Zeker mama, je hebt gelijk: ik ben heel blij dat ik in Nederland geboren ben. Maar er zijn ook momenten dat ik iets mis in ons land. Vooral als ik net op reis ben geweest.
Sinds ik terug ben uit Japan is dit gemis sterker dan normaal. Ik verlang naar de rijstontbijtjes en de tot op de seconde op tijd rijdende treinen, maar het meest van alles mis ik de Japanse badhuizen.
De eerste keer dat ik over de zogeheten ‘sento’ hoorde, was van een Fins meisje. Zij bezocht het plaatselijke badhuis iedere avond. Als ik wilde, kon ik met haar mee. Het was wel naakt ja, maar dat vond zij als Finse niet vreemd – in de sauna ben je immers ook naakt. Ik liet me niet kennen, ik kwam tenslotte uit het progressieve Holland waar constant blote tieten op tv te zien zijn, maar besloot wel om de eerste keer alleen te gaan.
Vrouwen en mannen wassen zich in de sento apart. Ik ontdekte dit bij toeval door een willekeurige deur te openen, die gelukkig naar de omkleedruimte voor vrouwen bleek te leiden. Ik schrok van alle naakte lijven en al dat haar, maar schaamde me meteen voor die gedachte. Wat is er immers zo eng aan blote lichamen?
Als blond meisje viel ik behoorlijk op tussen de Japanse vrouwen, maar niemand keek naar me om. Ze waren veel te druk bezig zich te wassen – al bleek hun onverschillige houding slechts schijn toen ik besloot snel een warm bad in te stappen. Een jonge vrouw gebaarde wild dat ik me eerst moest douchen en duwde me in de juiste richting. Daarna werd ik op een krukje voor een spiegel gezet, waar ik me voor de tweede keer schoon moest maken.
Nu pas mocht ik in het bad. De vrouw probeerde me uit te leggen dat we in een melkbad zaten. Lastig, omdat zij geen Engels sprak en ik geen Japans. Dus deed ze maar alsof ze uit haar borst dronk, waarna ze met een grote grijns naar het witte water wees.
Veilig onder water durfde ik eindelijk rustig om me heen te kijken. Er waren vooral oudere vrouwen, maar ook meisjes van mijn leeftijd, samen met hun vriendinnen. Ze zaten naast elkaar op krukjes voor de spiegel, kletsten wat en schoren intussen hun benen. Het tafereel was zo vanzelfsprekend dat hun blote lijven me na een tijdje niet meer opvielen. De meisjes leken zo comfortabel in hun naaktheid dat ik er zelfs een beetje jaloers van werd. Waarom ga ik me nooit wassen met mijn vriendinnen? Hoe vaak zagen wij elkaar eigenlijk naakt?
Toen ik later een vrouw – ik denk dat ze net zo oud was als mijn moeder – de rug van de oudere vrouw voor haar zag wassen, bedacht ik me: mama, je moet toch met me eens zijn dat we dit missen in Nederland. Hoe fijn zou het zijn als wij samen met onze moeders of zelfs oma’s naar een badhuis konden gaan, zodat we leren hoe normaal een naakt lijf eigenlijk is. Zodat we ons compleet comfortabel kunnen voelen in ons blote lichaam, zelfs (of juist) als we met vriendinnen of familie zijn.
Na mijn eerste bezoek aan de sento besloot ik iedere avond te gaan. En zolang ik maar netjes eerst een douche nam, hield niemand zich bezig met mijn naakte lijf, dat immers gelijk was aan alle andere blote lichamen in het badhuis.
