Asset 14

Roulette

Roulette 5

Vier studievriendinnen delen een voorliefde voor gokken. Op een avond tarten ze het lot door een oude dramaturgische wet op de proef te stellen.

De eerste minuten kijken de vier vrouwen naar de revolver op de terrastafel, dan wil Valerie hem vasthouden. Carmen loopt door de tuin, luistert of de buren buiten zitten en Angeline vraagt: ‘Maar hoe kóm je eraan?’

Ava haalt haar schouders op. ‘Gewoon, online.’

Een straaltje zweet loopt over haar rug. Er is al drie weken een hittegolf gaande, de langste sinds de jaren zeventig, hoorde ze een nieuwslezer zeggen. Het is wachten op onweer. Vanavond moet het losbarsten.

‘Via het dark web natuurlijk.’ Valerie weegt het wapen in haar hand alsof ze er dagelijks een vasthoudt. ‘Licht dingetje. Is dit zo’n handtasmodel?’

‘Een handtasmodel?’ Ava’s stem is hoger dan normaal. Ze kan er niets aan doen: wanneer ze Carmen, Angeline of Valerie ziet, gaat haar stem automatisch omhoog. Net als vroeger, toen ze na colleges koffie en wijn dronken en eerder gilden dan praatten.

‘Voor vrouwen die zich ’s avonds onveilig voelen. Heb je hem in je nachtkastje liggen?’

‘Nee. Ik bewaar hem in de keuken, naast de pannenlappen.’ Ze moeten alle vier lachen om dat beeld.

‘Geef eens.’ Carmen pakt het wapen voorzichtig over, gaat langzaam met haar vingers langs de trekker. ‘Dit is echt zo’n filmmodel. Smith & Wesson. Een cowboyding. Robin wilde er zo een voor zijn verjaardag, toen moest Denny natuurlijk ook.’

‘God, ik weet niet hoe je het doet,’ zegt Valerie. ‘Ik zou nergens zijn zonder nanny.’

Ava glimlacht. Dezelfde gesprekken als altijd, maar nu met versnelde hartslag, op scherp gestelde zintuigen en een revolver waar geen van hen haar ogen vanaf kan houden. Het is het wapen zelf dat perverteert, je uitnodigt om ernaar te kijken, ermee te spelen.

‘Wil je dat ding echt gebruiken?’ Angeline fronst.

Ze had verwacht dat er wel iemand zou tegensputteren.

‘Als er een wapen op tafel ligt, moet het ook afgaan,’ zegt Ava. ‘Weet je nog? Introductie tot theaterwetenschap. Dat is zo’n beetje het enige wat ik me herinner van onze studie.’

Carmen legt de revolver weer neer. Alle drie de vrouwen kijken naar Ava. Ze haalt de kogel uit het voorste vakje van haar tas.

‘Jezus,’ zegt Angeline.

‘Er zijn zes kamers,’ zegt Ava. ‘Een kans van één op zes.’

‘Het betere gokken,’ zegt Valerie.

De revolver glimt op tafel. Carmen lacht, een zenuwlachje.

Het is een gewoonte die nog uit hun studententijd stamt, en waarschijnlijk de reden dat ze het zo lang met elkaar hebben uitgehouden: spelletjesavonden. Vroeger alleen drankspellen, daarna ook hartenjagen, toepen en pesten, Risk of Monopoly. Ze hadden weinig regels: twee keer per jaar maak je een avond vrij, je speelt niet vals, je weigert geen spellen. Op hun beste avonden leek het alsof zij samen een ander universum konden creëren. Alleen het spel bestond. Ze deelden een liefde voor die andere wereld – een wereld van winnen of verliezen. Simpeler, duidelijker en harder dan de rest van hun leven was. Het was doen alsof, maar dan gemeend.

Een paar maanden geleden gingen ze naar een casino. Daar kwam Ava op het idee. Ze had verwacht dat er wel iemand zou tegensputteren toen ze lispelend over Russisch roulette begon, maar de anderen hadden haar suggestie meteen serieus genomen. Niemand protesteerde.

Toen ze het bestelde pakket openmaakte, kon ze zich niet voorstellen dat dit écht was. Wie verstuurde een illegaal wapen zo netjes, glimmend, half opgerold in krantenpapier? Maar het wapen was echt. Ze had niet anders verwacht, maar het verbaasde haar toch - zoals het haar verbaasde dat ze roulette had voorgesteld, het haar verbaasde dat ze het wapen meenam, op tafel legde, en dat nog steeds niemand spelbreker wilde zijn.

Ze zullen eerst pokeren. Daarna volgt het Russian roulette: de verliezer moet de kamers een draai geven, en vervolgens de revolver op zichzelf richten.

‘Wat als ik echt niet wil?’ Angeline tikt met haar handen op tafel. Ze zijn even stil.

‘Dan moet je niet verliezen,’ zegt Valerie.

Ava wacht tot iemand zegt dat dit een belachelijk idee is.

Ze lachen weer, harder dan misschien nodig is.

‘We kunnen ook de winnaar laten schieten,’ zegt Ava.

‘Op een ander?’ Angeline schudt haar hoofd. ‘Dat vind ik nogal cru.’

‘Misschien geen ander mens,’ zegt Ava. Ze kijkt naar het konijnenhok dat in de hoek van de tuin staat.

Carmen lacht weer. ‘Wat zullen de jongens zeggen als hun konijn wordt neergeschoten?’

Ze zijn stil. Ava wacht tot iemand zegt dat dit een belachelijk idee is, dat ze dit toch niet écht kan menen, dat ze dat ding nu weg moet doen en hier nooit meer over mag beginnen.

Valerie pakt een stapel kaarten en schudt. ‘Het eerste potje schiet de winnaar, het tweede de verliezer. Daar gaan we.’

Ze spelen met meer concentratie dan ze in jaren hebben gedaan. Ava merkt dat ze, voor het eerst in maanden, nergens anders mee bezig is dan met het spel. Ze is niet de enige: een zweetdruppel loopt langs Valerie’s voorhoofd. Voor het eerst is de spelletjesavond geen tijdverdrijf meer, geen spek en bonen. De inzet is menens.

De ingezette chips liggen naast de revolver. De eerste ronde schuift Ava ze nog voorzichtig naar voren, daarna raakt ze af en toe het wapen even aan, om zichzelf ervan te overtuigen dat het er echt ligt. Ze speelt minder roekeloos dan ze normaal zou doen, en ineens kan ze Valerie’s tranende oog niet meer interpreteren als bluf – misschien is het gewoon de spanning.

Ze doen lang over het potje, maar uiteindelijk verliest Carmen. Valerie wint.

Ava’s handen trillen wanneer ze de kogel in het wapen stopt. Het draaien van de kamers gaat soepeler dan ze dacht: ze hoeft maar een klein tikje te geven en alles roteert. ‘Je moet de beveiliging er nog wel afhalen.’

Valerie knikt en knijpt een oog dicht terwijl ze de revolver naar het konijnenhok richt. Ava voelt hoe ze zich aanspant, verkrampt, hoe de anderen dat ook doen. Ergens in de verte klinkt gerommel.

'Is dit niet het beste wat je in jaren hebt gedaan?'

Valerie ademt diep in, gaat staan, richt nogmaals, haalt de trekker over. Een doffe plof, maar geen knal.

‘Oh god.’ Ze ploft weer terug in de stoel, ademt hoorbaar in en uit.

Carmen is wit weggetrokken.

‘Een kans van een op zes,’ zegt Valerie, terwijl ze het zweet van haar voorhoofd veegt. ‘Gekkenwerk, dit.’

‘Laten we er dan nu mee stoppen.’ Angeline schuift haar stoel naar achteren. ‘We hebben gespeeld.’

‘Ja, maar is dit niet het beste wat je in jaren hebt gedaan?’ Ava’s huid tintelt, alles prikt en trilt, zo geladen als het wapen. ‘Kom op.’

‘Het is het niet waard.’

‘Het is echt,’ zegt Ava. ‘Dat voel jij ook. Er staat iets op het spel.’

Angeline fronst, maar blijft zitten terwijl Ava de kaarten schudt en deelt.

Het volgende potje besluit Ava agressiever te spelen, maar het lukt niet. Ze bluft zonder overtuigingskracht, ze heeft alleen maar slechte kaarten en zelfs met goede kaarten wint ze niet. Haar handen trillen en zijn koud. Ineens staat ze zo ver achter dat het bijna onmogelijk wordt om het spel in te halen. Ze verliest vrijwel nooit, in ieder geval niet op zo’n drastische manier. Het lijkt in haar kaarten te zitten.

In feite heeft Ava de avond ook nooit anders zien eindigen: het moest altijd al aflopen met een koude loop tegen haar schedel, een bij voorbaat verloren spel.

Het zou zwaarder moeten voelen, een wapen op jezelf richten.

Wanneer de laatste kaarten op tafel zijn gelegd, wordt het stil. Het gerommel in de verte is inmiddels toegenomen, over een half uur zal de bui over de tuin losbarsten en moeten ze naar binnen rennen. Nu blijven ze onbeweeglijk zitten.

Carmen schraapt haar keel. ‘Ik wil geen spelbreker zijn, maar -‘

Voor ze haar zin kan afmaken pakt Ava de revolver. Een draai aan de kamer, simpel, beveiliging eraf, simpel. Ze zet de loop tegen haar slaap, het staal is koud, ze heeft het koud. De revolver is inderdaad licht. Het zou zwaarder moeten voelen, een wapen op jezelf richten.

Angeline staat ineens op, loopt weg. Valerie slaat haar armen over elkaar, Carmen kijkt Ava met grote ogen aan. Ava sluit haar ogen en kan zichzelf van bovenaf zien: vier vrouwen in een tuin, glazen wijn en nootjes op tafel. Een gezellige scène, huiselijk, behalve dan dat wapen.

Haar vinger rust op de trekker.

Checkhov’s gun, zo heet hij: de wet die dicteert dat een geladen pistool af moet gaan. Altijd weer die Russen.

Mail

Else Boer schrijft korte verhalen, artikelen en essays. Haar debuutroman Ik wacht hier verschijnt in 2021.

Pirmin Rengers is illustrator en docent. Hij woont in Assen, werkt overal en houdt van hobby's.

Hard//hoofd is gratis en
heeft geen advertenties

Steun Hard//hoofd

Ontvang persoonlijke brieven
van redacteuren

Inschrijven

Steun de makers van de toekomst

Hard//hoofd is een vrije ruimte voor nieuwe makers. Een niet-commercieel platform waar talent online en offline de ruimte krijgt om te experimenteren en zich te ontwikkelen. We zijn bewust gratis toegankelijk en advertentievrij. Wij geloven dat nieuwe makers vooral een scherpe en eigenzinnige stem kunnen ontwikkelen als zij niet worden verleid tot clickbait en sensatie: die vrijheid vormt de basis voor originele verbeelding en nieuwe verhalen.

Steun ons

  • Foto van Marte Hoogenboom
    Marte HoogenboomHoofdredacteur
  • Foto van Mark de Boorder
    Mark de BoorderUitgever
  • Foto van Kiki Bolwijn
    Kiki BolwijnAdjunct-hoofdredacteur, chef Literair
  • Foto van Sander Veldhuizen
    Sander VeldhuizenUitgeefassistent
Lees meer
het laatste
Een dag uit het leven

Een dag in het hoofd van een lichaam dat niet uit bed raakt

Er zijn zoveel dingen die je zou kunnen zijn. Bioboer, au-pair à Paris, muze, schrijver, schilder, heks... En tegelijk heb je maar één leven om al je ambities in waar te maken. Lies Jo Vandenhende deconstrueert deze tragiek liefdevol door ons een dag mee te nemen in het hoofd van een lichaam dat niet uit bed raakt. Met een illustratie van Tonke Koppelaar. Lees meer

Een ritje maken

Een ritje maken

In dit verhaal van Sonja Buljevac maken Renée en haar oma een wandeling bij de boulevard van Vlissingen. Terwijl haar oma volop geniet, wordt Renée geconfronteerd met de gebeurtenissen van de vorige nacht. Lees meer

De dochter van Baba Yaga met illustratie van Micky Dirkzwager

De dochter van Baba Yaga

Saar, een slapeloze studente, leeft op dubbeldrop en kan haar ex niet vergeten. Op een nacht belt ze haar moeder. ‘Vanaf mijn drieëntwintigste werd het allemaal beter, Saar.’ Is er hoop? Een rauw sprookje van Lena Plantinga over het herstellen van je vrouwelijke intuïtie, of pogingen doen tot. Lees meer

Alsof het stil was 1

Alsof het stil was

In dit korte verhaal van Janna Claudius slapen een van elkaar vervreemde moeder en dochter een nachtje op dezelfde kamer. Lees meer

De tanden van opa

De tanden van opa

Bart en zijn vader brengen het kunstgebit van Barts opa terug naar een Duitse soldaat. Een verhaal van Pieter Drift over het onkenbare verleden en de anoniem gestorven vijand die we nooit helemaal zullen kennen. Lees meer

Ik Zeg Emily

Het verlangen naar Emily is simpel

De debuutbundel van Yentl van Stokkum bevindt zich tussen poëzie en spookverhaal in, waarin een jonge dichter het graf bezoekt van een door haar geliefde schrijver en bezeten terugkeert. Lees meer

Automatische concepten 51

[Hier komt nog iets]

Roos Vlogman is sinds het schrijven van haar eigen roman geobsedeerd door het verschil tussen verzinnen en vertellen. Gaat het vertellen haar zelf altijd makkelijk af? Lees haar tips om inspiratie te krijgen van naaktkatten, op tijd te stoppen met schrijven en om soms net te doen alsof je geen ambities hebt. Lees meer

Kleine witte slang (reptiel

Kleine witte slang (reptiel)

Drie mensen zorgen samen voor een kleine witte slang. De slang lijkt alleen niets van hen aan te willen nemen. Is dat iets ergs, of wordt er een probleem gemaakt waar geen oplossing voor is? Een kort verhaal van Eva Salman over een advertentie op marktplaats, een stoel waarin nooit iemand zit en over hoe soms je best doen niet alles oplost. Lees meer

Kinken in een ruggengraat

Kinken in een ruggengraat

''We liggen samen in bed en ik vraag je om een herhaling van de tijd.
‘Herhaling bestaat niet,’ zeg je, ‘alleen verandering.’''
Een kort verhaal van Welmoed Jonas over hoe nachtvlinders elkaar kunnen vinden in het donker en het wachten op een nieuwe huid. Lees meer

Het Hoofd//stuk: Een ongepland moederboek

Een ongepland moederboek

Helena Hoogenkamp vertelt over hoe haar debuutroman helemaal geen verhaal over moeders moest worden, maar over liefde. Uiteindelijk schreef ze óók over moeders, maar vooral over een verlangen dat zo groot is dat niet uitgesproken kan worden. Maar wat laat je weg en wat vertel je juist wel als je wil vertellen over het onzegbare? Lees meer

Vitamine D

Vitamine D

De hoofdpersoon van dit korte verhaal spreekt met haar therapeut af in de trein. Lekker efficiënt en zo krijgt ze korting op de sessie. Nadeel is wel dat de andere forenzen zich met de therapie gaan bemoeien. Of is dat juist een voordeel? Lees meer

Asrest 1

Nieuwe materialen voor de huid

Voor de Klimaatweek schreef Pieter Van de Walle een gedicht bij het element water, waarin een onheilspellende stilte voor de storm weerklinkt. Lees meer

Asrest

Asrest

Voor de Klimaatweek schreef Meliza De Vries een gedicht bij het element vuur, vol vlammen die telkens weer vergeten worden. Lees meer

onder ons vergeten

onder ons vergeten

Voor de Klimaatweek schreef Johannes Lievens een gedicht bij het element aarde, over vallen en loslaten. Lees meer

De hitte is zwaar als ze op je valt

Voor de Klimaatweek schreef Anke Verschueren een gedicht bij het element lucht, waarin iemand bijzondere souvenirs van omzwervingen verzamelt. Lees meer

Een dag op een gesloten psychiatrische afdeling ten tijde van de pandemie (IV)

Een dag op een gesloten psychiatrische afdeling ten tijde van de pandemie (IV)

Doris ter Horst werkt als psychiater in opleiding. Door de coronacrisis wordt ze als behandelaar voor nog meer ethische dilemma's gesteld dan normaal. In haar vierluik geeft ze het woord aan haar (fictieve) patiënten. Een inkijkje in een dag op een gesloten afdeling tijdens een pandemie. Lees meer

 1

Waarom ik geen danser kon worden

In het Hoofd//stuk doen schrijvers een poging om de weg naar het verhaal vast te leggen. Welke tips hadden zij willen krijgen toen ze begonnen? Welk advies zullen ze nooit en dan ook nooit meer opvolgen? Wat is hun advies? Lees het in het Hoofd//stuk. Annelies van Wijk trapt af met de vraag hoe je (g)een alwetende verteller wordt. Lees meer

Een dag op een gesloten psychiatrische afdeling ten tijde van de pandemie (III)

Een dag op een gesloten psychiatrische afdeling ten tijde van de pandemie (III)

Doris ter Horst werkt als psychiater in opleiding. Door de coronacrisis wordt ze als behandelaar voor nog meer ethische dilemma's gesteld dan normaal. In haar vierluik geeft ze het woord aan haar (fictieve) patiënten. Een inkijkje in een dag op een gesloten afdeling tijdens een pandemie. Lees meer

Een dag op een gesloten psychiatrische afdeling ten tijde van de pandemie (II)

Een dag op een gesloten psychiatrische afdeling ten tijde van de pandemie (II)

Doris ter Horst werkt als psychiater in opleiding. Door de coronacrisis wordt ze als behandelaar voor nog meer ethische dilemma's gesteld dan normaal. In haar vierluik geeft ze het woord aan haar (fictieve) patiënten. Een inkijkje in een dag op een gesloten afdeling tijdens een pandemie. Lees meer

Dit. Is. Goddelijk. Alternatief kerstverhaal Annemieke Dannenberg Dymphie Huijsen

Dit. Is. Goddelijk.

Joost is op vakantie in Spanje met zijn zwangere vriendin. Maar is de baby van hem, of van Marina’s open relatiescharrel HG? Begint Joost ongelovig te worden, of moet hij zijn liefdesbaby maar gewoon omarmen?
Een tragikomisch kerstverhaal door Annemieke Dannenberg. Lees meer