Asset 14

Julia

Kort verhaal: Julia 1

Het leven van een verliefde puber gaat niet over rozen. Hoe trek je de aandacht van Julia, die op softbal zit en een tatoeage van een honkbalknuppel op haar arm wil laten zetten? Een kort verhaal van Bart Kuipers.

Julia wilde bij mij in het groepje en toch baalde ik, want ze wilde niet bij mij in het groepje vanwege mij, maar vanwege die slijmbal van een Arne, waar ze smoorverliefd op was.

Arne vond haar natuurlijk niet zo interessant. Hij deed alleen maar alsof. Dat wist ik, want Arne en ik waren beste vrienden. Het was best een aardige gast, maar zodra er een meisje in de buurt kwam veranderde hij in iets glibberigs dat weg kronkelde naar de rookplaats op het schoolplein, zonder gedag te zeggen.

Afijn, ik moest dus tegenover die stoplap van een Hanneke zitten, het wormvormig aanhangsel van Julia – waar zij ging, ging het aanhangsel – en ik moest de hele tijd al die vreselijk saaie verhalen aanhoren over haar weekend, waarin ze niks anders leek te doen dan gedichten schrijven en het hok van haar cavia verschonen. En Julia ondertussen maar wanhopige pogingen doen om Arne te versieren, naast me. Het was niet te doen.

Zo knap was ze niet eens, maar ze zat op softbal en ze wilde een tatoeage van een honkbalknuppel op haar arm laten zetten, alleen dat mocht niet van haar moeder. Die hield niet van tatoeages.

Het was zomer en Arne wilde de hele tijd van alles doen na schooltijd. We móesten naar het skatepleintje. We móesten een heel pakje roken in het park. We móesten van de Stichtse brug af duiken.

We moesten en zouden ook onze verjaardagen vieren met een groot feest op het strandje. Ik wist meteen wat voor feest dat ging worden: Arne en Julia zouden binnen no-time verdwenen zijn en dan zou ik opgescheept zitten met het aanhangsel en al die andere doodsaaie types. Eigenlijk wilde ik nee zeggen, maar hij had alles al geregeld.

Voor de zekerheid had ik een grote fles Jack Daniels gekocht. Dat deden ze in films ook altijd als ze het moeilijk hadden. Met de fles op mijn bagagedrager fietste ik naar het strandje. Arne was er al. Hij had een tafel meegenomen en plastic bekertjes en Pisang en Safari en cola en jus en bakken voor de chips. Hij had zelfs slingers meegenomen, alsof er iets te vieren viel.

Julia was er natuurlijk ook al. Ze had een rood jurkje aangedaan, terwijl ze nooit jurkjes droeg. Het was echt te sneu voor woorden. Ik wilde tegen haar schreeuwen dat ze niet zo idioot moest doen, maar in plaats daarvan pakte ik een plastic bekertje en schonk het vol met Jack Daniels.

En ja hoor, het was amper donker of Arne was al in geen velden of wegen meer te bekennen en die rode jurk zag ik ook nergens meer. Ik stond naast de dranktafel en luisterde naar het aanhangsel dat een of ander verhaal vertelde over een fietsvakantie in Frankrijk met haar ouders. Er kwam werkelijk geen einde aan. En ik maar Jack Daniels bijschenken en zij maar door leuteren. Op een gegeven moment kwam er gelukkig iemand vragen of er nog chips was. Nadat ik een nieuwe zak had leeg gekieperd in een van die plastic bakken moest ik pissen. De Jack Daniels had er behoorlijk ingehakt en ik had moeite om recht te lopen naar het toiletgebouwtje.

Bij de mannen was de hele bril ondergezeken, dus besloot ik naar de vrouwenplee te gaan. Het kon me al niks meer schelen allemaal. Het liefst was ik gewoon naar huis gegaan, maar dat zou opvallen. Dan moest ik dat morgen weer uitleggen en alles.

Nadat ik gepist had, deed ik de klep dicht en ging erop zitten. Uit mijn broekzak haalde ik het half verfrommelde pakje peuken dat ik van Arne had afgetroggeld vlak voor hij verdwenen was. Ik stak een sigaret op en inspecteerde de ruimte. Er was natuurlijk geen reet te zien, behalve een irritante bromvlieg die de hele tijd om mijn hoofd zoemde, maar alles was beter dan daarbuiten zijn. Ik rookte de sigaret in no-time op en stak er meteen nog een op. Ik nam een flinke teug van de Jack Daniels. Het begon me steeds beter te smaken.

Pas toen er iemand anders de vrouwenplee binnenkwam, stond ik snel op. Ik gooide mijn peuk in de wc, trok door en opende de deur, alsof ik net klaar was.

Daar stond Julia. Ze had gehuild, dat zag ik meteen, ook al probeerde ze met haar hand haar gezicht te verbergen. Zonder iets te zeggen ging ze de cabine in en deed de deur op slot.

Terwijl ik haar hoorde plassen, deed ik of ik mijn handen waste. Eigenlijk moest ik iets zeggen, maar ik had geen idee wat. Het was nogal duidelijk wat er gebeurd was: Arne had haar gezoend en daarna gezegd dat hij niks met haar wilde. Zo ging het altijd. Meestal kon het me geen zak schelen, maar dit was niet meestal.

Nu informeren naar haar tatoeage was overduidelijk een faux pas, maar ik had ook geen zin om te gaan vragen naar Arne en dan het hele verhaal te krijgen, met tranen, tuiten, alles.

Voor ik iets kon zeggen vroeg ze of ze wat van mijn Jack Daniels mocht. Dus gaf ik haar de fles aan, onder de deur door, en ik deed er een beetje leuk bij, zo van: ‘niet in de fles zeiken, ik weet hoeveel er nog in zit,’ of zo. Ze kon er wel om lachen.

Toen ze klaar was, liepen we samen terug naar het feest, dat inmiddels was ontaard in een orgie. Overal lagen mensen op elkaar. Overal draaiden tongen rond als molenwieken. Zelfs het aanhangsel had gescoord bij een of andere gast met stekeltjeshaar die ik nog nooit eerder had gezien.

Opeens zei Julia: ‘ik heb hier helemaal geen zin in. Laten we ergens anders heen gaan.’

Er was natuurlijk niks anders op dat hele strand behalve snackbar De Pinda en dus gingen we daar maar heen. Ik moest ook echt iets eten, want de Jack Daniels ging tekeer in mijn maag als een dolle hond. Julia nam juist steeds grotere slokken. Ze gaf de fles steeds terug aan mij en ik kon niet opeens zeggen dat ik geen zin meer had.

Ze bestelde een cola en een patatje oorlog. Ze zei dat ze daar wel aan toe was, aan oorlog. Ik moest lachen en bestelde twee broodjes frikandel met veel mayo. Ik at altijd broodjes frikandel met veel mayo.

Toen we eenmaal zaten, kon ik er niet langer omheen en vroeg wat er was gebeurd. Ze deed het hele verhaal. Dat Arne haar had gezoend en alles, en dat hij daarna haar tieten wilde zien en dat ze dus maar haar jurk uit had gedaan en haar bh. Arne had even aan haar tieten gezeten en was toen bovenop haar gaan liggen. Dat wilde ze niet, en toen had hij gezegd dat ze het dan verder maar uit moest zoeken. Ik wist niet wat ik moest zeggen, en dus zei ik maar dat hij dat vaker deed.

Ze wilde niet meer bij hem in het groepje, zei ze. Ze wilde niet eens meer met hem op dezelfde planeet zijn. Ik maakte een grap dat we hem naar Pluto moesten verbannen en daar moest ze zo hard om lachen dat er een beetje cola door haar neus naar buiten kwam, waardoor ze nog harder moest lachen. Ze zei dat ze wel bij mij in het groepje wilde en dat het aanhangsel dat ook graag wilde, want die vond mij sowieso veel leuker dan Arne.

De snackbar ging sluiten en we besloten maar terug te gaan naar het feest. Ik moest haar beloven dat ik bij haar zou blijven als we Arne tegen zouden komen. Ik mocht haar niet alleen laten. Ik beloofde het meteen. Onderweg pakte ze zelfs even mijn hand, die ze weer losliet toen ze een steen vond die heel erg leek op Arnold Schwarzenegger.

Ze zei dat ze nu zeker wist dat ze die tatoeage ging nemen, wat haar moeder er ook van vond. Ik zei dat het een goed idee was. Ik vond alles een goed idee, want ondanks de patat was ik ontzettend dronken. Ik kon amper meer lopen, maar dat kon ik natuurlijk niet laten merken, dus toen ze vroeg of alles goed was, zei ik dat alles prima de luxe was. Maar het was niet prima de luxe.

Terug op het strand stond Arne meteen naast ons. Het was super-awkward. Arne die de hele tijd probeerde om het goed te maken en Julia die zich half achter mij verborg. En dat terwijl ik alleen maar aan kotsen moest denken. Op een gegeven moment hield ik het echt niet meer en rende ik naar het water. Er kwamen hele frieten retour en iets groens, wat waarschijnlijk de broccoli was die ik thuis had moeten eten voor ik wegging.

Ik besloot mijn mond te gaan spoelen, maar er was alleen nog witte wijn en daar had ik echt geen zin in.

Toen ik terugkwam, was Julia verdwenen. Arne zei dat ze naar huis was gegaan, omdat ze zich niet lekker voelde. Hij vroeg of ik ook witte wijn wilde. Hij had de laatste fles gekaapt en goot de wijn in twee plastic bekertjes. Hij maakte een goeie grap over het aanhangsel. Ik had me voorgenomen om nooit meer een woord tegen hem te zeggen, maar ik moest toch keihard lachen. Hij vroeg of we de volgende dag zouden gaan skaten en eigenlijk had ik daar best wel zin in.

We zaten nog een paar maanden in hetzelfde groepje, Julia en ik, maar op een gegeven moment moest ik haar vertellen dat ik verliefd op haar was, en toen moest zij mij dus vertellen dat ze dat niet was, maar dat ze me wel heel aardig vond en alles. Dat wist ik natuurlijk al lang, maar het was toch behoorlijk klote. Ik heb toen nog een keer een fles Jack Daniels gekocht samen met Arne, maar na een half glas hoefden we allebei niet meer. Het was gewoon niet te zuipen.

Mail

Bart Kuipers is een aspirant wereldverbeteraar, parttime pessimist en overtuigd romanticus die schrijft en woont in Berlijn. Voor meer zie www.bkuipers.nl.

Tsjisse Talsma gaat het liefst met zijn schetsboek de wereld rond.

Hard//hoofd is gratis en
heeft geen advertenties

Steun Hard//hoofd

Ontvang persoonlijke brieven
van redacteuren

Inschrijven

Steun de makers van de toekomst

Hard//hoofd is een vrije ruimte voor nieuwe makers. Een niet-commercieel platform waar talent online en offline de ruimte krijgt om te experimenteren en zich te ontwikkelen. We zijn bewust gratis toegankelijk en advertentievrij. Wij geloven dat nieuwe makers vooral een scherpe en eigenzinnige stem kunnen ontwikkelen als zij niet worden verleid tot clickbait en sensatie: die vrijheid vormt de basis voor originele verbeelding en nieuwe verhalen.

Steun ons

  • Foto van Marte Hoogenboom
    Marte HoogenboomHoofdredacteur
  • Foto van Mark de Boorder
    Mark de BoorderUitgever
  • Foto van Kris van der Voorn
    Kris van der VoornAdjunct-hoofdredacteur
  • Foto van Sander Veldhuizen
    Sander VeldhuizenUitgeefassistent
Lees meer
het laatste
Vlindervleugels

Vlindervleugels

In de serie Natuurgeweld maakt schrijverscollectief Wildgewelf verhalen bij een zoekplaat van Emile Weisz. Welke verhalen weet jij te vinden? Tessa van Rooijen vertelt over het verder woekeren van een lichaam en naar huis willen onder een regendouche met warm water en lavendelzeep. Lees meer

Overgangsperiode

Overgangsperiode

In de serie Natuurgeweld maakt schrijverscollectief Wildgewelf verhalen bij een zoekplaat van Emile Weisz. Welke verhalen weet jij te vinden? Frederike Luijten vertelt over uitgedroogde dijen en het krijgen van een nieuw lichaam. Lees meer

Korfgeest 2

Korfgeest

In de serie Natuurgeweld maakt schrijverscollectief Wildgewelf verhalen bij een zoekplaat van Emile Weisz. Welke verhalen weet jij te vinden? Tim Bongaerts maakte een web van woorden om in te vallen en te wachten op de zondvloed. Lees meer

Je wordt niet thuisgebracht

Je wordt niet thuisgebracht

Een kort verhaal over Passoã, natte patat op de grond van het zwembad, ontsnappingsplannen en verlangens die schuren als zand. Lees meer

Zwamvolk 2

Zwamvolk

In de serie Natuurgeweld maakt schrijverscollectief Wildgewelf verhalen bij een zoekplaat van Emile Weisz. Welke verhalen weet jij te vinden? Lotte Bijl trapt af met een verhaal over het mos dat je komt halen, over hoe een heksenkring ontstaat en zwammen die op gezichten groeien. Lees meer

Nu wordt er niet meer in mijn wangen geknepen 5

Nu wordt er niet meer in mijn wangen geknepen

Hoe schrijf je over iets wat niet meer tastbaar is? Miray van der Bend schreef een collagegedicht over vakanties van vroeger in Turkije. Over de geur van het vliegveld, de granaatappels in de tuin van haar oma, de rimpels op haar gezicht. Lees meer

Gebroken Kaars van Sanne Balen over yoga, liefde en leed

Gebroken Kaars

De hoofdpersoon schrikt ondersteboven wakker. Hoe geef je jezelf een houding als je wereld op zijn kop staat? De titel van dit kortverhaal van Sanne van Balen over yoga, liefde en leed is tevens de aanbevolen leeshouding. Leg je kamer eens langs je benen omhoog, en begin. Lees meer

Blik of een Lappendeken 3

Blik of een lappendeken

Een fragment uit het afstudeerwerk van Dino de Haas, een sciencefictionstrip over de alledaagse horror van productiviteit, over queer relaties en queer geluk. Lees meer

tot de zon onder gaat / de kleine dingen

tot de zon onder gaat / de kleine dingen

In de gedichten van Nora van Arkel spoelen herinneringen aan en wordt er lego in de sloot gegooid. 'Alsof een eindeloze hoeveelheid tijd zich voor me uitstrekte / loom achterover ging liggen totdat het hele /landschap tijd was geworden'. Lees meer

(Geen onderwerp)

(geen onderwerp)

Vijf huisgenoten proberen via e-mails in contact te blijven over hun huis dat steeds viezer wordt. Lees meer

Iets op sterk water

Iets op sterk water

‘Ben je niet moe van deze stad?’ vraag ik.
‘Nee, ik hou van deze stad.’
‘Dat vroeg ik niet,’ zeg ik.
Iets op sterk water is de afstudeerbundel van Lieke Tijink, een verzameling verhalen over mensen die queer zijn, die elkaar tegenkomen, van elkaar houden, bij elkaar weggaan. Lees meer

Scherpe randen

Scherpe randen

'Ik startte met het wegnemen van de scherpe randen. Als er geen lijnen waren hoefde ik er ook niet langer binnen te kleuren.' Wordt het leven makkelijker als je er letterlijk niet meer op hoeft te focussen? Celine Vervaet legt ons deze vraag voor in dit herkenbare korte verhaal.  Lees meer

Elke dag is lang en prachtig

Elke dag is lang en prachtig

In haar bundel Elke dag is lang en prachtig verkent Femke Zwiep de grenzen van een dag en de grenzen van het gedicht. Lees over 634 andere levens in het verleden, over een zeemansgraf en het wachten tot de Dame Blanche op tafel staat. Lees meer

Slaapkamerraam, wereld 2

Slaapkamerraam, wereld

Buiten is het nacht. Maar wat gebeurt er als je je ogen sluit? Dan kan het buiten net zo goed een zomerse dag in New York zijn. Of een sneeuwlandschap uit je jeugd. De mogelijkheden zijn eindeloos. Lees meer

Ons Eiland en wat we vonden op de kust 3

Ons Eiland en wat we vonden op de kust

In Ons eiland en wat we vonden op de kust (het afstudeerwerk van Liene Schipper) wordt je meegenomen naar een wereld die bijna lijkt op de onze, maar waar olifanthotels kunnen praten, eenzame koeien luid loeien en brandstichting soms de oplossing lijkt. Een zoektocht naar hoe we elkaar kunnen proberen te begrijpen, en wat je nou eigenlijk moet doen als je denkt dat je elkaar eindelijk begrepen hebt.  Lees meer

Stormvogel & Gelegenheidshaiku

Stormvogel & Gelegenheidshaiku

''Het is een dag waarop je stevig in je schoenen moet staan.''
Lees een fragment uit het afstudeerwerk Stormvogel & Gelegenheidshaiku van Suzanne Reedijk: een tweeledige novelle over de zee, het leven dat soms vastloopt, en een reuzenkind dat in een veld verschijnt, en dat ook weer verdwijnt. Lees meer

Tendresse / Nederzettingen

Tendresse / Nederzettingen

Met zijn 'overrompelende, rijke poëzie' won dichter Erwin Hurenkamp dit jaar Editio's Debutantenschrijfwedstrijd. De jury roemde zijn poëzie, die vertrouwde thema's wonderlijk uitwerkt. Lees meer

Waar ik een slaapkamer heb gehad

Waar ik een slaapkamer heb gehad

Malika Soudani verzamelt de herinneringen die ze nog heeft aan alle plekken waar ze een slaapkamer heeft gehad, vanaf haar geboorte tot aan het moment waarop ze haar afstudeerbundel schrijft. Hier lees je een fragment uit 'Waar ik een slaapkamer heb gehad'. Over een zusje met kanker, twee culturen onder één dak, bruin zijn in een witte familie en een gebroken gezin.  Lees meer

Wat ik mezelf beloof

Wat ik mezelf beloof

Een poging om alles te vergeten, om je af te sluiten voor je herinneringen, is op voorhand gedoemd om te mislukken. Een kort verhaal over de (on)mogelijkheid om schoon schip te maken. Lees meer

Kat, boom

Kat, boom

Een meisje klimt in een boom tijdens verstoppertje en wordt door de andere kinderen vergeten. Lees meer