Asset 14

Wat extra sjeu

TIP: Wat extra sjeu 3

Ik heb sinds een tijdje een Afrikaanse reuzeslak. Hij heet Benno en hij is ongeveer zo groot als mijn handpalm. Hij eet het allerliefst stukjes appel en er staat een clown uit een kringloopwinkel in zijn bak, daar klimt hij soms op en dat vind ik dan heel erg schattig. Benno beweegt prachtig op Nick Cave en klassieke muziek.

Benno is mijn allereerste huisdier ooit. Mijn vrienden begrijpen niet altijd waarom ik hem zo fantastisch vind. Ze maken grapjes over escargots en maken foto’s voor in groeps-WhatsApps, met onderschriften als: HAHAHA. Ik zeg dan dat ik écht een band heb met Benno, en dat hij op de badrand zit als ik badder en op mijn arm als ik schrijf. Hij brengt me tot rust. Als ik echt op dreef ben, sleep ik de maatschappij erbij (Burn-outs! Boze mensen! Druk-druk-druk!), en betoog ik dat iedereen een slak moet nemen.

Toen ik pas een weekje van huis ging, mocht Benno bij mijn spiksplinternieuwe vriendje logeren. Ik benadrukte dat dit een teken van extreem vertrouwen was. Maar ik wist dat het wel goed zou komen tussen die twee. Hij noemt hem liefkozend Benito en pas betrapte ik ze toen mijn vriendje zijn hand bij zijn neus had en Benno aanspoorde zijn gezicht op te glijden. De foto die ik hiervan maakte stuurde ik naar mijn beste vriendin, met als onderschrift: ‘LIEFDE VAN MIJN LEVEN.’

Tijdens mijn vakantie ontvang ik foto’s van Benno, prinsheerlijk op een bedje van sla, of gezellig mee voor de televisie. Bij thuiskomst tref ik hem aan in een bak met genoeg eten voor een heel slakkenleven. ‘Straks gaat ‘ie jou nog liever vinden’, zeg ik beteuterd. ‘Daar geloof ik niks van’, zegt hij.

Die avond eten we andijviestamppot, en Benno zit op tafel met z’n eigen blaadjes, tussen ons in. ‘Wat vond je broer van ‘m?’, vraag ik. ‘Verrassend leuk’, zegt hij. ‘Als je familie me maar geen rariteitenkabinet gaat vinden’, hoor ik mezelf zeggen. In mijn hoofd som ik de verhalen op, waarvan ik zeker weet dat hij ze verteld heeft: ze heeft een slak, schrijft toneelstukken, ging op parochiereis naar Rome met haar opa en een bus vol senioren, én vertoefde drie nachten in een all-inclusive-paradijs met Het Pijpcollectief. Ik klink als een kermis, een potentieel geval theatrale persoonlijkheidsstoornis. Ik vraag me af: waarom wil ik al deze dingen?

Wil ik een slak omdat ik het zo’n lief dier vind? Of omdat anderen dat niet vinden? Geloof ik echt dat ik een band met Benno heb, of zeg ik dat alleen om te provoceren? Is hij een poging om mijn leven wat extra sjeu te geven? Is hij, net als al het andere, onderdeel van een zoektocht naar markante anekdotes? En zo ja, is dat erg? Misschien wel niet.

Ondertussen glijdt Benno langzaam de kant van mijn vriendje op. ‘Kijk, hij vindt jou liever’, zeg ik en ik probeer niet als een kleuter te klinken. ‘Heb je hem niet gewoon met zijn hoofd mijn kant op gezet?’ We kijken een tijdje, hij trekt langzaam een streep over de tafel. Hij heeft gelijk, het maakt Benno niet uit waar hij heengaat. Hij beweegt maar wat, zonder gedachtes. Ik kan iedereen aanraden een Afrikaanse reuzenslak te nemen. Ze brengen je rust.

Mail

Lisanne van Aert is schrijver, theatermaker en bloemist. Ze floreert bij haar eigen theatergroep: Het Pijpcollectief. // lisanne@hardhoofd.com

Hard//hoofd is gratis en
heeft geen advertenties

Steun Hard//hoofd

Ontvang persoonlijke brieven
van redacteuren

Inschrijven

Steun de makers van de toekomst

Hard//hoofd is een vrije ruimte voor nieuwe makers. Een niet-commercieel platform waar talent online en offline de ruimte krijgt om te experimenteren en zich te ontwikkelen. We zijn bewust gratis toegankelijk en advertentievrij. Wij geloven dat nieuwe makers vooral een scherpe en eigenzinnige stem kunnen ontwikkelen als zij niet worden verleid tot clickbait en sensatie: die vrijheid vormt de basis voor originele verbeelding en nieuwe verhalen.

Steun ons

  • Foto van Marte Hoogenboom
    Marte HoogenboomHoofdredacteur
  • Foto van Mark de Boorder
    Mark de BoorderUitgever
  • Foto van Kris van der Voorn
    Kris van der VoornAdjunct-hoofdredacteur
  • Foto van Sander Veldhuizen
    Sander VeldhuizenUitgeefassistent
Lees meer
het laatste
Column: Ik wens je alle goeds

Ik wens je alle goeds

Een afwijzing komt Eva koud op haar dak vallen. ‘Ik vond hem leuk, hij vond mij ook leuk, hij vond mij dus niet leuk, ik ben gewoon niet leuk genoeg.’ Lees meer

Koop de roze bril

Koop de roze bril

Lang geloofde Shulamit Löwensteyn dat een ingebouwd stapelbed de oplossing zou zijn voor al haar moeilijkheden. Had ze daar gelijk in? Een tip over tulpen, taart en het kopen van troost. Lees meer

Column: Het enige woord dat het omschrijft

Het enige woord dat het omschrijft

Het voorlopig laatste uitstapje naar de bios met haar vader krijgt voor Eva een duistere lading. Lees meer

Kon je maar aanbeden worden

Kon je maar aanbeden worden

Hologrammen, goud licht en een religieus lam laten Marthe van Bronkhorst zich klein voelen tijdens een kerkbezoek. Lees meer

Wees talentloos

Wees talentloos

Tijdens een date raakt Wolter de Boer verwikkeld in een socratisch vraaggesprek rond talent. Een tip over het afschaffen van aanleg. Lees meer

'Het kán dus wel.'

'Het kán dus wel'

Eva is dolblij voor (en stikjaloers op) haar smoorverliefde vriendin. Lees meer

Column

In een te specifieke vorm geslepen

Op ieder potje past een dekseltje, toch? Marthe van Bronkhorst vraagt zich af of ze daarvoor niet té veel eigenaardigheden heeft: "Als ik nog groter groei, dan moet een bosbrand mij snoeien. En wat voor allesverzengende liefde moet dat zijn waardoor het specifieke houtsnijwerkje dat je bent geworden af fikt, helemaal ombuigt, en opnieuw wortel schiet?" Lees meer

Column: Ik ben geen dreumes, ik ben Julie!

Ik ben geen dreumes, ik ben Julie!

Eva's nichtje van twee geeft tijdens een bezoek aan de speeltuin blijk van een opvallende afkeer van hokjesdenken. Lees meer

Breek het brutalisme

Breek het brutalisme

In een distrack over het brutalisme maakt Marthe van Bronkhorst duidelijk dat ze helemaal klaar is met de betonnen architectuurstijl: "Wat is de deal met al die bouw freaking putten, nog minder fundament voor kunst dan vier keer Rutte?" Lees meer

Column: Zullen we vrienden worden?

Zullen we vrienden worden?

Corona of geen corona, Eva blijft haar sociale cirkel onderhouden en zo nodig verversen met aanwas. Lees meer

Column: Tegen vrienden zeg ik nooit goed 'doei'

Tegen vrienden zeg ik nooit goed 'doei'

Over de dood van haar grootouders dacht Eva van den Boogaard vroeger wel na, maar over die van een goede vriend? Lees meer

Achtbaantester 1

Achtbaantester

Marthe van Bronkhorst hangt op de kop in een looping en weet één ding zeker: achtbanen worden alleen spannend als ze een goed verhaal hebben. Lees meer

Column: Weten of je ooit moeder wil worden

Weten of je ooit moeder wil worden

Eva wordt geconfronteerd met de beruchte wel-of-geen-kinderen-vraag en zet de voor- en nadelen tegenover elkaar. Lees meer

Vrees de cocon niet: ze is nog warm

Vrees de cocon niet

Nu de feestjes voorzichtig weer op gang komen, beseft Rijk Kistemaker hoeveel hij níet heeft gemist. Gestrand tussen veganistische sneakers en gesprekken over Jeff Bezos verzint hij voor zichzelf een stiller leven. Een tip over verlangen naar lauwe thee en warme cocons. Lees meer

Alles Vijf Sterren: Steek die maar in je zak!

Steek die maar in je zak!

Deze week worden onze redacteurs blij van enthousiaste opstekers (op gepast volume), kunst in je broekzak en een wisselaccount op Twitter. Lees meer

De maakbare mens

De maakbare mens

Zijn mensen net als machines? Het bezoek van een monteur laat Marthe van Bronkhorst nadenken over haar eigen bedrading. Lees meer

Column: Tot op het bot

Tot op het bot

Een oude brief van een vriendin voert Eva terug naar een periode waarin het wat minder lekker met haar ging. Lees meer

Framer geframed

Framer geframed

Marthe van Bronkhorst ziet haar angst onder ogen en besluit haar ervaring als psycholoog te verrijken door zelf de patiënt te worden. De belangrijkste les? Ook therapeuten weten niet alles. Lees meer

Dingen die niet kloppen, maar die ik wel geloof

Dingen die niet kloppen, maar die ik wel geloof

Hoe goedgelovig mag een mens eigenlijk zijn? Waar Eva van den Boogaard soms dwangmatig eerlijk is, blijkt haar neef F. regelmatig informatie aan haar te verstrekken die niet klopt. Lees meer

 Weet je nog, de nacht?

Weet je nog, de nacht?

Het ‘vergeten’ nachtleven krabbelt terug, en onze eigen lichamen blijken zich als gisteren te herinneren hoe ze van hun eigen bewegingen kunnen genieten. Lees meer