Asset 14

Vakantie

Column: Vakantie

Ik heb het met mijn neefje over wiskunde. Hij is acht maanden en dat is de perfecte leeftijd voor zo’n gesprek – al snel zal het peuteren, het kleuteren, het tieneren, het puberen en dan het adolesceren in de weg gaan zitten.

‘Neef’, zeg ik tegen hem, ‘even over die middelloodlijn hè. Is die nou nodig? Ik bedoel, ik snap de charme van zo’n passer wel, en dat het leuk is om eens met een potlood loodrecht op een lijnstuk te gaan staan, maar waar dient ‘ie voor? Ik mis de toepassing.’
Mijn neefje haalt zijn fopspeen uit zijn mond en kijkt me aan met waterblauwe ogen. In de keuken maakt mijn schoonzus zijn flesje melk klaar. Op de tafel voor ons ligt het boekje van Sophie de Giraffe, ze heeft ons net tot vijf leren tellen. Buiten luiden vogels de vooravond in, het mooiste dagdeel in het voorjaar. De dag is geweest, het werk is gedaan, maar er kan nog van alles gebeuren.
‘Ik snap je punt’, zegt mijn neefje.

Sinds ik op een middelbare school lesgeef houd ik mij dagelijks bezig met het nut van allerlei dingen. Niet omdat ik dat zelf zo vaak in twijfel trek – een middelloodlijn bijvoorbeeld is vast een groot geluk voor landmeters, bouwkundigen, architecten en astronomen – maar omdat veertienjarigen bij alles wat ze moeten doen twee vragen stellen: 1. ‘Moet dat echt?’ En 2. ‘Waarom?’ Ik kan dan moeilijk zeggen: ‘Nou leerling, je moet de middelloodlijn leren tekenen omdat die ontzettend praktisch is bij het bepalen van de zuidelijke hemelpool.’

Nee, ik ben al een tijdje op zoek naar de meest banale relevantie van zaken – en daarbij is de input van een zuigeling ideaal.

‘En cosinus, en de abc-formule’, ga ik verder, ‘en breder ook, ionbindingen, de imperatief, platentektoniek – waar eindigt de theorie en begint de praktijk? Waar doen we het in godsnaam voor?’
‘Hm ja’, zegt mijn neefje, ‘en dan hebben we het nog niet eens over de bijwoordelijke bepalingen gehad, de tautologieën, de Napoleontische veldslagen, de neutrofiele granulocyten. Ik snap dat het je duizelt. Of om met Nietzsche te spreken: wanneer je lang in een afgrond kijkt, kijkt de afgrond ook in jou.’ Mijn neefje heeft zijn ene sok uitgetrokken, waarschijnlijk om aan te geven dat we bij het blootleggen van de essentie zijn aanbeland.
‘God ja’, zeg ik paniekerig, ‘al die afgronden! Al die auto’s die erin rijden, al die bussen met toeristen, al die mensen! Neef, al die mensen! Waar zijn ze goed voor! Waar moeten ze heen!’

Dan komt mijn schoonzus binnen met de melk. De avond valt, de lucht gloeit, net als mijn wangen. Sophie telt rustig nog eens tot vijf, mijn neef spreidt zijn slab. Voordat hij de eerste slok neemt schraapt hij zijn keel. ‘Wellicht ben je weer aan vakantie toe’, zegt hij.

Mail

Iduna Paalman (1991) is al bijna vier jaar columnist voor Hard//hoofd. Haar poëziedebuut ‘De grom uit de hond halen’ verscheen in het najaar van 2019 bij Querido. Ze won er de Poëziedebuutprijs 2020 mee. Ze publiceerde onder meer in De Gids, De Revisor, De Groene Amsterdammer en NRC Handelsblad.

Tsjisse Talsma gaat het liefst met zijn schetsboek de wereld rond.

Hard//hoofd is gratis en
heeft geen advertenties

Steun Hard//hoofd

Ontvang persoonlijke brieven
van redacteuren

Inschrijven
Lees meer
test
het laatste
Ik wil het woord tokkie nooit meer horen

Ik wil het woord tokkie nooit meer horen

"Ofwel we noemen mij voortaan een tokkie, en ik zal de titel met trots dragen. Of we stoppen met het gebruik van het woord tokkie en laten het weer alleen een familienaam zijn." In deze gastcolumn geeft Anne Schepers een ijzersterk pleidooi tegen het negatieve gebruik van het woord 'tokkie'. Lees meer

Tot morgen

Tot morgen

Na bijna vier jaar als columnist voor Hard//hoofd is het voor Eva tijd voor iets nieuws, maar afscheid nemen is niet haar ding. 'Dus lieve lezers: voor jullie nu een kus op de wang, en tot morgen!' Lees meer

Wat je niet zult zien op het nieuws

Wat je niet zult zien op het nieuws

Marthe van Bronkhorst beschrijft dat wat ongezien blijft op het nieuws over de demonstaties bij de UvA. 'Maar het is wel gezien. Het is niet onopgemerkt gebleven.' Lees meer

Mooi weer spelen

Mooi weer spelen

Als Aisha’s eerste therapiesessie niet voelt als de warme deken waar ze op hoopte, mist ze groepsgenoot S., die haar een spiegel voorhield. Lees meer

Verdomme, ik heb wel geleefd

Maar verdomme, we hebben wel gelééfd

Marthe van Bronkhorst schreef in 2019 een toneelstuk dat bijna volledig werkelijkheid is geworden. Kan ze de slotscène nog weren uit de realiteit? Lees meer

Alles wat ik wil en absoluut niet nodig heb

Alles wat ik wil en absoluut niet nodig heb

Wanneer Eva op bezoek is bij haar zus, vraagt die of Eva haar eicellen al in heeft laten vriezen. Het laat Eva nadenken over hoe ze de vraag 'Wil ik een kind?' überhaupt kan beantwoorden. 'De vraag omtrent het ouderschap is bij uitstek een gevoelskwestie, en mijn gevoel volgen is nooit mijn sterkste punt geweest.' Lees meer

Niet

Niet

'Naarmate die vakantie vorderde, begon ik die ‘niet’ te bezien in het licht van een oude angst die soms omhoogkomt. Wanneer namelijk mijn vriendin zei: ‘dat is een lantaarnpaal’ en ik zei ‘niet’, begon ik me af te vragen of we inderdaad wel dezelfde lantaarnpaal zagen.' In deze column schrijft Anne Schepers over het woord 'niet' en de gevolgen die het kan hebben voor een discussie. Lees meer

Links, wees niet zo bang om hypocriet te zijn

Mijn week met morele ambitie: wat ik leerde ondanks Rutger Bregman

Marthe van Bronkhorst probeerde morele ambitie een week uit en leerde ervan - ondanks Rutger Bregman. Lees meer

Eva heeft u toegevoegd aan een nieuwe groepschat

Eva heeft u toegevoegd aan een nieuwe groepschat

Eva nodigt twee vrienden uit om bij haar te komen eten. Ze hoopt dat dit het begin zal zijn van een nieuwe vriendengroep. Lees meer

Links, wees niet zo bang om hypocriet te zijn 1

Links, wees niet zo bang om hypocriet te zijn

Marthe van Bronkhorst bekijkt hypocrisie als spectrum: hoe hypocriet ben jij op een schaal van Frans Bauer tot Johan Derksen? Lees meer

In je eentje achterblijven

In je eentje achterblijven

Als vriendin K. op een date gaat, denkt Eva van den Boogaard na over hun onuitgesproken pact. Zo lang ze beiden ongelukkig in de liefde zijn, hebben ze elkaar. Maar wat als er iemand dat pact uitstapt? Lees meer

Geld lenen

Geld lenen

‘Het spijt me,’ zeg ik. ‘Voor dit alles.’ Ik gebaar om me heen. ‘Voor Nederland.’ In deze column van Anne Schepers ontmoeten twee vrouwen, die uitkijken naar hun avond in een wijnbar, een man die een treinkaartje naar Ter Apel bij elkaar probeert te sprokkelen. Lees meer

Als je wordt uitgenodigd voor een euthanasiefeest, dan ga je

Als je wordt uitgenodigd voor een euthanasiefeest, dan ga je

'Als je je psycholoog écht een brevet van onkunde wil geven, moet je haar uitnodigen voor je euthanasiefeest.' Lees meer

Ik ook op jou

Ik ook op jou

Op een avond zegt iemand tegen Eva dat hij verliefd op haar is. Terwijl hij wacht op een antwoord, denkt Eva na over wat verliefd zijn eigenlijk is. Lees meer

Herhaalrecept

Herhaalrecept

Op een ochtend wordt Aisha Mansaray wakker in een parelmoeren bubbel. Ze onderzoekt hoe ze met haar depressie op de randen van de realiteit kan leven, zonder de grip erop te verliezen. ‘Mijn aandoening was een zuigend ding geweest dat zich om mij heen had gewikkeld, lelijk, en meer levend dan ik.’ Lees meer

Geen geld maakt ook niet gelukkig

Geen geld maakt ook niet gelukkig

Marthe van Bronkhorst maakt de balans op tussen S en M, die beide alles kwijt zijn: de een is ingebed in het zorgsysteem, de ander moet niks hebben van de verzorgingsstaat. Lees meer

‘Stel je voor dat het gewoon wérkt’

‘Stel je voor dat het gewoon wérkt’

Grootgebracht met het idee dat 'natuurlijke' oplossingen de voorkeur hebben boven synthetische medicatie stond Eva niet te springen om angstremmers te gaan gebruiken. Maar wat als het nou gewoon werkt? Lees meer

Column: Keihard chillen 2

Keihard chillen

Eva zet haar vraagtekens bij het fenomeen chillen. 'Eerlijk gezegd denk ik dat een wereld als deze, waarin fascisme oprukt, waarin genocide nog steeds bestaat, waarin het onrecht en de pijn en het verdriet van mijn schermen afspat, weinig reden geeft tot chillen.' Lees meer

We zijn tenminste allemaal nog mensen

We zijn tenminste allemaal nog mensen

In een overvolle trein ontwaart Aisha de eerste tekenen van het nieuwe verhaal waar ze - of iedereen? - naar op zoek is. Lees meer

Column: Dat heet ‘een gesprek voeren met elkaar’

Dat heet ‘een gesprek voeren met elkaar’

Als een vriendin van Eva op date gaat met een man waarmee Eva zelf al eerder afsprak, is ze erg benieuwd naar haar bevindingen. Lees meer

Word trouwe lezer van Hard//hoofd op papier!

Hard//hoofd verschijnt vanaf nu twee keer per jaar op papier! Dankzij de hulp van onze lezers kunnen we nog vaker een podium bieden aan aanstormend talent. Meld je aan als abonnee voor slechts €2,50 per maand en ontvang ons papieren magazine twee keer per jaar in de bus. Veel leesplezier!

Word trouwe lezer