Asset 14

Roulette

Roulette 5

Vier studievriendinnen delen een voorliefde voor gokken. Op een avond tarten ze het lot door een oude dramaturgische wet op de proef te stellen.

De eerste minuten kijken de vier vrouwen naar de revolver op de terrastafel, dan wil Valerie hem vasthouden. Carmen loopt door de tuin, luistert of de buren buiten zitten en Angeline vraagt: ‘Maar hoe kóm je eraan?’

Ava haalt haar schouders op. ‘Gewoon, online.’

Een straaltje zweet loopt over haar rug. Er is al drie weken een hittegolf gaande, de langste sinds de jaren zeventig, hoorde ze een nieuwslezer zeggen. Het is wachten op onweer. Vanavond moet het losbarsten.

‘Via het dark web natuurlijk.’ Valerie weegt het wapen in haar hand alsof ze er dagelijks een vasthoudt. ‘Licht dingetje. Is dit zo’n handtasmodel?’

‘Een handtasmodel?’ Ava’s stem is hoger dan normaal. Ze kan er niets aan doen: wanneer ze Carmen, Angeline of Valerie ziet, gaat haar stem automatisch omhoog. Net als vroeger, toen ze na colleges koffie en wijn dronken en eerder gilden dan praatten.

‘Voor vrouwen die zich ’s avonds onveilig voelen. Heb je hem in je nachtkastje liggen?’

‘Nee. Ik bewaar hem in de keuken, naast de pannenlappen.’ Ze moeten alle vier lachen om dat beeld.

‘Geef eens.’ Carmen pakt het wapen voorzichtig over, gaat langzaam met haar vingers langs de trekker. ‘Dit is echt zo’n filmmodel. Smith & Wesson. Een cowboyding. Robin wilde er zo een voor zijn verjaardag, toen moest Denny natuurlijk ook.’

‘God, ik weet niet hoe je het doet,’ zegt Valerie. ‘Ik zou nergens zijn zonder nanny.’

Ava glimlacht. Dezelfde gesprekken als altijd, maar nu met versnelde hartslag, op scherp gestelde zintuigen en een revolver waar geen van hen haar ogen vanaf kan houden. Het is het wapen zelf dat perverteert, je uitnodigt om ernaar te kijken, ermee te spelen.

‘Wil je dat ding echt gebruiken?’ Angeline fronst.

Ze had verwacht dat er wel iemand zou tegensputteren.

‘Als er een wapen op tafel ligt, moet het ook afgaan,’ zegt Ava. ‘Weet je nog? Introductie tot theaterwetenschap. Dat is zo’n beetje het enige wat ik me herinner van onze studie.’

Carmen legt de revolver weer neer. Alle drie de vrouwen kijken naar Ava. Ze haalt de kogel uit het voorste vakje van haar tas.

‘Jezus,’ zegt Angeline.

‘Er zijn zes kamers,’ zegt Ava. ‘Een kans van één op zes.’

‘Het betere gokken,’ zegt Valerie.

De revolver glimt op tafel. Carmen lacht, een zenuwlachje.

Het is een gewoonte die nog uit hun studententijd stamt, en waarschijnlijk de reden dat ze het zo lang met elkaar hebben uitgehouden: spelletjesavonden. Vroeger alleen drankspellen, daarna ook hartenjagen, toepen en pesten, Risk of Monopoly. Ze hadden weinig regels: twee keer per jaar maak je een avond vrij, je speelt niet vals, je weigert geen spellen. Op hun beste avonden leek het alsof zij samen een ander universum konden creëren. Alleen het spel bestond. Ze deelden een liefde voor die andere wereld – een wereld van winnen of verliezen. Simpeler, duidelijker en harder dan de rest van hun leven was. Het was doen alsof, maar dan gemeend.

Een paar maanden geleden gingen ze naar een casino. Daar kwam Ava op het idee. Ze had verwacht dat er wel iemand zou tegensputteren toen ze lispelend over Russisch roulette begon, maar de anderen hadden haar suggestie meteen serieus genomen. Niemand protesteerde.

Toen ze het bestelde pakket openmaakte, kon ze zich niet voorstellen dat dit écht was. Wie verstuurde een illegaal wapen zo netjes, glimmend, half opgerold in krantenpapier? Maar het wapen was echt. Ze had niet anders verwacht, maar het verbaasde haar toch - zoals het haar verbaasde dat ze roulette had voorgesteld, het haar verbaasde dat ze het wapen meenam, op tafel legde, en dat nog steeds niemand spelbreker wilde zijn.

Ze zullen eerst pokeren. Daarna volgt het Russian roulette: de verliezer moet de kamers een draai geven, en vervolgens de revolver op zichzelf richten.

‘Wat als ik echt niet wil?’ Angeline tikt met haar handen op tafel. Ze zijn even stil.

‘Dan moet je niet verliezen,’ zegt Valerie.

Ava wacht tot iemand zegt dat dit een belachelijk idee is.

Ze lachen weer, harder dan misschien nodig is.

‘We kunnen ook de winnaar laten schieten,’ zegt Ava.

‘Op een ander?’ Angeline schudt haar hoofd. ‘Dat vind ik nogal cru.’

‘Misschien geen ander mens,’ zegt Ava. Ze kijkt naar het konijnenhok dat in de hoek van de tuin staat.

Carmen lacht weer. ‘Wat zullen de jongens zeggen als hun konijn wordt neergeschoten?’

Ze zijn stil. Ava wacht tot iemand zegt dat dit een belachelijk idee is, dat ze dit toch niet écht kan menen, dat ze dat ding nu weg moet doen en hier nooit meer over mag beginnen.

Valerie pakt een stapel kaarten en schudt. ‘Het eerste potje schiet de winnaar, het tweede de verliezer. Daar gaan we.’

Ze spelen met meer concentratie dan ze in jaren hebben gedaan. Ava merkt dat ze, voor het eerst in maanden, nergens anders mee bezig is dan met het spel. Ze is niet de enige: een zweetdruppel loopt langs Valerie’s voorhoofd. Voor het eerst is de spelletjesavond geen tijdverdrijf meer, geen spek en bonen. De inzet is menens.

De ingezette chips liggen naast de revolver. De eerste ronde schuift Ava ze nog voorzichtig naar voren, daarna raakt ze af en toe het wapen even aan, om zichzelf ervan te overtuigen dat het er echt ligt. Ze speelt minder roekeloos dan ze normaal zou doen, en ineens kan ze Valerie’s tranende oog niet meer interpreteren als bluf – misschien is het gewoon de spanning.

Ze doen lang over het potje, maar uiteindelijk verliest Carmen. Valerie wint.

Ava’s handen trillen wanneer ze de kogel in het wapen stopt. Het draaien van de kamers gaat soepeler dan ze dacht: ze hoeft maar een klein tikje te geven en alles roteert. ‘Je moet de beveiliging er nog wel afhalen.’

Valerie knikt en knijpt een oog dicht terwijl ze de revolver naar het konijnenhok richt. Ava voelt hoe ze zich aanspant, verkrampt, hoe de anderen dat ook doen. Ergens in de verte klinkt gerommel.

'Is dit niet het beste wat je in jaren hebt gedaan?'

Valerie ademt diep in, gaat staan, richt nogmaals, haalt de trekker over. Een doffe plof, maar geen knal.

‘Oh god.’ Ze ploft weer terug in de stoel, ademt hoorbaar in en uit.

Carmen is wit weggetrokken.

‘Een kans van een op zes,’ zegt Valerie, terwijl ze het zweet van haar voorhoofd veegt. ‘Gekkenwerk, dit.’

‘Laten we er dan nu mee stoppen.’ Angeline schuift haar stoel naar achteren. ‘We hebben gespeeld.’

‘Ja, maar is dit niet het beste wat je in jaren hebt gedaan?’ Ava’s huid tintelt, alles prikt en trilt, zo geladen als het wapen. ‘Kom op.’

‘Het is het niet waard.’

‘Het is echt,’ zegt Ava. ‘Dat voel jij ook. Er staat iets op het spel.’

Angeline fronst, maar blijft zitten terwijl Ava de kaarten schudt en deelt.

Het volgende potje besluit Ava agressiever te spelen, maar het lukt niet. Ze bluft zonder overtuigingskracht, ze heeft alleen maar slechte kaarten en zelfs met goede kaarten wint ze niet. Haar handen trillen en zijn koud. Ineens staat ze zo ver achter dat het bijna onmogelijk wordt om het spel in te halen. Ze verliest vrijwel nooit, in ieder geval niet op zo’n drastische manier. Het lijkt in haar kaarten te zitten.

In feite heeft Ava de avond ook nooit anders zien eindigen: het moest altijd al aflopen met een koude loop tegen haar schedel, een bij voorbaat verloren spel.

Het zou zwaarder moeten voelen, een wapen op jezelf richten.

Wanneer de laatste kaarten op tafel zijn gelegd, wordt het stil. Het gerommel in de verte is inmiddels toegenomen, over een half uur zal de bui over de tuin losbarsten en moeten ze naar binnen rennen. Nu blijven ze onbeweeglijk zitten.

Carmen schraapt haar keel. ‘Ik wil geen spelbreker zijn, maar -‘

Voor ze haar zin kan afmaken pakt Ava de revolver. Een draai aan de kamer, simpel, beveiliging eraf, simpel. Ze zet de loop tegen haar slaap, het staal is koud, ze heeft het koud. De revolver is inderdaad licht. Het zou zwaarder moeten voelen, een wapen op jezelf richten.

Angeline staat ineens op, loopt weg. Valerie slaat haar armen over elkaar, Carmen kijkt Ava met grote ogen aan. Ava sluit haar ogen en kan zichzelf van bovenaf zien: vier vrouwen in een tuin, glazen wijn en nootjes op tafel. Een gezellige scène, huiselijk, behalve dan dat wapen.

Haar vinger rust op de trekker.

Checkhov’s gun, zo heet hij: de wet die dicteert dat een geladen pistool af moet gaan. Altijd weer die Russen.

Mail

Else Boer schrijft korte verhalen, artikelen en dagboekfragmenten, maar alleen die eerste twee worden soms gepubliceerd.

Pirmin Rengers is illustrator en docent. Hij woont in Assen, werkt overal en houdt van hobby's.

Hard//hoofd is gratis en
heeft geen advertenties

Steun Hard//hoofd

Ontvang persoonlijke brieven
van redacteuren

Inschrijven

Steun de makers van de toekomst

Hard//hoofd is een vrije ruimte voor nieuwe makers. Een niet-commercieel platform waar talent online en offline de ruimte krijgt om te experimenteren en zich te ontwikkelen. We zijn bewust gratis toegankelijk en advertentievrij. Wij geloven dat nieuwe makers vooral een scherpe en eigenzinnige stem kunnen ontwikkelen als zij niet worden verleid tot clickbait en sensatie: die vrijheid vormt de basis voor originele verbeelding en nieuwe verhalen.

Steun ons

  • Foto van Marte Hoogenboom
    Marte HoogenboomHoofdredacteur
  • Foto van Mark de Boorder
    Mark de BoorderUitgever
  • Foto van Kiki Bolwijn
    Kiki BolwijnAdjunct-hoofdredacteur, chef Literair
  • Foto van Gatool Katawazi
    Gatool KatawaziRedacteur
Lees meer
het laatste
Aantekeningen uit Aalten

Aantekeningen uit Aalten

Willemijn Kranendonk reflecteert in deze gedichtenreeks over koolmeesjes en eenzaamheid op haar verhuizing naar de Achterhoek. Lees meer

Pleinvrees

Pleinvrees

Ezra Hakze onderzoekt in deze actuele gedichtenreeks verschillende ervaringen die te maken hebben met thuis zijn. Lees meer

Vrije val

Vrije val

Een bekend gevoel voor velen: vastzitten op een feestje waar je niet wilt zijn. De vrouw in dit verhaal zoekt naar manieren om zichzelf en haar gebroken hart staande te houden in het nachtelijk gewoel. Lees meer

Hoe de zwarte dichteres May Ayim een slavenfort veroverde

Hoe de zwarte dichteres May Ayim een slavenfort veroverde

Een promenade die oorspronkelijk naar de oprichter van het fort was vernoemd, kreeg niet lang geleden een nieuwe naam. Lees meer

Magma

Magma in mijn onderbuik

'Bij Cas liet ik los dat het drie uur ’s nachts was, dat ik morgen om acht uur op mijn werk moest zijn.' Een kort verhaal van Joanne van Beek. Lees meer

Zoek naar de oorsprong

Zoek naar de oorsprong

Babeth Fonchie schreef drie gedichten over geknutselde ouderfiguren en vroege herinneringen. Lees meer

Ons hulsel ligt verscholen

Emma Zuiderveen onderzoekt de digitale werkelijkheid in deze twee gedichten over performance, schijn en vega-worst. Lees meer

Automatische concepten 36

So simple that we couldn't

Twee mannen zoeken antwoorden op vragen die ze niet begrijpen, om tot een allesomvattend inzicht te komen. Lees meer

Hemellichaamgedichten

Alle sterrenstelsels drijven langzaam uit elkaar

Yentl van Stokkum is behoorlijk fan van sterrenkunde. Voor de Kosmische Week schreef ze een reeks gedichten over astronauten, zwarte gaten en afgebeeld worden met een stralenkrans (ook al ben je daar eigenlijk te bescheiden voor). Lees meer

De aarde als jukebox

De aarde als jukebox

Imre van Son nodigt je met dit verhaal uit om deel te nemen aan een kosmische Zoom-vergadering. Wees gewaarschuwd: ‘Subtiele signalen die je in een offline-gesprek opvangt – lichaamstaal gezichtsuitdrukkingen, robot-expressie – ontbreken of worden vertekend in een online conversatie.’ Lees meer

Wat zich ontvouwt in de ruimte

Wat zich ontvouwt in de ruimte

Al jaren kijkt Marte Hoogenboom uit naar de lancering van James Webb, de opvolger van de beroemde Hubble-telescoop. We doen alles om onze plek in het heelal te begrijpen, terwijl we soms alleen maar willen horen dat het wel goedkomt met ons. Lees meer

Het Archief der Verloren Gedachten

Het Archief der Verloren Gedachten

Voor de Kosmische Week schreef Annemieke Dannenberg een kort verhaal over Gijsje Nachtegaal: een eenzame oudere die op zoek is naar een verloren gedachte... en daarbij wordt geholpen door een mysterieus call-center. Lees meer

Azul

Azul

'Azul', een kort verhaal van Nora van Arkel, verkent de uitwassen van een driehoeksverhouding. Hoe verwerk je verlies wanneer je aan de kant bent gezet? Lees meer

 1

Op de plaats rust

‘Het is best ingewikkeld om te beseffen dat iemand dood is als je diegene niet dood hebt gezien. Zonder die bevestiging blijft de dood altijd een suggestie.’ Annelies van Wijk schreef een kort verhaal over hoe het besef van de dood maar moeizaam inzinkt. Lees meer

Iets dat me niet langer platlegt

Iets dat me niet langer platlegt

Emma Stomp dicht over de mooiste uren in haar lichaam, dans en een kalm soort verliefdheid. Lees meer

 1

Noren

'Ze dacht aan het pluisje in haar nachtkastje. Een opwelling was het geweest, een plotseling verlangen naar een tastbaar stukje hém; naar een aandenken dat ook later, na afloop, zou beklijven. Het was hoe dan ook eenmalig, sprak ze zichzelf toe.' Lees meer

Kadaver

Kadaver

De koffer staat klaar in de gang. Kennissen hebben ondertussen hun eigen vrienden en de verteller van dit verhaal vraagt zich af of het konijn vandaag al gegeten heeft. Een verhaal van Claartje Chajes over vriendschap en verder gaan. Lees meer

Glory hole

Glory hole

In een openbaar toilet op de luchthaven van San Francisco zit een gat in de muur. Zachtjes zoemt een camera, een lens is zichtbaar, iemand haalt zachtjes zijn neus op. De geluiden onthullen iemand die geconcentreerd iets in beeld wil brengen. Lees meer

Automatische concepten 32

Het glas had jouw vorm

Thijs Joores bespreekt in zijn gedichten een donkere kant van trots: over het Imposter Syndrome en thuiskomen bij je ouders waar je kindertekeningen nog op het toilet hangen. Lees meer

De humblebrag

De humblebrag

Anne Staal gaat in gesprek met haar miereneter, want er moet haar iets van het hart. Lees meer

Steun de makers van de toekomst. Sluit je aan bij Hard//hoofd.

Jouw steun maakt mogelijk dat wij onze makers een vrije ruimte kunnen blijven bieden en hen optimaal kunnen ondersteunen. Sluit je nu aan en ontvang kunst van talentvolle kunstenaars.

Sluit je aan