Asset 14

Flaneer op en neer

TIP: Flaneer op en neer

De wijk waar ik woon kent veel sociale huur en was in de jaren '70 waarschijnlijk idyllisch bedoeld. Er wonen nu vooral studenten, volksbuurtfiguren en licht gestoorde marginalen (nu ik niet meer studeer, weet ik niet in welke categorie ik zelf val). Gentrificatie en veryupstering zijn hier in ieder geval niet aan de orde. Er is wel veel groen, verlept groen. Er zijn ook afgebladderde speeltoestellen.

De afgelopen maanden lijkt iedereen in winterslaap te zijn geweest, veilig verstopt achter het krantenpapier dat voor de ramen hangt. Maar nu wordt het zomer en speelt het leven zich grotendeels af op het trottoir en in de kleine voortuintjes.

Om erbij te horen zit ik met mijn vrienden c.q. buren op witte plastic stoelen voor de deur bier te drinken. De zon schijnt. Wij zijn een passief publiek, we slurpen ons bier en de UV-straling en wachten tot er iets interessants voorbijkomt. Het buurmeisje parkeert haar fiets. Blond, goede bilpartij. Ruzie bij de overburen. Waar is ineens die Black & Decker gebleven die daar altijd in de voortuin op de tegels ligt? We zeggen vriendelijk goedemiddag tegen iedereen die langskomt.

Sommige mensen lopen wel heel vaak langs. Niet één keer, of een keer heen en weer, maar eindeloos op en neer. Alsof ze zo proberen een sterrenstatus te krijgen. Alsof de straat hetzelfde werkt als de tv: het maakt niet uit wie je bent of wat je doet, hoe vaker je gezien wordt, hoe groter de faam. Als je op en neer loopt in je straat moet je wel een interessant leven hebben. Waarom zou je anders niet gewoon voor je huis gaan zitten, zoals iedereen?

Daar komt er weer zo'n figuur langs. Nu al voor de zevende keer. Ondertussen belt hij: 'Ja, daar heb ik al een mannetje naartoe gestuurd... nee komt goed pik, ik regel het morgen.' Hij is te cool voor het hier en nu. Deze specifieke flaneur is overigens een drugsdealer, weet ik toevallig. Zijn leven zit waarschijnlijk vol met spanning die gemakkelijk te romantiseren is. Maar je hoeft niet per se de Pablo Escobar uit te hangen: iedereen kan een straatcoryfee worden! Vaders van irritante kinderen die op hun papadag gewoon even een paar keer de deur uit moeten. Neuroten die steeds maar weer teruglopen naar de voordeur om te kijken of hij wel op slot zit. Dementen die op zoek zijn naar het goede huis. Alcoholisten in de ontkenningsfase, die toch steeds maar weer een nieuw biertje gaan halen bij de supermarkt. Thuiswonende zonen die van hun moeder niet binnen mogen roken. Schizofrenen met een incontinent fantasiehondje. Als je over straat paradeert straal je dynamiek uit. 'Ik ben een toffe peer, ik flaneer op en neer.'

We krijgen sympathieke maar meewarige blikken van de flaneurs. Alsof ze willen zeggen: hebben jullie niks beters te doen dan hier te zitten? Kom uit die stoel! Doe wat met je leven! Of misschien is dat alleen maar projectie van mijn kant. Slurp.

Mail

Tim Fraanje (M.A.) draait aan knopjes in synthpop-duo Big Hare en organiseert een experimenteel festival dat Sneeuw en Ruis heet. Hij houdt van knutselen, mooischrijverij, zoete cocktails en dansen in misplaatste outfits.

Hard//hoofd is gratis en
heeft geen advertenties

Steun Hard//hoofd

Ontvang persoonlijke brieven
van redacteuren

Inschrijven

Steun de makers van de toekomst

Hard//hoofd is een vrije ruimte voor nieuwe makers. Een niet-commercieel platform waar talent online en offline de ruimte krijgt om te experimenteren en zich te ontwikkelen. We zijn bewust gratis toegankelijk en advertentievrij. Wij geloven dat nieuwe makers vooral een scherpe en eigenzinnige stem kunnen ontwikkelen als zij niet worden verleid tot clickbait en sensatie: die vrijheid vormt de basis voor originele verbeelding en nieuwe verhalen.

Steun ons

  • Foto van Marte Hoogenboom
    Marte HoogenboomHoofdredacteur
  • Foto van Mark de Boorder
    Mark de BoorderUitgever
  • Foto van Kiki Bolwijn
    Kiki BolwijnAdjunct-hoofdredacteur, chef Literair
  • Foto van Sander Veldhuizen
    Sander VeldhuizenUitgeefassistent
Lees meer
het laatste
Column: Inferno onder de roltrap

Inferno onder de roltrap

Een defecte roltrap op het station herinnert Eva eraan hoe ze als kind soms verborgen werelden en niet per se bestaande systemen waarnam. Lees meer

De nobele kunst van het missen

De nobele kunst van het missen

Marthe van Bronkhorst mist een hoop dingen in haar leven. Haarelastiekjes, de deuk in de bank die ze maakte in het vakantiehuisje, en ze kan maar niet vergeten dat Philip Freriks gestopt is met het journaal. (kom terug, Philip!). Maar waar komt dit missen vandaan?
Met (voor de laatste keer!) een illustratie van Jessica Bacuna. Lees meer

Column: Wasverzachter

Wasverzachter

Een fietstochtje met twee vrienden voert Eva naar een nieuwbouwwijk, waar het leven bij nader inzien toch zo slecht nog niet zou zijn. Lees meer

Een ezel stoot zich geen twee keer aan dezelfde steen, maar een kiezer wel

Een ezel stoot zich geen twee keer aan dezelfde steen, maar een kiezer wel

Marthe van Bronkhorst verdiept zich ter voorbereiding van de verkiezingen in de Archieven der Vergeten Partijen. Ook dit jaar zijn er maar liefst 37 verkiesbare partijen. Wie zijn hen voorgegaan, en zat er dan echt niet een bij die de tand des tijds had moeten overleven? Lees meer

Column: Dingen die we niet gehoord hebben

Dingen die we niet gehoord hebben

Een gehoorbeschadiging is wat Eva van den Boogaard met haar opa gemeen heeft. Verder weet ze niet veel over hem en zijn oorlogsverleden, behalve dat het opgelopen trauma ook zijn nageslacht raakte. Lees meer

Sommige dagen kun je niet oplossen

Sommige dagen kun je niet oplossen

Twee geliefden die niet in elkaar opgaan blijven individuen en in Duo Penotti is eigenlijk best veel van jezelf terug te vinden. Marthe van Bronkhorst neemt een kijkje in haar ijskast, denkt na over wat je bewaart in je vriezer en komt tot de conclusie dat er voor sommige dingen geen oplossing bestaat. Lees meer

Hoe je de maanden op je knokkels telt en andere vragen

Hoe je maanden op knokkels telt en andere vragen

Voor welke simpele zaken heb jij nooit meer opnieuw naar uitleg durven vragen? Voor Vivian MacGillavry was het maanden tellen op haar knokkels. Maar toen ze dat aan een vriendin durfde op te biechten, ontdekte ze iets moois. Lees meer

Interfriention

Interfriention

Eva van den Boogaard viert een vriendschapsjubileum met vriendin I. en blikt terug op een andere vriendschap, die kort daarvoor ten einde moest komen. Lees meer

Tip van Else Boer Wees een meeloper

Wees een meeloper

Soms is een meeloper zijn gewoon een heel goed plan. Schrijver Else Boer legt uit waarom aan de hand van haar nieuwste niet-originele hobby: schaken. Lees meer

Zonder mijn moeder

Zonder mijn moeder

Het wel of niet aanschaffen van een kunstwerk voert Eva van den Boogaard terug naar tijden waarin ze nog niet alle beslissingen zelf nam. Lees meer

Column: In de kruipruimte

In de kruipruimte

In het huis dat Eva van den Boogaard bewoont, bevindt zich een kruipruimte dat de nodige vragen oproept. Lees meer

Column: Veelzeggende kiepau

Veelzeggende kiepauto

In haar laatste column op Hard//hoofd deelt Iduna Paalman een mistroostig inzicht: hoe beter we kunnen praten, hoe minder we kunnen zeggen. Toch brengt het haar tot een hartverwarmende conclusie. Lees meer

Schuldig

Schuldig

Marthe van Bronkhorst maakt een innerlijke reis om haar overleden grootvader te gedenken, die met andere bedoelingen naar Indonesië reisde dan zij lange tijd dacht. Lees meer

 Vergeet de zomer maar (niet)

Vergeet de zomer maar (niet)

Nu fysiek reizen wereldwijd onmogelijk is, rest de verbeelding: fotograaf Cleo Goossens neemt ons mee naar de zonnige uithoeken van onze fantasie. Lees meer

Column: Rommelklanken

Rommelklanken

Het vele videobellen van de afgelopen tijd doet Eva van den Boogaard de waarde inzien van zogenaamde 'rommelklanken'. Lees meer

Tip: Laat alles vallen 1

Laat alles vallen

Annelies van Wijk onderzoekt haar fascinatie voor alledaagse objecten die onverwacht te pletter vallen. Een tip om zelf ook eens als een brokstuk te gronde te gaan, wie weet welke schoonheid er nog oprijst uit de scherven. Lees meer

Column: Zolang je maar geen zware machines bedient

Zolang je maar geen zware machines bedient

Als kind vond Iduna Paalman opvatting dat slapen voor grote mensen was en zij het dus niet nodig had. Nog steeds probeert ze af te komen van haar vooroordeel dat alleen mensen die niet genoeg van het leven houden, van slapen houden. Lees meer

Column: The mask is the face

The mask is the face

Een versleten meubelstuk zet Eva van den Boogaard tijdens haar verhuizing aan het denken over de betekenis van uiterlijk vertoon. Lees meer

Beeldspraak: The City is a Choreography

Vraag de stad eens ten dans

Fotograaf Melissa Schriek heeft oog voor het subtiele en eigenaardige ritme van de stad. 'Zodra we de straat op gaan, worden we daar deel van.' Lees meer

Column: Onherroepelijk nee

Onherroepelijk nee

Iduna Paalman leest brieven uit 1764 en herkent daar iets in: de angst voor het verlies van vrijheid. Lees meer