Asset 14

Zien en gezien worden

Zien en gezien worden

Polderdiva Tim Fraanje deelt weer eens een anekdote uit zijn leven als bijna doorgebroken rockster. Hij maakt daarmee schaamteloos reclame voor de nieuwe elpee (+ videoclip!) van Big Hare, het synthpopduo waarvan hij de helft is.

‘Gaat u hier maar staan,’ wordt er afgemeten tegen uw eigen bijna doorgebroken rockster gezegd als ik binnenloop bij een modeshow, die ik als gewaardeerd societyfiguur natuurlijk frequenteer. De show is al begonnen en fashionably late is blijkbaar uit zwang. Ik word helemaal achteraan neergezet, in plaats van dat ze mij met veel gedoe langs het klootjesvolk manoeuvreren naar mijn welverdiende plaats op de eerste rij. Zo’n plek is noodzakelijk om fatsoenlijk te kunnen zien en vooral ook om fatsoenlijk gezien te kunnen worden, maar de aftocht blazen is niet echt een optie meer.

Een beetje voorovergebogen verschuil ik me achter de geheven telefoonarmen die als grashalmen in de wind meebewegen met de flanerende supermodellen. Als iemand mij per ongeluk zou zien staan op het Instagram-verslag van één van de vele aanwezige influencers, zou mijn toch al fragiele carrière in duizend scherven uiteenspatten. Een waar ostracisme zou het zijn.

Het vliegwieleffect dat een influencer aan de verkoop van bijvoorbeeld een veganistische zonnebrandlotion kan geven, kan net zo makkelijk een neerwaartse zwengel voor je personal brand betekenen als je op een ongunstige manier in het blikveld van de verkeerde camera terechtkomt. Waar een telefoon is, ontstaat een theater, en als een beetje influencer hem vast heeft, kun je zomaar opeens tegenover een stadion komen te staan. Het aloude adagium the show must go on geldt daarom in principe 24/7 en op dit moment komt dat me erg slecht uit. Miljoenen volgers zouden er in theorie getuige van kunnen zijn dat ik mij halfslachtig sta te verbergen achter de vierderangs-geïnteresseerden.

Ik troost mij met het idee dat niemand meer is geïnteresseerd in wat er te zien valt. Weer een modeshow, weer een concert, weer een Boeddhabeeld in Angkor Wat. Het is allemaal slechts decor.

Het publiek van nu wil vooral graag deel uitmaken van een andere wereld dan die waarin ze eenzaam en half dronken op een bank hangen. Wat er precies gebeurt in die werelden boeit eigenlijk niet, zolang ze maar worden gepresenteerd door lekkere spetters in steeds wisselende outfits. Toeschouwers willen hun helden beïnvloeden met hun goedkeuring en hun (soms veel te) persoonlijke berichten. Ze willen vooral ook zelf gezien worden.

Voor de spiegel oefen ik soms een Kate Mossiaanse loens – een diffuse blik waarmee ik meerdere mensen tegelijkertijd kan aankijken, om ze zodoende het gevoel te geven dat ik speciaal voor hén op het podium sta. Dat ze voor heel even deel van mijn leven zijn. Dat mijn emoties de hunne zijn en andersom. Influencers zenden dat gevoel non-stop uit, ze kunnen hun ervaringen eindeloos blijven uitdelen aan verveelde thuisblijvers die al neuspeuterend een hartjesemoji terugsturen.

Normaal gesproken baal ik ervan dat ik mijn eventuele fans vrijwel nooit in het echt tegenkom, omdat overal influencers rondlopen die professioneel de wereld ervaren namens hen. Maar nu ik hier op de verkeerde plek sta, vind ik het wel even fijn dat ik slechts een betekenisloos rekwisiet ben, áls ik al in beeld kom. Bovendien: wie achteraan staat, is als eerste bij de bar.

Ik drink gesponsord bier, zwalk naar huis en spendeer de rest van de avond op de bank, wegdromend in de fantasiewerelden van mijn favoriete influencers. Ze waren allemaal bij de modeshow, maar dan op de eerste rij.

Foto: Charlotte Brand

Uw bijna doorgebroken rockster vormt samen met Luuk Ottenhof het synthpopduo Big Hare. Deze week komt hun nieuwe elpee Lucky Dip uit op Blowpipe Records. Op 19 september vieren ze dat met een feest in de WORM in Rotterdam. Komt dat zien en gezien worden! Ze zullen onder andere dit nummer spelen, over een influencer:

Mail

Tim Fraanje (M.A.) draait aan knopjes in synthpop-duo Big Hare en organiseert een experimenteel festival dat Sneeuw en Ruis heet. Hij houdt van knutselen, mooischrijverij, zoete cocktails en dansen in misplaatste outfits.

Hard//hoofd is gratis en
heeft geen advertenties

Steun Hard//hoofd

Ontvang persoonlijke brieven
van redacteuren

Inschrijven

Steun de makers van de toekomst

Hard//hoofd is een vrije ruimte voor nieuwe makers. Een niet-commercieel platform waar talent online en offline de ruimte krijgt om te experimenteren en zich te ontwikkelen. We zijn bewust gratis toegankelijk en advertentievrij. Wij geloven dat nieuwe makers vooral een scherpe en eigenzinnige stem kunnen ontwikkelen als zij niet worden verleid tot clickbait en sensatie: die vrijheid vormt de basis voor originele verbeelding en nieuwe verhalen.

Steun ons

  • Foto van Marte Hoogenboom
    Marte HoogenboomHoofdredacteur
  • Foto van Mark de Boorder
    Mark de BoorderUitgever
  • Foto van Kris van der Voorn
    Kris van der VoornAdjunct-hoofdredacteur
  • Foto van Sander Veldhuizen
    Sander VeldhuizenUitgeefassistent
het laatste
Column: Tegen vrienden zeg ik nooit goed 'doei'

Tegen vrienden zeg ik nooit goed 'doei'

Over de dood van haar grootouders dacht Eva van den Boogaard vroeger wel na, maar over die van een goede vriend? Lees meer

Achtbaantester 1

Achtbaantester

Marthe van Bronkhorst hangt op de kop in een looping en weet één ding zeker: achtbanen worden alleen spannend als ze een goed verhaal hebben. Lees meer

Column: Weten of je ooit moeder wil worden

Weten of je ooit moeder wil worden

Eva wordt geconfronteerd met de beruchte wel-of-geen-kinderen-vraag en zet de voor- en nadelen tegenover elkaar. Lees meer

Vrees de cocon niet: ze is nog warm

Vrees de cocon niet

Nu de feestjes voorzichtig weer op gang komen, beseft Rijk Kistemaker hoeveel hij níet heeft gemist. Gestrand tussen veganistische sneakers en gesprekken over Jeff Bezos verzint hij voor zichzelf een stiller leven. Een tip over verlangen naar lauwe thee en warme cocons. Lees meer

Alles Vijf Sterren: Steek die maar in je zak!

Steek die maar in je zak!

Deze week worden onze redacteurs blij van enthousiaste opstekers (op gepast volume), kunst in je broekzak en een wisselaccount op Twitter. Lees meer

De maakbare mens

De maakbare mens

Zijn mensen net als machines? Het bezoek van een monteur laat Marthe van Bronkhorst nadenken over haar eigen bedrading. Lees meer

Column: Tot op het bot

Tot op het bot

Een oude brief van een vriendin voert Eva terug naar een periode waarin het wat minder lekker met haar ging. Lees meer

Framer geframed

Framer geframed

Marthe van Bronkhorst ziet haar angst onder ogen en besluit haar ervaring als psycholoog te verrijken door zelf de patiënt te worden. De belangrijkste les? Ook therapeuten weten niet alles. Lees meer

Dingen die niet kloppen, maar die ik wel geloof

Dingen die niet kloppen, maar die ik wel geloof

Hoe goedgelovig mag een mens eigenlijk zijn? Waar Eva van den Boogaard soms dwangmatig eerlijk is, blijkt haar neef F. regelmatig informatie aan haar te verstrekken die niet klopt. Lees meer

 Weet je nog, de nacht?

Weet je nog, de nacht?

Het ‘vergeten’ nachtleven krabbelt terug, en onze eigen lichamen blijken zich als gisteren te herinneren hoe ze van hun eigen bewegingen kunnen genieten. Lees meer

Het Juttersmuseum, de plek van alles wat je vergeten bent

Het Juttersmuseum, de plek van alles wat je vergeten bent

Marthe van Bronkhorst leidt haar lezer rond tussen de verloren schoenen en vergeten herinneringen in het Juttersmuseum. We stuiten op drie vergeten gedichten. Lees meer

Column: More is more

More is more

Eva reflecteert op haar ambivalente relatie met matigheid. Lees meer

Neem je ouders mee naar het museum

Neem je ouders mee naar het museum

De idealen van ouders en hun kinderen komen niet altijd overeen. Schrijver Michael ter Maat legt zich daar niet bij neer en neemt zijn vader mee naar het Krölller Müller. Een tip om het niet bij 'ok, boomer' te laten.  Lees meer

Column: Over geld

Over geld

Eva vergelijkt de manier waarop ze toen en nu tegen geld aankijkt en hoe het verschil in inkomen binnen haar vriendengroep de verhoudingen heeft veranderd. Lees meer

Stukje

Stukje

Marthe van Bronkhorst gelooft het niet: Al die schrijfadviezen van grote namen die beweren hun muze gevonden te hebben. Een oude Griekse visie op inspiratie was dat je zelf niet de inspiratie op moest zoeken, maar dat de muze jóú moest vinden. Ach, wat je maar vooruit brengt. En anders ga je gewoon net zolang boodschappen doen totdat je een ''stukje'' gevonden hebt? Lees meer

Tompouce 1

Tompouce

Eva vraagt zich af waarom de documentatie van haar jeugd ineens leuk moet zijn nu haar moeder alle oude videobanden heeft laten digitaliseren. Lees meer

Alleen samen krijgen we u eronder

Alleen samen krijgen we u eronder

Mark Rutte is het niet vergeten, vanaf vandaag wordt alles soepel! Geef vooral weer die drie zoenen en alsjeblieft: dicht op de mond graag. Waarom zou je denken aan de uitgeputte zorg en de oplopende IC-cijfers als je ook aan jezelf kan denken? Nou dan. Lees meer

Met (voor het eerst!) een illustratie van Melcher Oosterman. Lees meer

Column: Inferno onder de roltrap

Inferno onder de roltrap

Een defecte roltrap op het station herinnert Eva eraan hoe ze als kind soms verborgen werelden en niet per se bestaande systemen waarnam. Lees meer

De nobele kunst van het missen

De nobele kunst van het missen

Marthe van Bronkhorst mist een hoop dingen in haar leven. Haarelastiekjes, de deuk in de bank die ze maakte in het vakantiehuisje, en ze kan maar niet vergeten dat Philip Freriks gestopt is met het journaal. (kom terug, Philip!). Maar waar komt dit missen vandaan?
Met (voor de laatste keer!) een illustratie van Jessica Bacuna. Lees meer

Column: Wasverzachter

Wasverzachter

Een fietstochtje met twee vrienden voert Eva naar een nieuwbouwwijk, waar het leven bij nader inzien toch zo slecht nog niet zou zijn. Lees meer