Asset 14

Zeg het gewoon niet

Tip: Zeg het gewoon niet

Er zijn veel dingen die ik vaker hardop zou willen zeggen: dat ik verliefd ben op iemand (het liefst tegen die iemand), dat ik me zorgen maak om mijn studieschuld, dat ik van mijn ouders houd, ook al zijn ze soms zo moeilijk, dat de meerderheid van de boeken in mijn huis ongelezen is, dat ik soms nog steeds verlang naar mijn ex, of dat ik graag naar huis wil.

Maar daar gaat het nu even niet om. Voordat ik ga proberen bovenstaande dingen vaker hardop uit te spreken, wil ik eerst heel graag leren om bepaalde dingen vooral níet te zeggen.

Toen ik nog studeerde, zocht ik een baantje. Op een goede dag zat ik tegenover een vrouw in een klein Amsterdams theater. Ze zocht iemand die tijdens avondprogramma’s het overzicht kon houden over de foyer, die het publiek via een omroepsysteem kon laten weten dat de zaal geopend was, dichtging of dat de pauze bijna voorbij was. Het leek me leuk werk: precies de goede hoeveelheid inhoud en uitdaging maar niet te veeleisend. Het gesprekje ging goed. Ik zag mezelf daar al staan op een avond in de nabije toekomst: zicht op de entree en de deur van de zaal, oogcontact met de mensen achter de bar, hoe laat is het, oké, we gaan beginnen.

‘Wil je na je studie ook graag aan de slag in de theaterwereld?’ was de laatste vraag van het sollicitatiegesprek. Niet per se. Ik wilde gewoon heel graag een baantje. Als ik dan toch moest werken, leek dit baantje me perfect. Dat was hoe ik erin stond en wat ik zei. Pas toen ik na het gesprek naar huis was gefietst en op mijn bed zat te overdenken hoe het was gegaan, besefte ik dat mijn laatste antwoord misschien iets te eerlijk was geweest. Niet geheel onverwacht kreeg ik het baantje niet.

Het was niet de eerste keer dat ik te eerlijk was en ook zeker niet de laatste. Er zijn talloze andere voorbeelden: die keer dat ik solliciteerde naar een baantje in een soepwinkel en toegaf dat ik niet echt ambitie had om later te werken als (soep)kok, die keer dat ik me gedwongen voelde om de jongen met wie ik een paar keer had afgesproken te vertellen dat ik met iemand anders had gezoend, die keer dat ik onder een verkeersboete uit had kunnen komen als ik had kunnen doen alsof ik niet wist dat het op die plek verboden was om te fietsen.

Over de jaren heen heb ik door schade en schande geleerd dat eerlijkheid niet altijd het langst duurt. Dat de sociale regels omtrent zeggen wat waar is en krijgen wat je wilt soms helemaal niks te maken hebben met eerlijkheid. ‘Lotte,’ zeggen mijn vrienden, ‘Je hoeft niet alles te zeggen, degene met wie je praat weet niet wat je níet vertelt.’ Nee, dat klopt in feite, maar dat klopt volgens mijn morele kompas niet en daar gaat het mis. Goed, het is duidelijk dat het aan mij ligt. Daarom wil ik alle andere te eerlijke mensen een hart onder de riem steken: het ligt aan jou, maar beter zeg je het gewoon niet.

 

Beeld: Russell Davies via Flickr.

Het bovenstaande gelezen en getroffen door inspiratie? Altijd al op Hard//hoofd willen publiceren? Stuur je tip op naar lotte@hardhoofd.com!

Mail

Lotte Akkerman schrijft, leest, redigeert, borduurt en verzamelt schelpen. Ze houdt niet van verandering.

Hard//hoofd is gratis en
heeft geen advertenties

Steun Hard//hoofd

Ontvang persoonlijke brieven
van redacteuren

Inschrijven

Steun de makers van de toekomst

Hard//hoofd is een vrije ruimte voor nieuwe makers. Een niet-commercieel platform waar talent online en offline de ruimte krijgt om te experimenteren en zich te ontwikkelen. We zijn bewust gratis toegankelijk en advertentievrij. Wij geloven dat nieuwe makers vooral een scherpe en eigenzinnige stem kunnen ontwikkelen als zij niet worden verleid tot clickbait en sensatie: die vrijheid vormt de basis voor originele verbeelding en nieuwe verhalen.

Steun ons

  • Foto van Marte Hoogenboom
    Marte HoogenboomHoofdredacteur
  • Foto van Mark de Boorder
    Mark de BoorderUitgever
  • Foto van Kris van der Voorn
    Kris van der VoornAdjunct-hoofdredacteur
  • Foto van Sander Veldhuizen
    Sander VeldhuizenUitgeefassistent
Lees meer
het laatste
Column: Weten of je ooit moeder wil worden

Weten of je ooit moeder wil worden

Eva wordt geconfronteerd met de beruchte wel-of-geen-kinderen-vraag en zet de voor- en nadelen tegenover elkaar. Lees meer

Vrees de cocon niet: ze is nog warm

Vrees de cocon niet

Nu de feestjes voorzichtig weer op gang komen, beseft Rijk Kistemaker hoeveel hij níet heeft gemist. Gestrand tussen veganistische sneakers en gesprekken over Jeff Bezos verzint hij voor zichzelf een stiller leven. Een tip over verlangen naar lauwe thee en warme cocons. Lees meer

Alles Vijf Sterren: Steek die maar in je zak!

Steek die maar in je zak!

Deze week worden onze redacteurs blij van enthousiaste opstekers (op gepast volume), kunst in je broekzak en een wisselaccount op Twitter. Lees meer

De maakbare mens

De maakbare mens

Zijn mensen net als machines? Het bezoek van een monteur laat Marthe van Bronkhorst nadenken over haar eigen bedrading. Lees meer

Column: Tot op het bot

Tot op het bot

Een oude brief van een vriendin voert Eva terug naar een periode waarin het wat minder lekker met haar ging. Lees meer

Framer geframed

Framer geframed

Marthe van Bronkhorst ziet haar angst onder ogen en besluit haar ervaring als psycholoog te verrijken door zelf de patiënt te worden. De belangrijkste les? Ook therapeuten weten niet alles. Lees meer

Dingen die niet kloppen, maar die ik wel geloof

Dingen die niet kloppen, maar die ik wel geloof

Hoe goedgelovig mag een mens eigenlijk zijn? Waar Eva van den Boogaard soms dwangmatig eerlijk is, blijkt haar neef F. regelmatig informatie aan haar te verstrekken die niet klopt. Lees meer

 Weet je nog, de nacht?

Weet je nog, de nacht?

Het ‘vergeten’ nachtleven krabbelt terug, en onze eigen lichamen blijken zich als gisteren te herinneren hoe ze van hun eigen bewegingen kunnen genieten. Lees meer

Het Juttersmuseum, de plek van alles wat je vergeten bent

Het Juttersmuseum, de plek van alles wat je vergeten bent

Marthe van Bronkhorst leidt haar lezer rond tussen de verloren schoenen en vergeten herinneringen in het Juttersmuseum. We stuiten op drie vergeten gedichten. Lees meer

Column: More is more

More is more

Eva reflecteert op haar ambivalente relatie met matigheid. Lees meer

Neem je ouders mee naar het museum

Neem je ouders mee naar het museum

De idealen van ouders en hun kinderen komen niet altijd overeen. Schrijver Michael ter Maat legt zich daar niet bij neer en neemt zijn vader mee naar het Krölller Müller. Een tip om het niet bij 'ok, boomer' te laten.  Lees meer

Column: Over geld

Over geld

Eva vergelijkt de manier waarop ze toen en nu tegen geld aankijkt en hoe het verschil in inkomen binnen haar vriendengroep de verhoudingen heeft veranderd. Lees meer

Stukje

Stukje

Marthe van Bronkhorst gelooft het niet: Al die schrijfadviezen van grote namen die beweren hun muze gevonden te hebben. Een oude Griekse visie op inspiratie was dat je zelf niet de inspiratie op moest zoeken, maar dat de muze jóú moest vinden. Ach, wat je maar vooruit brengt. En anders ga je gewoon net zolang boodschappen doen totdat je een ''stukje'' gevonden hebt? Lees meer

Tompouce 1

Tompouce

Eva vraagt zich af waarom de documentatie van haar jeugd ineens leuk moet zijn nu haar moeder alle oude videobanden heeft laten digitaliseren. Lees meer

Alleen samen krijgen we u eronder

Alleen samen krijgen we u eronder

Mark Rutte is het niet vergeten, vanaf vandaag wordt alles soepel! Geef vooral weer die drie zoenen en alsjeblieft: dicht op de mond graag. Waarom zou je denken aan de uitgeputte zorg en de oplopende IC-cijfers als je ook aan jezelf kan denken? Nou dan. Lees meer

Met (voor het eerst!) een illustratie van Melcher Oosterman. Lees meer

Column: Inferno onder de roltrap

Inferno onder de roltrap

Een defecte roltrap op het station herinnert Eva eraan hoe ze als kind soms verborgen werelden en niet per se bestaande systemen waarnam. Lees meer

De nobele kunst van het missen

De nobele kunst van het missen

Marthe van Bronkhorst mist een hoop dingen in haar leven. Haarelastiekjes, de deuk in de bank die ze maakte in het vakantiehuisje, en ze kan maar niet vergeten dat Philip Freriks gestopt is met het journaal. (kom terug, Philip!). Maar waar komt dit missen vandaan?
Met (voor de laatste keer!) een illustratie van Jessica Bacuna. Lees meer

Column: Wasverzachter

Wasverzachter

Een fietstochtje met twee vrienden voert Eva naar een nieuwbouwwijk, waar het leven bij nader inzien toch zo slecht nog niet zou zijn. Lees meer

Een ezel stoot zich geen twee keer aan dezelfde steen, maar een kiezer wel

Een ezel stoot zich geen twee keer aan dezelfde steen, maar een kiezer wel

Marthe van Bronkhorst verdiept zich ter voorbereiding van de verkiezingen in de Archieven der Vergeten Partijen. Ook dit jaar zijn er maar liefst 37 verkiesbare partijen. Wie zijn hen voorgegaan, en zat er dan echt niet een bij die de tand des tijds had moeten overleven? Lees meer

Column: Dingen die we niet gehoord hebben

Dingen die we niet gehoord hebben

Een gehoorbeschadiging is wat Eva van den Boogaard met haar opa gemeen heeft. Verder weet ze niet veel over hem en zijn oorlogsverleden, behalve dat het opgelopen trauma ook zijn nageslacht raakte. Lees meer