De wijk waar ik woon kent veel sociale huur en was in de jaren '70 waarschijnlijk idyllisch bedoeld. Er wonen nu vooral studenten, volksbuurtfiguren en licht gestoorde marginalen (nu ik niet meer studeer, weet ik niet in welke categorie ik zelf val). Gentrificatie en veryupstering zijn hier in ieder geval niet aan de orde. Er is wel veel groen, verlept groen. Er zijn ook afgebladderde speeltoestellen.
De afgelopen maanden lijkt iedereen in winterslaap te zijn geweest, veilig verstopt achter het krantenpapier dat voor de ramen hangt. Maar nu wordt het zomer en speelt het leven zich grotendeels af op het trottoir en in de kleine voortuintjes.
Om erbij te horen zit ik met mijn vrienden c.q. buren op witte plastic stoelen voor de deur bier te drinken. De zon schijnt. Wij zijn een passief publiek, we slurpen ons bier en de UV-straling en wachten tot er iets interessants voorbijkomt. Het buurmeisje parkeert haar fiets. Blond, goede bilpartij. Ruzie bij de overburen. Waar is ineens die Black & Decker gebleven die daar altijd in de voortuin op de tegels ligt? We zeggen vriendelijk goedemiddag tegen iedereen die langskomt.
Sommige mensen lopen wel heel vaak langs. Niet één keer, of een keer heen en weer, maar eindeloos op en neer. Alsof ze zo proberen een sterrenstatus te krijgen. Alsof de straat hetzelfde werkt als de tv: het maakt niet uit wie je bent of wat je doet, hoe vaker je gezien wordt, hoe groter de faam. Als je op en neer loopt in je straat moet je wel een interessant leven hebben. Waarom zou je anders niet gewoon voor je huis gaan zitten, zoals iedereen?
Daar komt er weer zo'n figuur langs. Nu al voor de zevende keer. Ondertussen belt hij: 'Ja, daar heb ik al een mannetje naartoe gestuurd... nee komt goed pik, ik regel het morgen.' Hij is te cool voor het hier en nu. Deze specifieke flaneur is overigens een drugsdealer, weet ik toevallig. Zijn leven zit waarschijnlijk vol met spanning die gemakkelijk te romantiseren is. Maar je hoeft niet per se de Pablo Escobar uit te hangen: iedereen kan een straatcoryfee worden! Vaders van irritante kinderen die op hun papadag gewoon even een paar keer de deur uit moeten. Neuroten die steeds maar weer teruglopen naar de voordeur om te kijken of hij wel op slot zit. Dementen die op zoek zijn naar het goede huis. Alcoholisten in de ontkenningsfase, die toch steeds maar weer een nieuw biertje gaan halen bij de supermarkt. Thuiswonende zonen die van hun moeder niet binnen mogen roken. Schizofrenen met een incontinent fantasiehondje. Als je over straat paradeert straal je dynamiek uit. 'Ik ben een toffe peer, ik flaneer op en neer.'
We krijgen sympathieke maar meewarige blikken van de flaneurs. Alsof ze willen zeggen: hebben jullie niks beters te doen dan hier te zitten? Kom uit die stoel! Doe wat met je leven! Of misschien is dat alleen maar projectie van mijn kant. Slurp.
