Hard//hoofd zoekt donateurs/kunstverzamelaars! Geniet je met enige regelmaat van onze artikelen? Ondersteun Hard//hoofd dan en hang ons aan je muur.
Als kind vond ik wasmachines angstaanjagend. Het kwam doordat ik wist dat je je hoofd kon verliezen als je ‘m in de wastrommel stopt. Iets dat bevestigd werd op een verder vredige zondagochtend, tijdens een aflevering van het VPRO programma Madelief. De wasmachine draaide haar hoofd eraf, waarna die handmatig weer op haar lichaam gezet moest worden. De gruwelijkheid waar ze kinderen op tv al niet mee confronteren!
Intussen zijn de jaren voorbijgegaan, met louter wasbeurten zonder gruwelijke afloop. Zo ben ik ervan overtuigd geraakt dat een wasmachine eigenlijk helemaal niet zo eng is. Dat hij er helemaal niet uit is alles op te vreten wat binnen bereik komt.
Volledig onterecht, blijkt uit een ontdekking van een paar dagen terug.
Ik las een stukje van Martin Bril over sokken. Ik ben altijd dol op overtuigende beschouwingen gewijd aan op het eerste gezicht de meest onbenullige zaken. Aan het einde hebben ze je ervan overtuigd dat de futiliteit van filosofische hoofdzaak is, ondersteund met talloze sterke argumenten. Zoals hoe het vioolgeluid in horrorfilms alles, van een loopje door het bos tot het bereiden van een Tarte Tatin, eng kan maken.
Maar ik las dus de column over sokken, die eindigde met het overbekende verschijnsel van sokkenverdwijningen tijdens wasbeurten. Tot grote ergernis van iedereen, want je blijft met eenlingen van je favoriete sokken achter, en vooral: werkelijk niemand weet waar ze zijn gebleven. Nergens valt een menselijke fout te ontdekken. Hoe je met deze machteloosheid omgaat verschilt per persoon. Ik reageer op incomplete paren door stoïcijns toch alle sokken te forceren tot combinaties, iets waardoor een vriend van mij, wanneer ik mijn schoenen heb uitgetrokken, me inmiddels Pippi Langkous noemt.
Maar hier zit 'm de crux: het ligt niet aan ons.
Na al die jaren vroeg ik me na het lezen van de Sokkencolumn opeens af, of er niet tóch een logische verklaring voor de mysterieuze verdwijningen was. Het liefst eentje zonder middeleeuwse mythes, waardoor het lek boven zou komen en iedereen met sokken weer gelukkig zou kunnen zijn. Ik startte Google op en vond warempel een solide verklaring. De vraag is alleen of we er geruster op moeten worden.
Uit een antwoord-op-al-uw-vragen-rubriek van de Libelle (de inhoud werd door andere bronnen bevestigd), bleek dat je sokken toch verdwijnen door achter te blijven in je wasmachine. De trommel heeft namelijk hele smalle gleuven waar eens in de zoveel tijd een sok in verdwijnt. En daarna, hier komt het: worden ze door het verteer- en wentelsysteem letterlijk opgevreten.
De tip naar aanleiding van deze ontdekking is natuurlijk om alle sokkensets die je lief zijn met de hand te wassen. En verder om zoveel mogelijk uit de buurt te blijven van wasmachines. Het opvreetsysteem komt immers akelig dicht bij de onthoofding van Madelief.
