Stel je voor, je bent een jongen van 24. Laten we zeggen dat je John de Vries heet. Je grootouders waren Nederlandse boeren die naar Canada zijn geëmigreerd omdat hun boerenbedrijf het in Nederland financieel niet redde. Jij bent een derde-generatie Nederlander. Je paspoort zegt dat je Canadees bent en voor jou is dat vanzelfsprekend.

Sinds een paar jaar word je voortdurend aangesproken op je 'afkomst.' De Canadese samenleving heeft zich tegen Nederlanders gekeerd. Er wordt gezegd dat Nederlanders niet passen in de Canadese cultuur: te grof, te onbeleefd, te aanwezig. Er wordt schande gesproken van de landbouwsubsidies die Nederlandse boeren opslokken. De activiteiten van Shell worden gezien als deel van een Nederlands complot om de klimaatverandering aan te zwengelen en zo overal dijken te kunnen bouwen.

Jij hebt niet zo veel met Nederland. Je hebt in totaal hoogstens een maand in Nederland doorgebracht, je spreekt nauwelijks Nederlands. Maar je viert elk jaar Sinterklaas, je eet elke dag hagelslag, veel van je familieleden zijn Nederlands. Mensen op straat zien je lengte en blonde haar en constateren dat jij bij de verachte groep hoort. Ze botsen tegen je op zonder sorry te zeggen. Bij de Tim Hortons ben jij de enige die lauwe koffie krijgt, zonder glimlach.

Steeds hoor je dezelfde verhalen op tv en online over Nederland en de Nederlanders. Over verslaafde tieners, over ouderen die gedwongen worden tot euthanasie, over vrouwenhandel en prostitutie. Tegenover vrienden moet je ‘jouw land’ voortdurend verdedigen. Je gaat Nederland ook steeds meer zien als jouw land. Je voelt je eigenlijk alleen nog op je gemak bij andere Nederlanders. Samen met je nieuwe Nederlandse vrienden kijk je New Kids, terwijl de rest van Canada de verkiezingsuitslag volgt. Je weet toch wel hoe de partij die het het beste doet in de peilingen denkt over Nederlanders.

Je paspoort zegt dat jij, John de Vries, Canadees bent. Voel je je nog Canadees, John?