Asset 14

Julia

Kort verhaal: Julia 1

Het leven van een verliefde puber gaat niet over rozen. Hoe trek je de aandacht van Julia, die op softbal zit en een tatoeage van een honkbalknuppel op haar arm wil laten zetten? Een kort verhaal van Bart Kuipers.

Julia wilde bij mij in het groepje en toch baalde ik, want ze wilde niet bij mij in het groepje vanwege mij, maar vanwege die slijmbal van een Arne, waar ze smoorverliefd op was.

Arne vond haar natuurlijk niet zo interessant. Hij deed alleen maar alsof. Dat wist ik, want Arne en ik waren beste vrienden. Het was best een aardige gast, maar zodra er een meisje in de buurt kwam veranderde hij in iets glibberigs dat weg kronkelde naar de rookplaats op het schoolplein, zonder gedag te zeggen.

Afijn, ik moest dus tegenover die stoplap van een Hanneke zitten, het wormvormig aanhangsel van Julia – waar zij ging, ging het aanhangsel – en ik moest de hele tijd al die vreselijk saaie verhalen aanhoren over haar weekend, waarin ze niks anders leek te doen dan gedichten schrijven en het hok van haar cavia verschonen. En Julia ondertussen maar wanhopige pogingen doen om Arne te versieren, naast me. Het was niet te doen.

Zo knap was ze niet eens, maar ze zat op softbal en ze wilde een tatoeage van een honkbalknuppel op haar arm laten zetten, alleen dat mocht niet van haar moeder. Die hield niet van tatoeages.

Het was zomer en Arne wilde de hele tijd van alles doen na schooltijd. We móesten naar het skatepleintje. We móesten een heel pakje roken in het park. We móesten van de Stichtse brug af duiken.

We moesten en zouden ook onze verjaardagen vieren met een groot feest op het strandje. Ik wist meteen wat voor feest dat ging worden: Arne en Julia zouden binnen no-time verdwenen zijn en dan zou ik opgescheept zitten met het aanhangsel en al die andere doodsaaie types. Eigenlijk wilde ik nee zeggen, maar hij had alles al geregeld.

Voor de zekerheid had ik een grote fles Jack Daniels gekocht. Dat deden ze in films ook altijd als ze het moeilijk hadden. Met de fles op mijn bagagedrager fietste ik naar het strandje. Arne was er al. Hij had een tafel meegenomen en plastic bekertjes en Pisang en Safari en cola en jus en bakken voor de chips. Hij had zelfs slingers meegenomen, alsof er iets te vieren viel.

Julia was er natuurlijk ook al. Ze had een rood jurkje aangedaan, terwijl ze nooit jurkjes droeg. Het was echt te sneu voor woorden. Ik wilde tegen haar schreeuwen dat ze niet zo idioot moest doen, maar in plaats daarvan pakte ik een plastic bekertje en schonk het vol met Jack Daniels.

En ja hoor, het was amper donker of Arne was al in geen velden of wegen meer te bekennen en die rode jurk zag ik ook nergens meer. Ik stond naast de dranktafel en luisterde naar het aanhangsel dat een of ander verhaal vertelde over een fietsvakantie in Frankrijk met haar ouders. Er kwam werkelijk geen einde aan. En ik maar Jack Daniels bijschenken en zij maar door leuteren. Op een gegeven moment kwam er gelukkig iemand vragen of er nog chips was. Nadat ik een nieuwe zak had leeg gekieperd in een van die plastic bakken moest ik pissen. De Jack Daniels had er behoorlijk ingehakt en ik had moeite om recht te lopen naar het toiletgebouwtje.

Bij de mannen was de hele bril ondergezeken, dus besloot ik naar de vrouwenplee te gaan. Het kon me al niks meer schelen allemaal. Het liefst was ik gewoon naar huis gegaan, maar dat zou opvallen. Dan moest ik dat morgen weer uitleggen en alles.

Nadat ik gepist had, deed ik de klep dicht en ging erop zitten. Uit mijn broekzak haalde ik het half verfrommelde pakje peuken dat ik van Arne had afgetroggeld vlak voor hij verdwenen was. Ik stak een sigaret op en inspecteerde de ruimte. Er was natuurlijk geen reet te zien, behalve een irritante bromvlieg die de hele tijd om mijn hoofd zoemde, maar alles was beter dan daarbuiten zijn. Ik rookte de sigaret in no-time op en stak er meteen nog een op. Ik nam een flinke teug van de Jack Daniels. Het begon me steeds beter te smaken.

Pas toen er iemand anders de vrouwenplee binnenkwam, stond ik snel op. Ik gooide mijn peuk in de wc, trok door en opende de deur, alsof ik net klaar was.

Daar stond Julia. Ze had gehuild, dat zag ik meteen, ook al probeerde ze met haar hand haar gezicht te verbergen. Zonder iets te zeggen ging ze de cabine in en deed de deur op slot.

Terwijl ik haar hoorde plassen, deed ik of ik mijn handen waste. Eigenlijk moest ik iets zeggen, maar ik had geen idee wat. Het was nogal duidelijk wat er gebeurd was: Arne had haar gezoend en daarna gezegd dat hij niks met haar wilde. Zo ging het altijd. Meestal kon het me geen zak schelen, maar dit was niet meestal.

Nu informeren naar haar tatoeage was overduidelijk een faux pas, maar ik had ook geen zin om te gaan vragen naar Arne en dan het hele verhaal te krijgen, met tranen, tuiten, alles.

Voor ik iets kon zeggen vroeg ze of ze wat van mijn Jack Daniels mocht. Dus gaf ik haar de fles aan, onder de deur door, en ik deed er een beetje leuk bij, zo van: ‘niet in de fles zeiken, ik weet hoeveel er nog in zit,’ of zo. Ze kon er wel om lachen.

Toen ze klaar was, liepen we samen terug naar het feest, dat inmiddels was ontaard in een orgie. Overal lagen mensen op elkaar. Overal draaiden tongen rond als molenwieken. Zelfs het aanhangsel had gescoord bij een of andere gast met stekeltjeshaar die ik nog nooit eerder had gezien.

Opeens zei Julia: ‘ik heb hier helemaal geen zin in. Laten we ergens anders heen gaan.’

Er was natuurlijk niks anders op dat hele strand behalve snackbar De Pinda en dus gingen we daar maar heen. Ik moest ook echt iets eten, want de Jack Daniels ging tekeer in mijn maag als een dolle hond. Julia nam juist steeds grotere slokken. Ze gaf de fles steeds terug aan mij en ik kon niet opeens zeggen dat ik geen zin meer had.

Ze bestelde een cola en een patatje oorlog. Ze zei dat ze daar wel aan toe was, aan oorlog. Ik moest lachen en bestelde twee broodjes frikandel met veel mayo. Ik at altijd broodjes frikandel met veel mayo.

Toen we eenmaal zaten, kon ik er niet langer omheen en vroeg wat er was gebeurd. Ze deed het hele verhaal. Dat Arne haar had gezoend en alles, en dat hij daarna haar tieten wilde zien en dat ze dus maar haar jurk uit had gedaan en haar bh. Arne had even aan haar tieten gezeten en was toen bovenop haar gaan liggen. Dat wilde ze niet, en toen had hij gezegd dat ze het dan verder maar uit moest zoeken. Ik wist niet wat ik moest zeggen, en dus zei ik maar dat hij dat vaker deed.

Ze wilde niet meer bij hem in het groepje, zei ze. Ze wilde niet eens meer met hem op dezelfde planeet zijn. Ik maakte een grap dat we hem naar Pluto moesten verbannen en daar moest ze zo hard om lachen dat er een beetje cola door haar neus naar buiten kwam, waardoor ze nog harder moest lachen. Ze zei dat ze wel bij mij in het groepje wilde en dat het aanhangsel dat ook graag wilde, want die vond mij sowieso veel leuker dan Arne.

De snackbar ging sluiten en we besloten maar terug te gaan naar het feest. Ik moest haar beloven dat ik bij haar zou blijven als we Arne tegen zouden komen. Ik mocht haar niet alleen laten. Ik beloofde het meteen. Onderweg pakte ze zelfs even mijn hand, die ze weer losliet toen ze een steen vond die heel erg leek op Arnold Schwarzenegger.

Ze zei dat ze nu zeker wist dat ze die tatoeage ging nemen, wat haar moeder er ook van vond. Ik zei dat het een goed idee was. Ik vond alles een goed idee, want ondanks de patat was ik ontzettend dronken. Ik kon amper meer lopen, maar dat kon ik natuurlijk niet laten merken, dus toen ze vroeg of alles goed was, zei ik dat alles prima de luxe was. Maar het was niet prima de luxe.

Terug op het strand stond Arne meteen naast ons. Het was super-awkward. Arne die de hele tijd probeerde om het goed te maken en Julia die zich half achter mij verborg. En dat terwijl ik alleen maar aan kotsen moest denken. Op een gegeven moment hield ik het echt niet meer en rende ik naar het water. Er kwamen hele frieten retour en iets groens, wat waarschijnlijk de broccoli was die ik thuis had moeten eten voor ik wegging.

Ik besloot mijn mond te gaan spoelen, maar er was alleen nog witte wijn en daar had ik echt geen zin in.

Toen ik terugkwam, was Julia verdwenen. Arne zei dat ze naar huis was gegaan, omdat ze zich niet lekker voelde. Hij vroeg of ik ook witte wijn wilde. Hij had de laatste fles gekaapt en goot de wijn in twee plastic bekertjes. Hij maakte een goeie grap over het aanhangsel. Ik had me voorgenomen om nooit meer een woord tegen hem te zeggen, maar ik moest toch keihard lachen. Hij vroeg of we de volgende dag zouden gaan skaten en eigenlijk had ik daar best wel zin in.

We zaten nog een paar maanden in hetzelfde groepje, Julia en ik, maar op een gegeven moment moest ik haar vertellen dat ik verliefd op haar was, en toen moest zij mij dus vertellen dat ze dat niet was, maar dat ze me wel heel aardig vond en alles. Dat wist ik natuurlijk al lang, maar het was toch behoorlijk klote. Ik heb toen nog een keer een fles Jack Daniels gekocht samen met Arne, maar na een half glas hoefden we allebei niet meer. Het was gewoon niet te zuipen.

Mail

Bart Kuipers is een aspirant wereldverbeteraar, parttime pessimist en overtuigd romanticus die schrijft en woont in Berlijn. Voor meer zie www.bkuipers.nl.

Tsjisse Talsma gaat het liefst met zijn schetsboek de wereld rond.

Hard//hoofd is gratis en
heeft geen advertenties

Steun Hard//hoofd

Ontvang persoonlijke brieven
van redacteuren

Inschrijven

Steun de makers van de toekomst

Hard//hoofd is een vrije ruimte voor nieuwe makers. Een niet-commercieel platform waar talent online en offline de ruimte krijgt om te experimenteren en zich te ontwikkelen. We zijn bewust gratis toegankelijk en advertentievrij. Wij geloven dat nieuwe makers vooral een scherpe en eigenzinnige stem kunnen ontwikkelen als zij niet worden verleid tot clickbait en sensatie: die vrijheid vormt de basis voor originele verbeelding en nieuwe verhalen.

Steun ons

  • Foto van Marte Hoogenboom
    Marte HoogenboomHoofdredacteur
  • Foto van Mark de Boorder
    Mark de BoorderUitgever
  • Foto van Kiki Bolwijn
    Kiki BolwijnAdjunct-hoofdredacteur, chef Literair
  • Foto van Sander Veldhuizen
    Sander VeldhuizenUitgeefassistent
Lees meer
het laatste
Pictionary voor beginners

Pictionary voor beginners

"Ik wil je zeggen dat dit het moment is
het moment om mijn mond als een schelp aan je oren te leggen
en de hele wereld die nu zee is daar te horen ruisen." Lees meer

Tabak en rooksignalen

Tabak en rooksignalen

De verteller van dit verhaal leeft al meer dan twee jaar teruggetrokken in een blokhut in het bos, tot op een dag zijn voorraad tabak op is. Er zit niks anders op dan terug te keren naar de bewoonde wereld. Lees meer

Zilt

Zilt

''wij zeggen dat het niet erg is van de barsten
die we met onze vingertoppen volgen
als autowegen naar het zuiden''
Ellis Meeusen is één van de 160 klimaatdichters die samen de bundel Zwemlessen voor later maakten. Zij hebben één gedeelde zorg: de toestand van de aarde. Geïllustreerd door Lisette van der Maten. Lees meer

Is dit nu wat ze bedoelen met tot stof wederkeren

Is dit nu wat ze bedoelen met tot stof wederkeren

''In de winter vermijd ik de hoofdstad. Er slapen meer mensen op straat dan ik aan het kind in mij kan uitleggen.'' Lies Jo Vandenhende is één van de 160 klimaatdichters die samen de bundel Zwemlessen voor later maakten. Zij hebben één gedeelde zorg: de toestand van de aarde. Geïllustreerd door Jamie Nee. Lees meer

Het Waait 5

Het Waait

'Een groot gedeelte van ouder zijn is voor mij niet begrijpen waarom iedereen hetzelfde klinkt.' Daniëlle Zawadi onderzoekt in deze poëtische monoloog de eenzaamheid van in het midden staan, het begrip Sonder en hoe je moet praten met een zielenknijper. Lees meer

Kind zonder uitknop

Kind zonder uitknop

Frederike Luijten schreef een experimentele reeks gedichten over ADHD, waarin mensen in bomen veranderen en lucky paper stars vouwen als oplossing voor hun angsten. Lees meer

Hemellichamen

Hemellichamen

In drie gedichten beschrijft theatermaker en schrijver Anne Chris van Doesburg de ruimte tussen twee lichamen. Hoe houd je elkaar vast als je niet weet hoe je je tot elkaar moet verhouden? Over het hebben van mythische waarde, plaatjes in een weckpot en elkaar uren vasthouden. Lees meer

Heimwee is de wreedste pijn

Heimwee is de wreedste pijn

Is heimwee vertaalbaar? Marthe van Bronkhorst reflecteert op de emotie in haar vertalingen van drie romantische dichters die zeer onder hun heimwee leden. Lees meer

Ter Reparatie

Ter Reparatie

Soms past toch niet alles op de manier waarop je het je had voorgesteld. Vrienden doen alles voor elkaar, toch? Een kort verhaal over elkaar net missen, drie vrienden en een paarse trui. Lees meer

Nog even, langzaam

Nog even, langzaam

Soms heb je heimwee naar dingen die er nog zijn. Nora van Arkel schreef een gedicht over heimwee naar een relatie die nog niet voorbij is: 'hier, fluister ik maar alles / wat ik voel is morgen'. Lees meer

Wanneer zwaartekracht zich omdraait

Wanneer zwaartekracht zich omdraait

Imme lijdt aan gemis. Ze heeft houvast nodig. Maar hoe ziet dat eruit? Een evocatief verhaal over troost en verlangen van kunstenaar Sanne van Balen. Lees meer

Morgen ruikt naar tijgers

Morgen ruikt naar tijgers

Een tijgerbrood, een zoektocht en een verzameling geurzakjes. Zullen Jefta en Ellis vinden waar ze naar op zoek zijn? Een voorpublicatie uit het afstudeerwerk van Francis Nagy. Lees meer

Woordenwerkplaats

Woordenwerkplaats

Na het verlies van haar partner laat Margriet zich nieuwe woorden aanmeten om haar gevoelens van rouw te begrijpen. Lees meer

Zomer als filler episode

Zomer als filler episode

Dit seizoen warmt Hard//hoofd zich aan de zomer in een samenwerking met de Seizoenszine: een reeks zines waarin wordt samengewerkt door schrijvers, illustratoren en fotografen om het seizoen te omvatten. Deze week is de beurt aan Jesse Gunsing. Lees meer

Een huis vol water

Een huis vol water

'Hoe leg je aan iemand die de wereld al kent uit dat hij zo kwaad niet is?' Een kort verhaal over verdriet en troost. Lees meer

Meissie

Meissie

Dit seizoen warmt Hard//hoofd zich aan de zomer in een samenwerking met de Seizoenszine: een reeks zines waarin wordt samengewerkt door schrijvers, illustratoren en fotografen om het seizoen te omvatten. Deze week is de beurt aan Mel Kikkert. Lees meer

Scheerlijn - Haring

Scheerlijn - Haring

Dit seizoen warmt Hard//hoofd zich aan de zomer in een samenwerking met de Seizoenszine: een reeks zines waarin wordt samengewerkt door schrijvers, illustratoren en fotografen om het seizoen te omvatten. Deze week is de beurt aan Liene Schipper. Lees meer

Een Betonskelet leggen (fragment)

Vertigo

Dit seizoen warmt Hard//hoofd zich aan de zomer in een samenwerking met de Seizoenszine: een reeks zines waarin wordt samengewerkt door schrijvers, illustratoren en fotografen om het seizoen te omvatten. Deze week is de beurt aan Ceren Uzuner. Lees meer

8 + 5 + 36 + 9

8 + 5 + 36 + 9

Het leven van de hoofdpersoon van dit korte verhaal speelt zich af in een kleine bubbel van drie personen: haar beste vriendin, het vriendje van haar beste vriendin en zijzelf. Een bubbel die vroeg of laat onvermijdelijk uiteen zal spatten. Lees meer

Re: Hier (CONCEPT)

Hier

In de interviewserie ‘Tijdsvensters’ laten De Bedachtzamen steeds een creatieve denker reflecteren op het begrip ‘tijd’. Op Hard//hoofd reageren collega’s in stijl. Vandaag: Anne Chris van Doesburg reageert op de reflecties van dichter Ingmar Heytze. Lees meer

Steun de makers van de toekomst. Sluit je aan bij Hard//hoofd.

Jouw steun maakt mogelijk dat wij onze makers een vrije ruimte kunnen blijven bieden en hen optimaal kunnen ondersteunen. Sluit je nu aan en ontvang kunst van talentvolle kunstenaars.

Sluit je aan