Asset 14

Julia

Kort verhaal: Julia 1

Het leven van een verliefde puber gaat niet over rozen. Hoe trek je de aandacht van Julia, die op softbal zit en een tatoeage van een honkbalknuppel op haar arm wil laten zetten? Een kort verhaal van Bart Kuipers.

Julia wilde bij mij in het groepje en toch baalde ik, want ze wilde niet bij mij in het groepje vanwege mij, maar vanwege die slijmbal van een Arne, waar ze smoorverliefd op was.

Arne vond haar natuurlijk niet zo interessant. Hij deed alleen maar alsof. Dat wist ik, want Arne en ik waren beste vrienden. Het was best een aardige gast, maar zodra er een meisje in de buurt kwam veranderde hij in iets glibberigs dat weg kronkelde naar de rookplaats op het schoolplein, zonder gedag te zeggen.

Afijn, ik moest dus tegenover die stoplap van een Hanneke zitten, het wormvormig aanhangsel van Julia – waar zij ging, ging het aanhangsel – en ik moest de hele tijd al die vreselijk saaie verhalen aanhoren over haar weekend, waarin ze niks anders leek te doen dan gedichten schrijven en het hok van haar cavia verschonen. En Julia ondertussen maar wanhopige pogingen doen om Arne te versieren, naast me. Het was niet te doen.

Zo knap was ze niet eens, maar ze zat op softbal en ze wilde een tatoeage van een honkbalknuppel op haar arm laten zetten, alleen dat mocht niet van haar moeder. Die hield niet van tatoeages.

Het was zomer en Arne wilde de hele tijd van alles doen na schooltijd. We móesten naar het skatepleintje. We móesten een heel pakje roken in het park. We móesten van de Stichtse brug af duiken.

We moesten en zouden ook onze verjaardagen vieren met een groot feest op het strandje. Ik wist meteen wat voor feest dat ging worden: Arne en Julia zouden binnen no-time verdwenen zijn en dan zou ik opgescheept zitten met het aanhangsel en al die andere doodsaaie types. Eigenlijk wilde ik nee zeggen, maar hij had alles al geregeld.

Voor de zekerheid had ik een grote fles Jack Daniels gekocht. Dat deden ze in films ook altijd als ze het moeilijk hadden. Met de fles op mijn bagagedrager fietste ik naar het strandje. Arne was er al. Hij had een tafel meegenomen en plastic bekertjes en Pisang en Safari en cola en jus en bakken voor de chips. Hij had zelfs slingers meegenomen, alsof er iets te vieren viel.

Julia was er natuurlijk ook al. Ze had een rood jurkje aangedaan, terwijl ze nooit jurkjes droeg. Het was echt te sneu voor woorden. Ik wilde tegen haar schreeuwen dat ze niet zo idioot moest doen, maar in plaats daarvan pakte ik een plastic bekertje en schonk het vol met Jack Daniels.

En ja hoor, het was amper donker of Arne was al in geen velden of wegen meer te bekennen en die rode jurk zag ik ook nergens meer. Ik stond naast de dranktafel en luisterde naar het aanhangsel dat een of ander verhaal vertelde over een fietsvakantie in Frankrijk met haar ouders. Er kwam werkelijk geen einde aan. En ik maar Jack Daniels bijschenken en zij maar door leuteren. Op een gegeven moment kwam er gelukkig iemand vragen of er nog chips was. Nadat ik een nieuwe zak had leeg gekieperd in een van die plastic bakken moest ik pissen. De Jack Daniels had er behoorlijk ingehakt en ik had moeite om recht te lopen naar het toiletgebouwtje.

Bij de mannen was de hele bril ondergezeken, dus besloot ik naar de vrouwenplee te gaan. Het kon me al niks meer schelen allemaal. Het liefst was ik gewoon naar huis gegaan, maar dat zou opvallen. Dan moest ik dat morgen weer uitleggen en alles.

Nadat ik gepist had, deed ik de klep dicht en ging erop zitten. Uit mijn broekzak haalde ik het half verfrommelde pakje peuken dat ik van Arne had afgetroggeld vlak voor hij verdwenen was. Ik stak een sigaret op en inspecteerde de ruimte. Er was natuurlijk geen reet te zien, behalve een irritante bromvlieg die de hele tijd om mijn hoofd zoemde, maar alles was beter dan daarbuiten zijn. Ik rookte de sigaret in no-time op en stak er meteen nog een op. Ik nam een flinke teug van de Jack Daniels. Het begon me steeds beter te smaken.

Pas toen er iemand anders de vrouwenplee binnenkwam, stond ik snel op. Ik gooide mijn peuk in de wc, trok door en opende de deur, alsof ik net klaar was.

Daar stond Julia. Ze had gehuild, dat zag ik meteen, ook al probeerde ze met haar hand haar gezicht te verbergen. Zonder iets te zeggen ging ze de cabine in en deed de deur op slot.

Terwijl ik haar hoorde plassen, deed ik of ik mijn handen waste. Eigenlijk moest ik iets zeggen, maar ik had geen idee wat. Het was nogal duidelijk wat er gebeurd was: Arne had haar gezoend en daarna gezegd dat hij niks met haar wilde. Zo ging het altijd. Meestal kon het me geen zak schelen, maar dit was niet meestal.

Nu informeren naar haar tatoeage was overduidelijk een faux pas, maar ik had ook geen zin om te gaan vragen naar Arne en dan het hele verhaal te krijgen, met tranen, tuiten, alles.

Voor ik iets kon zeggen vroeg ze of ze wat van mijn Jack Daniels mocht. Dus gaf ik haar de fles aan, onder de deur door, en ik deed er een beetje leuk bij, zo van: ‘niet in de fles zeiken, ik weet hoeveel er nog in zit,’ of zo. Ze kon er wel om lachen.

Toen ze klaar was, liepen we samen terug naar het feest, dat inmiddels was ontaard in een orgie. Overal lagen mensen op elkaar. Overal draaiden tongen rond als molenwieken. Zelfs het aanhangsel had gescoord bij een of andere gast met stekeltjeshaar die ik nog nooit eerder had gezien.

Opeens zei Julia: ‘ik heb hier helemaal geen zin in. Laten we ergens anders heen gaan.’

Er was natuurlijk niks anders op dat hele strand behalve snackbar De Pinda en dus gingen we daar maar heen. Ik moest ook echt iets eten, want de Jack Daniels ging tekeer in mijn maag als een dolle hond. Julia nam juist steeds grotere slokken. Ze gaf de fles steeds terug aan mij en ik kon niet opeens zeggen dat ik geen zin meer had.

Ze bestelde een cola en een patatje oorlog. Ze zei dat ze daar wel aan toe was, aan oorlog. Ik moest lachen en bestelde twee broodjes frikandel met veel mayo. Ik at altijd broodjes frikandel met veel mayo.

Toen we eenmaal zaten, kon ik er niet langer omheen en vroeg wat er was gebeurd. Ze deed het hele verhaal. Dat Arne haar had gezoend en alles, en dat hij daarna haar tieten wilde zien en dat ze dus maar haar jurk uit had gedaan en haar bh. Arne had even aan haar tieten gezeten en was toen bovenop haar gaan liggen. Dat wilde ze niet, en toen had hij gezegd dat ze het dan verder maar uit moest zoeken. Ik wist niet wat ik moest zeggen, en dus zei ik maar dat hij dat vaker deed.

Ze wilde niet meer bij hem in het groepje, zei ze. Ze wilde niet eens meer met hem op dezelfde planeet zijn. Ik maakte een grap dat we hem naar Pluto moesten verbannen en daar moest ze zo hard om lachen dat er een beetje cola door haar neus naar buiten kwam, waardoor ze nog harder moest lachen. Ze zei dat ze wel bij mij in het groepje wilde en dat het aanhangsel dat ook graag wilde, want die vond mij sowieso veel leuker dan Arne.

De snackbar ging sluiten en we besloten maar terug te gaan naar het feest. Ik moest haar beloven dat ik bij haar zou blijven als we Arne tegen zouden komen. Ik mocht haar niet alleen laten. Ik beloofde het meteen. Onderweg pakte ze zelfs even mijn hand, die ze weer losliet toen ze een steen vond die heel erg leek op Arnold Schwarzenegger.

Ze zei dat ze nu zeker wist dat ze die tatoeage ging nemen, wat haar moeder er ook van vond. Ik zei dat het een goed idee was. Ik vond alles een goed idee, want ondanks de patat was ik ontzettend dronken. Ik kon amper meer lopen, maar dat kon ik natuurlijk niet laten merken, dus toen ze vroeg of alles goed was, zei ik dat alles prima de luxe was. Maar het was niet prima de luxe.

Terug op het strand stond Arne meteen naast ons. Het was super-awkward. Arne die de hele tijd probeerde om het goed te maken en Julia die zich half achter mij verborg. En dat terwijl ik alleen maar aan kotsen moest denken. Op een gegeven moment hield ik het echt niet meer en rende ik naar het water. Er kwamen hele frieten retour en iets groens, wat waarschijnlijk de broccoli was die ik thuis had moeten eten voor ik wegging.

Ik besloot mijn mond te gaan spoelen, maar er was alleen nog witte wijn en daar had ik echt geen zin in.

Toen ik terugkwam, was Julia verdwenen. Arne zei dat ze naar huis was gegaan, omdat ze zich niet lekker voelde. Hij vroeg of ik ook witte wijn wilde. Hij had de laatste fles gekaapt en goot de wijn in twee plastic bekertjes. Hij maakte een goeie grap over het aanhangsel. Ik had me voorgenomen om nooit meer een woord tegen hem te zeggen, maar ik moest toch keihard lachen. Hij vroeg of we de volgende dag zouden gaan skaten en eigenlijk had ik daar best wel zin in.

We zaten nog een paar maanden in hetzelfde groepje, Julia en ik, maar op een gegeven moment moest ik haar vertellen dat ik verliefd op haar was, en toen moest zij mij dus vertellen dat ze dat niet was, maar dat ze me wel heel aardig vond en alles. Dat wist ik natuurlijk al lang, maar het was toch behoorlijk klote. Ik heb toen nog een keer een fles Jack Daniels gekocht samen met Arne, maar na een half glas hoefden we allebei niet meer. Het was gewoon niet te zuipen.

Mail

Bart Kuipers is een aspirant wereldverbeteraar, parttime pessimist en overtuigd romanticus die schrijft en woont in Berlijn. Voor meer zie www.bkuipers.nl.

Tsjisse Talsma gaat het liefst met zijn schetsboek de wereld rond.

Hard//hoofd is gratis en
heeft geen advertenties

Steun Hard//hoofd

Ontvang persoonlijke brieven
van redacteuren

Inschrijven

Steun de makers van de toekomst

Hard//hoofd is een vrije ruimte voor nieuwe makers. Een niet-commercieel platform waar talent online en offline de ruimte krijgt om te experimenteren en zich te ontwikkelen. We zijn bewust gratis toegankelijk en advertentievrij. Wij geloven dat nieuwe makers vooral een scherpe en eigenzinnige stem kunnen ontwikkelen als zij niet worden verleid tot clickbait en sensatie: die vrijheid vormt de basis voor originele verbeelding en nieuwe verhalen.

Steun ons

  • Foto van Marte Hoogenboom
    Marte HoogenboomHoofdredacteur
  • Foto van Mark de Boorder
    Mark de BoorderUitgever
  • Foto van Kiki Bolwijn
    Kiki BolwijnChef Literair
  • Foto van Sander Veldhuizen
    Sander VeldhuizenUitgeefassistent
Lees meer
het laatste
Stormvogel & Gelegenheidshaiku

Stormvogel & Gelegenheidshaiku

''Het is een dag waarop je stevig in je schoenen moet staan.''
Lees een fragment uit het afstudeerwerk Stormvogel & Gelegenheidshaiku van Suzanne Reedijk: een tweeledige novelle over de zee, het leven dat soms vastloopt, en een reuzenkind dat in een veld verschijnt, en dat ook weer verdwijnt. Lees meer

Tendresse / Nederzettingen

Tendresse / Nederzettingen

Met zijn 'overrompelende, rijke poëzie' won dichter Erwin Hurenkamp dit jaar Editio's Debutantenschrijfwedstrijd. De jury roemde zijn poëzie, die vertrouwde thema's wonderlijk uitwerkt. Lees meer

Waar ik een slaapkamer heb gehad

Waar ik een slaapkamer heb gehad

Malika Soudani verzamelt de herinneringen die ze nog heeft aan alle plekken waar ze een slaapkamer heeft gehad, vanaf haar geboorte tot aan het moment waarop ze haar afstudeerbundel schrijft. Hier lees je een fragment uit 'Waar ik een slaapkamer heb gehad'. Over een zusje met kanker, twee culturen onder één dak, bruin zijn in een witte familie en een gebroken gezin.  Lees meer

Wat ik mezelf beloof

Wat ik mezelf beloof

Een poging om alles te vergeten, om je af te sluiten voor je herinneringen, is op voorhand gedoemd om te mislukken. Een kort verhaal over de (on)mogelijkheid om schoon schip te maken. Lees meer

Kat, boom

Kat, boom

Een meisje klimt in een boom tijdens verstoppertje en wordt door de andere kinderen vergeten. Lees meer

Soon After Midnight 1

Soon After Midnight

Wat zegt de taal die we al gelezen of gehoord hebben ons nog? David Meijers onderzoekt de verhalen achter citaten. Zijn tekst is te vinden in de publicatie van de schrijfworkshop van Stichting Perdu in Amsterdam. Lees meer

Vertrouwen op iets wat niet bestaat

Vertrouwen op iets wat niet bestaat

Else Boer is dol op praktisch advies over schrijven. Een scène schrijven, een verhaallijn uitwerken, overal is wel een stappenplan voor te vinden. Het belangrijkste is: volhouden en nooit maar dan ook nooit stoppen. Simpel toch? Makkelijker gezegd dan gedaan, zegt Else, die vertelt over hoe je soms wel en niet kan vertrouwen op je verhaal. Lees meer

Ruimtes

Een vertrouwd lichaam om in samen te zijn

Een jaar geleden moest Charlotte de Beus opnieuw leren praten, lezen en schrijven. In deze drie gedichten onderzoekt ze met poëtische scherpte haar herstel en het lichaam als “een onbetrouwbare woning voor dakloze gedachtes.” Lees meer

Geef geen namen aan koeien die je van plan bent te slachten

Geef geen namen aan koeien die je van plan bent te slachten

Een voorpublicatie uit de afstudeerbundel van Elianne van Elderen 'Geef geen namen aan koeien die je van plan bent te slachten'. Over opgroeien als buitenstaander in een dorp, een vluchtmisdrijf op een veulen, over drie vrienden en iemand die probeert om onvoorzichtig te worden. Lees meer

Slaapkamerraam, wereld

Slaapkamerraam, wereld

Buiten is het nacht. Maar wat gebeurt er als je je ogen sluit? Dan kan het buiten net zo goed een zomerse dag in New York zijn. Of een sneeuwlandschap uit je jeugd. De mogelijkheden zijn eindeloos. Lees meer

Hadden we dat altijd maar geweten

Hadden we dat altijd maar geweten

Emma Laura Schouten zit niet op de stoel van de schrijver, maar aan de andere kant van de tafel. Als manuscript-begeleider krijgt ze vaak de vraag of een tekst potentie heeft om Het Boek te worden. Maar heb je eigenlijk wel iets aan die vraag, en wat is het antwoord? Lees meer

Winterslaap

Winterslaap

Madeleine grapte al jaren over het houden van een winterslaap. Tot een onderzoeker dit ook echt mogelijk maakt. Wat als mensen een winterslaap zouden houden zoals dassen of beren dat doen? Een kort verhaal door Else Boer. Lees meer

Praat met mij, niet met de tekst

Praat met mij, niet met de tekst

Wout Waanders is niet alleen dichter en deel van een sexy boyband, maar ook schrijfcoach. Advies geven is natuurlijk leuk en aardig, maar wat gebeurt er als je zelf vastloopt tijdens het schrijven? Kan je jezelf terug de inspiratie in coachen? Alvast een tip: pak geen rode pen.  Lees meer

Een dag uit het leven

Een dag in het hoofd van een lichaam dat niet uit bed raakt

Er zijn zoveel dingen die je zou kunnen zijn. Bioboer, au-pair à Paris, muze, schrijver, schilder, heks... En tegelijk heb je maar één leven om al je ambities in waar te maken. Lies Jo Vandenhende deconstrueert deze tragiek liefdevol door ons een dag mee te nemen in het hoofd van een lichaam dat niet uit bed raakt. Met een illustratie van Tonke Koppelaar. Lees meer

Een ritje maken

Een ritje maken

In dit verhaal van Sonja Buljevac maken Renée en haar oma een wandeling bij de boulevard van Vlissingen. Terwijl haar oma volop geniet, wordt Renée geconfronteerd met de gebeurtenissen van de vorige nacht. Lees meer

De dochter van Baba Yaga met illustratie van Micky Dirkzwager

De dochter van Baba Yaga

Saar, een slapeloze studente, leeft op dubbeldrop en kan haar ex niet vergeten. Op een nacht belt ze haar moeder. ‘Vanaf mijn drieëntwintigste werd het allemaal beter, Saar.’ Is er hoop? Een rauw sprookje van Lena Plantinga over het herstellen van je vrouwelijke intuïtie, of pogingen doen tot. Lees meer

Alsof het stil was 1

Alsof het stil was

In dit korte verhaal van Janna Claudius slapen een van elkaar vervreemde moeder en dochter een nachtje op dezelfde kamer. Lees meer

De tanden van opa

De tanden van opa

Bart en zijn vader brengen het kunstgebit van Barts opa terug naar een Duitse soldaat. Een verhaal van Pieter Drift over het onkenbare verleden en de anoniem gestorven vijand die we nooit helemaal zullen kennen. Lees meer

Ik Zeg Emily

Het verlangen naar Emily is simpel

De debuutbundel van Yentl van Stokkum bevindt zich tussen poëzie en spookverhaal in, waarin een jonge dichter het graf bezoekt van een door haar geliefde schrijver en bezeten terugkeert. Lees meer

Automatische concepten 51

[Hier komt nog iets]

Roos Vlogman is sinds het schrijven van haar eigen roman geobsedeerd door het verschil tussen verzinnen en vertellen. Gaat het vertellen haar zelf altijd makkelijk af? Lees haar tips om inspiratie te krijgen van naaktkatten, op tijd te stoppen met schrijven en om soms net te doen alsof je geen ambities hebt. Lees meer