Asset 14

Bevriend de vrienden van je opa en oma

Tip: Bevriend de vrienden van je opa en oma

Sinds het overlijden van mijn grootouders plan ik eens in de zoveel tijd een logeeruitje naar een oude vriendin van mijn oma. Ruim van tevoren kondig ik mijn komst naar Friesland aan en de dame in kwestie belt mij standaard vier dagen voor onze afspraak op met de vraag wat ik wil eten. Wanneer ons telefoongesprek op zijn eind loopt, roept ze hard door de hoorn: dááág, vrouwtje, tot gauw! Later hoor ik van mijn moeder dat ook zij gebeld is met het nieuws dat ik op bezoek kom en wat we die avond gaan eten.

Na een lange reis (tram-trein-bus-bus-wandeling) sta ik voor de deur, aan de knop hangt een Fries vlaggetje met ‘Wolkom’ erop. De vriendin van mijn oma haalt me binnen onder groots gejuich en noemt me meisje. Zij is een van de weinigen die dit ongestraft mag doen. Voordat we kunnen gaan zitten, moet ze even mijn moeder telefoneren om te zeggen dat ik er ben.

Onder het genot van tientallen kopjes thee hoort ze me uit en praten we over mijn opa en oma, die we allebei erg missen. Keer op keer kunnen we elkaar met tranen in onze ogen dezelfde verhalen vertellen. Over de kookkunsten en de grapjes van mijn opa, over bezoekjes aan het theater met mijn oma, over die keer dat mijn oma van de trap viel en over de verlossing die de dood soms kan zijn. De manier waarop de oude dame met mij omgaat, is doordrongen van haar liefde voor mijn grootouders. Het is een les in vriendschap en verdriet.

Rond etenstijd bied ik tevergeefs mijn hulp in de keuken aan. ‘Nee, nee, ga jij maar zitten en laat je lekker verwennen’, joelt de vriendin van mijn oma terwijl ze me onder een dekentje op de bank zet. Even later krijg ik een dienblad op mijn schoot met een bord bietenstamppot en een rundervink (mijn eetwens). Daarna volgt duo-vla met chocolademousse én advocaat (haar dessertwens). Ze neemt zelf ook een bakje en vraagt steeds glunderend of ik het lekker vind. Ik knik braaf. De rest van de avond bestaat uit nog meer thee en verhalen. Soms kijken we televisie. Liever nog bekijken we oude foto’s.

Om half tien doet ze tevreden de kachel en het licht uit en beveelt me om in de stoel bij het raam te gaan zitten. ‘Kijk, dit is mijn slaappil’, en ze gebaart naar de duisternis om ons heen. ‘Als oma nou toch eens wist dat jij hier bij mij bent’, zegt ze met een steeds zachter wordende stem. Ik mis mijn oma even heel erg, maar besef ook dat ik dankzij haar oude vriendin nog steeds zo dicht bij het geleefde en achtergelaten leven van mijn grootouders kan staan.

Misschien ken je de vrienden van je grootouders niet, of leven je opa en oma gewoon nog. Maar het delen en vieren van herinneringen aan verloren vrienden of familieleden met iemand die ze door en door heeft gekend, valt iedereen aan te raden. En als je niet van logeren houdt, kun je het ook gewoon bij telefoneren of een kaartje laten.

Beeld: Lotte Akkerman

Het bovenstaande gelezen en getroffen door inspiratie? Altijd al op Hard//hoofd willen publiceren? Stuur je stukje op naar tommy@hardhoofd.com!

Mail

Lotte Akkerman schrijft, leest, redigeert, borduurt en verzamelt schelpen. Ze houdt niet van verandering.

Hard//hoofd is gratis en
heeft geen advertenties

Steun Hard//hoofd

Ontvang persoonlijke brieven
van redacteuren

Inschrijven

Steun de makers van de toekomst

Hard//hoofd is een vrije ruimte voor nieuwe makers. Een niet-commercieel platform waar talent online en offline de ruimte krijgt om te experimenteren en zich te ontwikkelen. We zijn bewust gratis toegankelijk en advertentievrij. Wij geloven dat nieuwe makers vooral een scherpe en eigenzinnige stem kunnen ontwikkelen als zij niet worden verleid tot clickbait en sensatie: die vrijheid vormt de basis voor originele verbeelding en nieuwe verhalen.

Steun ons

  • Foto van Marte Hoogenboom
    Marte HoogenboomHoofdredacteur
  • Foto van Mark de Boorder
    Mark de BoorderUitgever
  • Foto van Kris van der Voorn
    Kris van der VoornAdjunct-hoofdredacteur
  • Foto van Sander Veldhuizen
    Sander VeldhuizenUitgeefassistent
Lees meer
het laatste
Column: Tegen vrienden zeg ik nooit goed 'doei'

Tegen vrienden zeg ik nooit goed 'doei'

Over de dood van haar grootouders dacht Eva van den Boogaard vroeger wel na, maar over die van een goede vriend? Lees meer

Achtbaantester 1

Achtbaantester

Marthe van Bronkhorst hangt op de kop in een looping en weet één ding zeker: achtbanen worden alleen spannend als ze een goed verhaal hebben. Lees meer

Column: Weten of je ooit moeder wil worden

Weten of je ooit moeder wil worden

Eva wordt geconfronteerd met de beruchte wel-of-geen-kinderen-vraag en zet de voor- en nadelen tegenover elkaar. Lees meer

Vrees de cocon niet: ze is nog warm

Vrees de cocon niet

Nu de feestjes voorzichtig weer op gang komen, beseft Rijk Kistemaker hoeveel hij níet heeft gemist. Gestrand tussen veganistische sneakers en gesprekken over Jeff Bezos verzint hij voor zichzelf een stiller leven. Een tip over verlangen naar lauwe thee en warme cocons. Lees meer

Alles Vijf Sterren: Steek die maar in je zak!

Steek die maar in je zak!

Deze week worden onze redacteurs blij van enthousiaste opstekers (op gepast volume), kunst in je broekzak en een wisselaccount op Twitter. Lees meer

De maakbare mens

De maakbare mens

Zijn mensen net als machines? Het bezoek van een monteur laat Marthe van Bronkhorst nadenken over haar eigen bedrading. Lees meer

Column: Tot op het bot

Tot op het bot

Een oude brief van een vriendin voert Eva terug naar een periode waarin het wat minder lekker met haar ging. Lees meer

Framer geframed

Framer geframed

Marthe van Bronkhorst ziet haar angst onder ogen en besluit haar ervaring als psycholoog te verrijken door zelf de patiënt te worden. De belangrijkste les? Ook therapeuten weten niet alles. Lees meer

Dingen die niet kloppen, maar die ik wel geloof

Dingen die niet kloppen, maar die ik wel geloof

Hoe goedgelovig mag een mens eigenlijk zijn? Waar Eva van den Boogaard soms dwangmatig eerlijk is, blijkt haar neef F. regelmatig informatie aan haar te verstrekken die niet klopt. Lees meer

 Weet je nog, de nacht?

Weet je nog, de nacht?

Het ‘vergeten’ nachtleven krabbelt terug, en onze eigen lichamen blijken zich als gisteren te herinneren hoe ze van hun eigen bewegingen kunnen genieten. Lees meer

Het Juttersmuseum, de plek van alles wat je vergeten bent

Het Juttersmuseum, de plek van alles wat je vergeten bent

Marthe van Bronkhorst leidt haar lezer rond tussen de verloren schoenen en vergeten herinneringen in het Juttersmuseum. We stuiten op drie vergeten gedichten. Lees meer

Column: More is more

More is more

Eva reflecteert op haar ambivalente relatie met matigheid. Lees meer

Neem je ouders mee naar het museum

Neem je ouders mee naar het museum

De idealen van ouders en hun kinderen komen niet altijd overeen. Schrijver Michael ter Maat legt zich daar niet bij neer en neemt zijn vader mee naar het Krölller Müller. Een tip om het niet bij 'ok, boomer' te laten.  Lees meer

Column: Over geld

Over geld

Eva vergelijkt de manier waarop ze toen en nu tegen geld aankijkt en hoe het verschil in inkomen binnen haar vriendengroep de verhoudingen heeft veranderd. Lees meer

Stukje

Stukje

Marthe van Bronkhorst gelooft het niet: Al die schrijfadviezen van grote namen die beweren hun muze gevonden te hebben. Een oude Griekse visie op inspiratie was dat je zelf niet de inspiratie op moest zoeken, maar dat de muze jóú moest vinden. Ach, wat je maar vooruit brengt. En anders ga je gewoon net zolang boodschappen doen totdat je een ''stukje'' gevonden hebt? Lees meer

Tompouce 1

Tompouce

Eva vraagt zich af waarom de documentatie van haar jeugd ineens leuk moet zijn nu haar moeder alle oude videobanden heeft laten digitaliseren. Lees meer

Alleen samen krijgen we u eronder

Alleen samen krijgen we u eronder

Mark Rutte is het niet vergeten, vanaf vandaag wordt alles soepel! Geef vooral weer die drie zoenen en alsjeblieft: dicht op de mond graag. Waarom zou je denken aan de uitgeputte zorg en de oplopende IC-cijfers als je ook aan jezelf kan denken? Nou dan. Lees meer

Met (voor het eerst!) een illustratie van Melcher Oosterman. Lees meer

Column: Inferno onder de roltrap

Inferno onder de roltrap

Een defecte roltrap op het station herinnert Eva eraan hoe ze als kind soms verborgen werelden en niet per se bestaande systemen waarnam. Lees meer

De nobele kunst van het missen

De nobele kunst van het missen

Marthe van Bronkhorst mist een hoop dingen in haar leven. Haarelastiekjes, de deuk in de bank die ze maakte in het vakantiehuisje, en ze kan maar niet vergeten dat Philip Freriks gestopt is met het journaal. (kom terug, Philip!). Maar waar komt dit missen vandaan?
Met (voor de laatste keer!) een illustratie van Jessica Bacuna. Lees meer

Column: Wasverzachter

Wasverzachter

Een fietstochtje met twee vrienden voert Eva naar een nieuwbouwwijk, waar het leven bij nader inzien toch zo slecht nog niet zou zijn. Lees meer