Asset 14

Een dag in het hoofd van een lichaam dat niet uit bed raakt

Een dag uit het leven

Er zijn zoveel dingen die je zou kunnen zijn. Bioboer, au-pair à Paris, muze, schrijver, schilder, heks... En tegelijk heb je maar één leven om al je ambities in waar te maken. Lies Jo Vandenhende deconstrueert deze tragiek liefdevol door ons een dag mee te nemen in het hoofd van een lichaam dat niet uit bed raakt.

7:58

Je wordt wakker en beslist vandaag de trein te nemen, naar eender waar.
Dat klopt niet helemaal. De bestemming doet er toe.

Je gaat opnieuw slapen.


10:15

Je wordt wakker en beslist vandaag de trein naar Wenen te nemen.


12:05

Je wou dat je een mysterieus type was. Het soort mens dat niets forceert maar met een zekere nonchalance overal vraagtekens achterlaat. Je zoekt het mysterie altijd in anderen, en neemt hen het gebrek daaraan kwalijk. Je neemt de ander het gebrek aan mysterie kwalijk omdat je er niet in slaagt het bij jezelf te bewaken. Je oversharet. De afknapper van een generatie.

 1


13:47

Je zoekt op waar je in Wenen een fiets kan huren. Al fietsend wil je nieuwe herinneringen maken in een poging al je voorgaande anekdotes in de stad te overschrijven. Harde schijven formatteren we, ons brein heeft enkel een surplus aan nieuwe informatie nodig om oude details te slijten. Hoe iemand ruikt (’s ochtends), hoe iemand wandelt (het zou stiller kunnen), hoe je uiteindelijk nog het meest gaat houden van de dingen die je haat. Op dat moment weet je dat de liefde je zachtjes om zeep heeft geholpen.

Je denkt erover na om haar op te bellen en te vertellen dat je de stad opnieuw de jouwe gaat maken. Dat je jullie stad de jouwe gaat maken en daar geen toestemming voor nodig hebt. Je realiseert je dat je zo onrechtstreeks toestemming vraagt. Soms is de splinter een persoon die jou allang vergeten is.


13:59

Je bedenkt dat je in een jaar tijd misschien wel twaalfduizend euro bij elkaar zou kunnen sparen als je gewoon heel hard werkte en stopte met leven zonder effectief te stoppen met leven als in ademen en je voortbewegen als naaktslak op benen. Soms is de splinter het feit dat geld bestaat.


15:20

Je weet wat je niet wil zijn. Weten wat je niet wil zijn wordt danig onderschat.
boos
kortharig
eigenaar van bloemenjurken
iemand op een tandem


15:23

kettingroker
ongedenkwaardig


16:30

Je vraagt je af of je al genoeg splinters bij elkaar heb gespaard om kUnStEnAaR te zijn of te worden of het woord te gebruiken. Egon Schiele stierf op zijn achtentwintigste en al zijn werk is doordrongen van een douleur die mede door zijn leeftijd niet enkel de zijne lijkt. Je denkt aan de veelheid van zijn oeuvre, het donker, de verwrongen grimassen op de meeste van zijn zelfportretten.
Je denkt aan mannen van achtentwintig, selfies.


16:35

Soms is de splinter een Frans lief vinden maar dan naar Oostenrijk moeten om zaken van het hart af te handelen.

Een dag in het hoofd van een lichaam dat niet uit bed raakt
18:13

In essentie is jouw mal de vivre dat je maar één vrouw kan zijn. Maar als het zo moet zijn, en het zal zo moeten zijn (wat een tragische beperking legt het leven ons daar op), zal je haar zijn tot je niet meer kan. Zo beslis je.
Je zal haar personage perfectioneren, haar bestaan uitbuiten, er alles uitknijpen te beginnen bovenaan de tube die je oprolt om geen klodder tandpasta te verliezen aan de lucht die er in gevangen zit. Vanaf nu zal je haar in alle bochten wringen alle kamers binnengooien alle outfits aanmeten tegen de muren doen oplopen de uitersten van haar stem opzoeken de vloer aanvegen met haar en haar de lucht in prijzen haar vederlicht en loodzwaar maken in alle vormen gieten alle kleuren geven eerst om de beurt en dan gecombineerd colour-blocking voor de ziel,
je zal haar zijn.

Ook al zitten er honderd vrouwen in je, je belooft ze plechtig te verstoppen in de gedaante die zij ’s ochtends beslist aan te nemen.


19:30

Dans cette vie ici je voudrais devenir:
bioboer
au-pair à Paris
muze
schrijver
schilder
heks
brandweervrouw
boekhandelaar
minnares
nomade
gekke tante
kattenmens
moeder
avonturier
(à compléter)

Een dag in het hoofd van een lichaam dat niet uit bed raakt 2
19:43

Soms is de splinter dat niemand je begrijpt. Soms is de splinter dat iemand je begrijpt. Dan zit je in een geveinsd gezellige kamer te praten tegen een psycholoog en zijn tranen. Dan zit je daar.        Je zat daar.

Toevoegen aan de lijst van wat je niet wil zijn:
- De persoon die de psycholoog doet huilen


19:52

Alors -
boos
kortharig
eigenaar van bloemenjurken
een mens op een tandem
kettingroker
ongedenkwaardig
iemand die de psycholoog doet huilen

Je dacht er een witregel lang over na en ondanks het erg ongemakkelijke gevoel verkies je bij nader inzien toch de illusie van iemand die je begrijpt.

Zo is het bijvoorbeeld hartverscheurend om goed nieuws te delen met iemand die niet aanvoelt hoe GOED het nieuws juist is, niet even uitzinnig blij is en geen verdere vragen stelt. We maken onszelf altijd wat wijs. Dat ‘in de kern zijn we allemaal alleen’ is toch iets wat je soort van moet negeren om een soort van te functioneren en een soort van door te gaan met het leven.

Het feit dat de matige reactie op het goede nieuws een domper is op de vreugde confronteert ons met hoe afhankelijk we zijn van anderen hun goedkeuring, hun bevestiging: je bestaat, je barst, je groeit, je hebt pijn. Je mag pijn hebben zolang je maar groeit. Soms is de splinter dat we – zonder de ander als spiegel – vergeten wie we zijn.

Een dag in het hoofd van een lichaam dat niet uit bed raakt 1
20:30

Vaak zit er een microscopisch klein versplinterd stukje hout in pakweg je onderarm en botst de ander er wat onhandig tegen aan in een gesprek over wie de afwasmachine moet legen.
Het probleem is dat we dat van die splinter niet kunnen uitleggen aan de ander zonder al te veel van onszelf bloot te geven. Dat we dan zoveel van onszelf blootgeven dat kledij achteraf geen zin meer heeft. Dus we zeggen niets over splinters maar we schreeuwen al vragend en vragen al schreeuwend wat doe jij nu stuk onbenul.

In gesprek met elkaar zijn we eeuwig naakt. We poseren voor de onzichtbare tekenaar die nooit klaar is omdat de realiteit onmogelijk tweedimensionaal valt weer te geven en alle pogingen daartoe drijven ons verder tot waanzin: het lukt niet het lukt niet het lukt niet,
je ziet me niet.

Soms is de splinter: alleen in handen hebben wat jij deelt en niet hoe het op bestemming aankomt. Zodra je iets de lucht in gooit heb je geen controle meer over de landing. Zo staat of valt de monoloog met het publiek. De verbinding vormt het gesprek. Het soort spons dat de kijker is, is van belang. Waarom praten we nog dan

Je draait je om, ziet: 20:37.
Een dag in het hoofd van een lichaam dat niet uit bed raakt.

Je beslist morgen de trein te nemen naar Wenen om maar iets te voelen. Om het te voelen in plaats van te denken. Soms is de splinter het denken,
soms is het denken het botsen.

Mail

Lies Jo Vandenhende is schrijver en performer en werkt als onderwijzer. Met haar werk onderzoekt ze de kruisbestuiving tussen papier en podium. Ze heeft het daarbij vaak over verbinding, het onvermogen tot complete nabijheid en de luide eenzaamheid van de stad.

Tonke Koppelaar (1996) is illustrator, animator en filmmaker. Als maker zoekt ze met kinderlijke verbeelding naar nog ongeziene verhalen, bijvoorbeeld over Roemeense Roma-kinderen, of migranten zonder papieren. Ga je mee zwaaien naar de bomen?

Hard//hoofd is gratis en
heeft geen advertenties

Steun Hard//hoofd

Ontvang persoonlijke brieven
van redacteuren

Inschrijven

Steun de makers van de toekomst

Hard//hoofd is een vrije ruimte voor nieuwe makers. Een niet-commercieel platform waar talent online en offline de ruimte krijgt om te experimenteren en zich te ontwikkelen. We zijn bewust gratis toegankelijk en advertentievrij. Wij geloven dat nieuwe makers vooral een scherpe en eigenzinnige stem kunnen ontwikkelen als zij niet worden verleid tot clickbait en sensatie: die vrijheid vormt de basis voor originele verbeelding en nieuwe verhalen.

Steun ons

  • Foto van Marte Hoogenboom
    Marte HoogenboomHoofdredacteur
  • Foto van Mark de Boorder
    Mark de BoorderUitgever
  • Foto van Kris van der Voorn
    Kris van der VoornAdjunct-hoofdredacteur
  • Foto van Sander Veldhuizen
    Sander VeldhuizenUitgeefassistent
Lees meer
het laatste
De bomen in Roemenië zijn ook vaderloos 2

De bomen in Roemenië zijn ook vaderloos

'ik miste collectieve haast / treinen waar de airco nooit gewerkt heeft / de eenheid die in eenzaamheid zit'. In gedichten die geuren naar 'oostblokstank' onderzoekt Francesca Birlogeanu vervreemding en verdwenen vaders. Lees meer

Dit is ook mijn vakantie

Dit is ook mijn vakantie

"Dit ben ik, met mijn nieuwe wandelschoenen, helemaal uitgerust en braaf nog." Hij hoogtevrees. Zij onverschrokken. In dit korte verhaal van Werner de Valk pakt een hike door de bergen wel heel anders uit dan verwacht. Na afloop zijn daar gelukkig altijd nog de foto's. Lees meer

Bloed en havermout

Bloed en havermout

Een verhaal van Jan Wester over twee zussen, onvoorwaardelijke liefde, klauwende vingers, mantelzorg en Teletubbies. Lees meer

De draad

De draad

Sumai Yahya schreef een kort, poëtisch verhaal over menselijke vleermuizen slingerend aan een draad. Een korte versie verscheen in het papieren magazine, maar lees hier de volledige versie, vol symboliek, donkere massa's, naalden, konijnen met rode ogen en aangeslepen ruggengraten. Lees meer

Iets wat van zijn vader is geweest

Iets wat van zijn vader is geweest

Het is zwarte zaterdag en de tankstations zijn druk. Sigarettenrook en uitlaatgassen blijven "in de windstilte boven het asfalt verstikkend en bewegingsloos hangen." Tristan is, in dit korte verhaal, op weg naar het huis van wijlen zijn vader, een man op wie hij nooit heeft kunnen rekenen. Kan hij het opbrengen om door te rijden? Lees meer

Gedichten Alara Adilow (titel volgt) 2

Straatliedjes

Wat is een huis? 'Iets dat de wraak van de nacht buiten houdt. / Iets waar je naar terugkeert na een lange reis.' In deze nieuwe gedichten van Alara Adilow worden vaders ontvlucht, tijdelijke verblijfplaatsen gevonden en nieuwe relaties op zee aangegaan. Lees meer

Koeman

Koeman

Een kort verhaal van Jan Wester over een veeboer die op papier alles bezit, maar zich niet thuisvoelt in zijn eigen kudde en op zoek is naar een eenheid. Koeman was niet van land, niet van gras. Door de zolen van zijn laarzen was hij afgescheiden van zijn aarde. Hij had ze weleens uitgeschopt, op... Lees meer

 1

"En opeens denk je aan hun lichamen" vertaalde gedichten in samenwerking met Poetry International

Hoe kun je poëzie ook anders ervaren dan via een bundel of op een podium? Achttien studenten
illustratie van de Rotterdamse Willem de Kooning Academie lieten zich inspireren door het werk van
de achttien dichters van het 52 ste  Poetry International Festival dat vandaag van start gaat. De studenten komen
net als de dichters uit de hele wereld. Uit Vietnam, Oekraïne, Moldavië of Mexico, Polen, de
Verenigde Staten of hier uit Nederland. Lees meer

Meer dan een werkwoord

Meer dan een werkwoord

De stem in Nora’s hoofd laat zich niet zomaar het zwijgen opleggen. “Ik vraag me af of het haar bedoeling was dat ik nu zo weinig lichaamsvet over heb dat zelfs een kussen de pijn van het zitten niet verzacht.” Als verdoving en controle ten koste gaan van haar relaties en gezondheid, stelt Nora zich die ene belangrijke vraag: is dit het waard? Lees meer

Dit is geen ode 2

Dit is geen ode

'In dit land word je aan stukken gescheurd. / Ik verzamel jouw gescheurde stukken vlees. / Ik bak je op 200 graden. / Ik deel je uit.' In harde dichtregels verkent Shabnam Baqhiri hoe het is om je echt aan te passen en waarom dit soms noodzakelijk en juist goed is. Lees meer

Train je ego (maar zorg dat het tegen een stootje kan) 1

Train je ego (maar zorg dat het tegen een stootje kan)

Luuk Schokker leerde dat een groot ego bij het schrijven geen overbodige luxe is. Je onzekerheid omarmen maar tegelijkertijd een ego kweken. Hoe doe je dat? Luuk legt het uit. Lees meer

A Sacred Slut_Daan Timmer_Lena Plantinga

A Sacred Slut

Je bent vrouw, het is zomer en je wil wat. Klaarkomen, bijvoorbeeld. In dit broeierige nieuwe kortverhaal van Lena Plantinga speelt een jonge vrouw met zichzelf en het lot. Een verhaal over zoeken naar je seksuele zelf, en haar aantreffen onder het juk van je seksuele verleden. Lees meer

Een lichaam dat liefde opwekt

Een lichaam dat liefde opwekt

Een fragment uit Emy Koopmans 'Tekenen van het universum' over een lichaam dat gelooft dat het moet krimpen om het waard te zijn te worden liefgehad. Lees meer

Mijn Arabisch is verstomd

Mijn Arabisch is verstomd

"Mijn Arabisch is schichtig / ze vermomt zich stilletjes als Hebreeuws." Pelumi Adejumo en Esha Guy Hadjadj vertaalden een gedicht van de Israëlische dichter Almog Behar. Over twee moedertalen, waarvan de één de ander overstemt. Lees meer

Ratrace

Ratrace

Een kort anti-kapitalitsch verhaal van Emma Stomp over De Prestatiemaatschappij, havermelk latte's en mannen met bivakmutsen. Lees meer

Zwarte luiken

Zwarte luiken

Hoe schrijf je over iets ontastbaars zoals rouw? Geïnspireerd door de schilderijen van Francis Bacon verkent Thijs Joores in deze gedichtenreeks de impact van verlies. Lees meer

Gezocht z.s.m. 1

Gezocht z.s.m.

Liefde is te vervangen, althans dat houden datingapps ons voor. Maar wat als je iemand bent verloren van wie je er maar één had, zoals je moeder? Babet te Winkel bijt het spits af van een nieuwe reeks waarvoor Stichting Literaire Activiteiten Amsterdam de samenwerking aangaat met verschillende literaire platforms. Lees meer

Kopje suiker

Kopje suiker

Souvenirsmokken, feestmokken, mokken met rare handvaten, mokken met popcultuurfiguren en mokken van de IKEA. In dit korte verhaal over verbinding en contact geven mokken een intiem kijkje in het leven van de buurt. Lees meer

Nieuwe coronificatie

Nieuwe coronificatie

Marthe van Bronkhorst opent het nieuwe jaar op poëtische wijze. Lees meer

Stop met schrijven!

Stop met schrijven!

Jens Meijen vergelijkt het schrijfproces met auto-onderhoud en weet hoe je als schrijver goed zorgt voor je mentale gezondheid. Wat heeft schrijven te maken met het worden van een popster en waarom moet je volgens Jens eerst stoppen met schrijven? Lees meer

Steun de makers van de toekomst. Sluit je aan bij Hard//hoofd!

Hard//hoofd is een vrije ruimte voor nieuwe kunstenaars en schrijvers. Een niet-commercieel platform waar talent online en offline de ruimte krijgt om te experimenteren en zich te ontwikkelen. Wij zijn al meer dan twaalf jaar bewust gratis toegankelijk en advertentievrij. Onze kunstverzamelaars maken dit mogelijk. Als je je nu aansluit, dan ontvang je jaarlijks gesigneerde kunstwerken van veelbelovende kunstenaars én je eigen Hard//hoofd-tasje. Veel verzamelplezier!

Steun en verzamel