Asset 14

Bezichtiging

Bezichtiging

Koen Alfons schrijft elke twee weken een column voor hard//hoofd.

Kinderen kopen geen huizen. Een makelaar praat liever met volwassenen of met mensen die op volwassenen lijken. Op papier maak je je entree in de volwassen wereld op je achttiende verjaardag. In sommige landen pas op je eenentwintigste, maar in die landen mag je ook zonder zorgen een aanvalswapen onder de kerstboom leggen. Met een strik erom. En de beste wensen.

Wanneer ik om half zeven de straat in fiets, staat L. al voor het appartementencomplex te wachten. Ze is zenuwachtig. We gaan proberen een huis te kopen. Het huis kost tien jaarsalarissen. Ik kijk haar aan en ze begint te lachen.

“Zijn we dit echt aan het doen?”

Ik haal mijn schouders op. Ik ben ook zenuwachtig, maar wil dat niet laten merken. Nog niet eens zo heel lang geleden woonde ik op de zolder van een slooppand in Osdorp. Dat was de woestijn. Dit appartementencomplex is de oase. Er zijn geen palmbomen, maar wel een binnentuin en een parkeergarage voor de auto die we niet hebben.

“Ik geloof het wel,” zeg ik. “Dit is wat volwassenen doen. En we zijn volwassenen, schat.” L. begint te proesten. Ik zeg: “Shut up,” en druk op de bel. Nummer 39 wacht op ons. De potentiele kopers.

Wanneer we de lift uitstappen, zien we op de galerij een dame naar ons zwaaien. Ze draagt een pak en opgestoken haar. Ze ademt succes en gezondheid, ze gaat op vakantie naar Nieuw-Zeeland. Ik vraag me af of het de makelaar is. “We hadden toch een afspraak met de bewoners?” fluister ik, maar L. gebaart dat ik mijn mond moet houden. Ze loopt een stukje voor me uit.

De dame zegt: “Halohóóó,” en stelt zich voor als Marie-José. Er worden handen geschud. Ik realiseer me ineens dat ik nieuwe schoenen nodig heb. En een afspraak bij de kapper. L. is gelukkig direct uit haar werk naar de bezichtiging gekomen. Zij ziet er wel uit alsof ze aan de vraagprijs kan voldoen. “Zullen we maar meteen beginnen?” vraagt Marie-José. “Jullie zijn al de negende partij deze week.”

Hoewel het woord partij me het gevoel geeft dat ik serieus word genomen, ben ik ervan overtuigd dat alle voorgaande partijen serieuzer waren. Ik zie diepe zakken en mensen die op vakantie gaan naar Nieuw-Zeeland. Ik zie ons bod, en hoe het van tafel wordt geblazen.

Binnen zien we als eerste een roze en een blauwe slaapkamer. “Hebben jullie ook een kindje?” vraagt Marie-José. L. knikt en ik hoor mezelf zeggen: “Ons kindje is een zoontje.”

Marie-José kijkt me glimlachend aan maar voordat ik verder kan gaan, vraagt L. of die schuifdeuren deel waren van het originele ontwerp. Marie-José zegt iets over Japanse invloeden en het concept van de transparante deur. Wanneer ze ons voor gaat in de richting van de volgende slaapkamer, kijkt L. me even aan. Haar blik is niet onvriendelijk, maar ik heb me wel eens populairder gevoeld.

VeeVeeEee

Illustratie: XF&M

“De master bedroom,” zegt Marie-José en ze spreidt haar armen alsof ze ons binnenleidt in Wayne Manor. Er hangt erotische kunst aan de muur. Marie-José ziet me denken en knipoogt: “Daar heb ik niet zelf voor geposeerd hoor.” Ik lach maar een beetje en ontwijk L.’s blik. Ik vind erotische kunst in een slaapkamer net zoiets als foto’s van een kreeft in een keuken. Ja, we eten soms kreeft. Maar meestal zijn het aardappelen hoor.

We gaan verder en de twee vrouwen praten over de VeeveeEe, wat staat voor Vereniging van Eigenaren. Dat wist ik. Maar wat zo’n genootschap nou precies doet, is me een raadsel. “De VeeveeEe is zeer actief,” zegt Marie-José. “We vergaderen minstens één keer per jaar.” Ik knik. Weer iets geleerd. De Vereniging van Eigenaren is een Reuzenpanda.

Wanneer we de huiskamer binnenstappen, staat er een man op van de bank. Hij zegt: “Ralph. Hai.” Ik schud zijn uitgestoken hand en knijp er hard in. Ik adem misschien geen succes, maar een ferme handdruk kan niemand mij ontzeggen. Ralph vraagt: “Wat vinden jullie van ons stulpje?”

Een dag voor de bezichtiging las ik ergens dat er geen tactiek bestaat voor dit soort momenten. Je moet gewoon jezelf zijn. Niet overdreven nonchalant lopen doen. Eventueel enthousiasme hoeft niet te worden verborgen. Over het uitlachen van de heer des huizes werd niets gezegd. Maar ik vermoed dat het onze zaak geen goed zal doen.

“Mooi huis,” zeg ik en kijk goedkeurend om me heen. Het interieur druipt van het geld. Ik vraag me af hoe wij deze ruimte ooit gaan vullen. Ralph knikt. “Ja, het is een fijne plek. Maar goed, op een gegeven moment wil je een echt huis.”

Ik kijk hem aan en concludeer dat Ralph een doodlopende straat is. Ik stel me voor hoe hij in een onderbroek van tachtig euro zijn tepelhaar verwijdert. Met een pincet. Ik wil Ralph vertellen dat ik mijn geld verdien met de handel in tweedehands boeken. En dat ik shag rook. Dat ik tien jaar geleden op de zolder van een slooppand in Osdorp woonde. Maar dat zal onze zaak waarschijnlijk ook geen goed doen. Ik bijt op mijn tong. L. zegt dat we nog even naar de berging gaan kijken.

Twintig minuten later fietsen we terug naar de Baarsjes. L. zegt: “Het is een droomhuis.” Ik knik. Ik vind dat ze gelijk heeft. Ik zeg: “Maar in een droom kun je niet echt wonen.”

Ze zwijgt. Ze denkt na over de tocht die voor ons ligt. We zijn The Fellowship of Funda. Het genootschap der potentiele kopers. Volwassenen, of wat daarvoor moet doorgaan.

  
Mail

Koen Alfons is sinds 2013 redacteur van Hard//hoofd. Hij schrijft columns en korte verhalen.

XF&M zijn een illustratie duo uit Groningen. Vanuit hun studio/huis werken zij samen aan hun illustraties, laag voor laag, met pen en papier, wat potlood, verf, krijt, inkt, stiften…en misschien nog wat spuitbus…

Hard//hoofd is gratis en
heeft geen advertenties

Steun Hard//hoofd

Ontvang persoonlijke brieven
van redacteuren

Inschrijven

Steun de makers van de toekomst

Hard//hoofd is een vrije ruimte voor nieuwe makers. Een niet-commercieel platform waar talent online en offline de ruimte krijgt om te experimenteren en zich te ontwikkelen. We zijn bewust gratis toegankelijk en advertentievrij. Wij geloven dat nieuwe makers vooral een scherpe en eigenzinnige stem kunnen ontwikkelen als zij niet worden verleid tot clickbait en sensatie: die vrijheid vormt de basis voor originele verbeelding en nieuwe verhalen.

Steun ons

  • Foto van Marte Hoogenboom
    Marte HoogenboomHoofdredacteur
  • Foto van Mark de Boorder
    Mark de BoorderUitgever
  • Foto van Kiki Bolwijn
    Kiki BolwijnAdjunct-hoofdredacteur, chef Literair
  • Foto van Sander Veldhuizen
    Sander VeldhuizenUitgeefassistent
het laatste
Alleen samen krijgen we u eronder

Alleen samen krijgen we u eronder

Mark Rutte is het niet vergeten, vanaf vandaag wordt alles soepel! Geef vooral weer die drie zoenen en alsjeblieft: dicht op de mond graag. Waarom zou je denken aan de uitgeputte zorg en de oplopende IC-cijfers als je ook aan jezelf kan denken? Nou dan. Lees meer

Met (voor het eerst!) een illustratie van Melcher Oosterman. Lees meer

Column: Inferno onder de roltrap

Inferno onder de roltrap

Een defecte roltrap op het station herinnert Eva eraan hoe ze als kind soms verborgen werelden en niet per se bestaande systemen waarnam. Lees meer

De nobele kunst van het missen

De nobele kunst van het missen

Marthe van Bronkhorst mist een hoop dingen in haar leven. Haarelastiekjes, de deuk in de bank die ze maakte in het vakantiehuisje, en ze kan maar niet vergeten dat Philip Freriks gestopt is met het journaal. (kom terug, Philip!). Maar waar komt dit missen vandaan?
Met (voor de laatste keer!) een illustratie van Jessica Bacuna. Lees meer

Column: Wasverzachter

Wasverzachter

Een fietstochtje met twee vrienden voert Eva naar een nieuwbouwwijk, waar het leven bij nader inzien toch zo slecht nog niet zou zijn. Lees meer

Een ezel stoot zich geen twee keer aan dezelfde steen, maar een kiezer wel

Een ezel stoot zich geen twee keer aan dezelfde steen, maar een kiezer wel

Marthe van Bronkhorst verdiept zich ter voorbereiding van de verkiezingen in de Archieven der Vergeten Partijen. Ook dit jaar zijn er maar liefst 37 verkiesbare partijen. Wie zijn hen voorgegaan, en zat er dan echt niet een bij die de tand des tijds had moeten overleven? Lees meer

Column: Dingen die we niet gehoord hebben

Dingen die we niet gehoord hebben

Een gehoorbeschadiging is wat Eva van den Boogaard met haar opa gemeen heeft. Verder weet ze niet veel over hem en zijn oorlogsverleden, behalve dat het opgelopen trauma ook zijn nageslacht raakte. Lees meer

Sommige dagen kun je niet oplossen

Sommige dagen kun je niet oplossen

Twee geliefden die niet in elkaar opgaan blijven individuen en in Duo Penotti is eigenlijk best veel van jezelf terug te vinden. Marthe van Bronkhorst neemt een kijkje in haar ijskast, denkt na over wat je bewaart in je vriezer en komt tot de conclusie dat er voor sommige dingen geen oplossing bestaat. Lees meer

Hoe je de maanden op je knokkels telt en andere vragen

Hoe je maanden op knokkels telt en andere vragen

Voor welke simpele zaken heb jij nooit meer opnieuw naar uitleg durven vragen? Voor Vivian MacGillavry was het maanden tellen op haar knokkels. Maar toen ze dat aan een vriendin durfde op te biechten, ontdekte ze iets moois. Lees meer

Interfriention

Interfriention

Eva van den Boogaard viert een vriendschapsjubileum met vriendin I. en blikt terug op een andere vriendschap, die kort daarvoor ten einde moest komen. Lees meer

Tip van Else Boer Wees een meeloper

Wees een meeloper

Soms is een meeloper zijn gewoon een heel goed plan. Schrijver Else Boer legt uit waarom aan de hand van haar nieuwste niet-originele hobby: schaken. Lees meer

Zonder mijn moeder

Zonder mijn moeder

Het wel of niet aanschaffen van een kunstwerk voert Eva van den Boogaard terug naar tijden waarin ze nog niet alle beslissingen zelf nam. Lees meer

Column: In de kruipruimte

In de kruipruimte

In het huis dat Eva van den Boogaard bewoont, bevindt zich een kruipruimte dat de nodige vragen oproept. Lees meer

Column: Veelzeggende kiepau

Veelzeggende kiepauto

In haar laatste column op Hard//hoofd deelt Iduna Paalman een mistroostig inzicht: hoe beter we kunnen praten, hoe minder we kunnen zeggen. Toch brengt het haar tot een hartverwarmende conclusie. Lees meer

Schuldig

Schuldig

Marthe van Bronkhorst maakt een innerlijke reis om haar overleden grootvader te gedenken, die met andere bedoelingen naar Indonesië reisde dan zij lange tijd dacht. Lees meer

 Vergeet de zomer maar (niet)

Vergeet de zomer maar (niet)

Nu fysiek reizen wereldwijd onmogelijk is, rest de verbeelding: fotograaf Cleo Goossens neemt ons mee naar de zonnige uithoeken van onze fantasie. Lees meer

Column: Rommelklanken

Rommelklanken

Het vele videobellen van de afgelopen tijd doet Eva van den Boogaard de waarde inzien van zogenaamde 'rommelklanken'. Lees meer

Tip: Laat alles vallen 1

Laat alles vallen

Annelies van Wijk onderzoekt haar fascinatie voor alledaagse objecten die onverwacht te pletter vallen. Een tip om zelf ook eens als een brokstuk te gronde te gaan, wie weet welke schoonheid er nog oprijst uit de scherven. Lees meer

Column: Zolang je maar geen zware machines bedient

Zolang je maar geen zware machines bedient

Als kind vond Iduna Paalman opvatting dat slapen voor grote mensen was en zij het dus niet nodig had. Nog steeds probeert ze af te komen van haar vooroordeel dat alleen mensen die niet genoeg van het leven houden, van slapen houden. Lees meer

Column: The mask is the face

The mask is the face

Een versleten meubelstuk zet Eva van den Boogaard tijdens haar verhuizing aan het denken over de betekenis van uiterlijk vertoon. Lees meer

Beeldspraak: The City is a Choreography

Vraag de stad eens ten dans

Fotograaf Melissa Schriek heeft oog voor het subtiele en eigenaardige ritme van de stad. 'Zodra we de straat op gaan, worden we daar deel van.' Lees meer