Asset 14

Laat me met rust!

TIP: Laat me met rust!

Het is stil op straat, stil en koud. Een beetje rillend kom ik het station uitgelopen, ik heb opgetreden met mijn synthpopduo. Het is een uur of zes in de ochtend, ik heb verrot liggen slapen in de trein, kwijlend tegen het raam. Ik voel me verkreukeld en wil naar bed. Maar zo gemakkelijk gaat dat niet: de wieltjes van mijn zware rolkoffer vol synthesizers blijven de hele tijd haken in de voegen tussen de stoeptegels. Mijn tocht naar huis is moeizaam. Dan zie ik naast me het heerlijke gladde asfalt van het fietspad. Ik kijk terug naar de stoep. En dan weer naar het fietspad. De keuze is snel gemaakt.

Het voelt alsof ik zweef: soepeltjes glijdt mijn koffer achter me aan door de schemering. Ik vergeet mijn vermoeidheid; een glimlach verschijnt op mijn gezicht; gelukzaligheid maakt zich van mij meester: in dit tempo ben ik zo thuis.

'Hallo! Dit is het fietspad hoor.'

Ik schrik. Wat is dit? Waar komt die stem vandaan? Is het mijn geweten dat spreekt? Dan voel ik een luchtverplaatsing aan mijn linkerkant. Ik zie het rode achterlicht van een fiets en een boos, maar triomfantelijk hoofd in dezelfde kleur. Het fietspad is erg breed, en zoals ik al zei, het is stil op straat. De boze schreeuwer kan me prima passeren. Waarom voelt hij zich dan toch geroepen mijn geluksmoment te verpesten? Geldingsdrang? Regeltjesfetisjisme? Of hangt hij gewoon graag de held uit en denkt hij dat hij de maatschappij een geweldige dienst bewijst? Ik zou het op mijn relatieplanet-profiel zetten. Dat maakt vast indruk.

'Hallo dames! Ik ben Jacques, een stoere man van vijfenvijftig die spontaan in het leven staat! Mijn hobby's zijn: natellen of er wel genoeg lucifers in het doosje zitten en wildvreemden wijzen op de verkeersregels.'

Kijk. Ik snap dat het niet handig is als iedereen massaal alle verkeersregels gaat overtreden. Het begint met rolkoffers op het fietspad en voor je het weet lopen ze met draaiorgels over de snelweg, of met ijscokarren over de landingsbaan. Maar het handhaven van de regels, daar heb je professionals voor. Namelijk: de echte politie. Als die zeggen: ga eens weg van dat fietspad met je rolkoffer, fair enough. Ik heb respect voor agenten. Ze kunnen het ook niet helpen dat ze bij de politie werken, iemand moet het doen en er moet bij hen ook gewoon brood op de plank komen.

Maar de politie is niet voor niks uitgevonden! Een van hun belangrijke functies is te zorgen dat mensen niet voor eigen rechter hoeven te spelen. Ze hebben een opleiding gevolgd, om te kunnen beoordelen welke vergrijpen belangrijk genoeg zijn om ertegen op te treden. Dat ik hier loop met mijn rolkoffer op het fietspad, is blijkbaar niet gevaarlijk, anders kreeg ik vast een boete. De maatschappij heeft jullie niet nodig, hobby-agenten. Ontspan, alles is netjes geregeld. Of begrijp ik iets verkeerd? Zie ik de ernst van de situatie niet in? Is het een leeftijdsdingetje, zijn jullie echt wijzer? Zal ik zelf gefrustreerd wakker worden op de ochtend van mijn vijfenvijftigste verjaardag, en opeens overal snotapen zien die dingen fout doen? Als dat zo is zal ik mezelf tezijnertijd ruiterlijk rectificeren met een paginagrote advertentie in alle ochtendbladen, als die dan nog bestaan. Maar voor nu is mijn tip, aan alle hobby-agenten: houd ermee op! Laat me met rust!

Beeld: Ed Yourdon via Flickr

Mail

Tim Fraanje (M.A.) draait aan knopjes in synthpop-duo Big Hare en organiseert een experimenteel festival dat Sneeuw en Ruis heet. Hij houdt van knutselen, mooischrijverij, zoete cocktails en dansen in misplaatste outfits.

Hard//hoofd is gratis en
heeft geen advertenties

Steun Hard//hoofd

Ontvang persoonlijke brieven
van redacteuren

Inschrijven

Steun de makers van de toekomst

Hard//hoofd is een vrije ruimte voor nieuwe makers. Een niet-commercieel platform waar talent online en offline de ruimte krijgt om te experimenteren en zich te ontwikkelen. We zijn bewust gratis toegankelijk en advertentievrij. Wij geloven dat nieuwe makers vooral een scherpe en eigenzinnige stem kunnen ontwikkelen als zij niet worden verleid tot clickbait en sensatie: die vrijheid vormt de basis voor originele verbeelding en nieuwe verhalen.

Steun ons

  • Foto van Marte Hoogenboom
    Marte HoogenboomHoofdredacteur
  • Foto van Mark de Boorder
    Mark de BoorderUitgever
  • Foto van Kiki Bolwijn
    Kiki BolwijnAdjunct-hoofdredacteur, chef Literair
  • Foto van Sander Veldhuizen
    Sander VeldhuizenUitgeefassistent
Lees meer
het laatste
Alleen samen krijgen we u eronder

Alleen samen krijgen we u eronder

Mark Rutte is het niet vergeten, vanaf vandaag wordt alles soepel! Geef vooral weer die drie zoenen en alsjeblieft: dicht op de mond graag. Waarom zou je denken aan de uitgeputte zorg en de oplopende IC-cijfers als je ook aan jezelf kan denken? Nou dan. Lees meer

Met (voor het eerst!) een illustratie van Melcher Oosterman. Lees meer

Column: Inferno onder de roltrap

Inferno onder de roltrap

Een defecte roltrap op het station herinnert Eva eraan hoe ze als kind soms verborgen werelden en niet per se bestaande systemen waarnam. Lees meer

De nobele kunst van het missen

De nobele kunst van het missen

Marthe van Bronkhorst mist een hoop dingen in haar leven. Haarelastiekjes, de deuk in de bank die ze maakte in het vakantiehuisje, en ze kan maar niet vergeten dat Philip Freriks gestopt is met het journaal. (kom terug, Philip!). Maar waar komt dit missen vandaan?
Met (voor de laatste keer!) een illustratie van Jessica Bacuna. Lees meer

Column: Wasverzachter

Wasverzachter

Een fietstochtje met twee vrienden voert Eva naar een nieuwbouwwijk, waar het leven bij nader inzien toch zo slecht nog niet zou zijn. Lees meer

Een ezel stoot zich geen twee keer aan dezelfde steen, maar een kiezer wel

Een ezel stoot zich geen twee keer aan dezelfde steen, maar een kiezer wel

Marthe van Bronkhorst verdiept zich ter voorbereiding van de verkiezingen in de Archieven der Vergeten Partijen. Ook dit jaar zijn er maar liefst 37 verkiesbare partijen. Wie zijn hen voorgegaan, en zat er dan echt niet een bij die de tand des tijds had moeten overleven? Lees meer

Column: Dingen die we niet gehoord hebben

Dingen die we niet gehoord hebben

Een gehoorbeschadiging is wat Eva van den Boogaard met haar opa gemeen heeft. Verder weet ze niet veel over hem en zijn oorlogsverleden, behalve dat het opgelopen trauma ook zijn nageslacht raakte. Lees meer

Sommige dagen kun je niet oplossen

Sommige dagen kun je niet oplossen

Twee geliefden die niet in elkaar opgaan blijven individuen en in Duo Penotti is eigenlijk best veel van jezelf terug te vinden. Marthe van Bronkhorst neemt een kijkje in haar ijskast, denkt na over wat je bewaart in je vriezer en komt tot de conclusie dat er voor sommige dingen geen oplossing bestaat. Lees meer

Hoe je de maanden op je knokkels telt en andere vragen

Hoe je maanden op knokkels telt en andere vragen

Voor welke simpele zaken heb jij nooit meer opnieuw naar uitleg durven vragen? Voor Vivian MacGillavry was het maanden tellen op haar knokkels. Maar toen ze dat aan een vriendin durfde op te biechten, ontdekte ze iets moois. Lees meer

Interfriention

Interfriention

Eva van den Boogaard viert een vriendschapsjubileum met vriendin I. en blikt terug op een andere vriendschap, die kort daarvoor ten einde moest komen. Lees meer

Tip van Else Boer Wees een meeloper

Wees een meeloper

Soms is een meeloper zijn gewoon een heel goed plan. Schrijver Else Boer legt uit waarom aan de hand van haar nieuwste niet-originele hobby: schaken. Lees meer

Zonder mijn moeder

Zonder mijn moeder

Het wel of niet aanschaffen van een kunstwerk voert Eva van den Boogaard terug naar tijden waarin ze nog niet alle beslissingen zelf nam. Lees meer

Column: In de kruipruimte

In de kruipruimte

In het huis dat Eva van den Boogaard bewoont, bevindt zich een kruipruimte dat de nodige vragen oproept. Lees meer

Column: Veelzeggende kiepau

Veelzeggende kiepauto

In haar laatste column op Hard//hoofd deelt Iduna Paalman een mistroostig inzicht: hoe beter we kunnen praten, hoe minder we kunnen zeggen. Toch brengt het haar tot een hartverwarmende conclusie. Lees meer

Schuldig

Schuldig

Marthe van Bronkhorst maakt een innerlijke reis om haar overleden grootvader te gedenken, die met andere bedoelingen naar Indonesië reisde dan zij lange tijd dacht. Lees meer

 Vergeet de zomer maar (niet)

Vergeet de zomer maar (niet)

Nu fysiek reizen wereldwijd onmogelijk is, rest de verbeelding: fotograaf Cleo Goossens neemt ons mee naar de zonnige uithoeken van onze fantasie. Lees meer

Column: Rommelklanken

Rommelklanken

Het vele videobellen van de afgelopen tijd doet Eva van den Boogaard de waarde inzien van zogenaamde 'rommelklanken'. Lees meer

Tip: Laat alles vallen 1

Laat alles vallen

Annelies van Wijk onderzoekt haar fascinatie voor alledaagse objecten die onverwacht te pletter vallen. Een tip om zelf ook eens als een brokstuk te gronde te gaan, wie weet welke schoonheid er nog oprijst uit de scherven. Lees meer

Column: Zolang je maar geen zware machines bedient

Zolang je maar geen zware machines bedient

Als kind vond Iduna Paalman opvatting dat slapen voor grote mensen was en zij het dus niet nodig had. Nog steeds probeert ze af te komen van haar vooroordeel dat alleen mensen die niet genoeg van het leven houden, van slapen houden. Lees meer

Column: The mask is the face

The mask is the face

Een versleten meubelstuk zet Eva van den Boogaard tijdens haar verhuizing aan het denken over de betekenis van uiterlijk vertoon. Lees meer

Beeldspraak: The City is a Choreography

Vraag de stad eens ten dans

Fotograaf Melissa Schriek heeft oog voor het subtiele en eigenaardige ritme van de stad. 'Zodra we de straat op gaan, worden we daar deel van.' Lees meer