Asset 14

Sento

TIP: Sento

Zeker mama, je hebt gelijk: ik ben heel blij dat ik in Nederland geboren ben. Maar er zijn ook momenten dat ik iets mis in ons land. Vooral als ik net op reis ben geweest.

Sinds ik terug ben uit Japan is dit gemis sterker dan normaal. Ik verlang naar de rijstontbijtjes en de tot op de seconde op tijd rijdende treinen, maar het meest van alles mis ik de Japanse badhuizen.

De eerste keer dat ik over de zogeheten ‘sento’ hoorde, was van een Fins meisje. Zij bezocht het plaatselijke badhuis iedere avond. Als ik wilde, kon ik met haar mee. Het was wel naakt ja, maar dat vond zij als Finse niet vreemd – in de sauna ben je immers ook naakt. Ik liet me niet kennen, ik kwam tenslotte uit het progressieve Holland waar constant blote tieten op tv te zien zijn, maar besloot  wel om de eerste keer alleen te gaan.

Vrouwen en mannen wassen zich in de sento apart. Ik ontdekte dit bij toeval door een willekeurige deur te openen, die gelukkig naar de omkleedruimte voor vrouwen bleek te leiden. Ik schrok van alle naakte lijven en al dat haar, maar schaamde me meteen voor die gedachte. Wat is er immers zo eng aan blote lichamen?

Als blond meisje viel ik behoorlijk op tussen de Japanse vrouwen, maar niemand keek naar me om. Ze waren veel te druk bezig zich te wassen – al bleek hun onverschillige houding slechts schijn toen ik besloot snel een warm bad in te stappen. Een jonge vrouw gebaarde wild dat ik me eerst moest douchen en duwde me in de juiste richting. Daarna werd ik op een krukje voor een spiegel gezet, waar ik me voor de tweede keer schoon moest maken.

Nu pas mocht ik in het bad. De vrouw probeerde me uit te leggen dat we in een melkbad zaten. Lastig, omdat zij geen Engels sprak en ik geen Japans. Dus deed ze maar alsof ze uit haar borst dronk, waarna ze met een grote grijns naar het witte water wees.

Veilig onder water durfde ik eindelijk rustig om me heen te kijken. Er waren vooral oudere vrouwen, maar ook meisjes van mijn leeftijd, samen met hun vriendinnen. Ze zaten naast elkaar op krukjes voor de spiegel, kletsten wat en schoren intussen hun benen. Het tafereel was zo vanzelfsprekend dat hun blote lijven me na een tijdje niet meer opvielen. De meisjes leken zo comfortabel in hun naaktheid dat ik er zelfs een beetje jaloers van werd. Waarom ga ik me nooit wassen met mijn vriendinnen? Hoe vaak zagen wij elkaar eigenlijk naakt?

Toen ik later een vrouw – ik denk dat ze net zo oud was als mijn moeder – de rug van de oudere vrouw voor haar zag wassen, bedacht ik me: mama, je moet toch met me eens zijn dat we dit missen in Nederland. Hoe fijn zou het zijn als wij samen met onze moeders of zelfs oma’s naar een badhuis konden gaan, zodat we leren hoe normaal een naakt lijf eigenlijk is. Zodat we ons compleet comfortabel kunnen voelen in ons blote lichaam, zelfs (of juist) als we met vriendinnen of familie zijn.

Na mijn eerste bezoek aan de sento besloot ik iedere avond te gaan. En zolang ik maar netjes eerst een douche nam, hield niemand zich bezig met mijn naakte lijf, dat immers gelijk was aan alle andere blote lichamen in het badhuis.

Mail

Anouk Evertse (1991) studeerde journalistiek in Antwerpen en is nu dus journalist.

Hard//hoofd is gratis en
heeft geen advertenties

Steun Hard//hoofd

Ontvang persoonlijke brieven
van redacteuren

Inschrijven

Steun de makers van de toekomst

Hard//hoofd is een vrije ruimte voor nieuwe makers. Een niet-commercieel platform waar talent online en offline de ruimte krijgt om te experimenteren en zich te ontwikkelen. We zijn bewust gratis toegankelijk en advertentievrij. Wij geloven dat nieuwe makers vooral een scherpe en eigenzinnige stem kunnen ontwikkelen als zij niet worden verleid tot clickbait en sensatie: die vrijheid vormt de basis voor originele verbeelding en nieuwe verhalen.

Steun ons

  • Foto van Marte Hoogenboom
    Marte HoogenboomHoofdredacteur
  • Foto van Mark de Boorder
    Mark de BoorderUitgever
  • Foto van Kiki Bolwijn
    Kiki BolwijnChef Literair
  • Foto van Sander Veldhuizen
    Sander VeldhuizenUitgeefassistent
Lees meer
het laatste
 Weet je nog, de nacht?

Weet je nog, de nacht?

Het ‘vergeten’ nachtleven krabbelt terug, en onze eigen lichamen blijken zich als gisteren te herinneren hoe ze van hun eigen bewegingen kunnen genieten. Lees meer

Het Juttersmuseum, de plek van alles wat je vergeten bent

Het Juttersmuseum, de plek van alles wat je vergeten bent

Marthe van Bronkhorst leidt haar lezer rond tussen de verloren schoenen en vergeten herinneringen in het Juttersmuseum. We stuiten op drie vergeten gedichten. Lees meer

Column: More is more

More is more

Eva reflecteert op haar ambivalente relatie met matigheid. Lees meer

Neem je ouders mee naar het museum

Neem je ouders mee naar het museum

De idealen van ouders en hun kinderen komen niet altijd overeen. Schrijver Michael ter Maat legt zich daar niet bij neer en neemt zijn vader mee naar het Krölller Müller. Een tip om het niet bij 'ok, boomer' te laten.  Lees meer

Column: Over geld

Over geld

Eva vergelijkt de manier waarop ze toen en nu tegen geld aankijkt en hoe het verschil in inkomen binnen haar vriendengroep de verhoudingen heeft veranderd. Lees meer

Stukje

Stukje

Marthe van Bronkhorst gelooft het niet: Al die schrijfadviezen van grote namen die beweren hun muze gevonden te hebben. Een oude Griekse visie op inspiratie was dat je zelf niet de inspiratie op moest zoeken, maar dat de muze jóú moest vinden. Ach, wat je maar vooruit brengt. En anders ga je gewoon net zolang boodschappen doen totdat je een ''stukje'' gevonden hebt? Lees meer

Tompouce 1

Tompouce

Eva vraagt zich af waarom de documentatie van haar jeugd ineens leuk moet zijn nu haar moeder alle oude videobanden heeft laten digitaliseren. Lees meer

Alleen samen krijgen we u eronder

Alleen samen krijgen we u eronder

Mark Rutte is het niet vergeten, vanaf vandaag wordt alles soepel! Geef vooral weer die drie zoenen en alsjeblieft: dicht op de mond graag. Waarom zou je denken aan de uitgeputte zorg en de oplopende IC-cijfers als je ook aan jezelf kan denken? Nou dan. Lees meer

Met (voor het eerst!) een illustratie van Melcher Oosterman. Lees meer

Column: Inferno onder de roltrap

Inferno onder de roltrap

Een defecte roltrap op het station herinnert Eva eraan hoe ze als kind soms verborgen werelden en niet per se bestaande systemen waarnam. Lees meer

De nobele kunst van het missen

De nobele kunst van het missen

Marthe van Bronkhorst mist een hoop dingen in haar leven. Haarelastiekjes, de deuk in de bank die ze maakte in het vakantiehuisje, en ze kan maar niet vergeten dat Philip Freriks gestopt is met het journaal. (kom terug, Philip!). Maar waar komt dit missen vandaan?
Met (voor de laatste keer!) een illustratie van Jessica Bacuna. Lees meer

Column: Wasverzachter

Wasverzachter

Een fietstochtje met twee vrienden voert Eva naar een nieuwbouwwijk, waar het leven bij nader inzien toch zo slecht nog niet zou zijn. Lees meer

Een ezel stoot zich geen twee keer aan dezelfde steen, maar een kiezer wel

Een ezel stoot zich geen twee keer aan dezelfde steen, maar een kiezer wel

Marthe van Bronkhorst verdiept zich ter voorbereiding van de verkiezingen in de Archieven der Vergeten Partijen. Ook dit jaar zijn er maar liefst 37 verkiesbare partijen. Wie zijn hen voorgegaan, en zat er dan echt niet een bij die de tand des tijds had moeten overleven? Lees meer

Column: Dingen die we niet gehoord hebben

Dingen die we niet gehoord hebben

Een gehoorbeschadiging is wat Eva van den Boogaard met haar opa gemeen heeft. Verder weet ze niet veel over hem en zijn oorlogsverleden, behalve dat het opgelopen trauma ook zijn nageslacht raakte. Lees meer

Sommige dagen kun je niet oplossen

Sommige dagen kun je niet oplossen

Twee geliefden die niet in elkaar opgaan blijven individuen en in Duo Penotti is eigenlijk best veel van jezelf terug te vinden. Marthe van Bronkhorst neemt een kijkje in haar ijskast, denkt na over wat je bewaart in je vriezer en komt tot de conclusie dat er voor sommige dingen geen oplossing bestaat. Lees meer

Hoe je de maanden op je knokkels telt en andere vragen

Hoe je maanden op knokkels telt en andere vragen

Voor welke simpele zaken heb jij nooit meer opnieuw naar uitleg durven vragen? Voor Vivian MacGillavry was het maanden tellen op haar knokkels. Maar toen ze dat aan een vriendin durfde op te biechten, ontdekte ze iets moois. Lees meer

Interfriention

Interfriention

Eva van den Boogaard viert een vriendschapsjubileum met vriendin I. en blikt terug op een andere vriendschap, die kort daarvoor ten einde moest komen. Lees meer

Tip van Else Boer Wees een meeloper

Wees een meeloper

Soms is een meeloper zijn gewoon een heel goed plan. Schrijver Else Boer legt uit waarom aan de hand van haar nieuwste niet-originele hobby: schaken. Lees meer

Zonder mijn moeder

Zonder mijn moeder

Het wel of niet aanschaffen van een kunstwerk voert Eva van den Boogaard terug naar tijden waarin ze nog niet alle beslissingen zelf nam. Lees meer

Column: In de kruipruimte

In de kruipruimte

In het huis dat Eva van den Boogaard bewoont, bevindt zich een kruipruimte dat de nodige vragen oproept. Lees meer

Column: Veelzeggende kiepau

Veelzeggende kiepauto

In haar laatste column op Hard//hoofd deelt Iduna Paalman een mistroostig inzicht: hoe beter we kunnen praten, hoe minder we kunnen zeggen. Toch brengt het haar tot een hartverwarmende conclusie. Lees meer