Lieve Luuk,
Ik heb een nieuwe vriend, en ik heb het gevoel dat ik de enige ben die hem leuk vindt. Het is een heel ander iemand dan waar ik tot nu toe altijd mee uitging, hij gaat bijvoorbeeld niet naar het theater en leest niet veel. Maar ik heb veel plezier met hem en eigenlijk ben ik niet op zoek naar een relatie, dus vraag ik me niet eens echt af of het op lange termijn wel zou werken. Het interesseert me niet zo.
Ik voel wel dat mijn omgeving hem niet leuk vindt, mijn huisgenoot heeft het zelfs inmiddels tegen me gezegd. Nu is de vraag; moet ik hem meenemen naar een feest aankomend weekend of moet ik denken: ‘laat maar’?
Groeten,
Anoniem
Lieve Anoniem,
Ja, een netelige situatie. Als je zonder je vriend naar het feest gaat zal hij denken: ‘Ze wil dus niet dat haar vrienden mij beter leren kennen, maar alleen mijn profielfoto’s laten zien. Ze wil me alleen maar om mijn lichaam. Ik ben een pratende dildo. Ik kap ermee.’
De andere optie is om hem wél mee te nemen. Ook dat kan verkeerd uitpakken. Net tijdens de interessante discussie over het existentiële nut van applaus voorafgaand aan een theatervoorstelling komt je vriend er tussendoor met de vraag of waar de Patatje Joppie-chips zijn.
Iedereen kent toch wel de angst, dat er tijdens een feestje een alom gelouterde schrijver wordt genoemd die je tot je schrik niet gelezen hebt, en dat je, opdat je niet ontmaskerd wordt van je veelbelezen intellectuele imago, daarna in een web van volkomen doorzichtige verzinsels verstrikt raakt inclusief ontroerende citaten van scholieren.com. Die angst moet dan wel onovertroffen zijn met een onbelezen vriend naast je, die ieder moment je sociale leven de nek om kan draaien.
En toch: er is iets in hem dat jou aantrekt, in ieder geval op korte termijn. Je hebt plezier met hem, zeg je. Hij zal verrassend en spontaan zijn. Misschien wel meer dan je vorige vriendjes. En misschien wel juist doordat hij het leven niet eerst in een literair meesterwerk of op een podium uitvoerig hoeft te hebben bestudeerd.
Eigenlijk is dát alleen al reden genoeg om hem sowieso mee te nemen. Het kan bijna niet anders dan dat je vrienden, in tegenstelling tot hun verwachtingen hun minachting zien omslaan in waardering, doordat ze uiteindelijk op dezelfde spontane verrassingen stuiten als die waar jij al zo blij van wordt. Of zoals ze in het zuiden ook wel eens zeggen: ‘Los amigos de mis amigos son mis amigos’.
