‘Ik vind jullie leuk. Ik vind mijn baan leuk. En ik vind het leuk om met jullie te zijn. Ik ben niet perfect, niemand is perfect. Maar we zullen het samen goed doen, daar ben ik van overtuigd. Bedankt voor jullie vertrouwen.’ Sepp Blatter sprak deze woorden, nadat hij vorige week voor een vijfde ambtstermijn als baas van de FIFA werd verkozen. Bij het schrijven van dit stuk, besloot Blatter alsnog plotsklaps af te treden – werd het hem juridisch te heet onder de voeten? – maar zijn klinkende verkiezingszege blijft een feit.

Blatter zegt ons leuk te vinden, maar hoe leuk vinden we hem? Ook ik moet bekennen dat ik moest lachen toen die oude baas (79) na zijn victorie de armen hief en ‘Let’s go Fifa! Let’s go Fifa!’ scandeerde. De nabestaanden van de omgekomen Nepalese bouwvakkers bij de bouw van voetbalstadions in Qatar konden er waarschijnlijk niet om lachen.

Twitter en Facebook ontploften de laatste dagen van morele verontwaardiging over Blatter, maar de vraag waarom een dergelijke boef op democratische wijze aan de macht komt, werd nauwelijks gesteld. Ik gebruik het woord boef, omdat dit doorgaans de koosnaam is voor de macho zonder scrupules, die pakt wat hij wil, wanneer hij het wil. Hij is charismatisch, barstend van het zelfvertrouwen, hondsbrutaal, schaamteloos op het gebied van zelfverrijking, machtsgeil en seksistisch.

En Blatter is in goed gezelschap. Denk aan een Berlusconi. Of Desi Bouterse: de opnieuw verkozen president van Suriname, maar ook veroordeeld drugsdealer en hoofdverdachte in de Decembermoorden. In dit licht is een recente peiling van onderzoeksbureau Ipsos in Amerika veelzeggend. Hieruit bleek dat Frank Underwood, de fictieve politicus uit tv-serie House of Cards, meer steun geniet onder het Amerikaanse volk dan Obama. In de tv-serie manipuleert, intimideert en moordt Underwood dat het een lieve lust is als hem dat macht oplevert. Nu kun je je afvragen hoe serieus een dergelijke peiling is te nemen, maar ergens boezemt de populariteit van een psychopaat angst in.

We hoeven niet naar het buitenland om te zien dat bad guys een enorme aantrekkingskracht uitoefenen. Tijdens de NOVA College Tour met Willem Holleeder – waar blijven de excuses van Twan Huys? – gleden de aanwezige rechtenstudentjes bijkans van hun stoel, ondanks dat iedereen wist wat voor bruut het is. Steeds weer blijkt dat er wordt opgekeken naar mensen die geen twijfel kennen, zich niets aantrekken van regels en van wie kritiek afglijdt als water van een eend. Ze lijken onaantastbaar en daarom willen we ze aanraken.

Inmiddels staat de volgende charismatische boef alweer klaar om politieke macht te verwerven. Ook voor Moszkowicz gaan de gangbare regels (volgens hem) niet op en handelt hij vooral uit eigenbelang. Hopelijk is hij al genoeg ontmaskerd, maar ik zie zijn politieke carrière wel een succes worden. Bram, de alfaman, die het wel even anders zal doen dan dat stel boekhouders en regeltjesneukers in Den Haag. Misschien zit er zelfs wel weer een dansje voor hem in met zijn vriend Desi.

Je vraagt je af wanneer zelftwijfel, bescheidenheid en soberheid sexy gaan worden. Waarschijnlijker is het dat we, al dan niet heimelijk, gebiologeerd blijven opkijken naar de aap die het hardst op de borstkas trommelt en pakt wat hij pakken kan. We blijven tenslotte mensen. Of in Blatters woorden: niemand is perfect.