Asset 14

Noordpolderzijl

Noordpolderzijl

Een man begint een relatie met een vrouw die niet aan bellen, regels of afspraken doet. Spontaan zijn is niet altijd makkelijk.

‘Waarom heb je me niet gebeld?’ Zijn verkleumde vingers misten telkens de digitale toetsen. Hij zag voor zich hoe haar vingers over haar scherm zouden zoeven. Daarna haar walgende gezicht bij het ontvangen van de serieuze vraag die hij met veel pijn en moeite zojuist op zijn eigen scherm had weten te fabriceren. Hij schrapte de zin maar weer.

Koud was het asfalt onder zijn kont; de steentjes prikten door zijn pantalon heen. De schapenkiezen achter hem maalden en sopten. Met korte rukken sneden ze ritmisch het gras af dat de top van de dijk begroeide. Hij wikkelde zijn stropdas om zijn nek als een sjaal, zette de kraag van zijn jasje op, maar niets hielp. Genadeloos sneed de wind in zijn kale hoofd.

Hoe begon men een dergelijk bericht zonder boos of teleurgesteld te klinken? Ze had toch moeten weten dat hij haar berichten niet kon lezen op de A6?

‘En nu niet zo sip kijken, snijboontje.’ Ze lachte en gooide een bierviltje tegen zijn wang.

Als er een moment was geweest om te bellen, dan was dat vanmiddag wel!

‘We houden ’t simpel,’ had Annabelle in de eerste minuut van hun date vastgesteld. ‘Hoe minder mensen van elkaar verwachten, hoe leuker ‘t wordt.’ Zij leefde daarom zonder afspraken, agenda’s en regels. Mensen waren niet voorbestemd voor elkaar, het leven was zinloos, en God dood. ‘Al dat bellen, daar krijg je alleen maar kanker van. Ik háát mensen die je de hele dag proberen te bellen.’ Ze stak twee vingers in haar keel. ‘En nu niet zo sip kijken, snijboontje.’ Ze lachte en gooide een bierviltje tegen zijn wang.

Hartelijk had hij meegelachen. Heel spontaan had hij zich laten meesleuren naar een walgelijke actiefilm, naar een waterfiets in de grachten en naar een bowlingbaan met knellende bowlschoenen en royale toilethokjes. Nooit belde hij, nooit stelde hij een serieuze vraag.

Vanmiddag had het lege kantoor hem mateloos geïrriteerd. De zinloosheid van het bestaan had zich in al diens overweldigende grijsheid aan hem opgedrongen.
‘Vanavond tijd? 🍷’ had hij Annabelle heel spontaan gestuurd.
‘Ben bij zussen in Groningen,’ antwoordde ze.
En in een plotselinge aanval van goddeloze baldadigheid stelde hij toen voor om daar in de polder te gaan wildkamperen.
‘Leuk!!!’ stuurde ze een minuut later. ‘Kun jij een tent opzetten dan?’
‘Makkie! 💪’ typte hij vanuit zijn cubicle in Rotterdam.

Twee en een half uur later zat hij op de dijk van Noordpolderzijl met uitzicht op de wadden, kwelders en ganzen. Hij kon zich wel voor zijn kop slaan. Naast hem stond de champagne om hun halfjarig ‘samenzijn’ te vieren.
‘Sorry lief!’ was haar laatste berichtje. ‘Zussen gaan de stad in. Ik moet mee!’ Toen reed hij waarschijnlijk al ergens tussen Almere en Lelystad. Hoezo moest ze mee?
Als hij nu vertrok, dan was hij om twee uur ’s nachts weer thuis. Vier uur slaap en dan als een geslagen hond weer terug zijn cubicle in.

Rotwijf! Hij sloeg met een platte hand in het grind. Hij hief de fles champagne als een knuppel boven zijn hoofd. Dit kon toch niet?! Dit kón gewoon niet. Nee, dacht hij, híj kon dit niet. De steentjes hadden rode puntjes en streepjes in zijn handpalm achtergelaten.

Hij zette de fles tussen zijn benen, draaide het hoedje los en liet de kurk schieten. De knal verdween in de wind en schuim droop langs de hals. Hij sprong op, nam snel een slok en spuugde het schuim weer uit. Hij nam nog een slok. De kurk rolde de dijk af. Hij ging languit liggen in de verregende schapenmest. Wat een dag! Hij grinnikte en hoestte. De lege fles wierp hij achter zich de duisternis in.

Hij belde haar. Door de wind hoorde hij met moeite haar telefoon overgaan. Ze nam niet op. ‘Waarom heb je me niet gebeld?!’ brulde hij in haar voicemail.

Hij liep over de dijk terug, langs het zoemende gemaal, langs de drie huizen waaruit Noordpolderzijl bestond, en langs een kroeg genaamd ‘’t Zielhoes’. De parkeerplaats was vrijwel leeg. Hij stapte in, schoof de tent aan de kant en draaide de stoel zo ver mogelijk naar achteren. Hij rook aan de schapenmest op zijn mouw en sloot zijn ogen.

Mail

P. van Stingelande is kameleon en letterzetter. Hij slijt zijn dagen met het optekenen van alledaagse avonturen en treurige observaties. Hij hoopt ooit een kat te hebben.

Annelien Smet is een Gentse illustratrice wiens werk is verbonden met muziek. Voor elk werk luistert ze onophoudelijk naar één nummer om in een sfeer te blijven. "Een nummer dat goed gemixt is, genoeg 'ademt' en mijn binnenste met een diepe bas doet daveren. Dat inspireert."

Hard//hoofd is gratis en
heeft geen advertenties

Steun Hard//hoofd

Ontvang persoonlijke brieven
van redacteuren

Inschrijven

Steun de makers van de toekomst

Hard//hoofd is een vrije ruimte voor nieuwe makers. Een niet-commercieel platform waar talent online en offline de ruimte krijgt om te experimenteren en zich te ontwikkelen. We zijn bewust gratis toegankelijk en advertentievrij. Wij geloven dat nieuwe makers vooral een scherpe en eigenzinnige stem kunnen ontwikkelen als zij niet worden verleid tot clickbait en sensatie: die vrijheid vormt de basis voor originele verbeelding en nieuwe verhalen.

Steun ons

  • Foto van Marte Hoogenboom
    Marte HoogenboomHoofdredacteur
  • Foto van Mark de Boorder
    Mark de BoorderUitgever
  • Foto van Kiki Bolwijn
    Kiki BolwijnAdjunct-hoofdredacteur, chef Literair
  • Foto van Sander Veldhuizen
    Sander VeldhuizenUitgeefassistent
Lees meer
het laatste
Asrest 1

Nieuwe materialen voor de huid

Voor de Klimaatweek schreef Pieter Van de Walle een gedicht bij het element water, waarin een onheilspellende stilte voor de storm weerklinkt. Lees meer

Asrest

Asrest

Voor de Klimaatweek schreef Meliza De Vries een gedicht bij het element vuur, vol vlammen die telkens weer vergeten worden. Lees meer

onder ons vergeten

onder ons vergeten

Voor de Klimaatweek schreef Johannes Lievens een gedicht bij het element aarde, over vallen en loslaten. Lees meer

De hitte is zwaar als ze op je valt

Voor de Klimaatweek schreef Anke Verschueren een gedicht bij het element lucht, waarin iemand bijzondere souvenirs van omzwervingen verzamelt. Lees meer

Een dag op een gesloten psychiatrische afdeling ten tijde van de pandemie (IV)

Een dag op een gesloten psychiatrische afdeling ten tijde van de pandemie (IV)

Doris ter Horst werkt als psychiater in opleiding. Door de coronacrisis wordt ze als behandelaar voor nog meer ethische dilemma's gesteld dan normaal. In haar vierluik geeft ze het woord aan haar (fictieve) patiënten. Een inkijkje in een dag op een gesloten afdeling tijdens een pandemie. Lees meer

 1

Waarom ik geen danser kon worden

In het Hoofd//stuk doen schrijvers een poging om de weg naar het verhaal vast te leggen. Welke tips hadden zij willen krijgen toen ze begonnen? Welk advies zullen ze nooit en dan ook nooit meer opvolgen? Wat is hun advies? Lees het in het Hoofd//stuk. Annelies van Wijk trapt af met de vraag hoe je (g)een alwetende verteller wordt. Lees meer

Een dag op een gesloten psychiatrische afdeling ten tijde van de pandemie (III)

Een dag op een gesloten psychiatrische afdeling ten tijde van de pandemie (III)

Doris ter Horst werkt als psychiater in opleiding. Door de coronacrisis wordt ze als behandelaar voor nog meer ethische dilemma's gesteld dan normaal. In haar vierluik geeft ze het woord aan haar (fictieve) patiënten. Een inkijkje in een dag op een gesloten afdeling tijdens een pandemie. Lees meer

Een dag op een gesloten psychiatrische afdeling ten tijde van de pandemie (II)

Een dag op een gesloten psychiatrische afdeling ten tijde van de pandemie (II)

Doris ter Horst werkt als psychiater in opleiding. Door de coronacrisis wordt ze als behandelaar voor nog meer ethische dilemma's gesteld dan normaal. In haar vierluik geeft ze het woord aan haar (fictieve) patiënten. Een inkijkje in een dag op een gesloten afdeling tijdens een pandemie. Lees meer

Dit. Is. Goddelijk. Alternatief kerstverhaal Annemieke Dannenberg Dymphie Huijsen

Dit. Is. Goddelijk.

Joost is op vakantie in Spanje met zijn zwangere vriendin. Maar is de baby van hem, of van Marina’s open relatiescharrel HG? Begint Joost ongelovig te worden, of moet hij zijn liefdesbaby maar gewoon omarmen?
Een tragikomisch kerstverhaal door Annemieke Dannenberg. Lees meer

Een dag op een gesloten psychiatrische afdeling ten tijde van de pandemie (I)

Een dag op een gesloten psychiatrische afdeling ten tijde van de pandemie (I)

Doris ter Horst werkt als psychiater in opleiding. Door de coronacrisis wordt ze als behandelaar voor nog meer ethische dilemma's gesteld dan normaal. In haar vierluik geeft ze het woord aan haar (fictieve) patiënten. Een inkijkje in een dag op een gesloten afdeling tijdens een pandemie. Lees meer

Roodborstjes

Roodborstjes

Een kort verhaal over sterren en waxinelichtjes, over dromenvangers en warhoofdvragen. En over menselijke roodborstjes. Lees meer

Prooidier

Prooidier

In haar afstudeerbundel Prooidier, waarmee ze de Nieuwe Types Afstudeerprijs won, onderzoekt Tessa van Rooijen het onderdeel zijn van de natuur en (niet) zijn als alle andere vrouwen. Lees meer

Ik eindig steeds een stukje kleiner

Ik eindig steeds een stukje kleiner

Eline van Wieren dicht over jezelf opeten, een mintgroene jumpsuit en het hebben van een moeilijke relatie met je lichaam. Lees meer

Of gewoon een boom

Of gewoon een boom

''We kunnen met schuim een nieuwe dampkring spuiten 
en van oceanen spiegels maken
alle fietshelmen, alle daken 
bedekken met restjes zilverpapier'' Lees meer

Pictionary voor beginners

Pictionary voor beginners

"Ik wil je zeggen dat dit het moment is
het moment om mijn mond als een schelp aan je oren te leggen
en de hele wereld die nu zee is daar te horen ruisen." Lees meer

Tabak en rooksignalen

Tabak en rooksignalen

De verteller van dit verhaal leeft al meer dan twee jaar teruggetrokken in een blokhut in het bos, tot op een dag zijn voorraad tabak op is. Er zit niks anders op dan terug te keren naar de bewoonde wereld. Lees meer

Zilt

Zilt

''wij zeggen dat het niet erg is van de barsten
die we met onze vingertoppen volgen
als autowegen naar het zuiden''
Ellis Meeusen is één van de 160 klimaatdichters die samen de bundel Zwemlessen voor later maakten. Zij hebben één gedeelde zorg: de toestand van de aarde. Geïllustreerd door Lisette van der Maten. Lees meer

Is dit nu wat ze bedoelen met tot stof wederkeren

Is dit nu wat ze bedoelen met tot stof wederkeren

''In de winter vermijd ik de hoofdstad. Er slapen meer mensen op straat dan ik aan het kind in mij kan uitleggen.'' Lies Jo Vandenhende is één van de 160 klimaatdichters die samen de bundel Zwemlessen voor later maakten. Zij hebben één gedeelde zorg: de toestand van de aarde. Geïllustreerd door Jamie Nee. Lees meer

Het Waait 5

Het Waait

'Een groot gedeelte van ouder zijn is voor mij niet begrijpen waarom iedereen hetzelfde klinkt.' Daniëlle Zawadi onderzoekt in deze poëtische monoloog de eenzaamheid van in het midden staan, het begrip Sonder en hoe je moet praten met een zielenknijper. Lees meer

Kind zonder uitknop

Kind zonder uitknop

Frederike Luijten schreef een experimentele reeks gedichten over ADHD, waarin mensen in bomen veranderen en lucky paper stars vouwen als oplossing voor hun angsten. Lees meer

Steun de makers van de toekomst. Sluit je aan bij Hard//hoofd.

Jouw steun maakt mogelijk dat wij onze makers een vrije ruimte kunnen blijven bieden en hen optimaal kunnen ondersteunen. Sluit je nu aan en ontvang kunst van talentvolle kunstenaars.

Sluit je aan