tickets
Asset 14

Jantine

Kort verhaal: Jantine

Een eerste middelbare school-liefde, de eerste zoen, je eerste stukgelopen relatie: de kans is groot dat je hier levendige herinneringen aan hebt. Maar hoe accuraat zijn die herinneringen eigenlijk? Een kort verhaal van Bart Kuipers.

Ze was niet echt mooi, maar ze kon er wel mee door. Ze was klein van stuk, maar ze had een veel te grote neus en veel te kleine oogjes. Van die oogjes die alleen maar argwanend kunnen staren en je nooit eens vrolijk aankijken. Ze woonde een tyfuseind bij mij vandaan, dat was eigenlijk haar grootste kwaliteit. Dan hoefde ik tenminste niet thuis te zijn, want thuis was de stemming tot het absolute nulpunt gedaald.
Mijn vader had al een paar keer gezegd: ‘het wordt tijd dat hij het huis uit gaat.’
‘Maar hij is pas zestien,’ zei mijn moeder dan. ‘Hij zit nog op school.’
‘Ik was ook zestien toen ik het huis uit ging.’

En dus waren we altijd bij haar thuis, in Zutphen. We zaten op haar kamer en luisterden muziek. Ze had een moeder die de hele dag beneden op de bank zat en zware shag rookte. Die moeder was werkeloos en gescheiden. Ze probeerde te stoppen met de zware shag, maar het wilde niet lukken.
‘Twee heb ik er gerookt vandaag,’ zei ze een keer triomfantelijk toen ik de keuken binnenkwam om een glas water te halen. ‘Maar ik moet nog meer dan zes uur voor ik weer naar bed mag.’
Ik wist niet wat ik moest antwoorden en ging snel weer terug naar boven.

Eigenlijk was haar cd-collectie het enige aantrekkelijke aan haar. Ze had OK Computer en Mellon Collie and the Infinite Sadness en Beautiful Freak. Ze had nog veel meer, maar dat ben ik allang weer vergeten.
Elk weekend nam ik een stapeltje cd’s mee naar huis, die ik dan kopieerde met de cd-brander van mijn vader. Stiekem natuurlijk, want eigenlijk mocht ik helemaal niet aan zijn computer komen.
‘Als ik door je cd-collectie heen ben, maak ik het uit,’ zei ik een keer. Ze moest lachen, maar ik meende het. Ik wist al vanaf het begin dat ze niet het meisje voor altijd zou zijn. Alleen het meisje van de eerste zoen en misschien het meisje van de eerste keer. Misschien zelfs de tweede, derde en vierde keer, maar er kwam een moment dat ik er genoeg van zou krijgen, dat wist ik toen al.

Maar zelfs die eerste keer kwam er niet van. Ze wilde niet. Ik snapte er niks van. Telkens als ik probeerde mijn hand in haar spijkerbroek te wurmen, duwde ze me weg. Of ze begon spontaan over iets te praten wat me helemaal niet interesseerde. Na twee maanden was ik het spuugzat en maakte ik het uit.

Pas jaren later hoorde ik dat haar vader zijn poten niet thuis kon houden. Dat hij ‘aan haar had gezeten,’ zoals dat met een walgelijk eufemisme heet. Ik had al jaren niet meer aan haar gedacht, maar toch wilde ik die vader in elkaar slaan. Vandaar die zware shag, vandaar die stilte in dat huis.

Ik besloot haar op te zoeken. Wat ik daar wijzer van wilde worden weet ik ook niet meer precies. We spraken af in een of andere stomme koffietent ergens in Utrecht. Ze was heel dik geworden. Ik heb eens ergens gelezen dat mensen die vroeger seksueel misbruikt zijn later dik worden, om te zorgen dat ze geen prooi meer zijn voor viezeriken.
Ze bestelde een koffie verkeerd en een stuk appeltaart. Ik zat tegenover haar en dacht: nu ben je niet alleen niet zo mooi en seksueel misbruikt, maar ook nog eens heel dik. Ik had met haar te doen.
Toen zei ze opeens: ‘Ik ben de gelukkigste persoon op deze aarde.’
Ik vroeg: ‘Waarom?’ Het kostte me moeite om mijn verbazing te verbergen. Uit haar handtas met ijzeren versierfrutsels kwam een reusachtige smartphone en ze liet me babyfoto’s zien. De baby leek op haar, dezelfde kleine oogjes, dezelfde grote neus, maar dat zei ik niet, ik zei: ‘Wat een schatje.’
‘Sinds ik Sofie heb, is mijn leven een feestje,’ zei ze. Ik dacht aan mijn vrienden die juist beweerden dat hun leven sinds de komst van hun kleine dreumes in een hel was veranderd. Een slapeloze hel, wel te verstaan.
‘En jij? Heb jij kinderen?’
Kinderen had ik niet.
‘Ik heb het te druk voor kinderen,’ zei ik, maar dat was natuurlijk onzin. Ik was gewoon te onverantwoordelijk. Ik kon nog geen kamerplant in leven houden.
‘Het spijt me van toen,’ zei ik opeens, ik weet ook niet meer waarom.
‘Hoe bedoel je?’
‘Ik begreep er niks van en ik heb het uitgemaakt omdat je niet met me naar bed wilde.’
Ze keek me aan alsof ik zojuist had gezegd dat ik zonder parachute uit een vliegtuig wilde springen.
‘Jíj hebt het niet uitgemaakt,’ zei ze.
Hoezo, ik had het niet uitgemaakt? Ik herinnerde me nog hoe ze tranen met tuiten had gehuild. Ik verbaasde me erover dat er zoveel vocht uit zulke kleine oogjes kon komen.
‘Ik heb het uitgemaakt,’ zei ze en ze lachte er heel hard bij. Zo hard dat de mensen aan de tafel naast ons opkeken. ‘Dat je je dat niet meer herinnert!’
Dit moest een vergissing zijn.
‘Jij hebt het uitgemaakt?’
‘Ja, je noemde me een vuile teef en toen sloeg je de deur zo hard dicht dat er een stuk hout uit de sponning vloog.’
‘Hoe kom je daarbij? Ik zei tegen jou dat ik niet meer wilde. Ik zei dat het aan mij lag, maar eigenlijk...’
Plotseling hoorde ik mezelf zeggen wat ik zei.
‘Ach, laat ook maar,’ zei ik en ik glimlachte flauwtjes. Wat deed het er toe? Al die oude koeien. Al die modderige sloten. Ze was gelukkig, daar ging het om.
‘Ik vond je niet meer zo interessant,’ zei ze en ze nam een slok koffie. ‘Een beetje oppervlakkig.’
Oppervlakkig? Dat moest zij nodig zeggen met haar iPhone-hoesje met konijnenoren.
‘Ik dacht eigenlijk de hele tijd aan andere dingen als jij iets zei,’ ging ze verder. Ze likte het melkschuim van haar bovenlip terwijl ze me aankeek.
Opeens zag ik het. Ze was helemaal niet zielig. Ze was niet dik omdat ze ongelukkig was met zichzelf, ze was gewoon dik. Ze was er al lang overheen. Ze was gelukkig. Ze was godverdomme dik en verschrikkelijk gelukkig met haar lelijke kind. Plotseling voelde ik me een ontzettende sukkel. Ik zat hier om naar haar ellende te luisteren en me in ruil daarvoor beter te voelen over mezelf, maar in plaats daarvan kreeg ik te horen dat ik niet zo interessant was.
‘Ik vond jou anders ook niet zo interessant.’ Het was eruit voor ik er erg in had. ‘Ik vond je cd-collectie eigenlijk nog het meest interessante aan je.’
Langzaam legde ze haar vorkje neer. Ze depte haar lippen met het servetje dat naast het schoteltje lag.
‘Voor je mij kende had je nog nooit van The Smashing Pumpkins gehoord,’ zei ze, ‘of van Radiohead.’
Toen stond ze op. Ze griste haar iPhone met het konijnenorenhoesje van tafel en stopte hem in die vreselijk lelijke tas van haar.
‘Ik ben blij dat ik het uitgemaakt heb,’ zei ze. Ze lachte naar me, alsof ze zich verontschuldigde. Dat lachen was het allerergste. Ze had godverdomme medelijden met me.
Ze liep naar de bar en rekende haar koffie af. Zonder me nog een blik waardig te gunnen liep ze het café uit. Ik keek haar na terwijl ze weg waggelde in de richting van het station.

Thuis zette ik Mellon Collie and The Infinite Sadness op en staarde door het raam naar buiten. Een paar mannen in oranje hesjes waren bezig een boompje te vellen dat blijkbaar vandaag geveld moest worden.

Mail

Bart Kuipers is een aspirant wereldverbeteraar, parttime pessimist en overtuigd romanticus die schrijft en woont in Berlijn. Voor meer zie www.bkuipers.nl.

Lune van der Meulen is illustrator, schilder en schrijver. In haar werk staat de mens en zijn onvermogen vaak centraal. Ze weet eigenlijk nog niet precies wat ze wil, dus doet ze maar zoveel mogelijk van alles.

Lees verder Lees verder

Sluit je aan en verzamel kunst

Hard//hoofd is een vrije ruimte voor verbeelding en verhalen. Een niet-commercieel platform waar talent de ruimte krijgt om te experimenteren en zich te ontwikkelen. Zonder advertenties en helemaal gratis.

En dat heeft resultaat. Hard//hoofd’ers Iduna Paalman en Joost Oomen werden dit jaar door de Volkskrant verkozen tot literair talent van het jaar.

Een plek als Hard//hoofd kan alleen bestaan met jouw steun. Sluit je daarom bij ons aan en ontvang kunstwerken van veelbelovende makers, een Hard//hoofd-tasje en voorrang voor ons jubileum.

Sluit je aan
het laatste
Automatische concepten 32

Het glas had jouw vorm

Thijs Joores bespreekt in zijn gedichten een donkere kant van trots: over het Imposter Syndrome en thuiskomen bij je ouders waar je kindertekeningen nog op het toilet hangen. Lees meer

De humblebrag

De humblebrag

Anne Staal gaat in gesprek met haar miereneter, want er moet haar iets van het hart. Lees meer

Stemmen die wegsterven in de wind

Stemmen die wegsterven in de wind

Een auteur heeft zich teruggetrokken in een grauwe hotelkamer en werkt aan een boek, om niet te hoeven praten en niks uit te hoeven leggen. Voor zolang het duurt. Want van wie is het boek uiteindelijk: van de schrijver of van de lezers? Lees meer

Trots zoals _ zich verhoudt tot _

Trots zoals _ zich verhoudt tot _

Yentl van Stokkum onderzoekt de trots die ze in haar dagelijks leven om zich heen ziet: in kleedkamers, in opgeruimde kamers en in primetime televisieprogramma's. Lees meer

Seoul 2

Seoul

Thijs Joores schreef deze ritmische gedichtencyclus tijdens de jaarwisseling in Seoul. Het begint kalm, maar eindigt in een wervelwind aan gedachten en reflecties. Lees meer

Petrov zit

Petrov zit

Maria draaide zich om en liep de kamer uit. Petrov staarde naar het bruine plastic, de hoorn, de zwart met witte cijfers. Zijn starre billen raakten het leer en zijn ogen werden naar het tafeltje naast het raam getrokken. Het tafeltje met de telefoon, ver buiten zijn bereik. Zijn gedachtes vormden woorden die hij niet... Lees meer

Edward Hopper - Chop Suey

Verdrietvoyeur

Van een veilige afstand laat Babet ons meekijken naar een vrouw in een jas en laat ze ons gissen naar wie deze vrouw is of zou kunnen zijn. Lees meer

Schrijver zkt. band

Schrijver zkt. band

Klimaatdestructie en uitsterfgolven lenen zich normaal alleen voor gepieker en slapeloosheid, maar hier is het album 'Schip, 1912', een conceptalbum over de ondergang van de wereld. Lees meer

Voor Valentina Tereshkova

Voor Valentina Tereshkova

Merel van Slobbe schreef een gedicht over Valentina Tereshkova, walvissen en voor de laatste keer een kamer uitlopen. Lees meer

Engel

Engel

Door een bizar voorval raakt een man begaan met het lot van gevallen engelen. Vanaf dat moment merkt hij hun aanwezigheid overal op en smeedt een plan om ze te helpen. Lees meer

Vuur

Vuur

Eind deze maand verschijnt Max Hermens' chapbook Toch zonken ze niet. Lees hier alvast het korte verhaal ‘Vuur’, over een dochter, een werkloze vader en de krullende schilfers van een berkenbast. Lees meer

Waterlanders

Waterlanders

Annelies van Wijk beschrijft een tragische familiegeschiedenis in de vorm van een kort verhaal. Lees meer

Gedichten geïnspireerd op Long in the Tooth 3

Gedichten geïnspireerd op Long in the Tooth

Yentl van Stokkum schreef drie gedichten ter gelegenheid van de tentoonstelling Long in the Tooth van Josse Pyl. Joëlle de Ruiter maakte er illustraties bij. Lees meer

Tsunami

Tsunami

De vakantie in Frankrijk is anders dan andere zomers, want Katja's opa is overleden. Met haar zus en neef doodt ze de tijd aan de hete kust, tot het noodlot toeslaat. Lees meer

Een zomer op de Wallen (IIII): Voor de show

Voor de show

Leon van de Reep woont al jaren op de Wallen, maar zoekt zijn vertier daar zo ver mogelijk vandaan. En dat terwijl toeristen van over de hele wereld juist naar het Red Light District toe trekken! Deze zomer treedt hij in hun voetsporen en zoekt antwoord op de vraag: wat zoeken die mensen hier? In... Lees meer

Zomerzucht (V): Franse kaas

Franse kaas

De Franse kaas loopt de kamer binnen en kijkt me strak aan. Lees meer

Automatische concepten 24

Kus me, doop me

Gecontroleerd legt hij me in de badkuip, moeite om mijn jurkje uit te doen neemt hij niet. Lees meer

Een zomer op de Wallen (III): Boven het geklaag

Boven het geklaag

Leon van de Reep woont al jaren op de Wallen, maar zoekt zijn vertier daar zo ver mogelijk vandaan. En dat terwijl toeristen van over de hele wereld juist naar het Red Light District toe trekken! Deze zomer treedt hij in hun voetsporen en zoekt antwoord op de vraag: wat zoeken die mensen hier? ‘Het... Lees meer

Zomerzucht (III): 1

Goed dat je bent gekomen

'Druppels zweet komen onder mijn borsten vandaan en uit mijn knieholtes. Kaas glijdt door mijn mond.' Lees meer

Zomerzucht (II): 1

Brandend verlangen

Rose Doolan smelt haast door de hitte. De ijsman op zijn beurt door haar. Lees meer

Sluit je aan en verzamel kunst

Hard//hoofd is een vrije ruimte voor verbeelding en verhalen. Een niet-commercieel platform waar talent de ruimte krijgt om te experimenteren en zich te ontwikkelen. Het bestaan van zo’n platform is niet vanzelfsprekend. Sluit je daarom bij ons aan en ontvang kunst, een Hard//hoofd-tasje en voorrang voor ons jubileum.

Sluit je aan