Asset 14

Vervoer geen volle aquaria

TIP: Vervoer geen volle aquaria

Jesper is een echte dierenliefhebber. Als je met hem naar de dierentuin gaat, kan hij je alle ins en outs over de dwergkaaiman en de Afrikaanse maraboe vertellen. Daarnaast is hij een radicaal vegetariër, net als zijn grote idool Morrissey, de zanger die volledige evenementencomplexen vleesvrij laat maken voordat hij er wil komen optreden. Toen Jesper jarig was, was het cadeau dan ook snel gekozen. Hij kreeg een huisdier.

We gingen naar de Intratuin en kozen een prachtige goudvis uit, hij glitterde een beetje en had zwarte ringen om zijn ogen. Vervolgens shopten we verder: een glazen aquarium à 30 euro waarin de vis voldoende ruimte had om naar hartelust rond te zwemmen. In plaats van het clichématige kasteeltje kochten we een plastic sfinx (15 euro) voor onder in het aquarium, Jesper is namelijk ook heel erg geïnteresseerd in exotische culturen. Om het af te maken, kochten we van die gladde gekleurde steentjes (10,00) en een waterplantje (4,50). Het was al met al een duur grapje, maar dat deerde niet, want we hadden een fantastisch cadeau waarmee Jesper heel blij zou zijn.

Thuis aangekomen konden we niet wachten te zien hoe het vissenparadijs er in volle glorie uit zou zien. We besloten het alvast in te richten zodat we het in één keer konden overhandigen aan Jesper. Want als alles nog in een kartonnen doos verpakt zat en de vis in een plastic zak, hadden we natuurlijk nooit indruk gemaakt.

Het bleek lastiger dan gedacht om het aquarium naar onze wens te krijgen. Vooral de sfinx vormde een probleem. Hoewel het eigenlijk de enige functie is die een aquariumsfinx moet hebben, lukte het niet om het fabeldier naar de bodem te laten zinken. We hebben van alles geprobeerd: de sfinx verzwaren door er een stukje lood onder te plakken, hem klem leggen met steentjes, maar niets hielp. Keer op keer dreef hij weer naar de oppervlakte. Uiteindelijk heeft dubbelzijdig tapijttape uitkomst geboden.

Nadat we het aquarium ook gevuld hadden met water (65 cent per kubieke meter bij het gemeentelijke waterbedrijf), lieten we de goudvis los in zijn vijfsterren-residence. Hij was zeer verguld en begon enthousiast te kwispelen. We hadden inmiddels veel bekijks getrokken met ons aquarium; de gemeenschappelijke keuken van het studentenhuis waar dit alles plaatsvond stond vol belangstellenden. Eén van de sceptici onder hen wees ons op het volgende: 'Hoe ga je dat volle aquarium in hemelsnaam bij Jesper krijgen? Hij woont aan de andere kant van de stad.' Ik vond dit getuigen van een totaal gebrek aan fantasie. Gewoon, op de fiets. We deden het volle aquarium in een boodschappentas die op mijn stuur stond, met een oude lap onderin om de glazen bak te beschermen tegen schokken en stoten. Ik fietste soepel weg, niet zonder een gevoel van triomf.

De flat waarin Jesper woonde was al in zicht, toen ik moest uitwijken voor een auto en de stoep op knalde met mijn fiets. U raadt het al, een subtiel barstend geluid was het gevolg. Toen ik in de boodschappentas keek, bleek het aquarium al voor de helft leeggelopen. In paniek probeerde ik de vis te redden en er volgde een waterballet, waarbij de vis steeds tussen de vingers van mijn scheppende handen doorglipte. De plastic sfinx aanschouwde alles met een enigmatische blik. Toen al het water in de boodschappentas was gelopen kon de vis geen kant meer op. Ik kneep hem half fijn tussen mijn vingers en probeerde hem snel in de nabijgelegen singel te gooien, die zich achter een heg bevond waar we niet overheen konden klimmen. Ik gooide niet hard genoeg. Machteloos keken we toe hoe de vis steeds minder levenslustig spartelde aan de oever en tenslotte stil bleef liggen met glazige ogen. Onze eigenwijsheid had een leven geëist, en ik nam me voor om in de toekomst adviezen van fantasieloze sceptici in ieder geval in overweging te nemen. Het is misschien inderdaad af te raden om een vol aquarium te vervoeren.

Tegen Jesper zeiden we maar dat we vergeten waren een cadeau te kopen. Hij had ons dit nooit vergeven.

  

Beeld: Aaron Siskind - Hand B via metmuseum.org.

Mail

Tim Fraanje (M.A.) draait aan knopjes in synthpop-duo Big Hare en organiseert een experimenteel festival dat Sneeuw en Ruis heet. Hij houdt van knutselen, mooischrijverij, zoete cocktails en dansen in misplaatste outfits.

Hard//hoofd is gratis en
heeft geen advertenties

Steun Hard//hoofd

Ontvang persoonlijke brieven
van redacteuren

Inschrijven

Steun de makers van de toekomst

Hard//hoofd is een vrije ruimte voor nieuwe makers. Een niet-commercieel platform waar talent online en offline de ruimte krijgt om te experimenteren en zich te ontwikkelen. We zijn bewust gratis toegankelijk en advertentievrij. Wij geloven dat nieuwe makers vooral een scherpe en eigenzinnige stem kunnen ontwikkelen als zij niet worden verleid tot clickbait en sensatie: die vrijheid vormt de basis voor originele verbeelding en nieuwe verhalen.

Steun ons

  • Foto van Marte Hoogenboom
    Marte HoogenboomHoofdredacteur
  • Foto van Mark de Boorder
    Mark de BoorderUitgever
  • Foto van Kris van der Voorn
    Kris van der VoornAdjunct-hoofdredacteur
  • Foto van Sander Veldhuizen
    Sander VeldhuizenUitgeefassistent
Lees meer
het laatste
Column: Weten of je ooit moeder wil worden

Weten of je ooit moeder wil worden

Eva wordt geconfronteerd met de beruchte wel-of-geen-kinderen-vraag en zet de voor- en nadelen tegenover elkaar. Lees meer

Vrees de cocon niet: ze is nog warm

Vrees de cocon niet

Nu de feestjes voorzichtig weer op gang komen, beseft Rijk Kistemaker hoeveel hij níet heeft gemist. Gestrand tussen veganistische sneakers en gesprekken over Jeff Bezos verzint hij voor zichzelf een stiller leven. Een tip over verlangen naar lauwe thee en warme cocons. Lees meer

Alles Vijf Sterren: Steek die maar in je zak!

Steek die maar in je zak!

Deze week worden onze redacteurs blij van enthousiaste opstekers (op gepast volume), kunst in je broekzak en een wisselaccount op Twitter. Lees meer

De maakbare mens

De maakbare mens

Zijn mensen net als machines? Het bezoek van een monteur laat Marthe van Bronkhorst nadenken over haar eigen bedrading. Lees meer

Column: Tot op het bot

Tot op het bot

Een oude brief van een vriendin voert Eva terug naar een periode waarin het wat minder lekker met haar ging. Lees meer

Framer geframed

Framer geframed

Marthe van Bronkhorst ziet haar angst onder ogen en besluit haar ervaring als psycholoog te verrijken door zelf de patiënt te worden. De belangrijkste les? Ook therapeuten weten niet alles. Lees meer

Dingen die niet kloppen, maar die ik wel geloof

Dingen die niet kloppen, maar die ik wel geloof

Hoe goedgelovig mag een mens eigenlijk zijn? Waar Eva van den Boogaard soms dwangmatig eerlijk is, blijkt haar neef F. regelmatig informatie aan haar te verstrekken die niet klopt. Lees meer

 Weet je nog, de nacht?

Weet je nog, de nacht?

Het ‘vergeten’ nachtleven krabbelt terug, en onze eigen lichamen blijken zich als gisteren te herinneren hoe ze van hun eigen bewegingen kunnen genieten. Lees meer

Het Juttersmuseum, de plek van alles wat je vergeten bent

Het Juttersmuseum, de plek van alles wat je vergeten bent

Marthe van Bronkhorst leidt haar lezer rond tussen de verloren schoenen en vergeten herinneringen in het Juttersmuseum. We stuiten op drie vergeten gedichten. Lees meer

Column: More is more

More is more

Eva reflecteert op haar ambivalente relatie met matigheid. Lees meer

Neem je ouders mee naar het museum

Neem je ouders mee naar het museum

De idealen van ouders en hun kinderen komen niet altijd overeen. Schrijver Michael ter Maat legt zich daar niet bij neer en neemt zijn vader mee naar het Krölller Müller. Een tip om het niet bij 'ok, boomer' te laten.  Lees meer

Column: Over geld

Over geld

Eva vergelijkt de manier waarop ze toen en nu tegen geld aankijkt en hoe het verschil in inkomen binnen haar vriendengroep de verhoudingen heeft veranderd. Lees meer

Stukje

Stukje

Marthe van Bronkhorst gelooft het niet: Al die schrijfadviezen van grote namen die beweren hun muze gevonden te hebben. Een oude Griekse visie op inspiratie was dat je zelf niet de inspiratie op moest zoeken, maar dat de muze jóú moest vinden. Ach, wat je maar vooruit brengt. En anders ga je gewoon net zolang boodschappen doen totdat je een ''stukje'' gevonden hebt? Lees meer

Tompouce 1

Tompouce

Eva vraagt zich af waarom de documentatie van haar jeugd ineens leuk moet zijn nu haar moeder alle oude videobanden heeft laten digitaliseren. Lees meer

Alleen samen krijgen we u eronder

Alleen samen krijgen we u eronder

Mark Rutte is het niet vergeten, vanaf vandaag wordt alles soepel! Geef vooral weer die drie zoenen en alsjeblieft: dicht op de mond graag. Waarom zou je denken aan de uitgeputte zorg en de oplopende IC-cijfers als je ook aan jezelf kan denken? Nou dan. Lees meer

Met (voor het eerst!) een illustratie van Melcher Oosterman. Lees meer

Column: Inferno onder de roltrap

Inferno onder de roltrap

Een defecte roltrap op het station herinnert Eva eraan hoe ze als kind soms verborgen werelden en niet per se bestaande systemen waarnam. Lees meer

De nobele kunst van het missen

De nobele kunst van het missen

Marthe van Bronkhorst mist een hoop dingen in haar leven. Haarelastiekjes, de deuk in de bank die ze maakte in het vakantiehuisje, en ze kan maar niet vergeten dat Philip Freriks gestopt is met het journaal. (kom terug, Philip!). Maar waar komt dit missen vandaan?
Met (voor de laatste keer!) een illustratie van Jessica Bacuna. Lees meer

Column: Wasverzachter

Wasverzachter

Een fietstochtje met twee vrienden voert Eva naar een nieuwbouwwijk, waar het leven bij nader inzien toch zo slecht nog niet zou zijn. Lees meer

Een ezel stoot zich geen twee keer aan dezelfde steen, maar een kiezer wel

Een ezel stoot zich geen twee keer aan dezelfde steen, maar een kiezer wel

Marthe van Bronkhorst verdiept zich ter voorbereiding van de verkiezingen in de Archieven der Vergeten Partijen. Ook dit jaar zijn er maar liefst 37 verkiesbare partijen. Wie zijn hen voorgegaan, en zat er dan echt niet een bij die de tand des tijds had moeten overleven? Lees meer

Column: Dingen die we niet gehoord hebben

Dingen die we niet gehoord hebben

Een gehoorbeschadiging is wat Eva van den Boogaard met haar opa gemeen heeft. Verder weet ze niet veel over hem en zijn oorlogsverleden, behalve dat het opgelopen trauma ook zijn nageslacht raakte. Lees meer