Asset 14

Neem geen rijlessen

Tip: Neem geen rijlessen

‘Autorijden is vooruitkijken,’ legt de examinator uit terwijl hij iets bestudeert op zijn smartphone.

Ik zit verstijfd naast hem, turend naar een wirwar aan verkeersborden, rijbanen en medeweggebruikers. Een zonnig Amsterdam Nieuw-West openbaart zich in al zijn wanorde.

‘Zie je die Texaco?’

Texaco? Welke Texaco? Wat ik wél zie is een Volkswagen Passat die probeert in te voegen op mijn rijbaan. Mijn rijinstructeur, die achterin de auto zit, kreunt. Er klinkt getoeter.

‘Als je die Texaco niet zag, heb je dus niet genoeg vooruitgekeken, Imre,’ zegt de examinator.

Deze man kent me pas een half uur, maar noemt mijn naam al om de paar zinnen – een manipulatieve truc die je altijd moet wantrouwen bij gesprekspartners.

Ik mompel sorry en heb het idee dat er iets lekt in de auto. Of zijn het mijn eigen zweetdruppels die zich vormen op plekken waar ik normaal nooit transpireer?

Er is geen tijd om hierbij stil te staan, want we naderen een rotonde. Ik probeer rustig af te remmen en terug te schakelen om een snel naderend busje voorrang te geven. Paniekmoment: het busje geeft geen richting aan, maar slaat toch af. Waar ik had verwacht te moeten stoppen, rij ik plotseling met vaart de rotonde op.

Het oordeel van de examinator hangt als een zwaard van Damocles boven mijn hoofd.

‘Waarom doe je dat?’
‘Wat?’
‘Waarom blijf je je koppeling ingedrukt houden?’

Wat is de zin van het leven? Bestaat er een god? Waarom blijf je je koppeling ingedrukt houden?

‘Ik weet niet… Ik wilde remmen en in z’n twee de rotonde nemen, maar dat ging niet helemaal goed, geloof ik.’

De examinator rolt met zijn ogen en bij mij begint het gevoel in te dalen dat ook dit derde herexamen op een mislukking zal uitdraaien.

Waarom doe ik dit mezelf aan? Een paar decennia geleden was de auto een symbool voor vrijheid, een manier om te gaan en staan waar je wilde. In 2018 zijn auto’s verworden tot vehiculum non gratum, verbannen uit steeds meer stadscentra, tot stilstand gekomen in kilometerslange files, voorbijgestreefd door zelfrijdende Google-auto’s.

Toch is een rijbewijs nog steeds een verplicht onderdeel van je bildung als jongvolwassene. ‘Heb je je rijbewijs al gehaald?’, is een vraag die vaak voorbij komt. ‘Zou je er niet eens aan beginnen?’

Al dat lesgeld – denk ik, terwijl ik plankgas twee vrachtwagens probeer in te halen – al dat lesgeld had ik ook kunnen besteden aan een reis door Zuidoost-Azië, aan een nieuw interieur, of gewoon aan heel vaak uit eten gaan. Koos ik voor rijlessen omdat ik het zelf wilde, of toch omdat iedereen het van me verwachtte?

Na een laatste discutabele parkeermaneouvre zit het examen erop. De examinator, mijn instructeur en ik lopen over het parkeerterrein naar het CBR-gebouw (het protocol is dat je pas binnen hoort of je gezakt bent). Verlost van de airco van de lesauto voelt de warme junilucht als een Turks stoombad.

Binnen gaat de examinator tegenover me zitten. Maar ik ben niet bang meer voor de negatieve boodschap die zal volgen. Auto’s zijn de verliezers van de geschiedenis – blikken gevangenissen die ongelukken veroorzaken en het milieu naar de verdoemenis helpen; emblemen van een vervlogen tijd, weggedrukt door schonere en veiligere concurrentie. Waarom zou je überhaupt een poging wagen om deze dingen te leren besturen?

Tegen iedereen die nog geen vermogen heeft uitgegeven aan rijlessen, wil ik schreeuwen: begin er niet aan! Je kunt je tijd en geld nuttiger en aangenamer besteden – wat je omgeving je ook wijsmaakt. Had iemand dit een paar maanden geleden maar tegen mij geschreeuwd, voor ik aan dit heilloze project begon. Maar goed, het is nooit te laat om te stoppen. Ik zeg mijn rij-ambities vaarwel, leve de vrijheid.

Ik kijk de examinator aan. Hij kijkt mij aan.

‘Imre, ik heb goed nieuws voor je.’

Zal je altijd zien.

Beeld: Mitchell Koops

Het bovenstaande gelezen en getroffen door inspiratie? Altijd al op Hard//hoofd willen publiceren? Stuur je stukje op naar lotte@hardhoofd.com!

Mail

Imre van Son is (eind)redacteur bij Hard//hoofd en beter in tafelvoetbal dan je zou denken.

Hard//hoofd is gratis en
heeft geen advertenties

Steun Hard//hoofd

Ontvang persoonlijke brieven
van redacteuren

Inschrijven
Lees meer
test
het laatste
Niet

Niet

'Naarmate die vakantie vorderde, begon ik die ‘niet’ te bezien in het licht van een oude angst die soms omhoogkomt. Wanneer namelijk mijn vriendin zei: ‘dat is een lantaarnpaal’ en ik zei ‘niet’, begon ik me af te vragen of we inderdaad wel dezelfde lantaarnpaal zagen.' In deze column schrijft Anne Schepers over het woord 'niet' en de gevolgen die het kan hebben voor een discussie. Lees meer

Waarom nog schrijven na ChatGPT?

Waarom nog schrijven na ChatGPT?

Waarom blijven we schrijven als kunstmatige intelligentie dat straks beter kan dan wij? In dit essay bespreekt Shimanto Reza de verbinding die teksten bieden. Ze gaan in dialoog met elkaar, met onszelf, met anderen. Lees meer

Links, wees niet zo bang om hypocriet te zijn

Mijn week met morele ambitie: wat ik leerde ondanks Rutger Bregman

Marthe van Bronkhorst probeerde morele ambitie een week uit en leerde ervan - ondanks Rutger Bregman. Lees meer

Vacature Lid Raad van Toezicht

Vacature Lid Raad van Toezicht

Hard//hoofd wil per 1 juni de driekoppige Raad van Toezicht uitbreiden met twee nieuwe leden waaronder een voorzitter. Mocht je willen reageren dan ontvangen wij graag voor 1 mei een reactie. Lees meer

:Oproep: Wie illustreert de erotische verhalen van het Rode Oor?

Oproep: Wie illustreert de erotische verhalen van het Rode Oor?

De Stoute Stift is de gloednieuwe illustratiewedstrijd van deBuren, Stripgids, Hard//hoofd en Stichting Nieuwe Helden. Meedoen? De deadline is 1 mei 2024 (10:00). Lees meer

Eva heeft u toegevoegd aan een nieuwe groepschat

Eva heeft u toegevoegd aan een nieuwe groepschat

Eva nodigt twee vrienden uit om bij haar te komen eten. Ze hoopt dat dit het begin zal zijn van een nieuwe vriendengroep. Lees meer

Witte tranen

Witte tranen

Vaak kan geconfronteerd worden met een racistische misstap veel losmaken in witte vrouwen. Waar komt dat door? Fleur den Boer onderzocht het perfectionisme van witte vrouwen en hoe zogeheten 'witte tranen' racisme in de hand werken. Lees meer

Stieren en vrouwen hebben iets gemeen

Stieren en vrouwen hebben iets gemeen

Wat hebben stieren en vrouwen gemeen? In dit essay ziet Barbara Haenen tijdens het bezoeken van een stierengevecht gelijkenissen met haar eigen ervaringen. Lees meer

Links, wees niet zo bang om hypocriet te zijn 1

Links, wees niet zo bang om hypocriet te zijn

Marthe van Bronkhorst bekijkt hypocrisie als spectrum: hoe hypocriet ben jij op een schaal van Frans Bauer tot Johan Derksen? Lees meer

Bijsturen 1

Bijsturen

In dit essay legt Belle de Rode de vinger op de zere plek. Ze beschrijft hoe zij de rol van bijsturende kapitein op zich moet nemen omwille van haar zieke vader, terwijl ze juist afscheid had willen nemen van de kritische kapitein die in haar huisde. Lees meer

In je eentje achterblijven

In je eentje achterblijven

Als vriendin K. op een date gaat, denkt Eva van den Boogaard na over hun onuitgesproken pact. Zo lang ze beiden ongelukkig in de liefde zijn, hebben ze elkaar. Maar wat als er iemand dat pact uitstapt? Lees meer

Gelukkig zien jonge mensen het verband tussen toen en nu

Durf te leren van het verleden

Op Dag 150 van de wrede vergeldingsactie van Israël is een eind van de ‘slachting’ van Palestijnen nog niet in zicht. Schrijver Marte Hoogenboom vestigt haar hoop op activisten en journalisten die het verband tussen ‘toen’ en ‘nu’ durven zien. Lees meer

Fatma Shanan: de lichtelijke melancholie van het zomerse alleen zijn 1

Fatma Shanan | De lichtelijke melancholie van het zomerse alleen zijn

Een oase van rust midden in Berlijn. De kleine geschilderde landschappen en zelfportretten in de natuur van Fatma Shanan (1986, Israël) komen goed tot hun recht in de expositieruimte van Dittriech en Schlechtriem. De tentoonstelling ‘The Inn River’ bestaat uit een bescheiden aantal van negen schilderijen. Aucke Paulusma laat zien dat een aandachtige observatie loont, maar dat de schilderijen laten niet per se een vrolijke indruk achterlaten. Lees meer

Reden tot paniek

Reden tot paniek

In dit droomachtige en persoonlijke essay blikt Wouter Degreve terug op zijn jeugd, en hij onderzoekt de effecten daarvan op het heden. Want 'de kracht van de plek waar je bent opgegroeid mag je nooit onderschatten.' Lees meer

Geld lenen

Geld lenen

‘Het spijt me,’ zeg ik. ‘Voor dit alles.’ Ik gebaar om me heen. ‘Voor Nederland.’ In deze column van Anne Schepers ontmoeten twee vrouwen, die uitkijken naar hun avond in een wijnbar, een man die een treinkaartje naar Ter Apel bij elkaar probeert te sprokkelen. Lees meer

Vijftig jaar vrijheid van beweging

Vijftig jaar vrijheid van beweging

Tom Kniesmeijer leerde dansen op de remixes van discopionier Tom Moulton. Nu zijn eerste kennismaking met de muziek van deze sterproducent bijna vijftig jaar geleden is, blikt hij terug en komt hij tot een inzicht over onze tijd. Lees meer

Kür op muziek

Kür op muziek

”Onlangs las ik over wezentjes die alleen bestaan in de droom van een slapende vrouw.” Nelson Morus schreef een kort verhaal over geforceerde gezelligheid, chatbotgesprekken over lievelingsgerechten, hectiek en de alledaagse sleur. Lees meer

Als je wordt uitgenodigd voor een euthanasiefeest, dan ga je

Als je wordt uitgenodigd voor een euthanasiefeest, dan ga je

'Als je je psycholoog écht een brevet van onkunde wil geven, moet je haar uitnodigen voor je euthanasiefeest.' Lees meer

Neoliberaal Lang Covid 2

Neoliberaal Lang Covid

Voor ons 'Aaah'-magazine, schreef Harriët Bergman een essay over hoe long covid-patiënten vallen tussen pech en onrecht. "Er is iets grondig mis met hoe we in Nederland omgaan met mensen met een beperking en chronisch zieke mensen." Lees meer

Zo het begon 1

Zo het begon

Nele Peeters schreef een ontroerend verhaal, vol treffende zinnen en beelden. Het is dromerig verhaal, over eenzaamheid, hoop, zorgzaamheid en zwaarte. Lees meer

Word trouwe lezer van Hard//hoofd op papier!

Hard//hoofd verschijnt vanaf nu twee keer per jaar op papier! Dankzij de hulp van onze lezers kunnen we nog vaker een podium bieden aan aanstormend talent. Meld je aan als abonnee voor slechts €2,50 per maand en ontvang ons papieren magazine twee keer per jaar in de bus. Veel leesplezier!

Word trouwe lezer