Asset 14

Glory hole

Glory hole

Met mijn broek op mijn enkels tuur ik naar een klein rond gat in de wc-muur, net iets groter dan een medaille. De randen zien er rafelig uit, alsof iemand met veel moeite een opening heeft gepeuterd. Achter het gat beweegt een schaduw, ik ontwaar de contouren van een lens. Dit moment duurt niet meer dan een seconde, maar het lijkt een eeuwigheid; waarom moet ik uit alle plees op de luchthaven van San Francisco juist die kiezen waarin een idioot zich met camera verstopt?

Openbare toiletten zijn vreemde tussenplekken, ze liggen steevast verscholen aan de achterkant van gebouwen, in kelders of servicegangen. Niet zelden is het een slagveld vol losse stukjes papier, pislucht en plakkerige vloeren. Zo ook hier: de toiletspiegels zijn gebarsten en één wc-hokje is met rood-wit lint afgezet. Waarom ben ik niet omgekeerd bij de aanblik van dit strijdtoneel? Terug naar waar het veilig is. Maar een gevonden plee geef ik niet zo makkelijk op, ook niet voor een anonieme camera.

'Waarom moet ik uit alle plees op de luchthaven van San Francisco juist die kiezen waarin een idioot zich met camera verstopt?'

Terwijl ik recht in de lens kijk vraag ik me af wie er door het gat gluurt. Is het een linkmiegel die materiaal zoekt voor zijn online handel? Een verveelde reiziger die zijn duty free gadget uitprobeert? Of misschien is de lens een beveiligingscamera die over de goede zeden waakt. Dit is wél Amerika, het land waar paranoia en commercie de grens tussen privé en publiek doet vervagen, waar je totale transparantie opgedrongen krijgt of je het nu wilt of niet. Is de camera onderdeel van het almaar uitdijende surveillance-netwerk? Openbare toiletten zijn immers niet alleen plekken waar menselijk afval wordt geloosd, maar het zijn ook vrijplaatsen voor louche handel, brekebenen, temeiers, bangabanga of de rust om een lijntje te snuiven. De kleine stinkende hokjes zijn wonderlijke toevluchtsoorden, de openbare toiletgang voert ons weg uit de bovenwereld naar een onderbuik en biedt ruimte aan het verbodene en het afwijkende.

Ik sluit mijn ogen en draai mijn oor naar rafelige gat, zachtjes hoor ik het zoemen van een camera, een ademhaling, het lichtjes ophalen van een neus, een vinger die over knopjes glijdt. De geluiden onthullen iemand die geconcentreerd iets in beeld wil brengen. Maar wat? Een pisstraal, de naakte billen van een reiziger of het wegspoelen van een drol? Wat voor bevrediging zoekt de lens? Of ben ik ongewild in een glory hole-ruimte beland? Dat ranzige gat in de muur waar de man zijn stijve stok door heen kan steken om anoniem afgewerkt te worden. Waar aan de andere kant van de muur een straatwerker het stuk vlees in haar handen neemt, verder door het gat trekt en in de keel steekt, met de tanden op het lid. Zou het de bedoeling zijn dat ik mijn tampeloeres tevoorschijn haal, twintig dollar eromheen rol, diep adem haal en mijn blote buik tegen de wc-muur aandruk om na een paar minuten in iemands mond klaar te komen? Geen flauw idee? Hoe werkt zoiets?

En dan, voordat ik het weet, steek ik mijn vinger in het gat. Alsof ik iemand in zijn oog wil prikken. Ik voel de camera terugdeinzen, een adem stokken, iets op de grond vallen, van onder het muurtje stuitert een bril mijn kant op.

Fuck!’ hoor ik aan de andere kant.

Een hand verschijnt onder het dunne wandje en zoekt op de tast naar de bril. De handpalm is klein, vier dunne lange vingers en een zilveren ring om de duim. Het zou een vrouw of man kunnen zijn. Al zoekend schuift de hand langs losse stukjes wc-papier, mijn schoenen en de bril, die op een paar centimeter gemist wordt. Aan andere kant van het wandje hoor ik iemand zuchten. Op een gegeven moment klinkt er uit het gat een zacht gemompel: 'Would you mind!'

'Sorry, what!?' antwoord ik onwillekeurig.
'Glasses,' fluistert de stem.
'What about them?' smiespel ik terug.
'I can't see.'
'So?'
'Can you pick them up?'

Als in een biechtstoel hebben wij contact door een gat in de muur. Maar dit is geen schuldbelijdenis, geen biecht waarin berouw wordt getoond. Deze persoon heeft duidelijk geestelijke hulp nodig, maar vraagt om praktische. Onwillekeurig pak ik de bril, het is een modieus model met gouden pootjes en nepbriljanten. Behoedzaam vouw ik de pootjes dicht en steek hem in het gat, maar op het moment dat degene aan de andere kant van het muurtje de bril wil aannemen verstijf ik. Gedachteloos grijp ik het montuur steviger vast. Er wordt harder aan de bril getrokken. Ik laat niet los. Korte tijd gaat de bril heen en weer, wordt gekanteld en gewiebeld. Met mijn broek op mijn enkels waan ik me op het schoolplein en ben ik verwikkeld in een spel om leven en dood. We zijn aan elkaar gewaagd, tot op een gegeven moment een gouden pootje dubbelslaat en het montuur vastzit. De bril hangt half uit het kleine gat, het glas vol met vingerafdrukken, de nepbriljanten glinsteren in het spaarzame licht.

'Als in een biechtstoel hebben wij contact door een gat in de muur'

'Asshole!' klinkt er uit het gat.

De patstelling lijkt me een gepast einde aan deze eigenaardige ontmoeting. Maar dan wordt er keihard op het muurtje geslagen, het dunne scheidingswandje trilt en beweegt golvend naar voren. Ik schrik en laat het montuur los. Binnen een seconde verdwijnt de bril door het gat, waarna ik een deur hoor opengaan en iemand weglopen. Net als op het schoolplein trek ik aan het kortste eind.

Terwijl ik mijn broek dichtknoop en naar het lege gat kijk, schiet het door mijn hoofd dat ik de komende tijd het internet in de gaten moet houden. Maar waar? De virtuele wereld is een doolhof vol met anonieme hokjes en diffuse doorkijkjes. Openbare toiletten en het internet hebben hierin opvallend veel gelijkenis. Beide bieden zicht op talloze ongrijpbare werelden, zitten vol rafelige gaten waardoor we ongestoord gluren maar tegelijkertijd ook bekeken worden. Elk gat geeft en neemt.

Mail

Prosper de Roos is programmamaker en filosoof. Hij verwondert zich over die veranderlijke en lastige scheidslijn tussen de mens en zijn omgeving.

Micha Huigen is een Zwolse illustrator. Wat in zijn werk veel terugkomt is een spel met de werkelijkheid, waardoor in één oogopslag nog lang niet alles gezien is.

Hard//hoofd is gratis en
heeft geen advertenties

Steun Hard//hoofd

Ontvang persoonlijke brieven
van redacteuren

Inschrijven

Steun de makers van de toekomst

Hard//hoofd is een vrije ruimte voor nieuwe makers. Een niet-commercieel platform waar talent online en offline de ruimte krijgt om te experimenteren en zich te ontwikkelen. We zijn bewust gratis toegankelijk en advertentievrij. Wij geloven dat nieuwe makers vooral een scherpe en eigenzinnige stem kunnen ontwikkelen als zij niet worden verleid tot clickbait en sensatie: die vrijheid vormt de basis voor originele verbeelding en nieuwe verhalen.

Steun ons

  • Foto van Marte Hoogenboom
    Marte HoogenboomHoofdredacteur
  • Foto van Mark de Boorder
    Mark de BoorderUitgever
  • Foto van Kiki Bolwijn
    Kiki BolwijnAdjunct-hoofdredacteur, chef Literair
  • Foto van Gatool Katawazi
    Gatool KatawaziRedacteur
Lees meer
het laatste
Aantekeningen uit Aalten

Aantekeningen uit Aalten

Willemijn Kranendonk reflecteert in deze gedichtenreeks over koolmeesjes en eenzaamheid op haar verhuizing naar de Achterhoek. Lees meer

Pleinvrees

Pleinvrees

Ezra Hakze onderzoekt in deze actuele gedichtenreeks verschillende ervaringen die te maken hebben met thuis zijn. Lees meer

Vrije val

Vrije val

Een bekend gevoel voor velen: vastzitten op een feestje waar je niet wilt zijn. De vrouw in dit verhaal zoekt naar manieren om zichzelf en haar gebroken hart staande te houden in het nachtelijk gewoel. Lees meer

Hoe de zwarte dichteres May Ayim een slavenfort veroverde

Hoe de zwarte dichteres May Ayim een slavenfort veroverde

Een promenade die oorspronkelijk naar de oprichter van het fort was vernoemd, kreeg niet lang geleden een nieuwe naam. Lees meer

Magma

Magma in mijn onderbuik

'Bij Cas liet ik los dat het drie uur ’s nachts was, dat ik morgen om acht uur op mijn werk moest zijn.' Een kort verhaal van Joanne van Beek. Lees meer

Zoek naar de oorsprong

Zoek naar de oorsprong

Babeth Fonchie schreef drie gedichten over geknutselde ouderfiguren en vroege herinneringen. Lees meer

Ons hulsel ligt verscholen

Emma Zuiderveen onderzoekt de digitale werkelijkheid in deze twee gedichten over performance, schijn en vega-worst. Lees meer

Automatische concepten 36

So simple that we couldn't

Twee mannen zoeken antwoorden op vragen die ze niet begrijpen, om tot een allesomvattend inzicht te komen. Lees meer

Hemellichaamgedichten

Alle sterrenstelsels drijven langzaam uit elkaar

Yentl van Stokkum is behoorlijk fan van sterrenkunde. Voor de Kosmische Week schreef ze een reeks gedichten over astronauten, zwarte gaten en afgebeeld worden met een stralenkrans (ook al ben je daar eigenlijk te bescheiden voor). Lees meer

De aarde als jukebox

De aarde als jukebox

Imre van Son nodigt je met dit verhaal uit om deel te nemen aan een kosmische Zoom-vergadering. Wees gewaarschuwd: ‘Subtiele signalen die je in een offline-gesprek opvangt – lichaamstaal gezichtsuitdrukkingen, robot-expressie – ontbreken of worden vertekend in een online conversatie.’ Lees meer

Wat zich ontvouwt in de ruimte

Wat zich ontvouwt in de ruimte

Al jaren kijkt Marte Hoogenboom uit naar de lancering van James Webb, de opvolger van de beroemde Hubble-telescoop. We doen alles om onze plek in het heelal te begrijpen, terwijl we soms alleen maar willen horen dat het wel goedkomt met ons. Lees meer

Het Archief der Verloren Gedachten

Het Archief der Verloren Gedachten

Voor de Kosmische Week schreef Annemieke Dannenberg een kort verhaal over Gijsje Nachtegaal: een eenzame oudere die op zoek is naar een verloren gedachte... en daarbij wordt geholpen door een mysterieus call-center. Lees meer

Azul

Azul

'Azul', een kort verhaal van Nora van Arkel, verkent de uitwassen van een driehoeksverhouding. Hoe verwerk je verlies wanneer je aan de kant bent gezet? Lees meer

 1

Op de plaats rust

‘Het is best ingewikkeld om te beseffen dat iemand dood is als je diegene niet dood hebt gezien. Zonder die bevestiging blijft de dood altijd een suggestie.’ Annelies van Wijk schreef een kort verhaal over hoe het besef van de dood maar moeizaam inzinkt. Lees meer

Iets dat me niet langer platlegt

Iets dat me niet langer platlegt

Emma Stomp dicht over de mooiste uren in haar lichaam, dans en een kalm soort verliefdheid. Lees meer

 1

Noren

'Ze dacht aan het pluisje in haar nachtkastje. Een opwelling was het geweest, een plotseling verlangen naar een tastbaar stukje hém; naar een aandenken dat ook later, na afloop, zou beklijven. Het was hoe dan ook eenmalig, sprak ze zichzelf toe.' Lees meer

Roulette 5

Roulette

Vier studievriendinnen met een voorliefde voor gokken tarten het lot door een oude dramaturgische wet op de proef te stellen. Lees meer

Kadaver

Kadaver

De koffer staat klaar in de gang. Kennissen hebben ondertussen hun eigen vrienden en de verteller van dit verhaal vraagt zich af of het konijn vandaag al gegeten heeft. Een verhaal van Claartje Chajes over vriendschap en verder gaan. Lees meer

Automatische concepten 32

Het glas had jouw vorm

Thijs Joores bespreekt in zijn gedichten een donkere kant van trots: over het Imposter Syndrome en thuiskomen bij je ouders waar je kindertekeningen nog op het toilet hangen. Lees meer

De humblebrag

De humblebrag

Anne Staal gaat in gesprek met haar miereneter, want er moet haar iets van het hart. Lees meer

Steun de makers van de toekomst. Sluit je aan bij Hard//hoofd.

Jouw steun maakt mogelijk dat wij onze makers een vrije ruimte kunnen blijven bieden en hen optimaal kunnen ondersteunen. Sluit je nu aan en ontvang kunst van talentvolle kunstenaars.

Sluit je aan