Asset 14

Slagroom

Pas als Victor Llawer zich voorbij hun tafeltje, hun bushalte of hun kassa had gewerkt, draaiden de hoofden van alle vrouwen zich behoedzaam terug. Dan schroeiden hun ongeloof en walging zijn oren en kolossale nek dieprood. Diezelfde oren die verborgen gingen onder schitterend zwart haar, dik, met een sympathieke slag erin, moesten het gesis van vele fluisterende stemmen verduren. Altijd.

Hij was eraan gewend geraakt. Terwijl hij doorliep, probeerde hij als de oceaan te zijn: groot, zacht kabbelend, allesverslindend, onverschillig. Soms wilde hij zich omdraaien en zo’n fraai meisjesgezicht met twee handen omlijsten. Terwijl hij langszwoegde, met schurende knieën, zag hij het voor zich. Blond zou ze zijn, of roodharig, maar altijd slagroomblank. Hij zou haar hoofd fragiel laten lijken in zijn onaards dikke godenhanden, zijn zegelring zou de kleur van haar ogen versterken. Hij zou voor haar bukken en de tederheid die hij voelde, zou maken dat zij niet wegkeek. Dan zou ze hem zien, zou ze zien dat hij van haar kon houden zoals hij van eten hield, met serieuze toewijding en niet aflatende passie. Hij zou iets zeggen, maar wat wist hij niet. Iets wat niemand verwachtte van zo’n dikke man, iets wat hem ten goede kwam – voor altijd.

Zijn gedachten raakten altijd geblokkeerd op dat punt. Moest hij grappig zijn? Romantisch? Wat wilden vrouwen eigenlijk? En dan beukte de waarheid hem tegen de borst: hij had zijn beiden handen nodig voor steun als hij wilde bukken.
Dus ploegde hij door, met een treurig hart dat een maat sloeg die hij niet bij kon houden.

‘Victor! Vic, hier!’

Hij veranderde voorzichtig van richting. ‘Sorry,’ mompelde hij. Sorry, als zijn dikke dij tegen een meegevende kinderwagen duwde. Sorry, als zijn buik de rug van de vrouw voor hem raakte. Sorry, sorry. Dit was zijn leven, de vleesgeworden verontschuldiging, worstelend tussen lijven die minder ruimte vroegen, maar meer rechten leken te hebben.

‘Zus.’
‘Noem me toch niet zo.’

Een blond dun meisje wendde snel haar ogen af toen Victor opkeek.

‘Pardon mevrouw, heeft u voor mij en mijn zus de kaart, alstublieft?’
‘Ik had de mevrouw al laten weten dat ik op mijn broer wachtte, dus het verrassingseffect is al weg.’

Hij betwijfelde het.

‘Kijk me toch niet zo aan.’
‘Je bent m’n zus, daar moet je toch tegen kunnen.’

‘Fijn dat je kon komen, ik heb een blind date voor je geregeld.’
‘Doe normaal, Kiki. Daar zit ik helemaal niet op te wachten.’

Wat waar was, voor een deel. Hij dacht aan de vriendinnenkring van Kiki, al die knappe meisjes die vroeger de deur bij hen platliepen, die nog wel eens bij hem op schoot klommen toen hij nog in gewone stoelen paste. Zou het?

‘Ach hou toch op, iedereen zit op de ware liefde te wachten.’ Ze praatte harder dan normaal. ‘Of wil op zijn minst voor zijn vijfendertigste ontmaagd worden.’

Achter hem werd zacht gelachen.

Het probleem van dikke mensen is dat iedereen maar denkt dat ze alles kunnen hebben, dacht Victor. Dat die extra laag vlezigheid de klappen opvangt en verzacht. Dat ze dikke trommelvliezen hebben, of dom zijn, dat ze daarom de boodschap – elke boodschap – uitgespeld moeten krijgen, dat privacy bij zo’n omvang geen recht is.

‘Kiki, roep niet zo. Ik kan niet.’
‘Je blind date is vandaag.’
Hij zuchtte opgelucht. ‘Ik kan echt niet. Ik ga vanavond naar een concert.’

‘Een concert?’ Wantrouwen en ongeloof worstelden. Omdat hij haar broer was, en dik, won het ongeloof het. ‘Met wie?’

Hij haalde zijn schouders op en stopte geconcentreerd vijf groene olijfjes tegelijk in zijn mond.

Hij voelde dat ze naar hem keek, naar zijn zacht trillende hals, zijn dikke vingertoppen die als penissen glinsterde van het olijvennat. Hij zoog ze langzaam af, met kleine smakjes. Toen keek hij op.

‘Walgelijk. Vreetzak.’

Zoals zijn ouders, hield Kiki van alles wat mooi en in verhouding was. Niet te veel frietjes op een bord, Vivaldi, de omvang van haar wenkbrauwen, BMI. Als een sloopkogel ramde hij hun Corbusieriaanse droom aan stukjes, enkel door te zijn. Kiki zocht tevergeefs naar de gezamenlijkheid van hun jeugd, de balans die er ooit was en hij deed net alsof hij haar onbehaaglijkheid in zijn omgeving niet voelde.

‘Je bent jaloers, zoals gewoonlijk.’ Hij negeerde haar puilende ogen, glimlachte en duwde zich met twee handen op om naar het toilet te gaan. Hij deed zijn best zo rechtop mogelijk te lopen.

‘Kennen papa en mama de mensen met wie je gaat?!’ riep ze hem nog na.

Hij nam zijn tijd, opgelucht dat er een gehandicaptentoilet was waar hij zich vrijelijk kon bewegen. Hij plaste zoals gewoonlijk in de wasbak – de luxe van een gehandicaptentoilet! Een fonteintje op heuphoogte zodat hij niet hoefde te bukken en op de tast van koud porselein tegen zijn ballen zonder handen af kon.
Hij had zin in het concert. Met het afzwakken van zijn straal nam zijn zin toe. Een uitverkocht concert, een donkere zaal vol pogoënde lijven, vrouwen in lange zwarte rokken of leren broeken. Extase en apotheose. Die blind date zou nooit uitlopen op seks, wat Kiki ook wist. Hoe blind ook, in het daglicht was zijn omvang afschrikwekkend, voor zijn zus, zelfs voor zijn ouders. In de duistere buik van het concert daarentegen was hij een van de vele zwartgeklede maden die krioelden en vlees roken.

Kiki speelde met zijn telefoon die op tafel lag. ‘Dat duurde lang.’
Hij negeerde de blikken om hem heen, het afkeurende gemompel.
‘Ik ben een oceaan,’ zei hij en hij voelde hoe zijn onverschillig kabbelen de koude golven van zijn zus wegjaagden. ‘En deze oceaan kan niet te lang blijven. Ik heb afgesproken.’

‘Toch pas vanavond? Ik heb juist..,’ ze keek voldaan over zijn schouder en zwaaide vriendelijk, ‘Lily gebeld. Daar is ze al.’

Ze stond op, boog om hem een kus op zijn wang te geven, bedacht zich toen en hipte rank weg. Hoe anders zou de wereld zijn geweest als Judas zijn kus bij zich had gehouden, vroeg Victor zich af. Hij wachtte gelaten op wat komen zou.

----

‘Hou je van eten?’ vroeg Lily toen ze de eerste ongemakkelijke stilte hadden nagekeken.
Hij knikte, verbaasd. ‘Stokbroden met brie en honing, roomsoezen, nachos met warme kaassaus…’

Hij had het effect van zijn woorden niet kunnen vermoeden. Lily incasseerde zijn provocatie met blosjes van opwinding. Ze luisterde alsof dat haar voor de dood behoedde, leek het knapperen van de witte korst te horen, het druipen van de lauwe honing op haar kin te ervaren. Zonder het oogcontact te verbreken schrokte ze zijn woorden op, bijna nog voor ze konden trillen in de lucht tussen hen. Haar ogen vonkten en Victor kreeg een visioen van Lily in nauwsluitend lijfje, met zwarte kohlogen. Dansend om hem heen, van honderden lijven die de hare tegen die van hem duwden. Hij dwong zichzelf door te praten. ‘…roze koeken, speklapjes met gebakken aardappeltjes….’
‘Bananenschuimpjes.’ ademde ze, ‘negerzoenen.
Risotto met inktvis.’ Ze ontving met een zucht. ‘Tiramisu.’ Haar ogen sloten in vervoering.

Lily is gek, dacht Victor. Helemaal mesjogge. Ineens wist hij niet zo zeker of deze blind date seksloos zou eindigen.

‘Slagroom, wat vind je van slagroom?’

Hij zoog op zijn lip. Slagroom, zijn dagdroom, zijn nachtdroom. Hij zag zich in het midden van zijn tweepersoonsbed, Lily naast hem, met die smekende, opgewonden ogen die ze nu had, met haar oor op zijn harige borstkas, breed als een deurmat en hij voelde zijn stijve tegen de onderkant van zijn pens duwen nog voor hij uitgesproken was: ‘Alleen op een zoute huid.’

Zodra hij Lily aankeek, wist hij dat het mis was.

Haar ‘Gatver. Ransaap’ zweefde als een donkergrijze zeppelin tussen hen in.
Ze hief haar arm op, vroeg en kreeg de rekening en al die tijd zat hij daar.

Ik ben een oceaan, dacht hij. Ik ben een oceaan, groot en onverschillig.

Het werkte niet.

Ik heb een afspraak straks, met vrienden, dacht hij. Hij probeerde het beeld van de donkere concerthal voor zijn geest te halen, het zweet te ruiken, het leer.

Hij zag Lily opstaan en graaide het overgebleven beetje rauwkostgarnituur van haar bord. Het vulde niet.

‘Wacht.’ Zijn lichaam was een klankkast, zijn stem kaatste tegen de terrastafels, bereikte iedereen. Wie had er niet stiekem zitten kijken naar de smerige dikke en de lieflijke dunne? Iedereen wachtte gespannen, behalve Lily.

Victor duwde zich omhoog, zijn buik schuurde pijnlijk langs de tafelrand.

‘Lily, wacht nou.’

Hij kon leven zonder slagroom. Het was belangrijk dat ze dat wist.

Hij kreeg zijn stoel niet ver genoeg naar achteren geschoven, de rugleuning van een andere stoel hield hem tegen. ‘Ga toch opzij!’ Maar dikke mensen mogen niet boos worden, dikke mensen moeten vriendelijk zijn, gezellig – normaal zou hij dat nooit zijn vergeten. Zijn buurman, een oudere heer met scheiding en romige cappuccino, was het niet vergeten en keek hem bewegingloos aan.

‘Biefstuk!’ riep hij. ‘Bitterballen!’ Zijn gedachten flitsten heen en weer en tegelijk was hij gefocust. Hij keek naar haar rug. Zag hij een aarzeling? Wat zei ze ook alweer? Slagroom. Snoep.

‘Trekdrop. Salmiakballen.’

Hij negeerde het gesnuif, gniffels gleden van zijn natte rug. Ze aarzelde.

‘Zure perzikjes, colaflesjes!’

Nu stond ze stil.

‘De man met de scheiding schoof zijn stoel ongemakkelijk naar voren, zijn ribbenkast drukte tegen zijn tafeltje. ‘Bedankt,’ Victor hijgde. Ploegde een meter achter Lily aan voor de volgende stoelen hem de weg blokkeerden. Hij graaide naar een menukaart, gooide in zijn haast nog een glas bier om.
‘Guacamole,’ las hij luid. ‘Bitterballen, tapenade.’ Lily stond nog steeds stil. Victor was niet langer de oceaan, hij was de orka, de walvis die tegen de stroom in zwom.
Hij dacht aan Kiki, aan zijn ouders, aan alles wat zij verafschuwden. ‘Ga toch opzij! Alsjeblieft…’

Stoelen schraapten.

‘Lily, luister. Schuimblokken. Chocoladepepernoten. Ik ga naar een concert vanavond. Ga mee…’
‘Brownies.’ Ze draaide zich langzaam om.

Heus, hij kon leven zonder slagroom.

Mail

Dieuwke van Turenhout studeerde Letteren in Tilburg en rondde in 2015 de Schrijversacademie in Antwerpen af. Vooralsnog woont ze in Manila. Korte verhalen verschenen eerder in Gierik &NVT en op Revisor.nl. Ze houdt van op tijd opstaan, herfst, aardbeien en ingebonden hardcover boeken.

Jip van den Toorn is een illustratrice uit Amsterdam die zich voornamelijk richt op illustraties en GIFs. Ze maakt onder andere werk voor de Vrij Nederland, Het Parool en de VPROgids.

Hard//hoofd is gratis en
heeft geen advertenties

Steun Hard//hoofd

Ontvang persoonlijke brieven
van redacteuren

Inschrijven

Steun de makers van de toekomst

Hard//hoofd is een vrije ruimte voor nieuwe makers. Een niet-commercieel platform waar talent online en offline de ruimte krijgt om te experimenteren en zich te ontwikkelen. We zijn bewust gratis toegankelijk en advertentievrij. Wij geloven dat nieuwe makers vooral een scherpe en eigenzinnige stem kunnen ontwikkelen als zij niet worden verleid tot clickbait en sensatie: die vrijheid vormt de basis voor originele verbeelding en nieuwe verhalen.

Steun ons

  • Foto van Marte Hoogenboom
    Marte HoogenboomHoofdredacteur
  • Foto van Mark de Boorder
    Mark de BoorderUitgever
  • Foto van Kiki Bolwijn
    Kiki BolwijnAdjunct-hoofdredacteur, chef Literair
  • Foto van Sander Veldhuizen
    Sander VeldhuizenUitgeefassistent
Lees meer
het laatste
Vertrouwen op iets wat niet bestaat

Vertrouwen op iets wat niet bestaat

Else Boer is dol op praktisch advies over schrijven. Een scène schrijven, een verhaallijn uitwerken, overal is wel een stappenplan voor te vinden. Het belangrijkste is: volhouden en nooit maar dan ook nooit stoppen. Simpel toch? Makkelijker gezegd dan gedaan, zegt Else, die vertelt over hoe je soms wel en niet kan vertrouwen op je verhaal. Lees meer

Automatische concepten 57

Word jezelf (ook als je dat niet wilt)

Rietveld-student Vivian Mac Gillavry vraagt haar docenten naar de beste adviezen die zij ooit kregen. Allereerst: beeldend kunstenaar en publicist Q.S. Serafijn. Lees meer

'De derde generatie kijkt met een bredere blik naar dekolonisatie, zien het in een mondiaal verband'

'De derde generatie kijkt met een bredere blik naar dekolonisatie, zien die in een mondiaal verband'

Curator en onderzoeker Maria Rey-Lamslag is een graag geziene gast in de cultuursector. Jason Keizer gaat met haar in gesprek over haar Indische roots, over hoe het koloniale verleden doorklinkt in haar werk en over haar 'Indotiteit'. Lees meer

Automatische concepten 56

Een Afrikaanse kritiek op het Antropoceen

In het Antropoceen zou 'de mens' een bepalende factor zijn in het verstoren van het klimaat en de biodiversiteit. Maar wie kan zich eigenlijk tot mens rekenen? En wie wordt als object behandeld? Grâce Ndjako verwerpt het Antropoceen als een eurocentrisch idee. Lees meer

Alles Vijf Sterren: Uitzonderingen

Uitzonderingen daargelaten

Deze week worden onze redacteurs blij van een maas in de wet, meermaals dezelfde film kijken en de kunst van Isabelle Wenzel. Lees meer

Ruimtes

Een vertrouwd lichaam om in samen te zijn

Een jaar geleden moest Charlotte de Beus opnieuw leren praten, lezen en schrijven. In deze drie gedichten onderzoekt ze met poëtische scherpte haar herstel en het lichaam als “een onbetrouwbare woning voor dakloze gedachtes.” Lees meer

Je partner slaan is nog geen doodvonnis voor je carrière

Je partner slaan is (nog) geen doodvonnis voor je carrière

Het onderscheid tussen de publieke en de privésfeer is soms vaag, maar geweld achter de voordeur zouden we nóóit door de vingers moeten zien, meent Jihane Chaara. Waarom komen zoveel publieke figuren ermee weg? Lees meer

'Naar buiten toe zijn we allemaal familie, zo gaat dat in de Molukse gemeenschap'

'Naar buiten toe zijn we allemaal familie, zo gaat dat in de Molukse gemeenschap'

'Ontdekken wie je voorouders zijn geeft kracht en vertrouwen.' Zainal Umarella heeft diep verdriet gekend, maar zijn toekomstbeeld is er een van hoop dat hij aan zijn kinderen wil meegeven. Lees meer

Geef geen namen aan koeien die je van plan bent te slachten

Geef geen namen aan koeien die je van plan bent te slachten

Een voorpublicatie uit de afstudeerbundel van Elianne van Elderen 'Geef geen namen aan koeien die je van plan bent te slachten'. Over opgroeien als buitenstaander in een dorp, een vluchtmisdrijf op een veulen, over drie vrienden en iemand die probeert om onvoorzichtig te worden. Lees meer

Kunst is werk

Kunst is werk

Brood noemen we essentieel, theater niet. Maar wat als je in het theater je brood verdient? Lees meer

Column: Over geld

Over geld

Eva vergelijkt de manier waarop ze toen en nu tegen geld aankijkt en hoe het verschil in inkomen binnen haar vriendengroep de verhoudingen heeft veranderd. Lees meer

 Klop, klop, wie is waar?

Klop, klop, wie is waar?

De klopjacht op de voortvluchtige militair Jürgen Conings doet de in België woonachtige Amerikaanse illustrator Sebastian Eisenberg denken aan iets wat in zijn thuisland zou gebeuren; niet in Europa. Lees meer

Flaneur versus voyeur

Flaneur versus voyeur

Sarah Vergaerde onderzoekt het doelloos ronddwalen én het al dan niet onopgemerkt gluren naar de ander aan de hand van boeken, films, podcasts en documentaires, waaronder My Amsterdam van Ed van der Elsken. Lees meer

Filmtrialoog: Ruben Brandt: Collector

Ruben Brandt: Collector

Onze redacteuren Jorne Vriens en Oscar Spaans en illustrator Friso Blankevoort bekeken de animatiefilm Ruben Brandt: Collector en zagen een verhaal dat niet in een andere vorm had kunnen worden verteld. Lees meer

Slaapkamerraam, wereld

Slaapkamerraam, wereld

Buiten is het nacht. Maar wat gebeurt er als je je ogen sluit? Dan kan het buiten net zo goed een zomerse dag in New York zijn. Of een sneeuwlandschap uit je jeugd. De mogelijkheden zijn eindeloos. Lees meer

Nieuws in beeld: Is het kunst of geeft het winst?

Is het kunst of geeft het winst?

Illustrator Loes van Gils kijkt met afgrijzen naar de afwegingen die het kabinet maakt. Dierentuinen, sportscholen en binnenzwembaden werden geopend, culturele instellingen moesten de deuren gesloten houden. Lees meer

Lang leve de slush pile 1

Lang leve de slush pile

Hoe kan literair Nederland inclusiever worden als het steeds vaker weigert ongevraagde manuscripten aan te nemen? Een pleidooi voor een openboekbeleid. Lees meer

'Het 'Indische zwijgen’ werd een collectief fenomeen omdat er niet geluisterd werd'

'Het 'Indische zwijgen' werd een collectief fenomeen omdat er niet geluisterd werd'

Myrthe Groot en Romée Mulder deden samen onderzoek naar hun familiegeschiedenissen. En ze begonnen een modelabel dat nauw met die persoonlijke zoektocht samenhangt: Guave. Lees meer

ALL-IN

Een levendig gebrek aan bescheidenheid

De allereerste kunsttrialoog op Hard//hoofd. Wat vonden redacteuren Jorne Vriens, Iris van der Werff en Vivian Mac Gillavry van de tentoonstelling ALL-INN in het HEM? Lees meer

Alles Vijf Sterren: Schreeuwen naar de televisie

Schreeuwen naar de televisie

Deze week worden onze redacteurs blij van het voetenwerk van Het nationale Ballet, de schoenen van Chantal Janzen en aandacht voor Palestijnse filmmaaksters. Lees meer