In zijn eerste interview als Maxim Februari vertelde de NRC-columnist en voormalige vrouw hoe een redacteur van een literair tijdschrift ooit zei een paar vrouwelijke schrijvers te hebben uitgenodigd "en ook een paar gewone schrijvers." Die gedachtegang blijkt ook onder sommige Wikipedia-redacteuren populair. De categorie American Novelists werd langzaam maar zeker gevrijwaard van schrijvende vaginabezitters door deze abnormale auteurs stuk voor stuk af te voeren naar de categorie American Woman Novelists.
Het was waarschijnlijk onopgemerkt opgegaan in de continue stroom van Wiki-aanpassingen, ware het niet dat een van de gedeporteerde schrijvers haar wenkbrauw erover optrok op de website van The New York Times. De segregatiepraktijken zijn niet alleen raar, zo betoogt Amanda Filipacchi, ze schaden vrouwelijke auteurs en hun toch al bedenkelijke positie in de literaire wereld. Haar verontwaardiging vond afgelopen week bijval in tal van andere media, maar wie zich publiekelijk waagt uit te spreken tegen seksisme kan ook rekenen op de troll brigade.
Filipacchi's Wikipedia-pagina werd overstelpt door aanpassingen die de wiki degradeerden tot een stub en wegstopten in onvindbare categorieën. Het verbleekt bij de vergeldingsacties tegen andere vrouwen die het hebben over man-vrouwverhoudingen - Anita Sarkeesians aankondiging dat ze de representatie van vrouwen in videospelletjes wilde gaan onderzoeken leverde haar doodsbedreigingen en verkrachtingsscenario's op, Kamerlid Myrthe Hilkens kreeg soortgelijke reacties toen ze zei het Zweedse prostitutiebeleid te willen bestuderen - maar het doel is hetzelfde: de discussie, en de vrouw die 'm startte, de mond snoeren.
In het geval van Filipacchi lijken de wraakacties juist koren op haar molen: ze genereren alleen maar meer media-aandacht. Maar die aandacht is niet per se bevorderlijk voor de discussie die ze probeert op te wekken. "Seksisme is niet het probleem bij de online encyclopedie, de echte corruptie is de wraaklust", kopt Salon, zonder te beseffen waar die wraaklust vandaan komt. Seksisme voedt, bewust dan wel onbewust, zowel het probleem dat Filipacchi probeert aan te kaarten als de reactie erop. Blindheid daarvoor is de echte corruptie.