Asset 14

Glory hole

Glory hole

Met mijn broek op mijn enkels tuur ik naar een klein rond gat in de wc-muur, net iets groter dan een medaille. De randen zien er rafelig uit, alsof iemand met veel moeite een opening heeft gepeuterd. Achter het gat beweegt een schaduw, ik ontwaar de contouren van een lens. Dit moment duurt niet meer dan een seconde, maar het lijkt een eeuwigheid; waarom moet ik uit alle plees op de luchthaven van San Francisco juist die kiezen waarin een idioot zich met camera verstopt?

Openbare toiletten zijn vreemde tussenplekken, ze liggen steevast verscholen aan de achterkant van gebouwen, in kelders of servicegangen. Niet zelden is het een slagveld vol losse stukjes papier, pislucht en plakkerige vloeren. Zo ook hier: de toiletspiegels zijn gebarsten en één wc-hokje is met rood-wit lint afgezet. Waarom ben ik niet omgekeerd bij de aanblik van dit strijdtoneel? Terug naar waar het veilig is. Maar een gevonden plee geef ik niet zo makkelijk op, ook niet voor een anonieme camera.

'Waarom moet ik uit alle plees op de luchthaven van San Francisco juist die kiezen waarin een idioot zich met camera verstopt?'

Terwijl ik recht in de lens kijk vraag ik me af wie er door het gat gluurt. Is het een linkmiegel die materiaal zoekt voor zijn online handel? Een verveelde reiziger die zijn duty free gadget uitprobeert? Of misschien is de lens een beveiligingscamera die over de goede zeden waakt. Dit is wél Amerika, het land waar paranoia en commercie de grens tussen privé en publiek doet vervagen, waar je totale transparantie opgedrongen krijgt of je het nu wilt of niet. Is de camera onderdeel van het almaar uitdijende surveillance-netwerk? Openbare toiletten zijn immers niet alleen plekken waar menselijk afval wordt geloosd, maar het zijn ook vrijplaatsen voor louche handel, brekebenen, temeiers, bangabanga of de rust om een lijntje te snuiven. De kleine stinkende hokjes zijn wonderlijke toevluchtsoorden, de openbare toiletgang voert ons weg uit de bovenwereld naar een onderbuik en biedt ruimte aan het verbodene en het afwijkende.

Ik sluit mijn ogen en draai mijn oor naar rafelige gat, zachtjes hoor ik het zoemen van een camera, een ademhaling, het lichtjes ophalen van een neus, een vinger die over knopjes glijdt. De geluiden onthullen iemand die geconcentreerd iets in beeld wil brengen. Maar wat? Een pisstraal, de naakte billen van een reiziger of het wegspoelen van een drol? Wat voor bevrediging zoekt de lens? Of ben ik ongewild in een glory hole-ruimte beland? Dat ranzige gat in de muur waar de man zijn stijve stok door heen kan steken om anoniem afgewerkt te worden. Waar aan de andere kant van de muur een straatwerker het stuk vlees in haar handen neemt, verder door het gat trekt en in de keel steekt, met de tanden op het lid. Zou het de bedoeling zijn dat ik mijn tampeloeres tevoorschijn haal, twintig dollar eromheen rol, diep adem haal en mijn blote buik tegen de wc-muur aandruk om na een paar minuten in iemands mond klaar te komen? Geen flauw idee? Hoe werkt zoiets?

En dan, voordat ik het weet, steek ik mijn vinger in het gat. Alsof ik iemand in zijn oog wil prikken. Ik voel de camera terugdeinzen, een adem stokken, iets op de grond vallen, van onder het muurtje stuitert een bril mijn kant op.

Fuck!’ hoor ik aan de andere kant.

Een hand verschijnt onder het dunne wandje en zoekt op de tast naar de bril. De handpalm is klein, vier dunne lange vingers en een zilveren ring om de duim. Het zou een vrouw of man kunnen zijn. Al zoekend schuift de hand langs losse stukjes wc-papier, mijn schoenen en de bril, die op een paar centimeter gemist wordt. Aan andere kant van het wandje hoor ik iemand zuchten. Op een gegeven moment klinkt er uit het gat een zacht gemompel: 'Would you mind!'

'Sorry, what!?' antwoord ik onwillekeurig.
'Glasses,' fluistert de stem.
'What about them?' smiespel ik terug.
'I can't see.'
'So?'
'Can you pick them up?'

Als in een biechtstoel hebben wij contact door een gat in de muur. Maar dit is geen schuldbelijdenis, geen biecht waarin berouw wordt getoond. Deze persoon heeft duidelijk geestelijke hulp nodig, maar vraagt om praktische. Onwillekeurig pak ik de bril, het is een modieus model met gouden pootjes en nepbriljanten. Behoedzaam vouw ik de pootjes dicht en steek hem in het gat, maar op het moment dat degene aan de andere kant van het muurtje de bril wil aannemen verstijf ik. Gedachteloos grijp ik het montuur steviger vast. Er wordt harder aan de bril getrokken. Ik laat niet los. Korte tijd gaat de bril heen en weer, wordt gekanteld en gewiebeld. Met mijn broek op mijn enkels waan ik me op het schoolplein en ben ik verwikkeld in een spel om leven en dood. We zijn aan elkaar gewaagd, tot op een gegeven moment een gouden pootje dubbelslaat en het montuur vastzit. De bril hangt half uit het kleine gat, het glas vol met vingerafdrukken, de nepbriljanten glinsteren in het spaarzame licht.

'Als in een biechtstoel hebben wij contact door een gat in de muur'

'Asshole!' klinkt er uit het gat.

De patstelling lijkt me een gepast einde aan deze eigenaardige ontmoeting. Maar dan wordt er keihard op het muurtje geslagen, het dunne scheidingswandje trilt en beweegt golvend naar voren. Ik schrik en laat het montuur los. Binnen een seconde verdwijnt de bril door het gat, waarna ik een deur hoor opengaan en iemand weglopen. Net als op het schoolplein trek ik aan het kortste eind.

Terwijl ik mijn broek dichtknoop en naar het lege gat kijk, schiet het door mijn hoofd dat ik de komende tijd het internet in de gaten moet houden. Maar waar? De virtuele wereld is een doolhof vol met anonieme hokjes en diffuse doorkijkjes. Openbare toiletten en het internet hebben hierin opvallend veel gelijkenis. Beide bieden zicht op talloze ongrijpbare werelden, zitten vol rafelige gaten waardoor we ongestoord gluren maar tegelijkertijd ook bekeken worden. Elk gat geeft en neemt.

Mail

Prosper de Roos is programmamaker en filosoof. Hij verwondert zich over die veranderlijke en lastige scheidslijn tussen de mens en zijn omgeving.

Micha Huigen is een Zwolse illustrator. Wat in zijn werk veel terugkomt is een spel met de werkelijkheid, waardoor in één oogopslag nog lang niet alles gezien is.

Hard//hoofd is gratis en
heeft geen advertenties

Steun Hard//hoofd

Ontvang persoonlijke brieven
van redacteuren

Inschrijven

Steun de makers van de toekomst

Hard//hoofd is een vrije ruimte voor nieuwe makers. Een niet-commercieel platform waar talent online en offline de ruimte krijgt om te experimenteren en zich te ontwikkelen. We zijn bewust gratis toegankelijk en advertentievrij. Wij geloven dat nieuwe makers vooral een scherpe en eigenzinnige stem kunnen ontwikkelen als zij niet worden verleid tot clickbait en sensatie: die vrijheid vormt de basis voor originele verbeelding en nieuwe verhalen.

Steun ons

  • Foto van Marte Hoogenboom
    Marte HoogenboomHoofdredacteur
  • Foto van Mark de Boorder
    Mark de BoorderUitgever
  • Foto van Kiki Bolwijn
    Kiki BolwijnAdjunct-hoofdredacteur, chef Literair
  • Foto van Sander Veldhuizen
    Sander VeldhuizenUitgeefassistent
Lees meer
het laatste
Een dag op een gesloten psychiatrische afdeling ten tijde van de pandemie (IV)

Een dag op een gesloten psychiatrische afdeling ten tijde van de pandemie (IV)

Doris ter Horst werkt als psychiater in opleiding. Door de coronacrisis wordt ze als behandelaar voor nog meer ethische dilemma's gesteld dan normaal. In haar vierluik geeft ze het woord aan haar (fictieve) patiënten. Een inkijkje in een dag op een gesloten afdeling tijdens een pandemie. Lees meer

 1

Waarom ik geen danser kon worden

In het Hoofd//stuk doen schrijvers een poging om de weg naar het verhaal vast te leggen. Welke tips hadden zij willen krijgen toen ze begonnen? Welk advies zullen ze nooit en dan ook nooit meer opvolgen? Wat is hun advies? Lees het in het Hoofd//stuk. Annelies van Wijk trapt af met de vraag hoe je (g)een alwetende verteller wordt. Lees meer

Een dag op een gesloten psychiatrische afdeling ten tijde van de pandemie (III)

Een dag op een gesloten psychiatrische afdeling ten tijde van de pandemie (III)

Doris ter Horst werkt als psychiater in opleiding. Door de coronacrisis wordt ze als behandelaar voor nog meer ethische dilemma's gesteld dan normaal. In haar vierluik geeft ze het woord aan haar (fictieve) patiënten. Een inkijkje in een dag op een gesloten afdeling tijdens een pandemie. Lees meer

Een dag op een gesloten psychiatrische afdeling ten tijde van de pandemie (II)

Een dag op een gesloten psychiatrische afdeling ten tijde van de pandemie (II)

Doris ter Horst werkt als psychiater in opleiding. Door de coronacrisis wordt ze als behandelaar voor nog meer ethische dilemma's gesteld dan normaal. In haar vierluik geeft ze het woord aan haar (fictieve) patiënten. Een inkijkje in een dag op een gesloten afdeling tijdens een pandemie. Lees meer

Dit. Is. Goddelijk. Alternatief kerstverhaal Annemieke Dannenberg Dymphie Huijsen

Dit. Is. Goddelijk.

Joost is op vakantie in Spanje met zijn zwangere vriendin. Maar is de baby van hem, of van Marina’s open relatiescharrel HG? Begint Joost ongelovig te worden, of moet hij zijn liefdesbaby maar gewoon omarmen?
Een tragikomisch kerstverhaal door Annemieke Dannenberg. Lees meer

Een dag op een gesloten psychiatrische afdeling ten tijde van de pandemie (I)

Een dag op een gesloten psychiatrische afdeling ten tijde van de pandemie (I)

Doris ter Horst werkt als psychiater in opleiding. Door de coronacrisis wordt ze als behandelaar voor nog meer ethische dilemma's gesteld dan normaal. In haar vierluik geeft ze het woord aan haar (fictieve) patiënten. Een inkijkje in een dag op een gesloten afdeling tijdens een pandemie. Lees meer

Roodborstjes

Roodborstjes

Een kort verhaal over sterren en waxinelichtjes, over dromenvangers en warhoofdvragen. En over menselijke roodborstjes. Lees meer

Prooidier

Prooidier

In haar afstudeerbundel Prooidier, waarmee ze de Nieuwe Types Afstudeerprijs won, onderzoekt Tessa van Rooijen het onderdeel zijn van de natuur en (niet) zijn als alle andere vrouwen. Lees meer

Ik eindig steeds een stukje kleiner

Ik eindig steeds een stukje kleiner

Eline van Wieren dicht over jezelf opeten, een mintgroene jumpsuit en het hebben van een moeilijke relatie met je lichaam. Lees meer

Of gewoon een boom

Of gewoon een boom

''We kunnen met schuim een nieuwe dampkring spuiten 
en van oceanen spiegels maken
alle fietshelmen, alle daken 
bedekken met restjes zilverpapier'' Lees meer

Pictionary voor beginners

Pictionary voor beginners

"Ik wil je zeggen dat dit het moment is
het moment om mijn mond als een schelp aan je oren te leggen
en de hele wereld die nu zee is daar te horen ruisen." Lees meer

Tabak en rooksignalen

Tabak en rooksignalen

De verteller van dit verhaal leeft al meer dan twee jaar teruggetrokken in een blokhut in het bos, tot op een dag zijn voorraad tabak op is. Er zit niks anders op dan terug te keren naar de bewoonde wereld. Lees meer

Zilt

Zilt

''wij zeggen dat het niet erg is van de barsten
die we met onze vingertoppen volgen
als autowegen naar het zuiden''
Ellis Meeusen is één van de 160 klimaatdichters die samen de bundel Zwemlessen voor later maakten. Zij hebben één gedeelde zorg: de toestand van de aarde. Geïllustreerd door Lisette van der Maten. Lees meer

Is dit nu wat ze bedoelen met tot stof wederkeren

Is dit nu wat ze bedoelen met tot stof wederkeren

''In de winter vermijd ik de hoofdstad. Er slapen meer mensen op straat dan ik aan het kind in mij kan uitleggen.'' Lies Jo Vandenhende is één van de 160 klimaatdichters die samen de bundel Zwemlessen voor later maakten. Zij hebben één gedeelde zorg: de toestand van de aarde. Geïllustreerd door Jamie Nee. Lees meer

Het Waait 5

Het Waait

'Een groot gedeelte van ouder zijn is voor mij niet begrijpen waarom iedereen hetzelfde klinkt.' Daniëlle Zawadi onderzoekt in deze poëtische monoloog de eenzaamheid van in het midden staan, het begrip Sonder en hoe je moet praten met een zielenknijper. Lees meer

Kind zonder uitknop

Kind zonder uitknop

Frederike Luijten schreef een experimentele reeks gedichten over ADHD, waarin mensen in bomen veranderen en lucky paper stars vouwen als oplossing voor hun angsten. Lees meer

Hemellichamen

Hemellichamen

In drie gedichten beschrijft theatermaker en schrijver Anne Chris van Doesburg de ruimte tussen twee lichamen. Hoe houd je elkaar vast als je niet weet hoe je je tot elkaar moet verhouden? Over het hebben van mythische waarde, plaatjes in een weckpot en elkaar uren vasthouden. Lees meer

Heimwee is de wreedste pijn

Heimwee is de wreedste pijn

Is heimwee vertaalbaar? Marthe van Bronkhorst reflecteert op de emotie in haar vertalingen van drie romantische dichters die zeer onder hun heimwee leden. Lees meer

Ter Reparatie

Ter Reparatie

Soms past toch niet alles op de manier waarop je het je had voorgesteld. Vrienden doen alles voor elkaar, toch? Een kort verhaal over elkaar net missen, drie vrienden en een paarse trui. Lees meer

Nog even, langzaam

Nog even, langzaam

Soms heb je heimwee naar dingen die er nog zijn. Nora van Arkel schreef een gedicht over heimwee naar een relatie die nog niet voorbij is: 'hier, fluister ik maar alles / wat ik voel is morgen'. Lees meer

Steun de makers van de toekomst. Sluit je aan bij Hard//hoofd.

Jouw steun maakt mogelijk dat wij onze makers een vrije ruimte kunnen blijven bieden en hen optimaal kunnen ondersteunen. Sluit je nu aan en ontvang kunst van talentvolle kunstenaars.

Sluit je aan