Asset 14

Noordpolderzijl

Noordpolderzijl

Een man begint een relatie met een vrouw die niet aan bellen, regels of afspraken doet. Spontaan zijn is niet altijd makkelijk.

‘Waarom heb je me niet gebeld?’ Zijn verkleumde vingers misten telkens de digitale toetsen. Hij zag voor zich hoe haar vingers over haar scherm zouden zoeven. Daarna haar walgende gezicht bij het ontvangen van de serieuze vraag die hij met veel pijn en moeite zojuist op zijn eigen scherm had weten te fabriceren. Hij schrapte de zin maar weer.

Koud was het asfalt onder zijn kont; de steentjes prikten door zijn pantalon heen. De schapenkiezen achter hem maalden en sopten. Met korte rukken sneden ze ritmisch het gras af dat de top van de dijk begroeide. Hij wikkelde zijn stropdas om zijn nek als een sjaal, zette de kraag van zijn jasje op, maar niets hielp. Genadeloos sneed de wind in zijn kale hoofd.

Hoe begon men een dergelijk bericht zonder boos of teleurgesteld te klinken? Ze had toch moeten weten dat hij haar berichten niet kon lezen op de A6?

‘En nu niet zo sip kijken, snijboontje.’ Ze lachte en gooide een bierviltje tegen zijn wang.

Als er een moment was geweest om te bellen, dan was dat vanmiddag wel!

‘We houden ’t simpel,’ had Annabelle in de eerste minuut van hun date vastgesteld. ‘Hoe minder mensen van elkaar verwachten, hoe leuker ‘t wordt.’ Zij leefde daarom zonder afspraken, agenda’s en regels. Mensen waren niet voorbestemd voor elkaar, het leven was zinloos, en God dood. ‘Al dat bellen, daar krijg je alleen maar kanker van. Ik háát mensen die je de hele dag proberen te bellen.’ Ze stak twee vingers in haar keel. ‘En nu niet zo sip kijken, snijboontje.’ Ze lachte en gooide een bierviltje tegen zijn wang.

Hartelijk had hij meegelachen. Heel spontaan had hij zich laten meesleuren naar een walgelijke actiefilm, naar een waterfiets in de grachten en naar een bowlingbaan met knellende bowlschoenen en royale toilethokjes. Nooit belde hij, nooit stelde hij een serieuze vraag.

Vanmiddag had het lege kantoor hem mateloos geïrriteerd. De zinloosheid van het bestaan had zich in al diens overweldigende grijsheid aan hem opgedrongen.
‘Vanavond tijd? 🍷’ had hij Annabelle heel spontaan gestuurd.
‘Ben bij zussen in Groningen,’ antwoordde ze.
En in een plotselinge aanval van goddeloze baldadigheid stelde hij toen voor om daar in de polder te gaan wildkamperen.
‘Leuk!!!’ stuurde ze een minuut later. ‘Kun jij een tent opzetten dan?’
‘Makkie! 💪’ typte hij vanuit zijn cubicle in Rotterdam.

Twee en een half uur later zat hij op de dijk van Noordpolderzijl met uitzicht op de wadden, kwelders en ganzen. Hij kon zich wel voor zijn kop slaan. Naast hem stond de champagne om hun halfjarig ‘samenzijn’ te vieren.
‘Sorry lief!’ was haar laatste berichtje. ‘Zussen gaan de stad in. Ik moet mee!’ Toen reed hij waarschijnlijk al ergens tussen Almere en Lelystad. Hoezo moest ze mee?
Als hij nu vertrok, dan was hij om twee uur ’s nachts weer thuis. Vier uur slaap en dan als een geslagen hond weer terug zijn cubicle in.

Rotwijf! Hij sloeg met een platte hand in het grind. Hij hief de fles champagne als een knuppel boven zijn hoofd. Dit kon toch niet?! Dit kón gewoon niet. Nee, dacht hij, híj kon dit niet. De steentjes hadden rode puntjes en streepjes in zijn handpalm achtergelaten.

Hij zette de fles tussen zijn benen, draaide het hoedje los en liet de kurk schieten. De knal verdween in de wind en schuim droop langs de hals. Hij sprong op, nam snel een slok en spuugde het schuim weer uit. Hij nam nog een slok. De kurk rolde de dijk af. Hij ging languit liggen in de verregende schapenmest. Wat een dag! Hij grinnikte en hoestte. De lege fles wierp hij achter zich de duisternis in.

Hij belde haar. Door de wind hoorde hij met moeite haar telefoon overgaan. Ze nam niet op. ‘Waarom heb je me niet gebeld?!’ brulde hij in haar voicemail.

Hij liep over de dijk terug, langs het zoemende gemaal, langs de drie huizen waaruit Noordpolderzijl bestond, en langs een kroeg genaamd ‘’t Zielhoes’. De parkeerplaats was vrijwel leeg. Hij stapte in, schoof de tent aan de kant en draaide de stoel zo ver mogelijk naar achteren. Hij rook aan de schapenmest op zijn mouw en sloot zijn ogen.

Mail

P. van Stingelande is kameleon en letterzetter. Hij slijt zijn dagen met het optekenen van alledaagse avonturen en treurige observaties. Hij hoopt ooit een kat te hebben.

Annelien Smet is een Gentse illustratrice wiens werk is verbonden met muziek. Voor elk werk luistert ze onophoudelijk naar één nummer om in een sfeer te blijven. "Een nummer dat goed gemixt is, genoeg 'ademt' en mijn binnenste met een diepe bas doet daveren. Dat inspireert."

Hard//hoofd is gratis en
heeft geen advertenties

Steun Hard//hoofd

Ontvang persoonlijke brieven
van redacteuren

Inschrijven

Steun de makers van de toekomst

Hard//hoofd is een vrije ruimte voor nieuwe makers. Een niet-commercieel platform waar talent online en offline de ruimte krijgt om te experimenteren en zich te ontwikkelen. We zijn bewust gratis toegankelijk en advertentievrij. Wij geloven dat nieuwe makers vooral een scherpe en eigenzinnige stem kunnen ontwikkelen als zij niet worden verleid tot clickbait en sensatie: die vrijheid vormt de basis voor originele verbeelding en nieuwe verhalen.

Steun ons

  • Foto van Marte Hoogenboom
    Marte HoogenboomHoofdredacteur
  • Foto van Mark de Boorder
    Mark de BoorderUitgever
  • Foto van Kiki Bolwijn
    Kiki BolwijnAdjunct-hoofdredacteur, chef Literair
  • Foto van Sander Veldhuizen
    Sander VeldhuizenUitgeefassistent
Lees meer
het laatste
Een dag uit het leven

Een dag in het hoofd van een lichaam dat niet uit bed raakt

Er zijn zoveel dingen die je zou kunnen zijn. Bioboer, au-pair à Paris, muze, schrijver, schilder, heks... En tegelijk heb je maar één leven om al je ambities in waar te maken. Lies Jo Vandenhende deconstrueert deze tragiek liefdevol door ons een dag mee te nemen in het hoofd van een lichaam dat niet uit bed raakt. Met een illustratie van Tonke Koppelaar. Lees meer

Een ritje maken

Een ritje maken

In dit verhaal van Sonja Buljevac maken Renée en haar oma een wandeling bij de boulevard van Vlissingen. Terwijl haar oma volop geniet, wordt Renée geconfronteerd met de gebeurtenissen van de vorige nacht. Lees meer

De dochter van Baba Yaga met illustratie van Micky Dirkzwager

De dochter van Baba Yaga

Saar, een slapeloze studente, leeft op dubbeldrop en kan haar ex niet vergeten. Op een nacht belt ze haar moeder. ‘Vanaf mijn drieëntwintigste werd het allemaal beter, Saar.’ Is er hoop? Een rauw sprookje van Lena Plantinga over het herstellen van je vrouwelijke intuïtie, of pogingen doen tot. Lees meer

Alsof het stil was 1

Alsof het stil was

In dit korte verhaal van Janna Claudius slapen een van elkaar vervreemde moeder en dochter een nachtje op dezelfde kamer. Lees meer

De tanden van opa

De tanden van opa

Bart en zijn vader brengen het kunstgebit van Barts opa terug naar een Duitse soldaat. Een verhaal van Pieter Drift over het onkenbare verleden en de anoniem gestorven vijand die we nooit helemaal zullen kennen. Lees meer

Ik Zeg Emily

Het verlangen naar Emily is simpel

De debuutbundel van Yentl van Stokkum bevindt zich tussen poëzie en spookverhaal in, waarin een jonge dichter het graf bezoekt van een door haar geliefde schrijver en bezeten terugkeert. Lees meer

Automatische concepten 51

[Hier komt nog iets]

Roos Vlogman is sinds het schrijven van haar eigen roman geobsedeerd door het verschil tussen verzinnen en vertellen. Gaat het vertellen haar zelf altijd makkelijk af? Lees haar tips om inspiratie te krijgen van naaktkatten, op tijd te stoppen met schrijven en om soms net te doen alsof je geen ambities hebt. Lees meer

Kleine witte slang (reptiel

Kleine witte slang (reptiel)

Drie mensen zorgen samen voor een kleine witte slang. De slang lijkt alleen niets van hen aan te willen nemen. Is dat iets ergs, of wordt er een probleem gemaakt waar geen oplossing voor is? Een kort verhaal van Eva Salman over een advertentie op marktplaats, een stoel waarin nooit iemand zit en over hoe soms je best doen niet alles oplost. Lees meer

Kinken in een ruggengraat

Kinken in een ruggengraat

''We liggen samen in bed en ik vraag je om een herhaling van de tijd.
‘Herhaling bestaat niet,’ zeg je, ‘alleen verandering.’''
Een kort verhaal van Welmoed Jonas over hoe nachtvlinders elkaar kunnen vinden in het donker en het wachten op een nieuwe huid. Lees meer

Het Hoofd//stuk: Een ongepland moederboek

Een ongepland moederboek

Helena Hoogenkamp vertelt over hoe haar debuutroman helemaal geen verhaal over moeders moest worden, maar over liefde. Uiteindelijk schreef ze óók over moeders, maar vooral over een verlangen dat zo groot is dat niet uitgesproken kan worden. Maar wat laat je weg en wat vertel je juist wel als je wil vertellen over het onzegbare? Lees meer

Vitamine D

Vitamine D

De hoofdpersoon van dit korte verhaal spreekt met haar therapeut af in de trein. Lekker efficiënt en zo krijgt ze korting op de sessie. Nadeel is wel dat de andere forenzen zich met de therapie gaan bemoeien. Of is dat juist een voordeel? Lees meer

Asrest 1

Nieuwe materialen voor de huid

Voor de Klimaatweek schreef Pieter Van de Walle een gedicht bij het element water, waarin een onheilspellende stilte voor de storm weerklinkt. Lees meer

Asrest

Asrest

Voor de Klimaatweek schreef Meliza De Vries een gedicht bij het element vuur, vol vlammen die telkens weer vergeten worden. Lees meer

onder ons vergeten

onder ons vergeten

Voor de Klimaatweek schreef Johannes Lievens een gedicht bij het element aarde, over vallen en loslaten. Lees meer

De hitte is zwaar als ze op je valt

Voor de Klimaatweek schreef Anke Verschueren een gedicht bij het element lucht, waarin iemand bijzondere souvenirs van omzwervingen verzamelt. Lees meer

Een dag op een gesloten psychiatrische afdeling ten tijde van de pandemie (IV)

Een dag op een gesloten psychiatrische afdeling ten tijde van de pandemie (IV)

Doris ter Horst werkt als psychiater in opleiding. Door de coronacrisis wordt ze als behandelaar voor nog meer ethische dilemma's gesteld dan normaal. In haar vierluik geeft ze het woord aan haar (fictieve) patiënten. Een inkijkje in een dag op een gesloten afdeling tijdens een pandemie. Lees meer

 1

Waarom ik geen danser kon worden

In het Hoofd//stuk doen schrijvers een poging om de weg naar het verhaal vast te leggen. Welke tips hadden zij willen krijgen toen ze begonnen? Welk advies zullen ze nooit en dan ook nooit meer opvolgen? Wat is hun advies? Lees het in het Hoofd//stuk. Annelies van Wijk trapt af met de vraag hoe je (g)een alwetende verteller wordt. Lees meer

Een dag op een gesloten psychiatrische afdeling ten tijde van de pandemie (III)

Een dag op een gesloten psychiatrische afdeling ten tijde van de pandemie (III)

Doris ter Horst werkt als psychiater in opleiding. Door de coronacrisis wordt ze als behandelaar voor nog meer ethische dilemma's gesteld dan normaal. In haar vierluik geeft ze het woord aan haar (fictieve) patiënten. Een inkijkje in een dag op een gesloten afdeling tijdens een pandemie. Lees meer

Een dag op een gesloten psychiatrische afdeling ten tijde van de pandemie (II)

Een dag op een gesloten psychiatrische afdeling ten tijde van de pandemie (II)

Doris ter Horst werkt als psychiater in opleiding. Door de coronacrisis wordt ze als behandelaar voor nog meer ethische dilemma's gesteld dan normaal. In haar vierluik geeft ze het woord aan haar (fictieve) patiënten. Een inkijkje in een dag op een gesloten afdeling tijdens een pandemie. Lees meer

Dit. Is. Goddelijk. Alternatief kerstverhaal Annemieke Dannenberg Dymphie Huijsen

Dit. Is. Goddelijk.

Joost is op vakantie in Spanje met zijn zwangere vriendin. Maar is de baby van hem, of van Marina’s open relatiescharrel HG? Begint Joost ongelovig te worden, of moet hij zijn liefdesbaby maar gewoon omarmen?
Een tragikomisch kerstverhaal door Annemieke Dannenberg. Lees meer