Asset 14

De vervanger (slot)

Ik kijk wel eens naar je. Meestal zoek ik je niet eens actief op. Je zweeft dan gewoon voorbij, ergens tussen het meisje dat 5,41 kilometer heeft hardgelopen en een selfie. Je loenst in de lens van een fototoestel. Ondertussen denk je dingen. Dat verraadt je intense blik, snap je.

Je denkt aan mij. Je weet dat ik deze foto ga zien. Want je weet dat ik besta. Je hebt mijn berichten gelezen, ontdekte me tussen de lijst met profielen in de besloten groep. Je hebt over me gehoord, want er zijn sinds mijn vertrek verhalen geweest.
Ooit dacht ik het ijkpunt te zijn. Een talentvol genie omringd door grijze muizen. Alles wat ik bereikte was geniaal. En ik bereikte nogal wat. Ik was de frisse wind. Een man met ideeën die niemand ooit eerder had gehad. Er was wel één probleempje. Ik was niet alleen.

Collega’s. Van de meesten had ik niet veel te vrezen. Eigenlijk waren alleen de oude rotten hinderlijk. Mijn voorgangers. Zij hadden al zoveel gedaan, gerealiseerd. Op een dag raakte het me. Als ik uniek en grensverleggend was, wat waren zij dan?
Een gevaar dat constant in de gaten gehouden moet worden, besloot ik. In de wandelgangen als het kan, op Facebook en Google als het moet. Ik walgde van ze, want de nieuwe generatie weet het altijd beter.

Eigenlijk was ik vooral bang. Die mensen bedreigden verdomme mijn zelfbeeld. En nu zijn de rollen omgedraaid. Jij, nieuweling, staart naar mij, oudgediende. Je walgt van me. Tegelijkertijd hoop je indruk op me te maken. Vandaar die intense blik.

unnamed

Stel je voor dat ik ooit nog zou binnenwandelen. Zomaar, onverwacht. Wat zou jij op je hoede zijn! Je zou denken aan al de eigenschappen die je mij in je bange momenten zo vaak toegedicht hebt. En waarom ook niet. Je zou vrezen dat ik ze allemaal bezit. Want voor jou ben ik een wandelende mythe. En die zijn nog tot alles in staat. Net als ieder meisje dat je voor het eerst ziet.

Zal ik ooit een mythe worden, vraag je aan jezelf. Wees gerust. Dat zal je. Zo gaan die dingen nu eenmaal. Vooral in het begin zal je genieten. Eindelijk ben je verlost van die druk om het beter te doen.

Op een dag open je uit nieuwsgierigheid de Facebookgroep van je oude werkgever. Je verwacht leegte, want je bent er immers niet meer. Schriele jongens met rare kapsels staren je aan. Meisjes met trashy sjaaltjes taggen tientallen onbekenden en roepen dingen als ‘Beste weekend ooit!’ In een plotselinge vlaag van woede schreeuw je: WIE ZIJN DIE MENSEN?!

Het zijn natuurlijk je vervangers. De nieuwe generatie, die bij nader inzien nergens goed voor is. Zoals je eerder jaloers was op mij, je voorganger, zo ben je nu jaloers op je opvolger.

Maar zo ver is het nog niet. Jij zit nog midden in de waan van de dag. Ik zag je wel zitten, zonet. Ik herkende je, maar kon je niet direct plaatsen. Mijn blik bleef op je hangen, zo’n twee seconden. Ik wilde vriendelijk knikken. Maar allemachtig, we hebben elkaar nog nooit begroet.

Twee seconden werden er drie. Je gezicht bewoog niet, je gaf totaal geen blijk van herkenning. Maar, dat kan niet. Je had me moeten herkennen. Dat moet. Er gaan toch nog zeker maandelijks verhalen rond. Over die keer dat ik de muur volgekrast heb, tijdens die fantastisch uit de hand gelopen borrel. Of over mijn grappen en opmerkingen. Man, ik heb daar toneelstukken uitgevoerd, borrels georganiseerd, jaren gewerkt. Dat moet je toch allemaal weten! ‘Hier opeten of meenemen?’

‘Eh, meenemen. Dank je.’ Nu komt het eropaan. Ik trek mijn pas uit de gleuf, steek deze nonchalant in mijn portemonnee. Omdraaien, rug naar je toe. Rustig neerdalen op het plastic stoeltje. En Go! Heel beheerst rol ik mijn ogen naar links. Mijn gezicht strak vooruit.

Leeg. De stoel waar je zat is leeg.

Ron Vaessen (1987) schrijft aan zijn debuutnovelle en is redacteur bij het Tilburgs universiteitsblad Univers.

Mail

Hard//hoofd is gratis en
heeft geen advertenties

Steun Hard//hoofd

Ontvang persoonlijke brieven
van redacteuren

Inschrijven

Steun de makers van de toekomst

Hard//hoofd is een vrije ruimte voor nieuwe makers. Een niet-commercieel platform waar talent online en offline de ruimte krijgt om te experimenteren en zich te ontwikkelen. We zijn bewust gratis toegankelijk en advertentievrij. Wij geloven dat nieuwe makers vooral een scherpe en eigenzinnige stem kunnen ontwikkelen als zij niet worden verleid tot clickbait en sensatie: die vrijheid vormt de basis voor originele verbeelding en nieuwe verhalen.

Steun ons

  • Foto van Marte Hoogenboom
    Marte HoogenboomHoofdredacteur
  • Foto van Mark de Boorder
    Mark de BoorderUitgever
  • Foto van Kris van der Voorn
    Kris van der VoornAdjunct-hoofdredacteur
  • Foto van Sander Veldhuizen
    Sander VeldhuizenUitgeefassistent
het laatste
Vlindervleugels

Vlindervleugels

In de serie Natuurgeweld maakt schrijverscollectief Wildgewelf verhalen bij een zoekplaat van Emile Weisz. Welke verhalen weet jij te vinden? Tessa van Rooijen vertelt over het verder woekeren van een lichaam en naar huis willen onder een regendouche met warm water en lavendelzeep. Lees meer

Overgangsperiode

Overgangsperiode

In de serie Natuurgeweld maakt schrijverscollectief Wildgewelf verhalen bij een zoekplaat van Emile Weisz. Welke verhalen weet jij te vinden? Frederike Luijten vertelt over uitgedroogde dijen en het krijgen van een nieuw lichaam. Lees meer

Korfgeest 2

Korfgeest

In de serie Natuurgeweld maakt schrijverscollectief Wildgewelf verhalen bij een zoekplaat van Emile Weisz. Welke verhalen weet jij te vinden? Tim Bongaerts maakte een web van woorden om in te vallen en te wachten op de zondvloed. Lees meer

Je wordt niet thuisgebracht

Je wordt niet thuisgebracht

Een kort verhaal over Passoã, natte patat op de grond van het zwembad, ontsnappingsplannen en verlangens die schuren als zand. Lees meer

Zwamvolk 2

Zwamvolk

In de serie Natuurgeweld maakt schrijverscollectief Wildgewelf verhalen bij een zoekplaat van Emile Weisz. Welke verhalen weet jij te vinden? Lotte Bijl trapt af met een verhaal over het mos dat je komt halen, over hoe een heksenkring ontstaat en zwammen die op gezichten groeien. Lees meer

Nu wordt er niet meer in mijn wangen geknepen 5

Nu wordt er niet meer in mijn wangen geknepen

Hoe schrijf je over iets wat niet meer tastbaar is? Miray van der Bend schreef een collagegedicht over vakanties van vroeger in Turkije. Over de geur van het vliegveld, de granaatappels in de tuin van haar oma, de rimpels op haar gezicht. Lees meer

Gebroken Kaars van Sanne Balen over yoga, liefde en leed

Gebroken Kaars

De hoofdpersoon schrikt ondersteboven wakker. Hoe geef je jezelf een houding als je wereld op zijn kop staat? De titel van dit kortverhaal van Sanne van Balen over yoga, liefde en leed is tevens de aanbevolen leeshouding. Leg je kamer eens langs je benen omhoog, en begin. Lees meer

Blik of een Lappendeken 3

Blik of een lappendeken

Een fragment uit het afstudeerwerk van Dino de Haas, een sciencefictionstrip over de alledaagse horror van productiviteit, over queer relaties en queer geluk. Lees meer

tot de zon onder gaat / de kleine dingen

tot de zon onder gaat / de kleine dingen

In de gedichten van Nora van Arkel spoelen herinneringen aan en wordt er lego in de sloot gegooid. 'Alsof een eindeloze hoeveelheid tijd zich voor me uitstrekte / loom achterover ging liggen totdat het hele /landschap tijd was geworden'. Lees meer

(Geen onderwerp)

(geen onderwerp)

Vijf huisgenoten proberen via e-mails in contact te blijven over hun huis dat steeds viezer wordt. Lees meer

Iets op sterk water

Iets op sterk water

‘Ben je niet moe van deze stad?’ vraag ik.
‘Nee, ik hou van deze stad.’
‘Dat vroeg ik niet,’ zeg ik.
Iets op sterk water is de afstudeerbundel van Lieke Tijink, een verzameling verhalen over mensen die queer zijn, die elkaar tegenkomen, van elkaar houden, bij elkaar weggaan. Lees meer

Scherpe randen

Scherpe randen

'Ik startte met het wegnemen van de scherpe randen. Als er geen lijnen waren hoefde ik er ook niet langer binnen te kleuren.' Wordt het leven makkelijker als je er letterlijk niet meer op hoeft te focussen? Celine Vervaet legt ons deze vraag voor in dit herkenbare korte verhaal.  Lees meer

Elke dag is lang en prachtig

Elke dag is lang en prachtig

In haar bundel Elke dag is lang en prachtig verkent Femke Zwiep de grenzen van een dag en de grenzen van het gedicht. Lees over 634 andere levens in het verleden, over een zeemansgraf en het wachten tot de Dame Blanche op tafel staat. Lees meer

Slaapkamerraam, wereld 2

Slaapkamerraam, wereld

Buiten is het nacht. Maar wat gebeurt er als je je ogen sluit? Dan kan het buiten net zo goed een zomerse dag in New York zijn. Of een sneeuwlandschap uit je jeugd. De mogelijkheden zijn eindeloos. Lees meer

Ons Eiland en wat we vonden op de kust 3

Ons Eiland en wat we vonden op de kust

In Ons eiland en wat we vonden op de kust (het afstudeerwerk van Liene Schipper) wordt je meegenomen naar een wereld die bijna lijkt op de onze, maar waar olifanthotels kunnen praten, eenzame koeien luid loeien en brandstichting soms de oplossing lijkt. Een zoektocht naar hoe we elkaar kunnen proberen te begrijpen, en wat je nou eigenlijk moet doen als je denkt dat je elkaar eindelijk begrepen hebt.  Lees meer

Stormvogel & Gelegenheidshaiku

Stormvogel & Gelegenheidshaiku

''Het is een dag waarop je stevig in je schoenen moet staan.''
Lees een fragment uit het afstudeerwerk Stormvogel & Gelegenheidshaiku van Suzanne Reedijk: een tweeledige novelle over de zee, het leven dat soms vastloopt, en een reuzenkind dat in een veld verschijnt, en dat ook weer verdwijnt. Lees meer

Tendresse / Nederzettingen

Tendresse / Nederzettingen

Met zijn 'overrompelende, rijke poëzie' won dichter Erwin Hurenkamp dit jaar Editio's Debutantenschrijfwedstrijd. De jury roemde zijn poëzie, die vertrouwde thema's wonderlijk uitwerkt. Lees meer

Waar ik een slaapkamer heb gehad

Waar ik een slaapkamer heb gehad

Malika Soudani verzamelt de herinneringen die ze nog heeft aan alle plekken waar ze een slaapkamer heeft gehad, vanaf haar geboorte tot aan het moment waarop ze haar afstudeerbundel schrijft. Hier lees je een fragment uit 'Waar ik een slaapkamer heb gehad'. Over een zusje met kanker, twee culturen onder één dak, bruin zijn in een witte familie en een gebroken gezin.  Lees meer

Wat ik mezelf beloof

Wat ik mezelf beloof

Een poging om alles te vergeten, om je af te sluiten voor je herinneringen, is op voorhand gedoemd om te mislukken. Een kort verhaal over de (on)mogelijkheid om schoon schip te maken. Lees meer

Kat, boom

Kat, boom

Een meisje klimt in een boom tijdens verstoppertje en wordt door de andere kinderen vergeten. Lees meer