Het is stil op straat, stil en koud. Een beetje rillend kom ik het station uitgelopen, ik heb opgetreden met mijn synthpopduo. Het is een uur of zes in de ochtend, ik heb verrot liggen slapen in de trein, kwijlend tegen het raam. Ik voel me verkreukeld en wil naar bed. Maar zo gemakkelijk gaat dat niet: de wieltjes van mijn zware rolkoffer vol synthesizers blijven de hele tijd haken in de voegen tussen de stoeptegels. Mijn tocht naar huis is moeizaam. Dan zie ik naast me het heerlijke gladde asfalt van het fietspad. Ik kijk terug naar de stoep. En dan weer naar het fietspad. De keuze is snel gemaakt.
Het voelt alsof ik zweef: soepeltjes glijdt mijn koffer achter me aan door de schemering. Ik vergeet mijn vermoeidheid; een glimlach verschijnt op mijn gezicht; gelukzaligheid maakt zich van mij meester: in dit tempo ben ik zo thuis.
'Hallo! Dit is het fietspad hoor.'
Ik schrik. Wat is dit? Waar komt die stem vandaan? Is het mijn geweten dat spreekt? Dan voel ik een luchtverplaatsing aan mijn linkerkant. Ik zie het rode achterlicht van een fiets en een boos, maar triomfantelijk hoofd in dezelfde kleur. Het fietspad is erg breed, en zoals ik al zei, het is stil op straat. De boze schreeuwer kan me prima passeren. Waarom voelt hij zich dan toch geroepen mijn geluksmoment te verpesten? Geldingsdrang? Regeltjesfetisjisme? Of hangt hij gewoon graag de held uit en denkt hij dat hij de maatschappij een geweldige dienst bewijst? Ik zou het op mijn relatieplanet-profiel zetten. Dat maakt vast indruk.
'Hallo dames! Ik ben Jacques, een stoere man van vijfenvijftig die spontaan in het leven staat! Mijn hobby's zijn: natellen of er wel genoeg lucifers in het doosje zitten en wildvreemden wijzen op de verkeersregels.'
Kijk. Ik snap dat het niet handig is als iedereen massaal alle verkeersregels gaat overtreden. Het begint met rolkoffers op het fietspad en voor je het weet lopen ze met draaiorgels over de snelweg, of met ijscokarren over de landingsbaan. Maar het handhaven van de regels, daar heb je professionals voor. Namelijk: de echte politie. Als die zeggen: ga eens weg van dat fietspad met je rolkoffer, fair enough. Ik heb respect voor agenten. Ze kunnen het ook niet helpen dat ze bij de politie werken, iemand moet het doen en er moet bij hen ook gewoon brood op de plank komen.
Maar de politie is niet voor niks uitgevonden! Een van hun belangrijke functies is te zorgen dat mensen niet voor eigen rechter hoeven te spelen. Ze hebben een opleiding gevolgd, om te kunnen beoordelen welke vergrijpen belangrijk genoeg zijn om ertegen op te treden. Dat ik hier loop met mijn rolkoffer op het fietspad, is blijkbaar niet gevaarlijk, anders kreeg ik vast een boete. De maatschappij heeft jullie niet nodig, hobby-agenten. Ontspan, alles is netjes geregeld. Of begrijp ik iets verkeerd? Zie ik de ernst van de situatie niet in? Is het een leeftijdsdingetje, zijn jullie echt wijzer? Zal ik zelf gefrustreerd wakker worden op de ochtend van mijn vijfenvijftigste verjaardag, en opeens overal snotapen zien die dingen fout doen? Als dat zo is zal ik mezelf tezijnertijd ruiterlijk rectificeren met een paginagrote advertentie in alle ochtendbladen, als die dan nog bestaan. Maar voor nu is mijn tip, aan alle hobby-agenten: houd ermee op! Laat me met rust!
Beeld: Ed Yourdon via Flickr
