tickets
Asset 14

Soms schreef ze

Maxine ziet een hondje, speelt met haar pen en schuift wat in haar stoel. Ze worstelt met stilte en de innerlijke logica van niet productief (kunnen) zijn.

Soms schreef ze even een lidwoord op, om het vervolgens weer door te strepen. Eerst de een, dan de ander, gewoon om uit te proberen. Het witte papier reflecteerde in haar pupillen en als ze haar ogen dichtdeed waren er gaten op de plek waar de lidwoorden waren geweest. Af en toe keek ze met opzet in de bureaulamp boven de tafel om te kijken of ze moest niezen. Dit was nooit zo. Het tafelblad was van lichtbruin hout en glad gelakt. Eigenlijk jammer, vond ze, want zo kon ze de structuur van het hout niet meer goed voelen als ze eroverheen gleed met haar handen. Met haar vinger volgde ze de randen van haar papier, stevig genoeg om het in haar huid te voelen duwen, maar zacht genoeg om zich niet te snijden.

Haar bureau stond voor een raam waar ze het grootste gedeelte van de dag door naar buiten keek. In haar hand hield ze een pen. Het raam was in vier stukken verdeeld. De bovenste twee gaven zicht op het gebouw tegenover haar, de onderste twee op de straat. Elke dag liep er een oude dame met haar hondje langs het raam. De eerste dag dat ze haar zag lopen tekende ze een teckel met stokjes als poten op haar papier. Daarna kon ze niets meer schrijven: alle woorden die ze bedacht pasten niet bij de tekening. Illustreren is niet aan mij besteed, dacht ze. Vandaag zag ze de vrouw weer lopen; op hetzelfde tijdstip, met dezelfde blauw gewerkte sjaal die haar haar bedekte. Halverwege de straat draaide ze zich om naar de hond en begon opgelaten tegen het diertje te schreeuwen: ‘Volg me toch niet zo!’ Hij keek verwachtingsvol omhoog en ging keurig tegenover haar zitten. De vrouw riep een aantal keer ‘Ksst – ksssst!’ en barstte toen in tranen uit. Langzaam liep ze, stapje voor stapje, de straat weer uit. Het hondje liep gedwee achter haar aan, maar ietsje verder weg dan eerst.

Met haar pen boven het papier, zodat ze het nog nét niet aanraakte, ging ze heen en weer, alsof ze het hele papier langzaam onder kraste. Misschien ben ik wel vergeten hoe ik moet schrijven, dacht ze. Ze schoof wat in haar stoel, die nu harder voelde dan toen ze ‘m kocht. Zijn mijn zitbotten meer uit gaan steken of is de stoel stugger geworden? Ze wist het niet. Het was een designerstoel. Ze had misschien ook wel kunnen weten dat je betaalt voor hoe hij eruit ziet, niet voor hoe hij zit. Misschien kon ze hem beter ergens anders in de kamer zetten, zodat ze ernaar kon kijken. Misschien zou dat zelfs wat inspiratie opleveren, zoals een abstract schilderij in een museum. Een designstoel in een werkkamer. Waarom niet.

Er werd geklopt op de deur van haar werkkamer. Ze reageerde niet. ‘Maxine? Maxine? Ik weet dat je er bent.’ Ze bleef stil zitten en keek uit het raam. Ze had de deur op slot gedaan nadat ze binnen kwam, dus ze kon rustig blijven zitten. ‘Het gaat niet werken zo. Je moet de deur uit. Anders verpieter je nog, en dat ga ik me niet laten gebeuren.’ Nadat het even stil was geweest hoorde ze wat geroezemoes aan de andere kant van de deur. Ze keek om en stootte haar arm aan de leuning van de stoel. De klok boven de deur stond op tien voor drie. Hij bonkte nog een paar keer op de deur en riep haar naam. Ze bleef zo stil als haar witte papier. Hij ademde een aantal keer lang en hoorbaar uit, waarna ze voetstappen de trap af hoorde gaan. Nog twee uurtjes, dacht ze, dan is mijn werkdag voorbij.

  
Mail

Nora van Arkel kan niet zonder kaasplankjes, genre-overschrijdende schrijfexperimenten, Ottolenghi en haar eeuwig uitdijende boekenkast. // nora@hardhoofd.com

Charlotte Tasma is een illustrator en printmaker, wonend en werkend in Rotterdam. Met haar werk laat ze de schoonheid van het alledaagse leven zien.

Lees verder Lees verder

Sluit je aan en verzamel kunst

Hard//hoofd is een vrije ruimte voor verbeelding en verhalen. Een niet-commercieel platform waar talent de ruimte krijgt om te experimenteren en zich te ontwikkelen. Zonder advertenties en helemaal gratis.

En dat heeft resultaat. Hard//hoofd’ers Iduna Paalman en Joost Oomen werden dit jaar door de Volkskrant verkozen tot literair talent van het jaar.

Een plek als Hard//hoofd kan alleen bestaan met jouw steun. Sluit je daarom bij ons aan en ontvang kunstwerken van veelbelovende makers, een Hard//hoofd-tasje en voorrang voor ons jubileum.

Sluit je aan
het laatste
10 jaar Hard//hoofd in Het HEM

10 jaar Hard//hoofd in Het HEM

Op de eerste lentedag van dit decennium viert Hard//hoofd haar 10-jarig bestaan in Het HEM. Samen met de alchemisten van deze tijd toveren we Het HEM om tot nachtlaboratorium. Vier met ons mee! Lees meer

Alles vijf sterren: 19

Trots op onze menselijkheid

Deze week worden we blij (en trots) van burlesque, zwart-witfoto's in elke kleur van de regenboog en het tweede seizoen van Sex Education. Lees meer

De humblebrag

De humblebrag

Anne Staal gaat in gesprek met haar miereneter, want er moet haar iets van het hart. Lees meer

Stemmen die wegsterven in de wind

Stemmen die wegsterven in de wind

Een auteur heeft zich teruggetrokken in een grauwe hotelkamer en werkt aan een boek, om niet te hoeven praten en niks uit te hoeven leggen. Voor zolang het duurt. Want van wie is het boek uiteindelijk: van de schrijver of van de lezers? Lees meer

 Wat betekent het om erbij te horen?

Wat betekent het om erbij te horen?

In deze extra Beeldspraak, speciaal voor de Trotse week, zoomt Alex Avgud in op de lichamen van zij die zich niet aan de norm wensen te houden: migranten, lhbt'ers of beide. Lees meer

Zondeval 2.0: hoe (niet) te leven in de klimaathel

Zondeval 2.0 Hoe (niet) te leven in de klimaathel

Terwijl de aarde warmer wordt dan goed voor ons is, ziet Iris Blaak dat mensen naar uitersten grijpen om hiermee om te gaan. Waar de een zijn kop in het zand steekt, neemt de ander juist het drastische besluit om zich niet meer voort te planten. Lees meer

Column: Jouw haar is ook mooi, hoor

Jouw haar is ook mooi, hoor

Iduna Paalman kan nog steeds met schaamte terugdenken aan die keer dat een jongen op het festival vond dat ze tof haar had, en hoe ze dat voor even geloofde. Lees meer

Spiegeltje, spiegeltje aan de wand

Spiegeltje, spiegeltje aan de wand

Uiterlijk schoon is zowel een vloek als een zegen voor Jihane Chaara. Ze merkt dat het al te vaak het zicht ontneemt op alles wat er onder de oppervlakte aanwezig is. Ze zoekt haar heil in de filosofie van body neutrality. Lees meer

Trots zoals _ zich verhoudt tot _

Trots zoals _ zich verhoudt tot _

Yentl van Stokkum onderzoekt de trots die ze in haar dagelijks leven om zich heen ziet: in kleedkamers, in opgeruimde kamers en in primetime televisieprogramma's. Lees meer

Waarom etaleren we onze trots op sociale media?

Waarom etaleren we onze trots op sociale media?

Honger en rampspoed te over in de wereld, maar op sociale media ziet Wieneke van Koppen alleen maar voorspoed en persoonlijk geluk. Hoe zit dat? Ze gaat te rade bij emotie-psycholoog Ad Vingerhoets. Lees meer

Train je trots

Train je trots

Roos Wolthers besefte dat ze eigenlijk nooit trots is op zichzelf. Sterker nog: ze ziet vooral wat ze verkeerd doet. Maar trots kun je trainen. Een tip om je eigen prestaties te benoemen. Lees meer

Hard//hoofd hult zich in een fluwelen harnas

Hard//hoofd hult zich in een fluwelen harnas

Deze week paradeert, poseert en flaneert Hard//hoofd erop los, want wij zijn trots, en de hele wereld mag het weten. Lees meer

 Kikker-K'NEX

Kikker-K'NEX

Amerikaanse wetenschappers zijn erin geslaagd kleine robotjes te maken met levende cellen uit kikkerembryo's. Aida de Jong bracht het nieuws in beeld. Lees meer

 1

Lieflijkheid, comfort, en verbeelding

Deze week worden we blij van een boek van Jenny Slate, een fleecepyjama en de horoscopen van Rob Breszny. Lees meer

 1

Collectief protest is nodig voor individueel geluk

Wolter de Boer luisterde naar de kersttoespraak van de koning en was verheugd dat hij over onze geluksobsessie sprak. Wel liet de koning een paar belangrijke maatschappelijke factoren voor de ellende van individuen achterwege in zijn rede. Lees meer

Seoul 2

Seoul

Thijs Joores schreef deze ritmische gedichtencyclus tijdens de jaarwisseling in Seoul. Het begint kalm, maar eindigt in een wervelwind aan gedachten en reflecties. Lees meer

Petrov zit

Petrov zit

Maria draaide zich om en liep de kamer uit. Petrov staarde naar het bruine plastic, de hoorn, de zwart met witte cijfers. Zijn starre billen raakten het leer en zijn ogen werden naar het tafeltje naast het raam getrokken. Het tafeltje met de telefoon, ver buiten zijn bereik. Zijn gedachtes vormden woorden die hij niet... Lees meer

Ga zweven

Ga zweven

Ooit had ze er weinig mee, maar tegenwoordig staat Jihane Chaara open voor het zweverige. Ze maakt plezier met tarotkaarten en voelt de vibes van mensen op een feestje. Een tip om ‘de’ waarheid wat minder te serieus te nemen. Lees meer

Column: En zo is het goed?

En zo is het goed?

‘De toekomst ligt niet vast, ze ligt open,’ concludeert Iduna Paalman tijdens een intergalactische reis op 1 januari. 'Meer verantwoordelijkheid in 2020, en meer sterren zien.' Lees meer

 2020, tijd om te spelen met eten!

2020, tijd om te spelen met eten!

In Beeldspraak richt Hard//hoofd de lens op de wereld en biedt een andere kijk op het dagelijks leven. Deze keer met Marc Elisabeth, die tegen de 30 loopt, maar het spelen met eten nooit verleerd is! Lees meer

Sluit je aan en verzamel kunst

Hard//hoofd is een vrije ruimte voor verbeelding en verhalen. Een niet-commercieel platform waar talent de ruimte krijgt om te experimenteren en zich te ontwikkelen. Het bestaan van zo’n platform is niet vanzelfsprekend. Sluit je daarom bij ons aan en ontvang kunst, een Hard//hoofd-tasje en voorrang voor ons jubileum.

Sluit je aan