Asset 14

Ter Reparatie

Ter Reparatie

Soms past toch niet alles op de manier waarop je het je had voorgesteld. Vrienden doen alles voor elkaar, toch? Een kort verhaal over elkaar net missen, drie vrienden en een paarse trui.

 

Sofia:

Ik stel me zo voor dat er een metaforisch plekje bestaat tussen elk tweetal, en dat ons plekje warm en groen en veilig is. Ik koester die plek. Hij en ik — twee individuen die zo van elkaar afwijken dat we soms niet weten wat we met elkaar aanmoeten.Waar ik normaliter een dominante aanwezigheid ben, heb ik me lang geleden aan hem overgegeven. Ik zou hem achtervolgen waar hij ook ging, ik zou alles doen om hem te houden, et cetera, et cetera, vul je favoriete, zoetgevooisde cliché maar in.

“Dylan, schiet eens op, kom je mee, heb je je sjaal niet om?” De zorgzaamheid druipt van mijn stem af. Ik zou het overdreven gevonden hebben als ik mezelf niet was.

Dylan kijkt op, laat het toe, glimlacht, antwoordt: “Ja, ja, ik ben er al.”

We zijn, uiteraard, gewoon hele goede vrienden. Totdat we drie drankjes op hebben, want dan worden we overweldigd door de opwelling om onze tong in elkaars mond te stoppen. Ik kan er ook niets aan doen, ik vind hem onmogelijk mooi. Ik zeg altijd maar: “als iets niet gebroken is, moet je het niet repareren.” En zo is het maar net. Ik weet intussen dat ik me zo aan hem kan overgeven omdat dit pardoes afgelopen kan zijn, einde verhaal, finito. Ik geef hem alles dat ik heb, als groot offer aan de goden die me hem tijdelijk schenken. Als ik mijn liefde uit moest smeren over een eeuwigheid met hem, dan weet ik niet of ik dat zou kunnen.

Deze zaterdagavond lijkt op iedere zaterdagavond hiervoor: we meanderen samen door een steeds-donker-wordende stad. Het is januari of februari. Het is zo’n datum die later toch vergeten wordt omdat zij zo insignificant is. Wat ik wel zal onthouden is het gevoel dat ik heb op een winteravond als deze: voldoening en dankbaarheid: dat ik hier naast hem mag lopen, terwijl zijn ogen me aankijken vanachter zijn brillenglazen; dat ik mag luisteren naar zijn relaas over god-weet-wat (iets over literatuur en diens morele waarde); dat we elkaar terloops aanraken met de achteloosheid van mensen die bij elkaar horen.

 

Wat ik wel zal onthouden is het gevoel dat ik heb op een winteravond als deze: voldoening en dankbaarheid: dat ik hier naast hem mag lopen, terwijl zijn ogen me aankijken vanachter zijn brillenglazen

Het enige noemenswaardige aan vandaag is dat ik zijn paarse trui stiekem heb meegenomen. Vanmiddag lag ik bloot te lezen op zijn bed terwijl hij ijverig een essay aan het schrijven was. Mijn oog viel op de trui die vergeten op de grond lag, zijn lievelingstrui, waar een groot gat in een mouw zat. De stof scheurde omdat we maanden geleden samen naar huis fietsten en we over elkaar heen struikelden toen we wilden afstappen. Tegen de tijd dat we lachend opkrabbelden zagen we dat gat en had hij me beteuterd aangekeken.

Zonder dat hij het merkte propte ik vandaag de trui in mijn rugtas.

Ik wil hem laten repareren, want dat is wat je doet voor je vrienden.

Amy:

Sofia en ik zitten naast elkaar op een te-klein bankje in een te-klein café. Haar knie raakt mijn knie aan iedere keer dat ze een uitgebreid verhaal vertelt. Ze praat en gebruikt haar hele lichaam. Als onze voeten of armen elkaar aanraken, trekt geen van ons dat ledemaat terug.

Sofia stuurt me regelmatig slaperige foto's van zichzelf en ik reageer altijd in een oogwenk. Soms legt ze haar hand op mijn wang, heel voorzichtig.

Ik luister maar half naar wat ze zegt: nu raakt ze mijn schouder aan met haar hand als ze opstaat om naar de wc te gaan, ik blijf achter en overweeg mijn volgende stappen.

Als ze terugkomt, zegt ze: “Dylan en ik gaan een weekend naar Parijs binnenkort, ik heb behoefte aan wat harmonie en rust.” Ze neemt een slok van haar koffie, ze kijkt me niet aan, alsof ze iets aan het opbiechten is.

Hun weekend in Parijs krijgt vanzelf vorm in mijn hoofd: Sofia en Dylan in aparte bedden. Misschien zal zij wel op de bank slapen, want dat is wat voor iemand ze is.

Ik weet dat Dylan en Sofia elkaar goed liggen. Hun weekend in Parijs krijgt vanzelf vorm in mijn hoofd: Sofia en Dylan in aparte bedden. Misschien zal zij wel op de bank slapen, want dat is wat voor iemand ze is. De gedachte aan hun band stelt me gerust. Ik weet hoe het is om Dylan te kussen, ik weet hoe zijn handen voelen onder mijn shirt, ik weet hoe zijn haren voelen onder mijn vingers.

Maar Dylan was maar voor even. Sofia komt me soms ophalen als we samen naar de bioscoop gaan of als we bij het restaurant om de hoek eten die avond. Dan belt ze aan en gaat ze op mijn stoep wachten tot ik naar beneden kom. Bij Dylan treuzelde ik, maakte ik me zorgen, vroeg ik me af of we wel genoeg gespreksstof zouden hebben, waar we dan over zouden praten al die tijd. Bij Sofia wil ik uit het raam springen, rechtstreeks op haar af, wil ik haar verhalen horen, wat maakt het uit waar we over praten?

Ze haalt me uit mijn gedachten door te zeggen dat ze nog een trui moet ophalen bij de kleermaker, maar daar absolúút geen tijd voor heeft.

“Wanneer moet je het hebben?” vraag ik.

— “Eigenlijk morgenavond, god, waar blijft de tijd?”

“Ik kan het wel voor je oppikken, ik ben morgenochtend toch vrij. Ik fiets dan wel langs je huis daarna, dan drinken we nog even iets. Is dat een idee?”

“Dat is lief van je, Amy,” zegt ze terwijl ze me dankbaar aankijkt.

En dat is alles waard.

“Hey, ik ken deze paarse trui,” zegt ze, haar rug recht, haar toon ongebruikelijk scherp

Dylan:

Iedere keer dat Amy en ik elkaar pardoes treffen in het wild is haar gespannenheid waarneembaar. Het liefst blijf ik zo ver mogelijk bij haar uit de buurt tegenwoordig — ze worstelt haar weg door het leven, eeuwig overdonderd door zelfs het kleinste misstandje.

Vandaag verloopt net iets merkwaardiger dan alle andere dagen. Amy wandelt de bibliotheek binnen zoals wel vaker, maar ditmaal staat ze abrupt stil als ze mij ziet zitten. Ik frons, zij kijkt mij gebiologeerd aan, ik haal mijn schouders lichtjes op om te vragen wat is er?, zij loopt naar me toe.

“Hey, ik ken deze paarse trui,” zegt ze, haar rug recht, haar toon ongebruikelijk scherp.

Ik trek mijn wenkbrauwen op. “Wat bedoel je?”

“Sofia, zij liet deze trui repareren, toch?”

Ik werp een blik op de trui die ik aan heb. “Ja, dat is waar. Er zat een gat in, ze heeft ‘m stiekem meegenomen en gemaakt. Als verrassing. Hoe wist jij dat?” Amy’s aandacht voor Sofia maakt onrustige gevoelens los. Hoewel Sofia en ik geen formele stickers op onszelf willen plakken, is het toch alsof er een strak koord tussen haar en mij gesponnen is. We zijn verweven met elkaar, geworteld in elkaar. Ik weet niet of ik in zielsverwanten geloof, ik weet niet eens of ik in echte liefde geloof. Maar ik geloof in het meisje dat onaangekondigd met mijn lievelingstrui aan kwam zetten, zo goed als nieuw. Wat Amy dus ook denkt te voelen voor Sofia, het is per definitie ondergeschikt aan wat Sofia en mij aan elkaar bindt.

Amy knikt, knikt, knikt. “Dus het was een verrassing voor jou?” vraagt ze met een onzekere stem.

— “Ja.” Ik ben verward door haar reactie. Onderzoekend bekijk ik haar gezicht. Ze ziet er breekbaar uit, haar ogen staan verdrietig.

“Goed om te weten,” mompelt ze.

En dan is Amy weer weg.

Amy:

Ik sta buiten de bibliotheek, voel me misselijk, die stomme paarse trui heeft alles anders gekleurd.

Vorige week ben ik naar de kleermaker gefietst, heb ik die trui opgehaald en mee naar huis genomen. Ik heb de trui in mijn handen gehad, eraan geroken, me ingebeeld dat Sofia er altijd in rondliep. Ik heb de trui aangetrokken, ik ben ermee in bed gaan liggen, ik deed alsof haar ledematen om mij heen gewikkeld waren. Ik was vervuld van lieflijkheid voor haar.

Ik verroer me niet, alsof dit berichtje weggetoverd zal worden als ik maar stil genoeg blijf zitten

Flarden van die avond dringen zich op in mijn hoofd: door de regen ben ik naar Sofia’s huis gefietst. Zij en ik hebben twee uur lang samen in haar bed gelegen terwijl we de zoveelste aflevering van FRIENDS keken op haar laptopscherm. Ze heeft een kop thee voor me gezet, onze schouders stopten niet met aanraken toen we naast elkaar zaten. Alles was warm.

Ze heeft me een kus op mijn wang gegeven als dank voor het ophalen van de trui. Ze heeft met geen woord gerept over Dylan.

Ik sta buiten de bibliotheek en de wereld is ernstiger geworden. Ik herinner me hun weekend naar Parijs en voor het eerst beeld ik me in dat ze dicht tegen elkaar aan in hetzelfde bed slapen, dat mijn fantasie over deze verhoudingen al die tijd verdraaid en scheef is geweest.

Sofia:

Mijn smartphone trilt harmonieus, ik pak hem op en ontaard daarmee het berichtje van Amy dat op het scherm verschijnt:

 

Meen je dit? Heb je mij Dylans trui op laten halen? Je weet hoe ik me over jou voel.

Je weet het.

 

Ik verroer me niet, alsof dit berichtje weggetoverd zal worden als ik maar stil genoeg blijf zitten. Ik overweeg een berichtje terug te typen, maar wat zou ik moeten zeggen?

Zou ik moeten zeggen dat ik ellendig werd van jaloezie toen Dylan me vertelde dat Amy ooit in zijn bed gelegen heeft? Dat die jaloezie en mijn verlangen zich met elkaar vermengd hebben tot een lelijke cocktail?

De waarheid is te bot en wrang.  Ik druk het scherm uit en zeg niets.

Dylan:

De deurbel gaat. Verwonderd sta ik op, beweeg me naar de voordeur, trek haar open.

Nog meer verwondering: Amy staat daar.

“Hey, Amy, wat is er?”

Onrust brandt in haar ogen, ik kan het zo zien. Ze stapt naar voren en drukt haar mond op de mijne: doelgericht, gedreven, urgent.

 

Mail

Jihane Chaara (1991) is een idealist met een voorliefde voor doortastende en zachtaardige mensen/woorden.

Aida de Jong Aida de Jong (1995) is een illustrator en poppenmaker wonend in Utrecht. In haar werk zoekt ze vaak thema's die haar beangstigen, om er vervolgens met een nieuwe blik naar te kijken.

Hard//hoofd is gratis en
heeft geen advertenties

Steun Hard//hoofd

Ontvang persoonlijke brieven
van redacteuren

Inschrijven

Steun de makers van de toekomst

Hard//hoofd is een vrije ruimte voor nieuwe makers. Een niet-commercieel platform waar talent online en offline de ruimte krijgt om te experimenteren en zich te ontwikkelen. We zijn bewust gratis toegankelijk en advertentievrij. Wij geloven dat nieuwe makers vooral een scherpe en eigenzinnige stem kunnen ontwikkelen als zij niet worden verleid tot clickbait en sensatie: die vrijheid vormt de basis voor originele verbeelding en nieuwe verhalen.

Steun ons

  • Foto van Marte Hoogenboom
    Marte HoogenboomHoofdredacteur
  • Foto van Mark de Boorder
    Mark de BoorderUitgever
  • Foto van Kris van der Voorn
    Kris van der VoornAdjunct-hoofdredacteur
  • Foto van Sander Veldhuizen
    Sander VeldhuizenUitgeefassistent
het laatste
Overwoekerdagen

Overwoekerdagen

In de serie Natuurgeweld maakt schrijverscollectief Wildgewelf verhalen bij een zoekplaat van Emile Weisz. Welke verhalen weet jij te vinden? Lars Meijer vertelt over het besef dat je 's nachts niet langer een kacheltje bent om naast te liggen en elkaar weer zien voordat de winter begint in een brief die wel eens de laatste zou kunnen zijn. Lees meer

hoofstuk Leonieke Baerwaldt Bouw zandkastelen debuutroman schrijven zand

Bouw zandkastelen

In dit Hoofd//stuk helpt debutant Leonieke Baerwaldt je op weg in het woud van schrijven aan je debuut. Romanschrijven begint vaak als zoektocht naar zand. Lees meer

Nestelen

Nestelen

In de serie Natuurgeweld maakt schrijverscollectief Wildgewelf verhalen bij een zoekplaat van Emile Weisz. Welke verhalen weet jij te vinden? Odette van Heesbeen vertelt over een godswonder, pukkelarmen en uitgroeien tot wie je hoort te zijn. Lees meer

Vlindervleugels

Vlindervleugels

In de serie Natuurgeweld maakt schrijverscollectief Wildgewelf verhalen bij een zoekplaat van Emile Weisz. Welke verhalen weet jij te vinden? Tessa van Rooijen vertelt over het verder woekeren van een lichaam en naar huis willen onder een regendouche met warm water en lavendelzeep. Lees meer

Overgangsperiode

Overgangsperiode

In de serie Natuurgeweld maakt schrijverscollectief Wildgewelf verhalen bij een zoekplaat van Emile Weisz. Welke verhalen weet jij te vinden? Frederike Luijten vertelt over uitgedroogde dijen en het krijgen van een nieuw lichaam. Lees meer

Korfgeest 2

Korfgeest

In de serie Natuurgeweld maakt schrijverscollectief Wildgewelf verhalen bij een zoekplaat van Emile Weisz. Welke verhalen weet jij te vinden? Tim Bongaerts maakte een web van woorden om in te vallen en te wachten op de zondvloed. Lees meer

Je wordt niet thuisgebracht

Je wordt niet thuisgebracht

Een kort verhaal over Passoã, natte patat op de grond van het zwembad, ontsnappingsplannen en verlangens die schuren als zand. Lees meer

Zwamvolk 2

Zwamvolk

In de serie Natuurgeweld maakt schrijverscollectief Wildgewelf verhalen bij een zoekplaat van Emile Weisz. Welke verhalen weet jij te vinden? Lotte Bijl trapt af met een verhaal over het mos dat je komt halen, over hoe een heksenkring ontstaat en zwammen die op gezichten groeien. Lees meer

Nu wordt er niet meer in mijn wangen geknepen 5

Nu wordt er niet meer in mijn wangen geknepen

Hoe schrijf je over iets wat niet meer tastbaar is? Miray van der Bend schreef een collagegedicht over vakanties van vroeger in Turkije. Over de geur van het vliegveld, de granaatappels in de tuin van haar oma, de rimpels op haar gezicht. Lees meer

Gebroken Kaars van Sanne Balen over yoga, liefde en leed

Gebroken Kaars

De hoofdpersoon schrikt ondersteboven wakker. Hoe geef je jezelf een houding als je wereld op zijn kop staat? De titel van dit kortverhaal van Sanne van Balen over yoga, liefde en leed is tevens de aanbevolen leeshouding. Leg je kamer eens langs je benen omhoog, en begin. Lees meer

Blik of een Lappendeken 3

Blik of een lappendeken

Een fragment uit het afstudeerwerk van Dino de Haas, een sciencefictionstrip over de alledaagse horror van productiviteit, over queer relaties en queer geluk. Lees meer

tot de zon onder gaat / de kleine dingen

tot de zon onder gaat / de kleine dingen

In de gedichten van Nora van Arkel spoelen herinneringen aan en wordt er lego in de sloot gegooid. 'Alsof een eindeloze hoeveelheid tijd zich voor me uitstrekte / loom achterover ging liggen totdat het hele /landschap tijd was geworden'. Lees meer

(Geen onderwerp)

(geen onderwerp)

Vijf huisgenoten proberen via e-mails in contact te blijven over hun huis dat steeds viezer wordt. Lees meer

Iets op sterk water

Iets op sterk water

‘Ben je niet moe van deze stad?’ vraag ik.
‘Nee, ik hou van deze stad.’
‘Dat vroeg ik niet,’ zeg ik.
Iets op sterk water is de afstudeerbundel van Lieke Tijink, een verzameling verhalen over mensen die queer zijn, die elkaar tegenkomen, van elkaar houden, bij elkaar weggaan. Lees meer

Scherpe randen

Scherpe randen

'Ik startte met het wegnemen van de scherpe randen. Als er geen lijnen waren hoefde ik er ook niet langer binnen te kleuren.' Wordt het leven makkelijker als je er letterlijk niet meer op hoeft te focussen? Celine Vervaet legt ons deze vraag voor in dit herkenbare korte verhaal.  Lees meer

Elke dag is lang en prachtig

Elke dag is lang en prachtig

In haar bundel Elke dag is lang en prachtig verkent Femke Zwiep de grenzen van een dag en de grenzen van het gedicht. Lees over 634 andere levens in het verleden, over een zeemansgraf en het wachten tot de Dame Blanche op tafel staat. Lees meer

Slaapkamerraam, wereld 2

Slaapkamerraam, wereld

Buiten is het nacht. Maar wat gebeurt er als je je ogen sluit? Dan kan het buiten net zo goed een zomerse dag in New York zijn. Of een sneeuwlandschap uit je jeugd. De mogelijkheden zijn eindeloos. Lees meer

Ons Eiland en wat we vonden op de kust 3

Ons Eiland en wat we vonden op de kust

In Ons eiland en wat we vonden op de kust (het afstudeerwerk van Liene Schipper) wordt je meegenomen naar een wereld die bijna lijkt op de onze, maar waar olifanthotels kunnen praten, eenzame koeien luid loeien en brandstichting soms de oplossing lijkt. Een zoektocht naar hoe we elkaar kunnen proberen te begrijpen, en wat je nou eigenlijk moet doen als je denkt dat je elkaar eindelijk begrepen hebt.  Lees meer

Stormvogel & Gelegenheidshaiku

Stormvogel & Gelegenheidshaiku

''Het is een dag waarop je stevig in je schoenen moet staan.''
Lees een fragment uit het afstudeerwerk Stormvogel & Gelegenheidshaiku van Suzanne Reedijk: een tweeledige novelle over de zee, het leven dat soms vastloopt, en een reuzenkind dat in een veld verschijnt, en dat ook weer verdwijnt. Lees meer

Tendresse / Nederzettingen

Tendresse / Nederzettingen

Met zijn 'overrompelende, rijke poëzie' won dichter Erwin Hurenkamp dit jaar Editio's Debutantenschrijfwedstrijd. De jury roemde zijn poëzie, die vertrouwde thema's wonderlijk uitwerkt. Lees meer