Asset 14

Doe je boodschappen online

Tip: Doe je boodschappen online

Mijn geluk tijdens de zomer van 2017 was het resultaat van een eenvoudige optelsom. Ik had uitzicht op zeeën - van tijd, van woorden en gewoon, van zout water. Dat was één. Twee: inzicht. In het leven en waar geluk eigenlijk uit bestaat. En dat maakte drie: ik wilde geloven dat dit het leven was. De waarheid, dat een mens na de zomervakantie weer op kantoor wordt verwacht, stak me zoals geen zonnesteek dat kan.

Een doekje voor het bloeden kreeg ik, ironisch genoeg, aangereikt op kantoor. Tijdens het lunchpraatje hebben collega D en ik het over wassen, strijken, schoonmaken en boodschappen doen. Ook van die dingen, die tijdens vakantie ver(der) van het bed staan. Kon dat maar zo blijven.

En dat kan, zegt D. Was kan naar de stomerij, een huis kan bijgehouden worden door een schoonmaker. Het kost een paar centen, maar in de vrijgekomen tijd kan je zelf aan het werk. Een artikel schrijven voor een economisch weekblad, bijvoorbeeld. Dat levert waarschijnlijk nog winst op ook. En boodschappen, zegt D als hij zijn tanden zet in een kleffe maaltijd, die doe ik toch zeker niet zelf? Iedereen bij hem in de buurt laat ze bezorgen. In het weekend staat de hele wijk op de oprit, terwijl een bezorger de kratten met kruidenierswaren de garages in sjouwt.

Hier trek ik de grens. Je boodschappen laten bezorgen is niet alleen lamlendig, je betaalt er ook negen euro bezorgkosten voor. Per week. D breekt in en corrigeert: ‘Zo duur is dat niet, en je haalt het er makkelijk uit. Denk aan de impulsaankopen die je niet meer doet.’

Ik denk aan de duurdere maaltijden die ik in de bedrijfskantine koop vanwege mijn niet-gevulde voorraadkast. Aan grootverpakkingen die ik niet meekrijg op de fiets. De naar vlugge berekening honderden volle dagen die je in een mensenleven in de supermarkt doorbrengt.

Het eindeloos op- en neer appen. ‘Zullen we shoarma doen? Hebben we nog knoflook? Moet jij nog iets? Hallo?’ Producten zoeken. Bukken en op je tenen wiebelen. De mensen, die hinderlijke roadblocks met hun mandjes, karretjes en kopjes gratis slootkoffie. Producten op de band uitladen, zodra het kan. Balkje neerzetten. Wachten. Jezelf ergens aan ergeren. Een tas pakken. Als een robot voorgeprogrammeerde zinnetjes opzeggen waarmee je de Turingtest zeker niet zou doorstaan: ‘Hallo.’ ‘Hallo.’ ‘Bonuskaart?’ ‘Oh, even scannen.’ ‘Gelukt. Koopzegels?’ ‘Nee.’ ‘Dat is dan zoveel euro.’ ‘Pinnen, alsjeblieft.’ ‘U moet hem er even opnieuw indoen.’ ‘Bonnetje?’ ‘Nee.’ ‘Spaarzegels?’ ‘Die wel.’ ‘Fijne dag.’ ‘Ja, jij ook.’ Einde gesprek. Tas volladen. De zware bende meeslepen naar huis. Daar – eindelijk verlossing – alles uitladen in droge en koele kasten. En dan het besef: vergeten bananen te halen.

Nee, dank je wel. Boodschappen doe ik voortaan lekker online. In de supermarkt zie je me misschien nog twee keer per week. Voor vederlichte croissants. Of als ik vergeten ben te bestellen.

Mail

Ron Vaessen (1987) is wetenschapsjournalist en zint op een debuutnovelle.

Hard//hoofd is gratis en
heeft geen advertenties

Steun Hard//hoofd

Ontvang persoonlijke brieven
van redacteuren

Inschrijven

Steun de makers van de toekomst

Hard//hoofd is een vrije ruimte voor nieuwe makers. Een niet-commercieel platform waar talent online en offline de ruimte krijgt om te experimenteren en zich te ontwikkelen. We zijn bewust gratis toegankelijk en advertentievrij. Wij geloven dat nieuwe makers vooral een scherpe en eigenzinnige stem kunnen ontwikkelen als zij niet worden verleid tot clickbait en sensatie: die vrijheid vormt de basis voor originele verbeelding en nieuwe verhalen.

Steun ons

  • Foto van Marte Hoogenboom
    Marte HoogenboomHoofdredacteur
  • Foto van Mark de Boorder
    Mark de BoorderUitgever
  • Foto van Kris van der Voorn
    Kris van der VoornAdjunct-hoofdredacteur
  • Foto van Sander Veldhuizen
    Sander VeldhuizenUitgeefassistent
Lees meer
het laatste
Column: Ik wens je alle goeds

Ik wens je alle goeds

Een afwijzing komt Eva koud op haar dak vallen. ‘Ik vond hem leuk, hij vond mij ook leuk, hij vond mij dus niet leuk, ik ben gewoon niet leuk genoeg.’ Lees meer

Koop de roze bril

Koop de roze bril

Lang geloofde Shulamit Löwensteyn dat een ingebouwd stapelbed de oplossing zou zijn voor al haar moeilijkheden. Had ze daar gelijk in? Een tip over tulpen, taart en het kopen van troost. Lees meer

Column: Het enige woord dat het omschrijft

Het enige woord dat het omschrijft

Het voorlopig laatste uitstapje naar de bios met haar vader krijgt voor Eva een duistere lading. Lees meer

Kon je maar aanbeden worden

Kon je maar aanbeden worden

Hologrammen, goud licht en een religieus lam laten Marthe van Bronkhorst zich klein voelen tijdens een kerkbezoek. Lees meer

Wees talentloos

Wees talentloos

Tijdens een date raakt Wolter de Boer verwikkeld in een socratisch vraaggesprek rond talent. Een tip over het afschaffen van aanleg. Lees meer

'Het kán dus wel.'

'Het kán dus wel'

Eva is dolblij voor (en stikjaloers op) haar smoorverliefde vriendin. Lees meer

Column

In een te specifieke vorm geslepen

Op ieder potje past een dekseltje, toch? Marthe van Bronkhorst vraagt zich af of ze daarvoor niet té veel eigenaardigheden heeft: "Als ik nog groter groei, dan moet een bosbrand mij snoeien. En wat voor allesverzengende liefde moet dat zijn waardoor het specifieke houtsnijwerkje dat je bent geworden af fikt, helemaal ombuigt, en opnieuw wortel schiet?" Lees meer

Column: Ik ben geen dreumes, ik ben Julie!

Ik ben geen dreumes, ik ben Julie!

Eva's nichtje van twee geeft tijdens een bezoek aan de speeltuin blijk van een opvallende afkeer van hokjesdenken. Lees meer

Breek het brutalisme

Breek het brutalisme

In een distrack over het brutalisme maakt Marthe van Bronkhorst duidelijk dat ze helemaal klaar is met de betonnen architectuurstijl: "Wat is de deal met al die bouw freaking putten, nog minder fundament voor kunst dan vier keer Rutte?" Lees meer

Column: Zullen we vrienden worden?

Zullen we vrienden worden?

Corona of geen corona, Eva blijft haar sociale cirkel onderhouden en zo nodig verversen met aanwas. Lees meer

Column: Tegen vrienden zeg ik nooit goed 'doei'

Tegen vrienden zeg ik nooit goed 'doei'

Over de dood van haar grootouders dacht Eva van den Boogaard vroeger wel na, maar over die van een goede vriend? Lees meer

Achtbaantester 1

Achtbaantester

Marthe van Bronkhorst hangt op de kop in een looping en weet één ding zeker: achtbanen worden alleen spannend als ze een goed verhaal hebben. Lees meer

Column: Weten of je ooit moeder wil worden

Weten of je ooit moeder wil worden

Eva wordt geconfronteerd met de beruchte wel-of-geen-kinderen-vraag en zet de voor- en nadelen tegenover elkaar. Lees meer

Vrees de cocon niet: ze is nog warm

Vrees de cocon niet

Nu de feestjes voorzichtig weer op gang komen, beseft Rijk Kistemaker hoeveel hij níet heeft gemist. Gestrand tussen veganistische sneakers en gesprekken over Jeff Bezos verzint hij voor zichzelf een stiller leven. Een tip over verlangen naar lauwe thee en warme cocons. Lees meer

Alles Vijf Sterren: Steek die maar in je zak!

Steek die maar in je zak!

Deze week worden onze redacteurs blij van enthousiaste opstekers (op gepast volume), kunst in je broekzak en een wisselaccount op Twitter. Lees meer

De maakbare mens

De maakbare mens

Zijn mensen net als machines? Het bezoek van een monteur laat Marthe van Bronkhorst nadenken over haar eigen bedrading. Lees meer

Column: Tot op het bot

Tot op het bot

Een oude brief van een vriendin voert Eva terug naar een periode waarin het wat minder lekker met haar ging. Lees meer

Framer geframed

Framer geframed

Marthe van Bronkhorst ziet haar angst onder ogen en besluit haar ervaring als psycholoog te verrijken door zelf de patiënt te worden. De belangrijkste les? Ook therapeuten weten niet alles. Lees meer

Dingen die niet kloppen, maar die ik wel geloof

Dingen die niet kloppen, maar die ik wel geloof

Hoe goedgelovig mag een mens eigenlijk zijn? Waar Eva van den Boogaard soms dwangmatig eerlijk is, blijkt haar neef F. regelmatig informatie aan haar te verstrekken die niet klopt. Lees meer

 Weet je nog, de nacht?

Weet je nog, de nacht?

Het ‘vergeten’ nachtleven krabbelt terug, en onze eigen lichamen blijken zich als gisteren te herinneren hoe ze van hun eigen bewegingen kunnen genieten. Lees meer