nieuwsbrief
Asset 14

Julia

Kort verhaal: Julia 1

Het leven van een verliefde puber gaat niet over rozen. Hoe trek je de aandacht van Julia, die op softbal zit en een tatoeage van een honkbalknuppel op haar arm wil laten zetten? Een kort verhaal van Bart Kuipers.

Mail

Julia wilde bij mij in het groepje en toch baalde ik, want ze wilde niet bij mij in het groepje vanwege mij, maar vanwege die slijmbal van een Arne, waar ze smoorverliefd op was.

Arne vond haar natuurlijk niet zo interessant. Hij deed alleen maar alsof. Dat wist ik, want Arne en ik waren beste vrienden. Het was best een aardige gast, maar zodra er een meisje in de buurt kwam veranderde hij in iets glibberigs dat weg kronkelde naar de rookplaats op het schoolplein, zonder gedag te zeggen.

Afijn, ik moest dus tegenover die stoplap van een Hanneke zitten, het wormvormig aanhangsel van Julia – waar zij ging, ging het aanhangsel – en ik moest de hele tijd al die vreselijk saaie verhalen aanhoren over haar weekend, waarin ze niks anders leek te doen dan gedichten schrijven en het hok van haar cavia verschonen. En Julia ondertussen maar wanhopige pogingen doen om Arne te versieren, naast me. Het was niet te doen.

Zo knap was ze niet eens, maar ze zat op softbal en ze wilde een tatoeage van een honkbalknuppel op haar arm laten zetten, alleen dat mocht niet van haar moeder. Die hield niet van tatoeages.

Het was zomer en Arne wilde de hele tijd van alles doen na schooltijd. We móesten naar het skatepleintje. We móesten een heel pakje roken in het park. We móesten van de Stichtse brug af duiken.

We moesten en zouden ook onze verjaardagen vieren met een groot feest op het strandje. Ik wist meteen wat voor feest dat ging worden: Arne en Julia zouden binnen no-time verdwenen zijn en dan zou ik opgescheept zitten met het aanhangsel en al die andere doodsaaie types. Eigenlijk wilde ik nee zeggen, maar hij had alles al geregeld.

Voor de zekerheid had ik een grote fles Jack Daniels gekocht. Dat deden ze in films ook altijd als ze het moeilijk hadden. Met de fles op mijn bagagedrager fietste ik naar het strandje. Arne was er al. Hij had een tafel meegenomen en plastic bekertjes en Pisang en Safari en cola en jus en bakken voor de chips. Hij had zelfs slingers meegenomen, alsof er iets te vieren viel.

Julia was er natuurlijk ook al. Ze had een rood jurkje aangedaan, terwijl ze nooit jurkjes droeg. Het was echt te sneu voor woorden. Ik wilde tegen haar schreeuwen dat ze niet zo idioot moest doen, maar in plaats daarvan pakte ik een plastic bekertje en schonk het vol met Jack Daniels.

En ja hoor, het was amper donker of Arne was al in geen velden of wegen meer te bekennen en die rode jurk zag ik ook nergens meer. Ik stond naast de dranktafel en luisterde naar het aanhangsel dat een of ander verhaal vertelde over een fietsvakantie in Frankrijk met haar ouders. Er kwam werkelijk geen einde aan. En ik maar Jack Daniels bijschenken en zij maar door leuteren. Op een gegeven moment kwam er gelukkig iemand vragen of er nog chips was. Nadat ik een nieuwe zak had leeg gekieperd in een van die plastic bakken moest ik pissen. De Jack Daniels had er behoorlijk ingehakt en ik had moeite om recht te lopen naar het toiletgebouwtje.

Bij de mannen was de hele bril ondergezeken, dus besloot ik naar de vrouwenplee te gaan. Het kon me al niks meer schelen allemaal. Het liefst was ik gewoon naar huis gegaan, maar dat zou opvallen. Dan moest ik dat morgen weer uitleggen en alles.

Nadat ik gepist had, deed ik de klep dicht en ging erop zitten. Uit mijn broekzak haalde ik het half verfrommelde pakje peuken dat ik van Arne had afgetroggeld vlak voor hij verdwenen was. Ik stak een sigaret op en inspecteerde de ruimte. Er was natuurlijk geen reet te zien, behalve een irritante bromvlieg die de hele tijd om mijn hoofd zoemde, maar alles was beter dan daarbuiten zijn. Ik rookte de sigaret in no-time op en stak er meteen nog een op. Ik nam een flinke teug van de Jack Daniels. Het begon me steeds beter te smaken.

Pas toen er iemand anders de vrouwenplee binnenkwam, stond ik snel op. Ik gooide mijn peuk in de wc, trok door en opende de deur, alsof ik net klaar was.

Daar stond Julia. Ze had gehuild, dat zag ik meteen, ook al probeerde ze met haar hand haar gezicht te verbergen. Zonder iets te zeggen ging ze de cabine in en deed de deur op slot.

Terwijl ik haar hoorde plassen, deed ik of ik mijn handen waste. Eigenlijk moest ik iets zeggen, maar ik had geen idee wat. Het was nogal duidelijk wat er gebeurd was: Arne had haar gezoend en daarna gezegd dat hij niks met haar wilde. Zo ging het altijd. Meestal kon het me geen zak schelen, maar dit was niet meestal.

Nu informeren naar haar tatoeage was overduidelijk een faux pas, maar ik had ook geen zin om te gaan vragen naar Arne en dan het hele verhaal te krijgen, met tranen, tuiten, alles.

Voor ik iets kon zeggen vroeg ze of ze wat van mijn Jack Daniels mocht. Dus gaf ik haar de fles aan, onder de deur door, en ik deed er een beetje leuk bij, zo van: ‘niet in de fles zeiken, ik weet hoeveel er nog in zit,’ of zo. Ze kon er wel om lachen.

Toen ze klaar was, liepen we samen terug naar het feest, dat inmiddels was ontaard in een orgie. Overal lagen mensen op elkaar. Overal draaiden tongen rond als molenwieken. Zelfs het aanhangsel had gescoord bij een of andere gast met stekeltjeshaar die ik nog nooit eerder had gezien.

Opeens zei Julia: ‘ik heb hier helemaal geen zin in. Laten we ergens anders heen gaan.’

Er was natuurlijk niks anders op dat hele strand behalve snackbar De Pinda en dus gingen we daar maar heen. Ik moest ook echt iets eten, want de Jack Daniels ging tekeer in mijn maag als een dolle hond. Julia nam juist steeds grotere slokken. Ze gaf de fles steeds terug aan mij en ik kon niet opeens zeggen dat ik geen zin meer had.

Ze bestelde een cola en een patatje oorlog. Ze zei dat ze daar wel aan toe was, aan oorlog. Ik moest lachen en bestelde twee broodjes frikandel met veel mayo. Ik at altijd broodjes frikandel met veel mayo.

Toen we eenmaal zaten, kon ik er niet langer omheen en vroeg wat er was gebeurd. Ze deed het hele verhaal. Dat Arne haar had gezoend en alles, en dat hij daarna haar tieten wilde zien en dat ze dus maar haar jurk uit had gedaan en haar bh. Arne had even aan haar tieten gezeten en was toen bovenop haar gaan liggen. Dat wilde ze niet, en toen had hij gezegd dat ze het dan verder maar uit moest zoeken. Ik wist niet wat ik moest zeggen, en dus zei ik maar dat hij dat vaker deed.

Ze wilde niet meer bij hem in het groepje, zei ze. Ze wilde niet eens meer met hem op dezelfde planeet zijn. Ik maakte een grap dat we hem naar Pluto moesten verbannen en daar moest ze zo hard om lachen dat er een beetje cola door haar neus naar buiten kwam, waardoor ze nog harder moest lachen. Ze zei dat ze wel bij mij in het groepje wilde en dat het aanhangsel dat ook graag wilde, want die vond mij sowieso veel leuker dan Arne.

De snackbar ging sluiten en we besloten maar terug te gaan naar het feest. Ik moest haar beloven dat ik bij haar zou blijven als we Arne tegen zouden komen. Ik mocht haar niet alleen laten. Ik beloofde het meteen. Onderweg pakte ze zelfs even mijn hand, die ze weer losliet toen ze een steen vond die heel erg leek op Arnold Schwarzenegger.

Ze zei dat ze nu zeker wist dat ze die tatoeage ging nemen, wat haar moeder er ook van vond. Ik zei dat het een goed idee was. Ik vond alles een goed idee, want ondanks de patat was ik ontzettend dronken. Ik kon amper meer lopen, maar dat kon ik natuurlijk niet laten merken, dus toen ze vroeg of alles goed was, zei ik dat alles prima de luxe was. Maar het was niet prima de luxe.

Terug op het strand stond Arne meteen naast ons. Het was super-awkward. Arne die de hele tijd probeerde om het goed te maken en Julia die zich half achter mij verborg. En dat terwijl ik alleen maar aan kotsen moest denken. Op een gegeven moment hield ik het echt niet meer en rende ik naar het water. Er kwamen hele frieten retour en iets groens, wat waarschijnlijk de broccoli was die ik thuis had moeten eten voor ik wegging.

Ik besloot mijn mond te gaan spoelen, maar er was alleen nog witte wijn en daar had ik echt geen zin in.

Toen ik terugkwam, was Julia verdwenen. Arne zei dat ze naar huis was gegaan, omdat ze zich niet lekker voelde. Hij vroeg of ik ook witte wijn wilde. Hij had de laatste fles gekaapt en goot de wijn in twee plastic bekertjes. Hij maakte een goeie grap over het aanhangsel. Ik had me voorgenomen om nooit meer een woord tegen hem te zeggen, maar ik moest toch keihard lachen. Hij vroeg of we de volgende dag zouden gaan skaten en eigenlijk had ik daar best wel zin in.

We zaten nog een paar maanden in hetzelfde groepje, Julia en ik, maar op een gegeven moment moest ik haar vertellen dat ik verliefd op haar was, en toen moest zij mij dus vertellen dat ze dat niet was, maar dat ze me wel heel aardig vond en alles. Dat wist ik natuurlijk al lang, maar het was toch behoorlijk klote. Ik heb toen nog een keer een fles Jack Daniels gekocht samen met Arne, maar na een half glas hoefden we allebei niet meer. Het was gewoon niet te zuipen.

Bart Kuipers is een aspirant wereldverbeteraar, parttime pessimist en overtuigd romanticus die schrijft en woont in Berlijn. Voor meer zie www.bkuipers.nl.

Tsjisse Talsma gaat het liefst met zijn schetsboek de wereld rond.

Lees verder Lees verder

Steun ons en word kunstverzamelaar

Hard//hoofd is al bijna tien jaar een vrijhaven voor jonge en experimentele kunst, journalistiek en literatuur. Een walhalla voor hemelbestormers en constructieve twijfelaars, een speeltuin voor talentvolle dromers en ontheemde jonge honden. Elke dag verschijnen op onze site eigenzinnige artikelen, verhalen, poëzie, kunst, fotografie en illustraties van onze jonge makers. Én onze site is helemaal gratis.

Zonder jou kunnen we dit niet blijven doen. Als je ons steunt, dan maken wij jou meteen kunstverzamelaar door je speciaal geselecteerde kunstwerken toe te sturen. Verzamel kunst en help je favoriete tijdschrift het volgende decennium door.

Steun ons
het laatste
Waterlanders

Waterlanders

Annelies van Wijk beschrijft een tragische familiegeschiedenis in de vorm van een kort verhaal. Lees meer

Gedichten geïnspireerd op Long in the Tooth 3

Gedichten geïnspireerd op Long in the Tooth

Yentl van Stokkum schreef drie gedichten ter gelegenheid van de tentoonstelling Long in the Tooth van Josse Pyl. Joëlle de Ruiter maakte er illustraties bij. Lees meer

Tsunami

Tsunami

De vakantie in Frankrijk is anders dan andere zomers, want Katja's opa is overleden. Met haar zus en neef doodt ze de tijd aan de hete kust, tot het noodlot toeslaat. Lees meer

Een zomer op de Wallen (IIII): Voor de show

Voor de show

Leon van de Reep woont al jaren op de Wallen, maar zoekt zijn vertier daar zo ver mogelijk vandaan. En dat terwijl toeristen van over de hele wereld juist naar het Red Light District toe trekken! Deze zomer treedt hij in hun voetsporen en zoekt antwoord op de vraag: wat zoeken die mensen hier? In... Lees meer

Zomerzucht (V): Franse kaas

Franse kaas

De Franse kaas loopt de kamer binnen en kijkt me strak aan. Lees meer

Automatische concepten 24

Kus me, doop me

Gecontroleerd legt hij me in de badkuip, moeite om mijn jurkje uit te doen neemt hij niet. Lees meer

Een zomer op de Wallen (III): Boven het geklaag

Boven het geklaag

Leon van de Reep woont al jaren op de Wallen, maar zoekt zijn vertier daar zo ver mogelijk vandaan. En dat terwijl toeristen van over de hele wereld juist naar het Red Light District toe trekken! Deze zomer treedt hij in hun voetsporen en zoekt antwoord op de vraag: wat zoeken die mensen hier? ‘Het... Lees meer

Zomerzucht (III): 1

Goed dat je bent gekomen

'Druppels zweet komen onder mijn borsten vandaan en uit mijn knieholtes. Kaas glijdt door mijn mond.' Lees meer

Zomerzucht (II): 1

Brandend verlangen

Rose Doolan smelt haast door de hitte. De ijsman op zijn beurt door haar. Lees meer

Vast in het café

Vast in het café

Leon van de Reep woont al jaren op de Wallen, maar zoekt zijn vertier daar zo ver mogelijk vandaan. En dat terwijl toeristen van over de hele wereld juist naar het Red Light District toe trekken! Deze zomer treedt hij in hun voetsporen en zoekt antwoord op de vraag: wat zoeken die mensen hier? ‘Ze... Lees meer

Druipend lichaam

Druipend lichaam

Het is zomer en zo heet dat je van je strandstoel afglijdt. Lees meer

Ik heb nog nooit

Ik heb nog nooit

'Ik heb nog nooit iemand vermoord. Hoe zouden ze kijken als ik dat zeg?' Lees meer

Sea, Sex en Witlof

Sea, Sex en Witlof

Iedereen heeft er weleens last van: het gevoel vast te zitten in de dagelijkse sleur. Tijdens een bezoek aan de plaatselijke supermarkt besluit Hilde om de teugels van haar leven eens flink te laten vieren. Mijn leven is een appel, dacht Hilde Hartsuikers toen ze met haar boodschappen naar huis terugfietste, rond en saai, een... Lees meer

Voorbij de ramen

Voorbij de ramen

Leon van de Reep woont al jaren in Amsterdam, maar zoekt zijn vertier altijd buiten de stad. En dat terwijl de halve wereld juist naar zijn stad toe trekt! Deze zomer treedt hij in hun voetsporen en zoekt antwoord op de vraag: wat doen die mensen hier? Lees meer

Instagrampoëzie

Instagrampoëzie

Is Instagrampoëzie slechts een zelfhulptekst in een literair jasje? Neerlandica Else Boer volgt verschillende dichtende Instagrammers. In dit essay onderzoekt ze hoe ze hun werk moet lezen. Op Instagram verschijnen er regelmatig gedichten in mijn feed. Of nou ja, gedichten – het lijken eerder zelfhulpteksten in een literair jasje. Op het toilet scroll ik dagelijks... Lees meer

Gedicht: Vuurwerk

Vuurwerk

Je zegt dat er geen vonk was / en het lukt weer eens niet om boos te zijn. Lees meer

Flitsverhaal: De geur van rookworst 1

De geur van rookworst

P. van Stingelande beschrijft in een flits een openbaring van een kind: ons brein is een winkel. Lees meer

Glow in the dark 1

Glow in the dark

Nooit alleen naar binnen gaan bij mensen die je een lidmaatschap probeert aan te smeren. Sofia weet het wel. Toch vindt ze zichzelf nu terug op de bank bij een man in een gekreukt overhemd. Maar ja, ze moet haar target halen. Lees meer

Kort verhaal: Streekbus 2

Streekbus

'Schuifelend over het grind werden zij gepasseerd door glimmende kinderlijven die elkaar, gewapend met kleurrijke supersoakers, op afstand probeerden te houden.' Lees meer

Kort verhaal: De lucht was nog lang niet opgeklaard 2

De lucht was nog lang niet opgeklaard

'Hij moest zijn benen en voeten nu vertellen dat hij nog steeds vooruit wilde. Zij probeerden hem op hun beurt te vertellen dat het beter was om te stoppen, maar hij luisterde niet.' Lees meer

Steun ons en word kunstverzamelaar
Hardhoofd vecht voor de vrijheid van jonge makers om te kunnen maken wat ze willen. Word nu kunstverzamelaar en ontvang de interessantste Hard//hoofd kunstwerken.

Steun ons vanaf €5