Asset 14

Vooruit de Vecht in

TIP: Vooruit de Vecht in

De mogelijkheid van een leaseauto was nooit in me opgekomen. Ik ben geen held op de weg, noch in een gemotoriseerd voertuig en dacht een beroep en sector gekozen te hebben waarin zakelijke auto’s niet op mijn pad zouden komen. Misschien heb ik die keuze zelfs wel daarom gemaakt. Dat een fiscaal verrekenbaar voertuig me toch overkwam, vulde me met angst. En daarna met woede, op mezelf, dat ik zo’n autorijdend cliché ben: een meisje dat niet durft.

Hij werd thuisbezorgd op een donderdagmiddag, de veel te grote zwarte Franse diesel. Ik was niet thuis; mijn geliefde tekende voor ontvangst en stuurde een foto. ‘Jezus’, appte ik terug. ’s Nachts kon ik amper slapen en droomde ik over de parkeergarage op mijn werk. ‘De ingang is heel nauw’, had een collega me nog gewaarschuwd, niet wetende wat hij me aandeed.

De volgende ochtend moest ik erin. In de auto. Mijn geliefde liep mee naar buiten. Met tranen in mijn ogen vroeg ik of hij ook wilde meerijden naar mijn werk. ‘Nee’, zei hij medelijdend doch beslist, ‘maar ik stel wel even je navigatie voor je in. En ik kijk hoe je wegrijdt.’

Ik zette de auto in zijn achteruit en gaf gas. Zoals beloofd keek mijn geliefde toe en zag hoe ik in volle vaart vóóruit bijna de Vecht in reed.

De achteruit zat ook een beetje lastig, gaf hij toe. Samen lazen we het instructieboekje en zetten de auto nu echt achteruit. En daar ging ik.

De airconditioning was veel te koud en de radio stond op een stomme zender, maar ik durfde nergens aan te komen. Er waren files en mijn navigatie stelde steeds voor om omleiding zus en omleiding zo te kiezen. Ik drukte zonder te kijken maar wat op het scherm, kruisje, weg, weg, accepteren, omleiden, maakt mij het uit.

Anderhalf uur in plaats van het door de navigatie beloofde halfuur later was ik in de parkeergarage, die best meeviel, en stond ik in de lift naar boven met mijn andere autorijdende collega’s. ‘Hoi’, zeiden ze, alsof het heel normaal was dat ik er ook was. Toen voelde ik me voor het eerst best oké. Ik was met de auto naar mijn werk gekomen, net als deze andere volwassenen.

’s Avonds ging ik met de auto naar een restaurant, uit eten met vriendinnen. Op zaterdag ging ik met de auto bij mijn broertje op visite. Maandag ging ik met de auto naar hard//hoofd in Amsterdam. Dinsdag reed ik ermee naar Helmond voor werk. Ik stond uren in de file, wist niet hoe ik moest rijden en waar ik moest parkeren, dingen waar ik normaal van wakker zou liggen, maar ik ging gewoon, en het lukte.

Ik stelde bluetooth in zodat ik naar Spotify kon luisteren op de speakers. Ik ging ergens rechts terwijl mijn navigatie links zei, omdat ik dacht dat het beter was, en dat was zo. Ik hoorde mezelf nonchalant tegen mensen zeggen ‘oh ik haal je even op’ of ‘hee ik rij wel komend weekend’.

Sinds ik autorij voel ik me anders. Zelfverzekerd. Zelfstandig. Ik kán dit. Of misschien wel: ík kan dit. Ik kan het iedereen aanraden.

Je zou kunnen zeggen dat ik na tien jaar een rijbewijs te hebben eindelijk echt geslaagd ben.

Beeld: Unsplash

Mail

Suzanne Schönbeck is bureauredacteur bij Sdu Uitgevers en eindredacteur bij Hard//hoofd.

Hard//hoofd is gratis en
heeft geen advertenties

Steun Hard//hoofd

Ontvang persoonlijke brieven
van redacteuren

Inschrijven

Steun de makers van de toekomst

Hard//hoofd is een vrije ruimte voor nieuwe makers. Een niet-commercieel platform waar talent online en offline de ruimte krijgt om te experimenteren en zich te ontwikkelen. We zijn bewust gratis toegankelijk en advertentievrij. Wij geloven dat nieuwe makers vooral een scherpe en eigenzinnige stem kunnen ontwikkelen als zij niet worden verleid tot clickbait en sensatie: die vrijheid vormt de basis voor originele verbeelding en nieuwe verhalen.

Steun ons

  • Foto van Marte Hoogenboom
    Marte HoogenboomHoofdredacteur
  • Foto van Mark de Boorder
    Mark de BoorderUitgever
  • Foto van Kiki Bolwijn
    Kiki BolwijnAdjunct-hoofdredacteur, chef Literair
  • Foto van Sander Veldhuizen
    Sander VeldhuizenUitgeefassistent
Lees meer
het laatste
Tompouce 1

Tompouce

Eva vraagt zich af waarom de documentatie van haar jeugd ineens leuk moet zijn nu haar moeder alle oude videobanden heeft laten digitaliseren. Lees meer

Alleen samen krijgen we u eronder

Alleen samen krijgen we u eronder

Mark Rutte is het niet vergeten, vanaf vandaag wordt alles soepel! Geef vooral weer die drie zoenen en alsjeblieft: dicht op de mond graag. Waarom zou je denken aan de uitgeputte zorg en de oplopende IC-cijfers als je ook aan jezelf kan denken? Nou dan. Lees meer

Met (voor het eerst!) een illustratie van Melcher Oosterman. Lees meer

Column: Inferno onder de roltrap

Inferno onder de roltrap

Een defecte roltrap op het station herinnert Eva eraan hoe ze als kind soms verborgen werelden en niet per se bestaande systemen waarnam. Lees meer

De nobele kunst van het missen

De nobele kunst van het missen

Marthe van Bronkhorst mist een hoop dingen in haar leven. Haarelastiekjes, de deuk in de bank die ze maakte in het vakantiehuisje, en ze kan maar niet vergeten dat Philip Freriks gestopt is met het journaal. (kom terug, Philip!). Maar waar komt dit missen vandaan?
Met (voor de laatste keer!) een illustratie van Jessica Bacuna. Lees meer

Column: Wasverzachter

Wasverzachter

Een fietstochtje met twee vrienden voert Eva naar een nieuwbouwwijk, waar het leven bij nader inzien toch zo slecht nog niet zou zijn. Lees meer

Een ezel stoot zich geen twee keer aan dezelfde steen, maar een kiezer wel

Een ezel stoot zich geen twee keer aan dezelfde steen, maar een kiezer wel

Marthe van Bronkhorst verdiept zich ter voorbereiding van de verkiezingen in de Archieven der Vergeten Partijen. Ook dit jaar zijn er maar liefst 37 verkiesbare partijen. Wie zijn hen voorgegaan, en zat er dan echt niet een bij die de tand des tijds had moeten overleven? Lees meer

Column: Dingen die we niet gehoord hebben

Dingen die we niet gehoord hebben

Een gehoorbeschadiging is wat Eva van den Boogaard met haar opa gemeen heeft. Verder weet ze niet veel over hem en zijn oorlogsverleden, behalve dat het opgelopen trauma ook zijn nageslacht raakte. Lees meer

Sommige dagen kun je niet oplossen

Sommige dagen kun je niet oplossen

Twee geliefden die niet in elkaar opgaan blijven individuen en in Duo Penotti is eigenlijk best veel van jezelf terug te vinden. Marthe van Bronkhorst neemt een kijkje in haar ijskast, denkt na over wat je bewaart in je vriezer en komt tot de conclusie dat er voor sommige dingen geen oplossing bestaat. Lees meer

Hoe je de maanden op je knokkels telt en andere vragen

Hoe je maanden op knokkels telt en andere vragen

Voor welke simpele zaken heb jij nooit meer opnieuw naar uitleg durven vragen? Voor Vivian MacGillavry was het maanden tellen op haar knokkels. Maar toen ze dat aan een vriendin durfde op te biechten, ontdekte ze iets moois. Lees meer

Interfriention

Interfriention

Eva van den Boogaard viert een vriendschapsjubileum met vriendin I. en blikt terug op een andere vriendschap, die kort daarvoor ten einde moest komen. Lees meer

Tip van Else Boer Wees een meeloper

Wees een meeloper

Soms is een meeloper zijn gewoon een heel goed plan. Schrijver Else Boer legt uit waarom aan de hand van haar nieuwste niet-originele hobby: schaken. Lees meer

Zonder mijn moeder

Zonder mijn moeder

Het wel of niet aanschaffen van een kunstwerk voert Eva van den Boogaard terug naar tijden waarin ze nog niet alle beslissingen zelf nam. Lees meer

Column: In de kruipruimte

In de kruipruimte

In het huis dat Eva van den Boogaard bewoont, bevindt zich een kruipruimte dat de nodige vragen oproept. Lees meer

Column: Veelzeggende kiepau

Veelzeggende kiepauto

In haar laatste column op Hard//hoofd deelt Iduna Paalman een mistroostig inzicht: hoe beter we kunnen praten, hoe minder we kunnen zeggen. Toch brengt het haar tot een hartverwarmende conclusie. Lees meer

Schuldig

Schuldig

Marthe van Bronkhorst maakt een innerlijke reis om haar overleden grootvader te gedenken, die met andere bedoelingen naar Indonesië reisde dan zij lange tijd dacht. Lees meer

 Vergeet de zomer maar (niet)

Vergeet de zomer maar (niet)

Nu fysiek reizen wereldwijd onmogelijk is, rest de verbeelding: fotograaf Cleo Goossens neemt ons mee naar de zonnige uithoeken van onze fantasie. Lees meer

Column: Rommelklanken

Rommelklanken

Het vele videobellen van de afgelopen tijd doet Eva van den Boogaard de waarde inzien van zogenaamde 'rommelklanken'. Lees meer

Tip: Laat alles vallen 1

Laat alles vallen

Annelies van Wijk onderzoekt haar fascinatie voor alledaagse objecten die onverwacht te pletter vallen. Een tip om zelf ook eens als een brokstuk te gronde te gaan, wie weet welke schoonheid er nog oprijst uit de scherven. Lees meer

Column: Zolang je maar geen zware machines bedient

Zolang je maar geen zware machines bedient

Als kind vond Iduna Paalman opvatting dat slapen voor grote mensen was en zij het dus niet nodig had. Nog steeds probeert ze af te komen van haar vooroordeel dat alleen mensen die niet genoeg van het leven houden, van slapen houden. Lees meer

Column: The mask is the face

The mask is the face

Een versleten meubelstuk zet Eva van den Boogaard tijdens haar verhuizing aan het denken over de betekenis van uiterlijk vertoon. Lees meer