Seksongelijkheid aan de kaak stellen met 'your favorite sensitive movie dude'. Fuck yeah!" /> Seksongelijkheid aan de kaak stellen met 'your favorite sensitive movie dude'. Fuck yeah!" />
Asset 14

Hey girl, feminisme is niet dood

Terwijl Rick Santorum en zijn conservatieve navolgelingen hard werken aan een meer vrouwonvriendelijke Verenigde Staten, krijgt de misogyne SGP in Nederland een steeds dikkere vinger in de pap. Inmiddels redt buikspreekpop Ryan Gosling Amerika, met een beetje hulp van Anne Elshof doen Daan Schuurmans en consorten nu hetzelfde hier. Over een betere wereld en het starten van een intermeme.

Het begon met Ryan Gosling. Eind 2010 werd Hollywoods nieuwste Golden Boy in een interview gevraagd voor te lezen uit een selectie van de Fuck Yeah Ryan Gosling Tumblr: foto’s van Gosling met bijschriften die steevast beginnen met “Hey girl”, gevolgd door over de top zoetsappigheid als “sometimes I get so sad when we can't watch Golden Girls together”. Een internetmeme was geboren. Danielle Henderson, een studente Gender Studies uit Wisconsin, bedacht vervolgens dat de hey girl meme uitermate geschikt was om feministische theorie behapbaar te maken en bij monde van “your favorite sensitive movie dude” sekseongelijkheid te becommentariëren. Zo bijvoorbeeld:

Feminist Ryan Gosling (FRG) werd een meme op zichzelf. Van CBS News tot Vogue Itala, de feministische reïncarnatie van Fuck Yeah Ryan Gosling dook het afgelopen half jaar overal op. Henderson wist er zelfs een boekdeal uit te slepen. FRG heeft zelf inmiddels ook weer een horde afstammelingen voortgebracht. Fuck No Rick Santorum bijvoorbeeld, die de perfecte tegenhanger van FRG vormt door de regressieve politiek van de Republikeinse presidentskandidaat in het hey girl format te gieten (“Hey girl, when it comes to you I’m a lover and a fighter: I love telling you what to do with your body, and I’ll always fight for the government’s right to make sure you do what I say”).

Do It Yourself

Het lijkt misschien niets meer dan vermakelijk tijdverdrijf, maar behalve de 15 minutes of internet fame bieden deze Tumblrs de makers ook iets wezenlijkers. Het biedt een nieuw platform voor kritiek op de hausse aan vrouwonvriendelijke ontwikkelingen – voorstellen om in geval van een miskraam een politieonderzoek te starten, legalisering van huiselijk geweld en ga zo maar door – die de Verenigde Staten de laatste tijd teisteren. Kritiek op sekseongelijkheid begon ooit met protestmarsen. Van dat middel maakte zowel de Eerste als de Tweede Feministische Golf gretig gebruik, al nam het in de jaren zeventig wat ludiekere vormen aan dan rond 1900. Na de aksiejaren leek de vrouwenbeweging ten dode opgeschreven, totdat er in de jaren negentig ineens een Derde Golf oplaaide. Dit keer werd er niet meer zozeer geprotesteerd via georganiseerde acties en geïnstitutionaliseerde actiegroepen, maar met indiebands, zines en andere onafhankelijke vormen van culturele expressie. Die DIY-benadering heeft in het digitale tijdperk een enorme vlucht genomen. In de 21ste eeuw zijn het blogs en virals met een (potentieel) miljoenenpubliek die de toon zetten en in deze door internet gedomineerde wereld kunnen memes een effectief wapen vormen in de strijd tegen seksisme.

Nu er elke week een nieuwe aanval wordt gedaan op de Amerikaanse vrouwmens is er behoefte aan een vorm van feministisch protest die snel genoeg is om elke ontwikkeling direct van commentaar te kunnen voorzien en leuk genoeg om door meer mensen dan de usual suspects gehoord te worden. Dit is waarin humoristische, digitale vormen van protest een waardevolle aanvulling kunnen zijn op het meer traditionele activisme. Demonstraties moeten en zullen altijd blijven bestaan, maar ze beperken zich meestal tot een harde kern die preekt voor de eigen parochie. Humor, zo benadrukt ook de onlangs door hard//hoofd geïnterviewde Caitlin Moran in haar feministische handboek How To Be a Woman, kan een veel effectiever middel zijn, zeker als het over bereik gaat. Een initiatief als FRG laat een feministisch geluid horen dat zelfs mannenblad GQ, aandeelhouder in de propaganda van betreurenswaardige vrouwbeelden, weet te halen. Het pretendeert, in tegenstelling tot een internetcampagne als Kony 2012, niet de wereld te kunnen redden, maar bereikt wel mensen voor wie feminisme iets is uit vervlogen tijden en confronteert ze met het feit dat – nu zelfs zaken als anticonceptie weer ter discussie worden gesteld – de emancipatie van vrouwen allerminst voltooid is. Bovendien haalt de onderkenning van Goslings aantrekkingskracht en de humoristische inzet daarvan de wind uit de zeilen van criticasters die erop gebrand zijn elke vorm van protest tegen sekseongelijkheid weg te zetten als hysterisch geschreeuw van een stel verbitterde mannenhaters. Die imagoboost is misschien wel de grootste verdienste van FRG en aanverwanten. Het idee dat feminisme en humor samengaan als het TROS Muziekfeest en goede smaak kan nu hopelijk voorgoed naar de eeuwige jachtvelden worden verbannen.

Hollandsch glorie

Ondertussen vraag je je misschien af wat wij in het tolerante Nederland met deze informatie moeten. Hier zijn inderdaad nog geen wetsvoorstellen aangenomen die een bevruchte eicel meer rechten geven dan de vrouw eromheen. Maar er wordt wel degelijk, langzaam maar zeker, getornd aan wat voorheen heilige emancipatiehuisjes leken. In tijden van crisis wordt graag teruggegrepen op die goeie ouwe tijd en daar hoort ook een terugkeer van de vrouw naar het aanrecht bij. Nu we geen grip lijken te kunnen krijgen op het losgeslagen monster dat de economie heet en sociale en politieke onrust wereldwijd vrij om zich heen lijken te slaan, kijken we naar wat we wel kunnen beheersen. De vrijheden die vrouwen de laatste decennia hebben verworven, zouden wel eens een bedreiging kunnen vormen voor die veilige thuishaven waar velen in onstuimige tijden als deze zo naar verlangen: het traditionele gezin. De PVV en het CDA kwamen vorig jaar met plannen om abortus minder toegankelijk te maken en de SGP krijgt het minderheidskabinet nu in een steeds stevigere houdgreep, waardoor aanrechtsubsidies in stand worden gehouden en informatie over abortus van gemeentelijke websites mag verdwijnen. Hoog tijd dus dat Nederland haar eigen hey girl meme krijgt. In het kader van het goede voorbeeld geven neem ik zelf alvast de aftrap met een aantal potentiële Goslings van Hollandse bodem.

Mail

Anne Elshof

Verzamel kunst en steun ons
of word magazine abonnee

Sluit je aan

Wil je meer Hard//hoofd?
Meld je aan voor een nieuwsbrief!

Schrijf je in
test
het laatste
Verwijzing naar de tijd dat heksen smolten in water uit meisjeshanden

Verwijzing naar de tijd dat heksen smolten in water uit meisjeshanden

Geïnspireerd door de blikken man uit The Wizard of Oz leidt Elise Vos je over het pad van gele klinkers. Ondanks de bescherming die ons harnas biedt, bevat het kieren die toelaten wat we niet zouden willen voelen. Bovendien: wie wil nu afgestompt raken? Lees meer

Rouw en haar contouren

Rouw en haar contouren

Wat gebeurt er als je grootste angst werkelijkheid wordt? Vorig jaar verloor Ivana Kalaš haar vader. In dit essay onderzoekt ze rouw en angst. Wat als juist het verlies je dichter bij het leven brengt? ‘Zoals je vroeger naar een eclips zou kijken via een cd, kom ik in contact met rouw: via haar contouren.’ Lees meer

Lucifers

Lucifers

‘Het begon met een gat, een gat in de zon.’ Terwijl de opa van Jung-hoo blind wordt, verdwijnt de zon langzaamaan uit de lucht. Met deze alternatieve geschiedenis duikt Siep Hendriks in de commercialisatie van het leven, de mens en diens karakter. Lees meer

Auto Draft 24

Een caleidoscoop van verlangen

‘De zoektocht naar een gemeenschap gaat door. Een gemeenschap die mijn caleidoscopische zijn kan accepteren, waarin ik niet hoef te kiezen tussen delen van mezelf, waarin ik niet exotisch, verdund of onverenigbaar ben.’ In dit essay beschrijft Rocher Koendjbiharie welke moeilijkheden hij ondervindt in zijn levenslange zoektocht naar een gemeenschap waarvan hij zich volwaardig onderdeel kan voelen. Lees meer

Eat the rich! Or get eaten?

Eat the rich! Or get eaten?

‘Munch Musk’, ‘bite Bezos’ of ‘suck Zuck’? Stijn Voogt onderzoekt hoe ook aan kapitaalkritiek flink geld verdiend kan worden. ‘Eat-the-rich-films wakkeren geen honger naar verandering aan, maar lijken deze vooral te stillen.’ Lees meer

Bubbel

Bubbel

‘Ik probeer te begrijpen waarom ik de hele tijd overal onderdoor glip, ook onder de term lesbie, het is een woord waarvan ik de ingang niet vind.’ Tijdens een schrijfresidentie in Parijs verkent Leonore Spee de spanning tussen identiteit, verlangen en lichamelijkheid. Het wordt een zoektocht naar het overbruggen van afstand – tussen mensen en steden, liefdes en labels, gedachten en ervaringen, en hoofd en lijf. Lees meer

Vlindereffect

Vlindereffect

Een wapenfabriek is van nature een harde, troosteloze plek, maar zo kleurrijk als in dit verhaal, heb je het nog nooit gezien. Drie dystopische levens komen samen rondom een fabriek, waardoor de donkerte van de oorlogsindustrie feilloos bloot komt te liggen. Fester Vogels geeft ons drie perspectieven op een vlijmscherpe ontwikkeling, kritisch en tegelijkertijd zó beeldend dat het aan je scherm wil ontsnappen. Lees meer

De stilte (is niet het antwoord)

De stilte (is niet het antwoord)

Stilte. Sinds Marthe van Bronkhorst die zelf niet meer kan horen, luistert ze er heel anders naar. Echte stilte is zeldzaam in ons leven, of lijkt dat maar zo? In delen van mijn oor is het stil. Na een ongelukje deze zomer zijn de trilhaartjes beschadigd. Dat hoor ik niet, want het lichaam overcompenseert daarvoor... Lees meer

Meehuilen met ijskruid

Meehuilen met ijskruid

‘We zijn zo ver verwijderd van ons eigen eten dat we kunst nodig hebben om die verbinding zichtbaar te maken.’ Lisanne Brouwer laaft zich aan (theater)kunst met voedsel in de hoofdrol en neemt je mee in de manieren waarop kunstenaars ecologisch bewustzijn aan de eettafel creëren. Het blijkt een ontdekking van zowel verlangen als walging. Lees meer

De gisting

De gisting

Mara van Herpen vertelt het poëtische en surrealistische verhaal van Toni. Hen werkt in een broodfabriek en begint daardoor te gisten en te schimmelen en verandert in… Ja, in wat eigenlijk? Lees meer

We moeten vaker synchroon dansen

We moeten vaker synchroon dansen

‘Ik betrap mezelf erop dat het moeilijk is hoopvol te zijn in deze tijden, soms voelt het zelfs verkeerd.’ Toch vindt Loïs in haar column ruimte voor hoop. Niet door ons terug te trekken, maar door ons uit te spreken én elkaar te vinden. Minder polarisatie, meer synchronisatie. Lees meer

Soms mis ik mijn handen

Soms mis ik mijn handen

‘Soms mis ik de magnetron / soep uit blik / ingevroren aardappels in partjes.’ Middels essay en poëzie illustreert Martijn van Bruggen met stekende precisie het verband tussen voedsel en klasse en wat het betekent je aan te moeten passen naar hiërarchisch geladen verwachtingen. Lees meer

Moeder van een mislukt idee

Moeder van een mislukt idee

‘Breek ik een idee echt af zoals een zwangerschap beëindigd wordt?’ Roosje van der Kamp voelt een grote noodzaak om iets blijvends te creëren, maar komt niet verder dan vluchtig neergepende fragmenten in haar notities. In dit essay onderzoekt ze – naast de vraag of ouderschap eventueel een valide, tweede optie is – haar worsteling met het professionele schrijverschap. Lees meer

Auto Draft 23

we verbleven in ledikanten / in het huis met zeventig kinderen

'Dat ik gil in een vreemde taal / elke moedertaal breekt zonder bekenden.' Wat voor sporen laat het na als je je moedertaal verliest? Waar blijft de taal en hoe verhoudt je je tot je eigen identiteit na gedwongen migratie? In dit gedicht vangt Bożena Kacica de rouw en de vervreemding die volgden. Lees meer

Als taal de werkelijkheid schept, wat doet oorlogstaal dan?

Als taal de werkelijkheid schept, wat doet oorlogstaal dan?

In de media wemelt het van oorlogstaal. Marthe van Bronkhorst laat zien hoe je de frames kan herkennen: 'Sterf je liever terwijl je je verdedigt of passief?' Lees meer

Denkbeeldige ruimte

Denkbeeldige ruimte

In dit essay onderzoekt Sytske Frederika van Koeveringe hoe schrijven een ruimte opent waarin kwetsbaarheid, verbinding en saamhorigheid zichtbaar worden. ‘Sinds ik ziek ben, voel ik bij vlagen een afgesneden gevoel van de medemens die geen kanker van binnenuit kent.’ Lees meer

Meneer Ouka en de streep

Meneer Ouka en de streep

'‘Het gaat over uw kabouter,’ zegt meneer Ouka.' En dat doet het: in dit verhaal verheft Makki Aimar een niet-lachende tuinkabouter tot het glinsterende middelpunt van zijn verhaal. Waar ieder ander een tuinkabouter niet eens zou zien staan, lijkt het voor de hoofdpersoon in dit verhaal een metafoor voor zingeving te worden. Met dit verhaal won Makki Aimar de schrijfwedstrijd 'Door de ogen van Palomar', georganiseerd door uitgeverij Cossee en Hard//hoofd. Lees meer

No Spend September, maar zou het leven niet meer moeten zijn dan vaste lasten?

No Spend September, maar zou het leven niet meer moeten zijn dan vaste lasten?

Brengt tijdelijke onthouding van kleding, koffie en verjaardagscadeaus ons dichter bij een koopwoning? Of is het enkel in onze dromen dat een financiële detox grote, blijvende veranderingen weet te bewerkstelligen? Loïs Blank vraagt zich af wat er buiten beeld raakt wanneer we ons verliezen in de survival van No Spend September. Lees meer

:Verdreven naar de zee: Een zoektocht naar de onvertelde verhalen van Vietnamese bootvluchtelingen 2

Verdreven naar de zee: Een zoektocht naar de onvertelde verhalen van Vietnamese bootvluchtelingen

Lam Ngo was vierentwintig toen hij vluchtte uit een ideologisch verscheurd Vietnam. In dit essay vertelt hij hoe hij weer leerde luisteren naar de pijnlijke en lang verzwegen herinneringen, hoe het was om in Nederland opnieuw te moeten beginnen en over de blijvende band met zijn geboortestad Saigon. ‘Want pas als we zien wat er verzwegen is, kunnen we echt luisteren.’ Lees meer

 1

pantser / piertotum locomotor

In deze twee gedichten van Roan Kasanmonadi kijken we naar een aflevering van Kamp Van Koningsbrugge, leren we onszelf op te rollen als pissebedden, en vliegen de zwaarden, harnassen en kikkers je om de oren. Lees meer