Asset 14

Zien en gezien worden

Zien en gezien worden

Polderdiva Tim Fraanje deelt weer eens een anekdote uit zijn leven als bijna doorgebroken rockster. Hij maakt daarmee schaamteloos reclame voor de nieuwe elpee (+ videoclip!) van Big Hare, het synthpopduo waarvan hij de helft is.

‘Gaat u hier maar staan,’ wordt er afgemeten tegen uw eigen bijna doorgebroken rockster gezegd als ik binnenloop bij een modeshow, die ik als gewaardeerd societyfiguur natuurlijk frequenteer. De show is al begonnen en fashionably late is blijkbaar uit zwang. Ik word helemaal achteraan neergezet, in plaats van dat ze mij met veel gedoe langs het klootjesvolk manoeuvreren naar mijn welverdiende plaats op de eerste rij. Zo’n plek is noodzakelijk om fatsoenlijk te kunnen zien en vooral ook om fatsoenlijk gezien te kunnen worden, maar de aftocht blazen is niet echt een optie meer.

Een beetje voorovergebogen verschuil ik me achter de geheven telefoonarmen die als grashalmen in de wind meebewegen met de flanerende supermodellen. Als iemand mij per ongeluk zou zien staan op het Instagram-verslag van één van de vele aanwezige influencers, zou mijn toch al fragiele carrière in duizend scherven uiteenspatten. Een waar ostracisme zou het zijn.

Het vliegwieleffect dat een influencer aan de verkoop van bijvoorbeeld een veganistische zonnebrandlotion kan geven, kan net zo makkelijk een neerwaartse zwengel voor je personal brand betekenen als je op een ongunstige manier in het blikveld van de verkeerde camera terechtkomt. Waar een telefoon is, ontstaat een theater, en als een beetje influencer hem vast heeft, kun je zomaar opeens tegenover een stadion komen te staan. Het aloude adagium the show must go on geldt daarom in principe 24/7 en op dit moment komt dat me erg slecht uit. Miljoenen volgers zouden er in theorie getuige van kunnen zijn dat ik mij halfslachtig sta te verbergen achter de vierderangs-geïnteresseerden.

Ik troost mij met het idee dat niemand meer is geïnteresseerd in wat er te zien valt. Weer een modeshow, weer een concert, weer een Boeddhabeeld in Angkor Wat. Het is allemaal slechts decor.

Het publiek van nu wil vooral graag deel uitmaken van een andere wereld dan die waarin ze eenzaam en half dronken op een bank hangen. Wat er precies gebeurt in die werelden boeit eigenlijk niet, zolang ze maar worden gepresenteerd door lekkere spetters in steeds wisselende outfits. Toeschouwers willen hun helden beïnvloeden met hun goedkeuring en hun (soms veel te) persoonlijke berichten. Ze willen vooral ook zelf gezien worden.

Voor de spiegel oefen ik soms een Kate Mossiaanse loens – een diffuse blik waarmee ik meerdere mensen tegelijkertijd kan aankijken, om ze zodoende het gevoel te geven dat ik speciaal voor hén op het podium sta. Dat ze voor heel even deel van mijn leven zijn. Dat mijn emoties de hunne zijn en andersom. Influencers zenden dat gevoel non-stop uit, ze kunnen hun ervaringen eindeloos blijven uitdelen aan verveelde thuisblijvers die al neuspeuterend een hartjesemoji terugsturen.

Normaal gesproken baal ik ervan dat ik mijn eventuele fans vrijwel nooit in het echt tegenkom, omdat overal influencers rondlopen die professioneel de wereld ervaren namens hen. Maar nu ik hier op de verkeerde plek sta, vind ik het wel even fijn dat ik slechts een betekenisloos rekwisiet ben, áls ik al in beeld kom. Bovendien: wie achteraan staat, is als eerste bij de bar.

Ik drink gesponsord bier, zwalk naar huis en spendeer de rest van de avond op de bank, wegdromend in de fantasiewerelden van mijn favoriete influencers. Ze waren allemaal bij de modeshow, maar dan op de eerste rij.

Foto: Charlotte Brand

Uw bijna doorgebroken rockster vormt samen met Luuk Ottenhof het synthpopduo Big Hare. Deze week komt hun nieuwe elpee Lucky Dip uit op Blowpipe Records. Op 19 september vieren ze dat met een feest in de WORM in Rotterdam. Komt dat zien en gezien worden! Ze zullen onder andere dit nummer spelen, over een influencer:

Mail

Tim Fraanje (M.A.) draait aan knopjes in synthpop-duo Big Hare en organiseert een experimenteel festival dat Sneeuw en Ruis heet. Hij houdt van knutselen, mooischrijverij, zoete cocktails en dansen in misplaatste outfits.

Hard//hoofd is gratis en
heeft geen advertenties

Steun Hard//hoofd

Ontvang persoonlijke brieven
van redacteuren

Inschrijven

Steun de makers van de toekomst

Hard//hoofd is een vrije ruimte voor nieuwe makers. Een niet-commercieel platform waar talent online en offline de ruimte krijgt om te experimenteren en zich te ontwikkelen. We zijn bewust gratis toegankelijk en advertentievrij. Wij geloven dat nieuwe makers vooral een scherpe en eigenzinnige stem kunnen ontwikkelen als zij niet worden verleid tot clickbait en sensatie: die vrijheid vormt de basis voor originele verbeelding en nieuwe verhalen.

Steun ons

  • Foto van Marte Hoogenboom
    Marte HoogenboomHoofdredacteur
  • Foto van Mark de Boorder
    Mark de BoorderUitgever
  • Foto van Kiki Bolwijn
    Kiki BolwijnAdjunct-hoofdredacteur, chef Literair
  • Foto van Sander Veldhuizen
    Sander VeldhuizenUitgeefassistent
het laatste
Column: Inferno onder de roltrap

Inferno onder de roltrap

Een defecte roltrap op het station herinnert Eva eraan hoe ze als kind soms verborgen werelden en niet per se bestaande systemen waarnam. Lees meer

De nobele kunst van het missen

De nobele kunst van het missen

Marthe van Bronkhorst mist een hoop dingen in haar leven. Haarelastiekjes, de deuk in de bank die ze maakte in het vakantiehuisje, en ze kan maar niet vergeten dat Philip Freriks gestopt is met het journaal. (kom terug, Philip!). Maar waar komt dit missen vandaan?
Met (voor de laatste keer!) een illustratie van Jessica Bacuna. Lees meer

Column: Wasverzachter

Wasverzachter

Een fietstochtje met twee vrienden voert Eva naar een nieuwbouwwijk, waar het leven bij nader inzien toch zo slecht nog niet zou zijn. Lees meer

Een ezel stoot zich geen twee keer aan dezelfde steen, maar een kiezer wel

Een ezel stoot zich geen twee keer aan dezelfde steen, maar een kiezer wel

Marthe van Bronkhorst verdiept zich ter voorbereiding van de verkiezingen in de Archieven der Vergeten Partijen. Ook dit jaar zijn er maar liefst 37 verkiesbare partijen. Wie zijn hen voorgegaan, en zat er dan echt niet een bij die de tand des tijds had moeten overleven? Lees meer

Column: Dingen die we niet gehoord hebben

Dingen die we niet gehoord hebben

Een gehoorbeschadiging is wat Eva van den Boogaard met haar opa gemeen heeft. Verder weet ze niet veel over hem en zijn oorlogsverleden, behalve dat het opgelopen trauma ook zijn nageslacht raakte. Lees meer

Sommige dagen kun je niet oplossen

Sommige dagen kun je niet oplossen

Twee geliefden die niet in elkaar opgaan blijven individuen en in Duo Penotti is eigenlijk best veel van jezelf terug te vinden. Marthe van Bronkhorst neemt een kijkje in haar ijskast, denkt na over wat je bewaart in je vriezer en komt tot de conclusie dat er voor sommige dingen geen oplossing bestaat. Lees meer

Hoe je de maanden op je knokkels telt en andere vragen

Hoe je maanden op knokkels telt en andere vragen

Voor welke simpele zaken heb jij nooit meer opnieuw naar uitleg durven vragen? Voor Vivian MacGillavry was het maanden tellen op haar knokkels. Maar toen ze dat aan een vriendin durfde op te biechten, ontdekte ze iets moois. Lees meer

Interfriention

Interfriention

Eva van den Boogaard viert een vriendschapsjubileum met vriendin I. en blikt terug op een andere vriendschap, die kort daarvoor ten einde moest komen. Lees meer

Tip van Else Boer Wees een meeloper

Wees een meeloper

Soms is een meeloper zijn gewoon een heel goed plan. Schrijver Else Boer legt uit waarom aan de hand van haar nieuwste niet-originele hobby: schaken. Lees meer

Zonder mijn moeder

Zonder mijn moeder

Het wel of niet aanschaffen van een kunstwerk voert Eva van den Boogaard terug naar tijden waarin ze nog niet alle beslissingen zelf nam. Lees meer

Column: In de kruipruimte

In de kruipruimte

In het huis dat Eva van den Boogaard bewoont, bevindt zich een kruipruimte dat de nodige vragen oproept. Lees meer

Column: Veelzeggende kiepau

Veelzeggende kiepauto

In haar laatste column op Hard//hoofd deelt Iduna Paalman een mistroostig inzicht: hoe beter we kunnen praten, hoe minder we kunnen zeggen. Toch brengt het haar tot een hartverwarmende conclusie. Lees meer

Schuldig

Schuldig

Marthe van Bronkhorst maakt een innerlijke reis om haar overleden grootvader te gedenken, die met andere bedoelingen naar Indonesië reisde dan zij lange tijd dacht. Lees meer

 Vergeet de zomer maar (niet)

Vergeet de zomer maar (niet)

Nu fysiek reizen wereldwijd onmogelijk is, rest de verbeelding: fotograaf Cleo Goossens neemt ons mee naar de zonnige uithoeken van onze fantasie. Lees meer

Column: Rommelklanken

Rommelklanken

Het vele videobellen van de afgelopen tijd doet Eva van den Boogaard de waarde inzien van zogenaamde 'rommelklanken'. Lees meer

Tip: Laat alles vallen 1

Laat alles vallen

Annelies van Wijk onderzoekt haar fascinatie voor alledaagse objecten die onverwacht te pletter vallen. Een tip om zelf ook eens als een brokstuk te gronde te gaan, wie weet welke schoonheid er nog oprijst uit de scherven. Lees meer

Column: Zolang je maar geen zware machines bedient

Zolang je maar geen zware machines bedient

Als kind vond Iduna Paalman opvatting dat slapen voor grote mensen was en zij het dus niet nodig had. Nog steeds probeert ze af te komen van haar vooroordeel dat alleen mensen die niet genoeg van het leven houden, van slapen houden. Lees meer

Column: The mask is the face

The mask is the face

Een versleten meubelstuk zet Eva van den Boogaard tijdens haar verhuizing aan het denken over de betekenis van uiterlijk vertoon. Lees meer

Beeldspraak: The City is a Choreography

Vraag de stad eens ten dans

Fotograaf Melissa Schriek heeft oog voor het subtiele en eigenaardige ritme van de stad. 'Zodra we de straat op gaan, worden we daar deel van.' Lees meer

Column: Onherroepelijk nee

Onherroepelijk nee

Iduna Paalman leest brieven uit 1764 en herkent daar iets in: de angst voor het verlies van vrijheid. Lees meer