees meer

Column: Over geld

Over geld

Eva vergelijkt de manier waarop ze toen en nu tegen geld aankijkt en hoe het verschil in inkomen binnen haar vriendengroep de verhoudingen heeft veranderd. Lees meer

Stukje

Stukje

Marthe van Bronkhorst gelooft het niet: Al die schrijfadviezen van grote namen die beweren hun muze gevonden te hebben. Een oude Griekse visie op inspiratie was dat je zelf niet de inspiratie op moest zoeken, maar dat de muze jóú moest vinden. Ach, wat je maar vooruit brengt. En anders ga je gewoon net zolang boodschappen doen totdat je een ''stukje'' gevonden hebt? Lees meer

Tompouce 1

Tompouce

Eva vraagt zich af waarom de documentatie van haar jeugd ineens leuk moet zijn nu haar moeder alle oude videobanden heeft laten digitaliseren. Lees meer

Alleen samen krijgen we u eronder

Alleen samen krijgen we u eronder

Mark Rutte is het niet vergeten, vanaf vandaag wordt alles soepel! Geef vooral weer die drie zoenen en alsjeblieft: dicht op de mond graag. Waarom zou je denken aan de uitgeputte zorg en de oplopende IC-cijfers als je ook aan jezelf kan denken? Nou dan. Lees meer

Met (voor het eerst!) een illustratie van Melcher Oosterman. Lees meer

Column: Inferno onder de roltrap

Inferno onder de roltrap

Een defecte roltrap op het station herinnert Eva eraan hoe ze als kind soms verborgen werelden en niet per se bestaande systemen waarnam. Lees meer

De nobele kunst van het missen

De nobele kunst van het missen

Marthe van Bronkhorst mist een hoop dingen in haar leven. Haarelastiekjes, de deuk in de bank die ze maakte in het vakantiehuisje, en ze kan maar niet vergeten dat Philip Freriks gestopt is met het journaal. (kom terug, Philip!). Maar waar komt dit missen vandaan?
Met (voor de laatste keer!) een illustratie van Jessica Bacuna. Lees meer

Column: Wasverzachter

Wasverzachter

Een fietstochtje met twee vrienden voert Eva naar een nieuwbouwwijk, waar het leven bij nader inzien toch zo slecht nog niet zou zijn. Lees meer

Een ezel stoot zich geen twee keer aan dezelfde steen, maar een kiezer wel

Een ezel stoot zich geen twee keer aan dezelfde steen, maar een kiezer wel

Marthe van Bronkhorst verdiept zich ter voorbereiding van de verkiezingen in de Archieven der Vergeten Partijen. Ook dit jaar zijn er maar liefst 37 verkiesbare partijen. Wie zijn hen voorgegaan, en zat er dan echt niet een bij die de tand des tijds had moeten overleven? Lees meer

Column: Dingen die we niet gehoord hebben

Dingen die we niet gehoord hebben

Een gehoorbeschadiging is wat Eva van den Boogaard met haar opa gemeen heeft. Verder weet ze niet veel over hem en zijn oorlogsverleden, behalve dat het opgelopen trauma ook zijn nageslacht raakte. Lees meer