Asset 14

Een dag in het hoofd van een lichaam dat niet uit bed raakt

Een dag uit het leven

Er zijn zoveel dingen die je zou kunnen zijn. Bioboer, au-pair à Paris, muze, schrijver, schilder, heks... En tegelijk heb je maar één leven om al je ambities in waar te maken. Lies Jo Vandenhende deconstrueert deze tragiek liefdevol door ons een dag mee te nemen in het hoofd van een lichaam dat niet uit bed raakt.

7:58

Je wordt wakker en beslist vandaag de trein te nemen, naar eender waar.
Dat klopt niet helemaal. De bestemming doet er toe.

Je gaat opnieuw slapen.


10:15

Je wordt wakker en beslist vandaag de trein naar Wenen te nemen.


12:05

Je wou dat je een mysterieus type was. Het soort mens dat niets forceert maar met een zekere nonchalance overal vraagtekens achterlaat. Je zoekt het mysterie altijd in anderen, en neemt hen het gebrek daaraan kwalijk. Je neemt de ander het gebrek aan mysterie kwalijk omdat je er niet in slaagt het bij jezelf te bewaken. Je oversharet. De afknapper van een generatie.

 1


13:47

Je zoekt op waar je in Wenen een fiets kan huren. Al fietsend wil je nieuwe herinneringen maken in een poging al je voorgaande anekdotes in de stad te overschrijven. Harde schijven formatteren we, ons brein heeft enkel een surplus aan nieuwe informatie nodig om oude details te slijten. Hoe iemand ruikt (’s ochtends), hoe iemand wandelt (het zou stiller kunnen), hoe je uiteindelijk nog het meest gaat houden van de dingen die je haat. Op dat moment weet je dat de liefde je zachtjes om zeep heeft geholpen.

Je denkt erover na om haar op te bellen en te vertellen dat je de stad opnieuw de jouwe gaat maken. Dat je jullie stad de jouwe gaat maken en daar geen toestemming voor nodig hebt. Je realiseert je dat je zo onrechtstreeks toestemming vraagt. Soms is de splinter een persoon die jou allang vergeten is.


13:59

Je bedenkt dat je in een jaar tijd misschien wel twaalfduizend euro bij elkaar zou kunnen sparen als je gewoon heel hard werkte en stopte met leven zonder effectief te stoppen met leven als in ademen en je voortbewegen als naaktslak op benen. Soms is de splinter het feit dat geld bestaat.


15:20

Je weet wat je niet wil zijn. Weten wat je niet wil zijn wordt danig onderschat.
boos
kortharig
eigenaar van bloemenjurken
iemand op een tandem


15:23

kettingroker
ongedenkwaardig


16:30

Je vraagt je af of je al genoeg splinters bij elkaar heb gespaard om kUnStEnAaR te zijn of te worden of het woord te gebruiken. Egon Schiele stierf op zijn achtentwintigste en al zijn werk is doordrongen van een douleur die mede door zijn leeftijd niet enkel de zijne lijkt. Je denkt aan de veelheid van zijn oeuvre, het donker, de verwrongen grimassen op de meeste van zijn zelfportretten.
Je denkt aan mannen van achtentwintig, selfies.


16:35

Soms is de splinter een Frans lief vinden maar dan naar Oostenrijk moeten om zaken van het hart af te handelen.

Een dag in het hoofd van een lichaam dat niet uit bed raakt
18:13

In essentie is jouw mal de vivre dat je maar één vrouw kan zijn. Maar als het zo moet zijn, en het zal zo moeten zijn (wat een tragische beperking legt het leven ons daar op), zal je haar zijn tot je niet meer kan. Zo beslis je.
Je zal haar personage perfectioneren, haar bestaan uitbuiten, er alles uitknijpen te beginnen bovenaan de tube die je oprolt om geen klodder tandpasta te verliezen aan de lucht die er in gevangen zit. Vanaf nu zal je haar in alle bochten wringen alle kamers binnengooien alle outfits aanmeten tegen de muren doen oplopen de uitersten van haar stem opzoeken de vloer aanvegen met haar en haar de lucht in prijzen haar vederlicht en loodzwaar maken in alle vormen gieten alle kleuren geven eerst om de beurt en dan gecombineerd colour-blocking voor de ziel,
je zal haar zijn.

Ook al zitten er honderd vrouwen in je, je belooft ze plechtig te verstoppen in de gedaante die zij ’s ochtends beslist aan te nemen.


19:30

Dans cette vie ici je voudrais devenir:
bioboer
au-pair à Paris
muze
schrijver
schilder
heks
brandweervrouw
boekhandelaar
minnares
nomade
gekke tante
kattenmens
moeder
avonturier
(à compléter)

Een dag in het hoofd van een lichaam dat niet uit bed raakt 2
19:43

Soms is de splinter dat niemand je begrijpt. Soms is de splinter dat iemand je begrijpt. Dan zit je in een geveinsd gezellige kamer te praten tegen een psycholoog en zijn tranen. Dan zit je daar.        Je zat daar.

Toevoegen aan de lijst van wat je niet wil zijn:
- De persoon die de psycholoog doet huilen


19:52

Alors -
boos
kortharig
eigenaar van bloemenjurken
een mens op een tandem
kettingroker
ongedenkwaardig
iemand die de psycholoog doet huilen

Je dacht er een witregel lang over na en ondanks het erg ongemakkelijke gevoel verkies je bij nader inzien toch de illusie van iemand die je begrijpt.

Zo is het bijvoorbeeld hartverscheurend om goed nieuws te delen met iemand die niet aanvoelt hoe GOED het nieuws juist is, niet even uitzinnig blij is en geen verdere vragen stelt. We maken onszelf altijd wat wijs. Dat ‘in de kern zijn we allemaal alleen’ is toch iets wat je soort van moet negeren om een soort van te functioneren en een soort van door te gaan met het leven.

Het feit dat de matige reactie op het goede nieuws een domper is op de vreugde confronteert ons met hoe afhankelijk we zijn van anderen hun goedkeuring, hun bevestiging: je bestaat, je barst, je groeit, je hebt pijn. Je mag pijn hebben zolang je maar groeit. Soms is de splinter dat we – zonder de ander als spiegel – vergeten wie we zijn.

Een dag in het hoofd van een lichaam dat niet uit bed raakt 1
20:30

Vaak zit er een microscopisch klein versplinterd stukje hout in pakweg je onderarm en botst de ander er wat onhandig tegen aan in een gesprek over wie de afwasmachine moet legen.
Het probleem is dat we dat van die splinter niet kunnen uitleggen aan de ander zonder al te veel van onszelf bloot te geven. Dat we dan zoveel van onszelf blootgeven dat kledij achteraf geen zin meer heeft. Dus we zeggen niets over splinters maar we schreeuwen al vragend en vragen al schreeuwend wat doe jij nu stuk onbenul.

In gesprek met elkaar zijn we eeuwig naakt. We poseren voor de onzichtbare tekenaar die nooit klaar is omdat de realiteit onmogelijk tweedimensionaal valt weer te geven en alle pogingen daartoe drijven ons verder tot waanzin: het lukt niet het lukt niet het lukt niet,
je ziet me niet.

Soms is de splinter: alleen in handen hebben wat jij deelt en niet hoe het op bestemming aankomt. Zodra je iets de lucht in gooit heb je geen controle meer over de landing. Zo staat of valt de monoloog met het publiek. De verbinding vormt het gesprek. Het soort spons dat de kijker is, is van belang. Waarom praten we nog dan

Je draait je om, ziet: 20:37.
Een dag in het hoofd van een lichaam dat niet uit bed raakt.

Je beslist morgen de trein te nemen naar Wenen om maar iets te voelen. Om het te voelen in plaats van te denken. Soms is de splinter het denken,
soms is het denken het botsen.

Mail

Lies Jo Vandenhende is schrijver en performer en werkt als onderwijzer. Met haar werk onderzoekt ze de kruisbestuiving tussen papier en podium. Ze heeft het daarbij vaak over verbinding, het onvermogen tot complete nabijheid en de luide eenzaamheid van de stad.

Tonke Koppelaar (1996) is illustrator, animator en filmmaker. Als maker zoekt ze met kinderlijke verbeelding naar nog ongeziene verhalen, bijvoorbeeld over Roemeense Roma-kinderen, of migranten zonder papieren. Ga je mee zwaaien naar de bomen?

Hard//hoofd is gratis en
heeft geen advertenties

Steun Hard//hoofd

Ontvang persoonlijke brieven
van redacteuren

Inschrijven

Steun de makers van de toekomst

Hard//hoofd is een vrije ruimte voor nieuwe makers. Een niet-commercieel platform waar talent online en offline de ruimte krijgt om te experimenteren en zich te ontwikkelen. We zijn bewust gratis toegankelijk en advertentievrij. Wij geloven dat nieuwe makers vooral een scherpe en eigenzinnige stem kunnen ontwikkelen als zij niet worden verleid tot clickbait en sensatie: die vrijheid vormt de basis voor originele verbeelding en nieuwe verhalen.

Steun ons

  • Foto van Marte Hoogenboom
    Marte HoogenboomHoofdredacteur
  • Foto van Mark de Boorder
    Mark de BoorderUitgever
  • Foto van Kiki Bolwijn
    Kiki BolwijnAdjunct-hoofdredacteur, chef Literair
  • Foto van Sander Veldhuizen
    Sander VeldhuizenUitgeefassistent
Lees meer
het laatste
Winterslaap

Winterslaap

Madeleine grapte al jaren over het houden van een winterslaap. Tot een onderzoeker dit ook echt mogelijk maakt. Wat als mensen een winterslaap zouden houden zoals dassen of beren dat doen? Een kort verhaal door Else Boer. Lees meer

Praat met mij, niet met de tekst

Praat met mij, niet met de tekst

Wout Waanders is niet alleen dichter en deel van een sexy boyband, maar ook schrijfcoach. Advies geven is natuurlijk leuk en aardig, maar wat gebeurt er als je zelf vastloopt tijdens het schrijven? Kan je jezelf terug de inspiratie in coachen? Alvast een tip: pak geen rode pen.  Lees meer

Een ritje maken

Een ritje maken

In dit verhaal van Sonja Buljevac maken Renée en haar oma een wandeling bij de boulevard van Vlissingen. Terwijl haar oma volop geniet, wordt Renée geconfronteerd met de gebeurtenissen van de vorige nacht. Lees meer

De dochter van Baba Yaga met illustratie van Micky Dirkzwager

De dochter van Baba Yaga

Saar, een slapeloze studente, leeft op dubbeldrop en kan haar ex niet vergeten. Op een nacht belt ze haar moeder. ‘Vanaf mijn drieëntwintigste werd het allemaal beter, Saar.’ Is er hoop? Een rauw sprookje van Lena Plantinga over het herstellen van je vrouwelijke intuïtie, of pogingen doen tot. Lees meer

Alsof het stil was 1

Alsof het stil was

In dit korte verhaal van Janna Claudius slapen een van elkaar vervreemde moeder en dochter een nachtje op dezelfde kamer. Lees meer

De tanden van opa

De tanden van opa

Bart en zijn vader brengen het kunstgebit van Barts opa terug naar een Duitse soldaat. Een verhaal van Pieter Drift over het onkenbare verleden en de anoniem gestorven vijand die we nooit helemaal zullen kennen. Lees meer

Ik Zeg Emily

Het verlangen naar Emily is simpel

De debuutbundel van Yentl van Stokkum bevindt zich tussen poëzie en spookverhaal in, waarin een jonge dichter het graf bezoekt van een door haar geliefde schrijver en bezeten terugkeert. Lees meer

Automatische concepten 51

[Hier komt nog iets]

Roos Vlogman is sinds het schrijven van haar eigen roman geobsedeerd door het verschil tussen verzinnen en vertellen. Gaat het vertellen haar zelf altijd makkelijk af? Lees haar tips om inspiratie te krijgen van naaktkatten, op tijd te stoppen met schrijven en om soms net te doen alsof je geen ambities hebt. Lees meer

Kleine witte slang (reptiel

Kleine witte slang (reptiel)

Drie mensen zorgen samen voor een kleine witte slang. De slang lijkt alleen niets van hen aan te willen nemen. Is dat iets ergs, of wordt er een probleem gemaakt waar geen oplossing voor is? Een kort verhaal van Eva Salman over een advertentie op marktplaats, een stoel waarin nooit iemand zit en over hoe soms je best doen niet alles oplost. Lees meer

Kinken in een ruggengraat

Kinken in een ruggengraat

''We liggen samen in bed en ik vraag je om een herhaling van de tijd.
‘Herhaling bestaat niet,’ zeg je, ‘alleen verandering.’''
Een kort verhaal van Welmoed Jonas over hoe nachtvlinders elkaar kunnen vinden in het donker en het wachten op een nieuwe huid. Lees meer

Het Hoofd//stuk: Een ongepland moederboek

Een ongepland moederboek

Helena Hoogenkamp vertelt over hoe haar debuutroman helemaal geen verhaal over moeders moest worden, maar over liefde. Uiteindelijk schreef ze óók over moeders, maar vooral over een verlangen dat zo groot is dat niet uitgesproken kan worden. Maar wat laat je weg en wat vertel je juist wel als je wil vertellen over het onzegbare? Lees meer

Vitamine D

Vitamine D

De hoofdpersoon van dit korte verhaal spreekt met haar therapeut af in de trein. Lekker efficiënt en zo krijgt ze korting op de sessie. Nadeel is wel dat de andere forenzen zich met de therapie gaan bemoeien. Of is dat juist een voordeel? Lees meer

Asrest 1

Nieuwe materialen voor de huid

Voor de Klimaatweek schreef Pieter Van de Walle een gedicht bij het element water, waarin een onheilspellende stilte voor de storm weerklinkt. Lees meer

Asrest

Asrest

Voor de Klimaatweek schreef Meliza De Vries een gedicht bij het element vuur, vol vlammen die telkens weer vergeten worden. Lees meer

onder ons vergeten

onder ons vergeten

Voor de Klimaatweek schreef Johannes Lievens een gedicht bij het element aarde, over vallen en loslaten. Lees meer

De hitte is zwaar als ze op je valt

Voor de Klimaatweek schreef Anke Verschueren een gedicht bij het element lucht, waarin iemand bijzondere souvenirs van omzwervingen verzamelt. Lees meer

Een dag op een gesloten psychiatrische afdeling ten tijde van de pandemie (IV)

Een dag op een gesloten psychiatrische afdeling ten tijde van de pandemie (IV)

Doris ter Horst werkt als psychiater in opleiding. Door de coronacrisis wordt ze als behandelaar voor nog meer ethische dilemma's gesteld dan normaal. In haar vierluik geeft ze het woord aan haar (fictieve) patiënten. Een inkijkje in een dag op een gesloten afdeling tijdens een pandemie. Lees meer

 1

Waarom ik geen danser kon worden

In het Hoofd//stuk doen schrijvers een poging om de weg naar het verhaal vast te leggen. Welke tips hadden zij willen krijgen toen ze begonnen? Welk advies zullen ze nooit en dan ook nooit meer opvolgen? Wat is hun advies? Lees het in het Hoofd//stuk. Annelies van Wijk trapt af met de vraag hoe je (g)een alwetende verteller wordt. Lees meer

Een dag op een gesloten psychiatrische afdeling ten tijde van de pandemie (III)

Een dag op een gesloten psychiatrische afdeling ten tijde van de pandemie (III)

Doris ter Horst werkt als psychiater in opleiding. Door de coronacrisis wordt ze als behandelaar voor nog meer ethische dilemma's gesteld dan normaal. In haar vierluik geeft ze het woord aan haar (fictieve) patiënten. Een inkijkje in een dag op een gesloten afdeling tijdens een pandemie. Lees meer

Een dag op een gesloten psychiatrische afdeling ten tijde van de pandemie (II)

Een dag op een gesloten psychiatrische afdeling ten tijde van de pandemie (II)

Doris ter Horst werkt als psychiater in opleiding. Door de coronacrisis wordt ze als behandelaar voor nog meer ethische dilemma's gesteld dan normaal. In haar vierluik geeft ze het woord aan haar (fictieve) patiënten. Een inkijkje in een dag op een gesloten afdeling tijdens een pandemie. Lees meer